Strach przed prowadzeniem samochodu

[ira_08]

Nie odpuszczaj. Strach jest normalny. Nauczysz się. Nie daj sobie wmówić, że nie każdy się nadaje - kwestia praktyki. Też się bałam, aż znalazłam pracę, w której od czasu do czasu musiałam. No i jeździłam.

[jadis76]

Da się. Też odczuwałam paniczny strach i objawy typu ból żołądka i stres związany z tym, że mam wsiąść za kierownicę.Minęło po kilku miesiącach regularnej jazdy czyli codziennie z pracy, do pracy i po drodze po dziecko. Droga uciążliwa. Niemożliwe wydawało mi się ogarnięcie zmiany biegów i skrętu jednocześniewielokrotnie miałam ochotę poprosić męża o podwózkę, bo wcześniej odwoził mnie do pracy. Po kilku latach wiem że było warto. Daje ogromną niezależność i łatwość logistycznego ogarniania codzienności czyli odbiór jednej lub drugiej córki z zajęć dodatkowych, praca, zakupy czy nagle sytuacje typu dojazd na szkolenie, do lekarza. dlatego uważam że tylko praktyka, jeśli się stresujesz to wykup jazdy z jakimś poleconym instruktorem. Przejeżdżam codziennie około 30 km z pracy do pracy + dodatkowo inne trasy i nie zauważam tego wysypu wariatów na drodze. Po prostu jedni jeżdżą lepiej inni gorzej. Jak masz praktykę to Cię nie stresuje, w ogóle o tym nie myślisz, bo większość czynności wykonujesz automatycznie. A jeżdżę po Warszawie gdzie i samochodów i korków jest dużo

[liisa.valo]

Da się. U mnie to było trochę inaczej, bo miałam prawo jazdy, ale nie jeździłam na co dzien, potem miałam w rodzinie dość masakryczny wypadek samochodowy, musiałam identyfikować zwłoki i jakoś zblokowałam się psychicznie. Po pewnym czasie wykupiłam jazdy doszkalające u naprawdę fajnego instruktora, wysłał mnie na tor, gdzie uczyli wyprowadzać auto z poślizgu i reagować na nagłe przeszkody. Dzisiaj nie dość, że jeżdżę, to jeszcze lubię, także próbuj, jak najbardziej.

[gaga-sie]

Da się. Strach jest w głowie, nie ma wiele wspólnego z umiejętnościami. Ja zrobiłam prawo jazdy 9 lat temu i ani razu nie wsiadłam za kierownicę. Przez te lata nie miałam samochodu, jakoś sobie radziłam, zresztą często woził mnie mąż. Rok temu kupiliśmy 2 nowe samochody z automatyczną skrzynią biegów, jeden duży, drugi mały-miejski z przeznaczeniem dla mnie. Nie do końca byłam pewna, czy skorzystam z tego zakupu, chciałam wziąć lekcje u instruktora, ale w mojej miejscowości nie było nauki jazdy automatem, a innego nie chciałam. Na początku razem z mężem próbowałam jazdy na parkingu, potem sama zdecydowałam o powrocie z parkingu do domu, trasa do pracy-ale zawsze z mężem. On na szczęście cierpliwy i nie naciskał mnie. Pół roku temu jakaś klapka mi się w głowie otworzyła i zaczęłam sama jeździć po średniej wielkości mieście i okolicach. Wielki strach mnie opuścił, każdy dzień przynosi nowe sytuacje, w których się uczę i zwracam na nie uwagę. Tak, jak pisały dziewczyny-PRAKTYKA.

[mamakasienki1]

Jest nadzieja, ja pokonałam, w pewnym momencie coś mi się odblokowało. Miałam podobnie, stwierdziłam, że ja będę tylko pasażerką, oczywiście prawo jazdy zrobiłam z wielkim trudem i stresem. Po 10 latach od pozytywnie zaliczonego egzaminu rozmawiałam z koleżanką, ona opowiadała mi o znajomej, która "musiała" zacząć jeździć autem, najpierw jeździła po najbardziej pustych drogach bardzo powoli, potem po mieście z 40 km/godz. Olewała innych kierowców, jechała tak aby czuć się bezpieczniej, z czasem zaczęła jeździć dobrze.
Potem ciotka 50-cio latka zrobiła prawo jazdy.
No i coś mi się odblokowało i ja chciałam spróbować. Dałam radę pierwsza jazda 100 km za mężem naszym starym autem, potem jakieś którkie trasy w mieście wieczorem, poza godzinami szczytu, jednak zawsze było mi lepiej na miejscu pasażera. Teraz śmigam z uśmiechem na twarzy, ale minęło 10 lat.