bardzo sie cieszę

[kotejka]

że nie boję sie pająków
jawią mi się jako bardzo sympatyczne i higieniczne stworzenia
nie mam problemu, żeby wziąć je na ręce i wystawić za okno, jak już zbyt bezczelnie sobie poczynają
bo jak kryją się w kącikach, to z nimi nie walczę
i z zasady nigdy nie zabijam
uważam je za pożyteczne, bo zżerają muchy, których z kolei brzydze sie bardzo
i czemu się cieszę,
bo widze, jak taka pająkowa fobia potrafi uprzykrzac życie niektórym koleżankom, boją się autentycznie, aż do napadów paniki - ciemnych zakamarków, strychów, sprzatania pod łózkami, w pewnym sensie taka fobia bardzo ogranicza
wiadomo - nie ma miejsca bez pająków
jak Wasze relacje z pająkami?

[gama2003]

Nie życzę sobie żadnych relacji...

[beata_]

gama2003 napisała:

> Nie życzę sobie żadnych relacji...

Miałam w swoim czasie układ... dopóki pająki są na zewnątrz - niech sobie są.
Ale jak mi wejdą do domu/mieszkania, to nie ma przeproś... zginą

[nickbezznaczenia]

Nie mam z nimi problemu. Do ręki nie wezmę ale dbam aby im się nic nie stało.

[andaba]

Podobne jak u ciebie.
Nie przeszkadzają mi, o ile nie chcą ze mną spać lub się kąpać.
Wtedy je biorę i wywalam za okno lub do piwnicym, w zależności od pory roku.

[fornita111]

Niestety, fobia A katnikow to sie boje tak potwornie, ze nie da sie tego opisac.

[elinborg]

Ja mam tak samo. Przeżyję kosarze, krzyżaki (byle z daleka). Kątniki to jakiś koszmar- chyba na widok rekina tak bym nie reagowała. Zupełnie irracjonalne, ale silniejsze ode mnie. Na szczęście jest ich mniej (albo mniej widuję) u mnie teraz.

[m_incubo]

Kosarz to nawet nie pająk
Niestety mam podobnie, kątniki brzydzą mnie potwornie, nienawidzę ich.
Krzyżaki, skakuny - nawet lubię, obserwuję czasem, nie przeszkadzają mi.
Kątnik w domu to masakra, a potrafią być naprawdę wielkie.
Walczę z tym, bo kiedyś reagowałam baaaardzo gwałtownie i uznałam, że na tym etapie trzeba już coś z tym robić. Terapia niestety szokowa, chyba nie da się inaczej. Osiągnęłam tyle, że wywalam za okno, jak złapię szlanką, a jak nie złapię i ucieknie, to przynajmniej nie opuszczam sypialni, jak kiedyś i nie odpalam w środku nocy odkurzacza. Ostatnio jeden mi przebiegł po kołdrze
Na wsi jest ich dużo. Przeżyłam, ale powodują bardzo duży dyskomfort u mnie.
A ten, proszę, jaki fajny

[hosta_73]

Kątnik to ten tłusty? Tak ich nie lubię, że nie chce nawet w google widzieć. Ogromnie mnie brzydzą 🤮, te chude z długimi nogami jeszcze przeżyje ale te cmentarne wywołują u mnie panikę.

[madame_edith]

Mam identycznie jak Ty i owszem bardzo to utrudnia życie. Nie da sie nad tym strachem zapanować.

[ponis1990]

Ja też tak mam.. Mieszkalam na parterze w kamienicy i mialam ich od cholery. Pojawiały się znikąd, tak sie fobii nabawiłam. Innych pająków sie nie boję... teraz mieszkam na czwartym piętrze i łudzę się, że tu ich nie ma (a przynajmniej odkąd mieszkam, nie widziałam;p)

[hosta_73]

Ja w dzieciństwie mieszkałam w sąsiedztwie starych, drewnianych garaży, szop, komórek itd. Pająków, ogromnych, była masa. Najgorzej było gdy noce zaczęły się robić chłodne, wszystkie się pchały do domu a siatek w oknach nie było... . Do tej pory mam odruch "omiatania" wzrokiem pomieszczeń po zaświeceniu światła. Czasem wydawało się, że pokój jest czysty a potem pająk przebiegał mi po nodze gdy leżąc oglądałam tv . Do pewnych pomieszczeń typu strych itp wchodzę tylko w jakiejś bluzie z kapturem, którą potem zdejmuje i strzepuję. Na szczęście już strychu. nie mam.
Kiedyś miałam pająka na gołym ciele, pod cienką, letnia sukienką. Innym razem, gdy przechodziłam pod drzewem spadł mi na głowę, spostrzegłam się w domu bo coś mnie polaskotalo, myślałam, że to liść. Chciałam go zdjąć a "liść" poruszył się w dłoni. Ale się wtedy darłam...
To wszystko tak do 20 roku życia. I gdy już myślałam, że to koniec bo otoczenie się zmieniło a pająki jakby zaczęły mnie omijać, przyszła do pracy klientka, stanęła przy biurku, rozmawiamy a tu nagle z pani spada pająk i biegnie w moją stronę 😱.
Nigdy ich nie polubię, nawet nie będą mi obojętne, nienawidzę ich i już.

[iziula11]

fornita111 napisała:

> Niestety, fobia A katnikow to sie boje tak potwornie, ze nie da sie tego opi
> sac.

Mnie trzęsie na ich widok ale nie potrafię zrobić im krzywdy.
Wołam najczęściej męża a on bierze je w ręce i mówi " chodź malutki, pancia cie nie lubi" 😊

[mrs.solis]

Nie przepadam za nimi, ale sie ich nie boje i jak nie musze to ich nie zabijam, tylko wypuszczam na zewnatrz, ale pod warunkiem, ze nie sa wielkosci tarantuli.

A czy ktoś może wie

[andaba]

dlaczego akurat pająki? Są częstym powodem lęku?

Taka mucha jest znacznie bardziej wkurzająca i obrzydliwa.
Pająk jest dla mnie taki... neutralny.

[nickbezznaczenia]

Muchy się zabija i już.

[andaba]

Jak się trafi.
Ja nie umiem.
Nakłaniam prośbą i groźbą, żeby opuściły lokal przez okno. Najgorzej, gdy na polu ciemno, bo mają w odwłoku perswazje.

[karme-lowa]

Uwielbiam pująki!

[hosta_73]

Nie no, pująki są spoko ale z pająkami już nie jest tak miło 😏

[beata_]

Moja mama zabiła muchę patykiem - ciężko się zdziwila...

[hosta_73]

Bo za szybko chodzą. Są tutaj a za 5 sekund już tam. I włażą na człowieka, i spadają mi na głowę z drzew, i jak zbieram maliny to wkładam rękę w pajęczyny, i psują spacery po lesie i krzaczorach, czasem prawie wpadam twarzą w pajęczynę i potem ciągle mam wrażenie, że po mnie łazi. Są wszędzie i ciągle się na mnie czają.
A mucha? Machnę ręką i odleci.

[silenta]

Lubię, nie zabijam, staram się usuwać z drogi zabijających koleżanek i moich kotów, aczkolwiek koty są często szybsze ode mnie.

[kotejka]

Moje koty pająków nie tykają
Natomiast postanowiły zrobić porządek z jaszczurkami spod tarasu i dzięciołami z okolicznych drzew
Wprawdzie wiedzą, że pani niezadowolona z ich poczynań, ale nic sobie z tego nie robią

[agonyaunt]

Fobii nie mam, ale do australijskiej minister zdrowia mi daleko

• Huntsman spider crawls on health minister during Covid press conference in Queensland, Australia

[huang_he]

Kocham
I udało mi się zarazić dzieci. Tzn. przez chwilę córka pod wpływem przedszkola zaczęła się bać, ale potem pod wpływem rodziny znowu zaczęła kochać.

Bałam się strasznie jako dziecko. A potem sobie wytłumaczyłam, ze to idiotyczne, przeprowadziłam w wieku 14 lat autopsychoterapię i program 10 kroków pokochania pająków i moja miłość trwa do dzisiaj.

[kotejka]

To ciekawe
Napisz coś więcej o tych 10 krokach

[huang_he]

Najpierw napiszę o fobii, która się rozwijała i skończyła na tym, ze spędziłam kilka godzin w łazience, płacząc, bo zobaczyłam pająka na suficie. Moja mama myślała, że trzeba mnie będzie hospitalizować Myślę, że fobię rozwijało u mnie otoczenie, ale już mniejsza o to. Uznałam po tym, że to strasznie, strasznie głupie. Nie lubię takiej atencji, nie lubię być słaba. Zaczęłam pająki obserwować z daleka. Nie uciekać z wrzaskiem. Podchodzić bliżej. Potem karmić. Potem szukałam zdjęć (wówczas tylko w czasopismach, książach), zaczęłam dużo o nich czytac. Następnie zaczęłam powoli kolekcjonować przedmioty z pająkami. A potem już brałam na ręce jakieś ptaszniki czy tarantule, jak miałam szansę (a zdarzało się). Zwykłe kątniki czy nasoszniki to totalny luz. Kocham skakuny.
Moim ulubionym pająkiem jest pająk wegetarianin

[la_felicja]

Szacun.
Większośc znanych mi ludzi jak odkryje w sobie fobię (jakąkolwiek) , to ją do końca życia celebruje z dumą i jeszcze pogłębia.

[stephanie.plum]

Wow, podziwiam!!!

mój brat, ucząc biologii w młodszych klasach robił takie "eksperymenty na dzieciach" dotyczące arachnofobii.
zjawiał się na lekcji ze słoikiem, a w słoiku był kątnik, z tych mocno wyrośniętych (wiem, bo uczyłam w tej samej szkole).

na początku lekcji część dzieci piszczała ze strachu. brat opowiadał o pająkach i ich obyczajach, chętnym pozwalał podejść, zobaczyć z bliska.
potem brał pająka na rękę, i zawsze znalazła się jakaś najodważniejsza osoba, która chciała też spróbować.
pod koniec lekcji każdy chciał pająka "trochę potrzymać".

najgorzej było na przerwach. do pokoju nauczycielskiego pchały się hordy dziewczynek, które chciały "jeszcze chwilkę potrzymać pająka".

podobno jest jakiś mechanizm przełamywania tej fobii, ja mieszkam teraz na wsi, więc się na ich obecność uodporniłam, ale niestety nadal nie mogę powiedzieć, żeby mi się podobały. lubię tylko takie chudziutkie, które żyją w grupach i tańczą, no i kosarze, oczywiście. latem krzyżaki mogą być też.

[bene_gesserit]

Każdą fobię leczy się w zasadzie tak samo - ekspozycją na bodziec.
Fobia pająkowa to mały problem, ja w mieście widuję pająki parę razy do roku, ale są ludzie 'uczuleni' na przykład na ptaki, których wszędzie pełno.

Taką kliniczną fobię (ataki histerii, totalne przerażenie) leczy się powolutku - od rysunków/zdjęć przez np piórka (w wypadku ptaków) albo jakieś realistyczne przedstawienia obiektu fobii (figurki, gumowe atrapy) po kontakt przez klatkę itd. Czasem to jest parę miesięcy ciężkiej pracy na emocjach. Jest też inna szkoła, niemiecka, bardzo gwałtowna i przemocowa ale podobno skuteczna.

[hosta_73]

Aż tak nie miałam, ale wyprowadziłam się kiedyś z pokoju na prawie 2 tygodnie gdy pod łóżko uciekł wielki tłusty pająk, którego obserwowałam z odległości 30 cm. W ramach oswajania lęku 😀. Miałam wtedy z 16 lat, teraz jest trochę lepiej ale to dlatego, że nie chciałam zaszczepić tego strachu w dzieciach. Kwiczę wewnętrznie 😏.

[antyideal]

Mam fobię

[arthwen]

Do ręki nie biorę jak nie muszę, eksmituję na balkon bezdotykowo (kartka, słoik, cokolwiek). W domu i tak nie mogą zostać, bo koty są pająkobójcami.

[kochamruskieileniwe]

Nie kocham, zwlaszcza kątnikow spasionych i krzyzakow ( z polskich), ale nie krzwywdzę. Zagranicznych, tych jadowitych się boję.
Za to mam prawdziwą ofidiofobię. Jak duzy zaskroniec wpelzl na kapiace się dziecko w jeziorze (ogrzac się chcial, zimno bylo) to mnie sparalizowalo i nie bylam w stanie na ratunek ruszyć. 😭Dobrze, ze byl to zaskroniec tylko. Do dzisiaj źle mi z tym.

[stephanie.plum]

o, jak ja uwielbiam zaskrońce!

nie wiem, czy tylko ja zauważyłam, że tej jesieni strasznie dużo ich ginęło na drogach?

[nangaparbat3]

Trochę się boję, ale szanuję, lubię, nie zabijam.
Jeszcze bardziej lubię osy i tych w ogóle się nie boję, ale uważam, co by nie nadepnąć, nie przycisnąć, nie połknąć (raz mi się zdarzyło i nie chciałabym powtórki).

[homohominilupus]

Mialy u mnie schronienie takie konkretne kątniki.
Czasem jak za czesto wyłaziły to je wystawiałam za okno.
Ale żeby tak do ręki brać to niekoniecznie. Mialam sprawdzony patent ze szklanką.
Nigdy nie zabijam i smiesza/irytują mnie histeryczki domagające się od swego księcia unicestwienia nawet najmniejszego pająka.

[huang_he]

Kątników sama do ręki nie biorę, gdyż miałam kiedyś nieprzyjemne spotkania z takim. Gryzł mnie cholernik w nocy. Mieszkał ze mną i w nocy właził na mnie i gryzł. Był ogromny i kurczę - no wredny. Chociaz może to miłość. Mój łowczy kot nie chciał włazić przez niego do pokoju. Po kolejnym pogryzieniu musiałam kątnika eksmitować i od tamtej pory kątników jakoś nie lubię.

[homohominilupus]

Moja mama tez twierdziła że ja gryza te pająki które 'hoduję' gdy u mnie nocowała a ja się podsmiewalam że zmysla. Serio one gryzą? Mnie nigdy nie tykały ale to może dlatego że mam niesmaczna krew, komary też mnie nie lubią.

[huang_he]

Rzadko, ale gryzą. I muszą byc chyba jednak duże. Ten mój był ogromny.

[suki-z-godzin]

nie dość że gryzą to jeszcze można mieć na gryzienie potworną alergię!

[kaki11]

Mam mniej więcej takie jak koleżanki o których piszesz - jestem przestraszona nawet widząc zdjęcie czy film (zlękłam się nawet przeglądając to forum-link do filmu...) a kiedy widzę na żywo to już panika. Najczęstsze koszmary to pająki a do niektórych miejsc ze strachu nie zajrzę/nie posprzątam i koniec.

[kaki11]

Nie zabijam tylko dlatego, że zwykle jestem zbyt przerażona aby się do nich zbliżyć, wołam do tego celu kogoś kto jest w pobliżu.

[milva24]

Nie lubię, może nawet i ciut się boję ale nie zabijam. Jak eksmituję to przy użyciu szkalnki bo do ręki nie wezmę.

[majenkir]

Lubię pająki i brońborze nie zabijam! Największy problem jak sprzątam w kurniku i muszę uważać, żeby nie wciągnąć którego w odkurzacz, bo ichvtam pełno!

I jeszcze moja ulubiona piosenka 😌

• Story from North America

[la_felicja]

Czy ja czegoś nie zrozumiałam, czy ty sprzątasz odkurzaczem w kurniku? Takim dla kur?

[hosta_73]

O, właśnie dlatego kurniki, stajnie itp omijam szerokim łukiem! Babcia miała, wiem co tam jest 👹😱

[pepsi.only]

Nie mam problemu, choć nie przepadam. No powiedzmy, że widok tygrzyka mocno mnie studzi, o tarantuli - nawet nie myślę...., ale te domowe, zwykłe, kątniki, czy nawet krzyżak, raczej nie robią jakiegoś wielkiego wrażenia.

[mysiulek08]

bys sie mniej cieszyla gdyby w tych kacikach czaily sie ktores z rodzaju Loxosceles

[majenkir]

A ja bym chciała mieć jumping spidera. 🥰

[la_felicja]

Lubię, są piękne. I inteligentne - umieją udawać trupa!
A w domu mi nie przeszkadzają, w końcu zjadają roztocza i inne takie.

[leanne_paul_piper]

Lubimy się z pająkami. Wynegocjowałam tylko, że nie zwisamy nade mną w nocy, kiedy śpię, acz mogę się w każdej chwili obudzić.
Jak to mówią einmal ist keinmal, więc zostało wybaczone😉😊.
Tak btw. Ja wszystkie zwierzęta kocham, na przystojnego faceta jie zwrócę uwagi, ale przez pół dnia będę obserwować zwyczaje wijow (wij?) albo krabow🙃

[konsta-is-me]

Nie przepadam. Ale też nie zabijam ,bo uważam że są pożyteczne (te europejskie, bo azjatyckie no.to już zupełnie inna historia).

[mae224]

Dobre, nadaję im imiona. Mamy sporo, bo to dom wśród łąk i pod lasem.

[ruscello]

Z reguły pająków się nie boję, ale okropnie brzydzę się, gdy nagle zawiśnie mi przed oczami albo gwałtownie wybiegnie. Przy czym nie miałam problemu z przetrzymaniem w domu ptasznika, trzymaniem na rękach bezpiecznych odmian pająków hodowanych przez kolegę, w terrarium chętnie oglądam te niebezpieczne. Ale strasznie odrzuca mnie od tych pająków z długimi, chudziutkimi nóżkami 🙈 Co gorsza, nie przepadam, gdy dotyka mnie ktoś z bardzo długimi i szczupłymi palcami. Nie wiem, jaka to fobia 😅

[ajaksiowa]

Lubię i mają u mnie mieszkanie zapewnione🙂