lęki u 11-latki

[cytrynowa1978]

Dziewczyny ,juz opadam z sił..Moja 11-letnia córka od 2 miesięcy codziennie wieczorem się smuci,płacze i zadaje to same pytania : Co będzie jak umrzemy, że pewnie będzie nicość,ze nigdy juz sie nie zobaczymy, ze nie wyobraża sobie,żebym ja kiedys umarla, ze ona nie będzie mogła ze mna pogadać ,poradzić sie itd.. W tych pytaniach jestem tylko ja mimo iz córka ma fajnego tatę , rodzeństwo,przyjaciólki, kolezanki...Nie jest jakimś wychuchanym dziubdziusiem trzymającym sie maminej spódnicy...Nie wiem czy to jakiś etap rozwoju ? Wasze dzieci tez tak miały? Zastanawiam sie juz nad psychologiem Najgorsze jest to,ze i ja zaczynam sie tymi pytaniami dołowac Oczywiscie nie przy córce..Jak Wy Dziewczyny prowadzicie takie rozmowy na takie tematy ? Dziekuje z gory za odpowiedzi

[verdana]

Podejrzewam, ze cos się za tym kryje - komuś znajomemu ktoś umarł, córka coś obejrzała czy przeczytała. Albo smuci się także czym innym , a to co mówi to tylko wierzchołek góry lodowej. Wygląda na to, ze coś zniszczyło jej poczucie bezpieczeństwa. Ja bym poszła do psychologa, bo wydaje mi się, ze problem jest w czym innym, niż tylko strachu przed Twoją śmiercią.

[majenkir]

Czy ja wiem? Ja tez mialam taki etap i tez, co ciekawe, dotyczylo to tylko mamy.

[mildenhurst]

Również pamiętam jak sama bałam się śmierci. To był paniczny strach. Psycholog nie zaszkodzi jak i rozmowa z córką, że jest jeszcze dużo czasu do śmierci. (wiem, wiem, ale nie zaszkodzi)

[presens]

Moja 10 letnia córka co wieczór , przed zaśnięciem wpada w rozpacz, ze będzie wojna...Przezywa rozmowy na lekcjach na ten temat czy film, na którym byli w kinie.Trzeba to przetrwać

[35wcieniu]

Chyba normalne, zresztą całkiem niedawno ktoś tu pisał coś identycznego tylko tam był to chłopiec a nie dziewczynka. Pamiętam bo poradziłam żeby mu uświadomiła co by się działo gdyby ludzie nie umierali
A ogólnie to chyba tylko spokój może Cię uratować, tłumacz spokojnie, w końcu jej przejdzie. Teraz to do niej dotarło więc ma rozkminy i smutki, każdy miał po ogarnięciu że jest sie tu tylko chwilowo

[ewcia1980]

Moja córka też miała taki etap.
Przychodziła i płakała, że kiedyś umrzemy (rodzice, babcie, dziadek).
Na szczęście nie trwało to długo.
Ale temat oswajania się ze śmiercią cały czas u nas jest. Jak zacznie temat to powtarzam, że tak - kiedyś umrzemy. że każdy kiedyś umrze, że taka jest kolej rzeczy i dlatego teraz trzeba cieszyć się z tego że wszyscy żyjemy. i spędzać ze sobą jak najwięcej czasu żeby kiedyś nie żałować że się tego nie robiło a teraz jest za późno
U nas takie oswajanie się z tym tematem pomaga.

Gdyby jednak lęki nasilały się to jak najbardziej wizyta u psychologa.
Mówię to jako osoba która całe życie zmaga się z strachem (lękami) przed czymś.
W przypadku osoby dorosłej taka psychoterapia trochę trwa.
Natomiast w przypadku dziecka u którego niepokojące lęki zaczynają się pojawiać można nad tym bardzo szybko zapanować. Ale czasem samemu trudno. I wtedy warto skorzystać z pomocy fachowca.