czy to ja jestem dziwna?.... :(

[czupakabra]

jestem z Nim od 8 lat. Nie mieszkamy razem, nie jestesmy malzenstwem, mamy po
23 lata, jestesmy szczesliwa, kochajaca sie para. Mimo to, ze jestesmy ze
soba juz dlugo, ja potrzebuje ciaglego okazywania mi uczucia (sama rowniez
okazuje je codziennie, w rozny sposob) lecz On uwaza ze takie rzeczy jak
kwiaty, wspolne ogladanie zachodow slonca, spacery po lesie wsrod spadajacych
kasztanow i kolorowych lisci sa dla dopiero-co-zakochanych. Ja chcialabym
robic cos razem z nim, miec jakas wspolna pasje, tym bardziej ze chcemy
spedzic razem cale zycie. Proponuje mu ciekawe ksiazki, wizyty w muzeach, w
galeriach, teatr, kino, on za to strasznie wybrzydza i mowi ze nie bedzie
kontemplowal sztuki gdyz jest zmeczony praca... Ja pisze mu milosne listy,
maile, na kazda okazje daje mu kartki specjalnie wybrane wsrod wielu,
wyszukuje prezenty, ktore sprawia mu najwieksza radosc, mimo ze ktore dla
mnie wydaja czasem sie idiotyczne. Kiedy widze jak sie cieszy, ja ciesze sie
jeszcze bardziej.
Ja jednak czuje sie niekochana, chcialabym caly czas jednak czuc jakies
cieplo, troske, dostawac na spotkaniu wafelka albo stokrotke zerwana po
drodze. Takie male "objawy" milosci ciesza mnie bardzo, ale i niezmiernie
rzadko, zaryzykowalabym stwierdzenie ze prawie nigdy. Zapomina tez zawsze o
moich imieninach, a urodziny i świeta traktuje jak horror, kiedy trzeba cos
kupic i dac z obowiazku.
to po krotce moja historia, napiszcie, prosze, czy ja jestem jakas dziwna?...

[mamania]

czupakabra napisała:

> jestem z Nim od 8 lat. Nie mieszkamy razem, nie jestesmy malzenstwem, mamy po
> 23 lata,

za wcześnie i za długo, to mi przychodzi do głowy jedynie, ale nie wiem co
poradzić
do romantyzmu go nie zmusisz
do drżenia serca też trudno ci bedzie go nagle doprowadzić
a i jemu nie chce sie starac bo i po co skoro ty i tak jestes jak stara zonka,
nie trzeba sie prężyc

[poleczka2]

Nie uważam, że jesteś dziwna, potrzebujesz częsztego potwierdzenia, że on cię
kocha. Ja też taka byłam w czasie pierwszego roku po ślubie. Mój mąż jest
nieromantyczny, tzn. kiedyś był bardziej ale teraz ciężko: nie obchodzimy
rocznic ślubu, walentynki też są wymuszone, kwiatów nigdy nie kupił z własnej
inicjatywy, kocham cię mówi tylko gdy ja mu to wyznam to on mówi, że też kocha.
Było mi też smutno ale przyzwyczaiłam się, okazuje mi miłość i przywiązanie do
naszej rodziny w inny sposób: jest dobrym ojcem i mężem, nie zdradza, po prostu
taki jest i już. I cieszę się, że wytrzymuje ze mną bo czasami nie jest mu
łatwo.

[marcysia51]

Pewnie,że nie jesteś dziwna,ale musisz zroumieć,że nie wszyscy są
romantyczni,może on tego poprostu nie potrfi tak okazywać jakbyś tego chciała,a
wolałabyś żeby robił coś z przymusu,przeciw sobie i był nieszczęśliwy?Niestety
świat nie składa sie z samych romantyków,ale to nir znaczy,że takie osoby nie
potrafią kochać.On cię kocha ale na swój niewymuszony sposób.

[bambo44]

Słuchaj, NIE, NIE JESTEŚ JAKAŚ DZIWNA. Wręcz przeciwnie, uważam, że jesteś
bardzo dojrzałą osobą, i wiesz, co trzeba robić, aby w związku DŁUGO wytrwać
bez nudy, rutyny i w miłości. Zgadzam się z Tobą, że tędy właśnie droga, i nie
zgadzam się z tymi, którzy mówią, że tak jest tylko przez pierwsze kilka lat.
Nie, tak może być i później. Tylko trzeba o to świadomie dbać.

Problem niestety polega na tym, że OBYDWIE strony muszą sobie z tego zdawać
sprawę. Dla porównania przeczytaj proszę wątek, w którym kobiety wypowiadają
się na temat FACETÓW, którzy postępują tak jak Ty (sytuacja całkowicie odwrotna
do Twojej):

czy macie takich mężów

Jak przeczytasz, to proszę powiedz mi, co Ty o tym myślisz.

Pozdrawiam,

[evee1]

bambo44 napisał:
> Słuchaj, NIE, NIE JESTEŚ JAKAŚ DZIWNA. Wręcz przeciwnie, uważam, że jesteś
> bardzo dojrzałą osobą, i wiesz, co trzeba robić, aby w związku DŁUGO wytrwać
> bez nudy, rutyny i w miłości. Zgadzam się z Tobą, że tędy właśnie droga, i
nie
> zgadzam się z tymi, którzy mówią, że tak jest tylko przez pierwsze kilka
lat.
> Nie, tak może być i później. Tylko trzeba o to świadomie dbać.
Hm ja sie z tym NIE zgadzam w 100% )). Bo jedni lubia, to inni tamto
i jednym potrzebne sa ciagle nowe doznania, a inni cenia sobie spokoj,
rutyne i stabilizacje. To wszystko zalezy od tego co lezy w charakterze
obu stron. Czesto faceci sa romantyczni jedynie na poczatku znajomosci,
zeby zdobyc kobiete, co zreszta uwazam za calkiem logiczna kolej rzeczy.
Tak samo kobiety bardziej wtedy zabiegaja o to, zeby ladnie wygladac itp.
Co chyba jest calkiem normalne. I ja uwazam, ze dojrzaloscia jest to,
zeby zdawac sobie sprawe z tego i widziec, ze partner pewne rzeczy robi
po to, zeby nam sie przypodobac i zeby nie wymagac od niego, zeby zawsze
robil cos co nie lezy w jego naturze.
Owszem istnieja mezczyzni, ktorzy maja potrzebe bycia romantycznym, ale nie
wiem jaki procent mezczyzn ma to w naturze, czytaj: ilu facetom sie chce to
robic w ustabilizowanym zwiazku. Sadzac z Twojego postu, byc moze Ty taki
wlasnie jestes.
Niektore kobiety, jak czupakabra, nie moga sie z brakiem tego romantyzmu
pogodzic, bo jest im on potrzebny do podkreslania tego, ze sa dla swojego
partnera wazne. Innym wystarczaja inne sygnaly i bukiet kwiatow, czy
romantyczna kolacja niekoniecznie musi byc do tego potrzebna. Dla mnie
osobiscie tego typu zabiegi sa takie jakies "puste".

A rutyna dopada predzej czy pozniej kazde malzenstwo. Jezeli maz przez lata
jest taki sam czyli romantyczny, ciagle przynosi kwiaty, codziennie po dziesiec
razy mowi, ze kocha, to to tez jest jakas tam rutyna )), choc przyznam, ze
calkiem przyjemna. I jak sie ma takiego meza na codzien, to sie po prostu
przestaje
to doceniac. No, chyba, ze ten maz przy okazji tez sprzata, robi zakupy, zajmuje
sie dziecmi i bardzo dba o zone w bardziej przyziemnej formie. Wtedy pewnie
i kwiaty i romantyczna kolacje beda dodatkowym atutem ).

Jak sie zapewne latwo domyslec z mojej wypowiedzi moj maz jest kompletnie
nieromatyczny i zapewniam Cie, ze nasze malzenstwo ma sie swietnie, bo on przy
tej swojej nieromantycznosci ma cos takiego, co powoduje, ze czuje sie bardzo
komfortowo i wiem, ze jemu ze mna jest bardzo dobrze. No, czasami mu sie to
nawet
wypsnie, ale nawet gdyby nie mowil, to bym i tak wiedziala ).
I bukiety kwiatow, romantyczne spacery przy zachodzie i prezenty zupelnie do
niego nie pasuja i nie jest to sposob w jaki potrafilby wyrazic swoje uczucia.
I ja to rozumiem i tego sie nie domagam.

Co do dylematu autorki listu. Nie zazdroszcze i nie mam pojecia co mozna by Ci
poradzic. Dziwna nie jestes, takie sa Twoje odczucia. Nie wiem, moze sa jakies
inne sygnaly uczucia, ktore Twoj partner wysyla, tylko Ty ich nie wylapujesz.
Moze ich w ogole nie ma i faktycznie nie ma co tego ciagnac i budowac wspolnej
przyszlosci w nadzieji, ze cos sie zmieni i nagle bedzie inaczej. Bo inaczej
pewnie nie bedzie. Tym bardziej, ze jestescie ze soba juz tak dlugo i
zdazyliscie
sie juz dobrze poznac. Jezeli jestes w stanie, to moze warto zmienic podejscie.
Moj slubny notorycznie zapomina o wszelkich rocznicach, mowiac, ze przeciez
ja pamietam, to mu przypomne. Prezenty kupuje na dzien przed (albo i tego
samego
dnia!), wyjscia do kina czy restauracji zalatwiam ja sama. Ale ja do tej
sytuacji podchodze raczej z humorem niz z zalem. On po prostu taki jest i kocham
go mimo tych (i roznych innych) wad. Mam za to cos znacznie wiekszego i
wazniejszego,
czego nawet dokladnie nie potrafie wyrazic. I to jest dla mnie najwazniejsze.

[mamadwojga]

Mój mąż nigdy nie był romantyczny i gdyby zaproponował mi wspólne oglądanie
zachodu słońca byłabym pewna że coś jest nie tak
Są po prostu typy tak nieromantyczne jak on. Ale to nie skreśla go jako
świetnego męża i cudownego partnera.

[ewa2233]

Jeśli czujesz się niekochana - skończ to póki masz 23 a nie 33 lata!
Romantyzm albo się ma wpisany "w geny" albo nie.
Jeśli ktoś tego nie czuje, a się go zmusza - jest po prostu sztuczny.
Nie tego chyba chcesz?
A czy jesteście szczęśliwa parą?
No, cóż ... może przeczytaj jeszcze raz swój post ? I potraktuj go jakby go
napisał ktoś inny. Co byś poradziła takiej osobie ?

[verdana]

Nie widzę możliwości zmiany nastawienia męża - chyna że "na siłę". Romantyzm to
nie jest to, co każdy lubi - ja np. nie znoszę. I nie wyobrażam sobie, abym
ktokolwiek zmusił mnie do romantycznych uniesień, bez wyraźnego wewnetrznego
oporu z mojej strony.
Musisz zastanowić się - czy wolisz być z miłym, chociaż prozaicznym facetem i
pogodzić się, ze kwiatki i zachody słońca są tylko miłym dodatkiem, a nie
treścią zycia, czy też szukać kogoś "romantycznego" - ale to niebezpieczna
zabawa. Tego typu zachowania są miłe, ale nie są wcale dowodem miłosci. Poza
tym, niestety, u wiekszości osób mijaja z wiekiem.

[melka_x]

Na Twoim miejscu zaniepokojona byłabym tylko kwestią książek, bo rzeczywiście
dobrze jeśli to co czytacie w jakiejś części się pokrywa. Nie wierzę w dobry
związek, jeśli nie ma żadnych wspólnych zainteresowań.
Co do romantycznych gestów... jak patrzę na znajomych mężczyzn to mam wrażenie,
że ci romantycy nie sprawdzają się jako partnerzy. Łatwiej jest zdobyć się co
jakiś czas na jakiś spektakularny gest, niż pamietać o systematycznym,
terminowym płaceniu rachunków, o tym, że papier toaletowy sam się nie kupuje i
sam się nie nakłada się rolkę, wkładać wysiłek w porozumienie się z drugą
stroną gdy jest źle, wstawać w nocy do dziecka, ciężko pracować, żeby utrzymać
rodzinę na przyzwoitym poziomie, nie zdradzać, wysłuchiwać zrzędzenia,
dogadywać się z teściami nawet jak są koszmarni itd itd itd. To wszystko znaczy
o wiele więcej niż stokrotka zerwana o wschodzie słońca, którą później trzeba
odespać (czytaj - ta góra zmywania z wczorajszej romantycznej kolacji przy
świecach zostaje dla ciebie) ))

[mamao2]

nie,nie jesteś dziwna.Wydaje mi się, że wynika to z odmiennej natury mężczyzny
i kobiety....Ostatnio nawet usłyszałam od znajomego faceta, że po 35 latach
małżeństwa odkrył, że jego żona jest...KOBIETĄ! Chodziło mu o to, że ona
potrzebuje nie tylko "wiedzieć", że jest kochana, ale i słyszeć o tym wciąż i
wciąż. Do tej pory mówił jej "przecież wiesz, że cię kocham" , bo wydawało mu
się,że to iż dba o rodzinę, troszczy sie o nią -WYSTARCZY!
ot takie jesteśmy i lepiej żeby nasi faceci też to odryli!

[burza4]

Czy jesteś dziwna? raczej nie. Ale z drugiej strony chyba trudno ci się
pogodzić z tym, że tak właśnie wygląda długoletni związek. Nie oszukujmy się,
po paru latach związku, a tym bardziej małżeństwa nikt przy zdrowych zmysłach
nie spodziewa się euforii na widok męza wracającego z pracy, wygląda jedynie,
żeby sprawdzić, czy po drodze zrobił zakupy(( Bycie ze sobą nie polega na
romantycznym okazywaniu uczuć, te uczucia okazuje się po prostu inaczej -
podając szklankę herbaty zmęczonej żonie, pomagając sobie na co dzień itd.
Kwiatki czy podobne romantyczne gesty są miłym dodatkiem, ale nie wystarczą,
ba - jak już napisała jedna z dziewczyn - niewiele znaczą, jeśli za tym nie
idzie troska o rodzinę. Dobrze, jak facet pamięta o imieninach czy rocznicy
ślubu, ale na co dzień nie oczekuj fajerwerków.

Może wasz związek po prostu wszedł w inną fazę, i przestaje spełniać twoje
oczekiwania. Być może otwierają ci się oczy. Masz 23 lata, jesteście razem od
8. Nastolatki na inne sprawy zwracają uwagę, dorosłe życie ma inne priorytety.
Być może on jest po prostu domatorem, ma inną koncepcję spędzania czasu
wolnego. Nie zmienisz go - albo go akceptujesz takim jaki jaest, albo to nie ma
sensu, bo będziesz walczyć z wiatrakami całe życie.

Mam przyjaciółkę - 35 lat i podejście podobne do twojego o tyle, że od swoich
facetów wciąż domaga się "dowodów miłości", admiracji, stałego zachwytu, po
prostu nie potrafi przejść do tej bardziej prozaicznej fazy związku. Musi być
noszona na rękach, a ponieważ ten zapał nieuchronnie stygnie, to i kolejne
związki się rozpadają. I jest sama, bo żaden facet na dłuższą metę nie jest
stale romantyczny.

Do Evee1

[bambo44]

Evee1:

Bardzo interesująca odpowiedź i perspektywa, dziękuję. Zgadzam się z tobą, że
ludzie są różni, i mają różne potrzeby i oczekiwania. Z innymi Twoimi zdaniami
będę jednak polemizował.

> Bo jedni lubia, to inni tamto

Autorka wątku zdecydowanie lubi to (okazywanie uczuć, spacery, itp.), dlatego
odpowiedziałem jej, tak jak odpowiedziałem. Tych, którzy lubią tamto (rutynę i
stabilizacje) ten post nie dotyczy.

> I ja uwazam, ze dojrzaloscia jest to, zeby zdawac sobie
> sprawe z tego i widziec, ze partner pewne rzeczy robi po
> to, zeby nam sie przypodobac i zeby nie wymagac od niego,
> zeby zawsze robil cos co nie lezy w jego naturze.

I tu jest właśnie błąd partnera czupakabra. W Twoim przypadku nie ma to
jednak, jak piszesz, żadnego znaczenia, bo Ty i Twój mąż macie takie same
oczekiwania (brak oczekiwań, a może po prostu pogodzenie się ze stanem
faktycznym). W przypadku czupakabra ma to jednak znaczenie. To, że jest się z
kimś już X lat, nie znaczy, że nie należy już okazywać uczuć, czy, że nie
trzeba się już o niego starać. Właśnie taka postawa jak Twoja prowadzi, jak
sama napisałaś, do rutyny. To natomiast nie jest szczyt marzeń, mimo, że Ty to
cenisz. Nie dezawuuj więc marzeń i aspiracji innych, jeśli Ty ich nie masz.

> A rutyna dopada predzej czy pozniej kazde malzenstwo.

Co nie znaczy, że trzeba się po prostu z tym pogodzić. Gdyby wszyscy myśleli
tak jak Ty, życie byłoby takie szare.

A do czupakabra:

Jeszcze raz, nie, nie jesteś dziwna. Znam wiele par ze stażem znacznie
większym niż Wasz, które ciągle okazują sobie uczucia, codziennie, w różny
sposób, a kwiaty, wspólne oglądanie zachodów słońca, spacery po lesie wspólne
pasje, książki, wizyty w muzeach, w galeriach, teatr, kino, są właśnie dla
nich, i mimo stażu zachowują się oni jak dopiero-co-zakochani. Sęk w Tym, że
wielu ludzi otrzymując okazywanie uczuć uważa, że sami nie muszą ich dawać, nie
muszą się starać.

[evee1]

> > Bo jedni lubia, to inni tamto
> Autorka wątku zdecydowanie lubi to (okazywanie uczuć, spacery, itp.), dlatego
> odpowiedziałem jej, tak jak odpowiedziałem.
Ale jezeli jest sie z czlowiekiem juz tyle lat, to chyba nie tylko dlatego, ze
lubi co innego niz partner. Musi ich laczyc cos jeszcze i warto sie zastanowic
co jest w tym zwiazku, ze trwa juz tyle lat. A moze sa ze soba... no bo sa.
A moze dlatego, ze jest im dobrze (?). Ja nie wiem, bo to nie jest moj
zwiazek i nie ja na te pytania moge odpowiedziec.

> > I ja uwazam, ze dojrzaloscia jest to, zeby zdawac sobie
> > sprawe z tego i widziec, ze partner pewne rzeczy robi po
> > to, zeby nam sie przypodobac i zeby nie wymagac od niego,
> > zeby zawsze robil cos co nie lezy w jego naturze.
>
> I tu jest właśnie błąd partnera czupakabra.
Jaki blad? On po prostu jest soba, a o to chyba chodzi w zwiazku. Zeby nie
musiec udawac, ze sie jest kims kim sie nie jest. Ja rozumiem, ze trzeba
sie starac i zycie naprawde dostarcza wielu testow. Tak na szybko nie
przychodzi mi do glowy wytlumaczenie jaka jest roznica (moze mi inne
dziewczyny pomoga). Ja sie staram i robie rozne rzeczy dla partnera,
mimo ze czasem mi sie nie chce (nie, nie o to chodzi )), robie cos dla
niego mimo, ze moze wolalabym sobie polezec brzuchem do gory. Ale to nie
jest cos co jest wbrew mojemu charakterowi czy usposobieniu. Na przyklad
nie emanuje na codzien tajemniczoscia, bo tego nie lubie i czuje sie wtedy
idiotycznie, bo udawalabym kogos kim nie jestem z natury. I o to mi chodzi.
A jezeli musimy robic cos na dluzsza mete co nie lezy w naszej naturze,
to nas to coraz bardziej irytuje.

> W Twoim przypadku nie ma to
> jednak, jak piszesz, żadnego znaczenia, bo Ty i Twój mąż macie takie same
> oczekiwania (brak oczekiwań, a może po prostu pogodzenie się ze stanem
> faktycznym). W przypadku czupakabra ma to jednak znaczenie. To, że jest się z
> kimś już X lat, nie znaczy, że nie należy już okazywać uczuć, czy, że nie
> trzeba się już o niego starać. Właśnie taka postawa jak Twoja prowadzi, jak
> sama napisałaś, do rutyny. To natomiast nie jest szczyt marzeń, mimo, że Ty to
> cenisz. Nie dezawuuj więc marzeń i aspiracji innych, jeśli Ty ich nie masz.
Ja nie dezawuuje, jeno pokazuje, ze niekoniecznie u kazdego istnieje taka
potrzeba, w kazdym razie nie tak silna, zeby przywiazywalo sie do tego az taka
wage i bylo sie z tego powodu nieszczesliwym. Co nie oznacza, ze od razu
zwiazek jest szary, smutny i martwy, co wydajesz sie sugerowac ).
I wcale nie neguje, ze sa tacy, ktorzy nie moga bez tego jak ryba bez wody.
Tylko takim osobom trudno jest byc szczesliwym w zwiazku z kims, kto nie jest
z natury romantyczny. Niby mozna isc na kompromis. Hmm, tylko jak to zrobic
tak, zeby bylo "sprawiedliwie" )) i obie strony byly szczesliwe. Bo w
efekcie pewnie skonczy sie na tym, ze dla niej bedzie i tak za malo romantyzmu,
a dla niego i tak za duzo staran w byciu romantycznym.

I jeszcze cos. Wydaje mi sie, ze docieranie sie z partnerem, to nie tylko
kompromis miedzy mna a ta druga osoba, ale i osiagniecie jakiegos kompromisu
we mnie samej, czyli swiadoma akceptacja mojego partnera takiego jakim jest
z jego zaletami i wadami. I jezeli nie jestem w stanie tych wad zaakceptowac
tak zeby ich partnerowi nie wypominac (no, czasem mozna sobie zazartowac ),
to chyba nie ma sensu takiego zwiazku ciagnac. Wady na ogol nie znikaja, tylko
na ogol jeszcze sie utrwalaja ).

>
> > A rutyna dopada predzej czy pozniej kazde malzenstwo.
>
> Co nie znaczy, że trzeba się po prostu z tym pogodzić. Gdyby wszyscy myśleli
> tak jak Ty, życie byłoby takie szare.
E tam, od razu szare. Rutyna wcale nie musi byc wada ). Moze dawac spokoj
i poczucie bezpieczenstwa i pewnie znajdzie sie pare kobiet, ktore Ci powiedza
jakie to jest dla nich wazne.

> A do czupakabra:
>
> Jeszcze raz, nie, nie jesteś dziwna. Znam wiele par ze stażem znacznie
> większym niż Wasz, które ciągle okazują sobie uczucia, codziennie, w różny
> sposób, a kwiaty, wspólne oglądanie zachodów słońca, spacery po lesie wspólne
> pasje, książki, wizyty w muzeach, w galeriach, teatr, kino, są właśnie dla
> nich, i mimo stażu zachowują się oni jak dopiero-co-zakochani. Sęk w Tym, że
> wielu ludzi otrzymując okazywanie uczuć uważa, że sami nie muszą ich dawać,
nie
> muszą się starać.
I super jezeli oboje tego potrzebuja i sobie to nawzajem daja i lubia.
Tylko, ze juz Ci pare osob napisalo, ze okazywanie uczucia, to nie tylko
romantyczne cwierkania, i niektorzy ludzie sa tacy okropnie nudni, szarzy i
nieromantyczni, ze w ich naturze lezy okazywanie uczucia droga odkurzania albo
wbijania gwozdzi i to tez jest OK. Moj maz na przyklad z milosci do mnie robi
teraz ogromniasty remont. A ja mu dowoze jedzonko ).

[ida.sierpniowa]

,,nawet kota mozna zaglaskac na smerc,,