Kobieta, idolka

[amsterdama]

Witajcie. Mam pytanie, zwłaszcza do ematek, które wychowały się bez własnej matki i przez całe życie, mniej lub bardziej świadomie, szukają „przewodniczki”. Najlepsze byłyby przykłady znane wszystkim, żeby można się było odnieść. Moją filmową idolką zawsze była postać grana przez Sandrę Bullock w „Wielkim Mike’u”. Szukam dalej. Podajcie swoje typy.

[chatgris01]

Nie szukam przewodniczki, ale jeśli chodzi o ogólny wzór do naśladowania, to Joanna Chmielewska.

[amsterdama]

Co Ci się w niej najbardziej podoba?

[ichi51e]

Inteligencja poczucie humoru optymizm. I taka umiejętność radzenia sobie w życiu. Bibliografie czytałam dawno pamiętam że zakończyło mnie skomplikowane życie uczuciowe - ale to też w sumie to też mi się podobało - bo ona jakoś tak nie żywiła do nikogo urazy zajmował się sobą i przynajmniej w tym była szczera

[amsterdama]

Muszę zatem poczytać o Chmielewskiej. Lubiłam jej książki, o autorce niewiele wiem.

[kobieta-leniwa]

Nie czytaj, z autobiografii wychodzi że to była miękka rasistka, antysemitka, totalna egocentryczka skupiona wyłącznie na sobie w dodatku akceptująca gwałt ( to akurat z książki w której usprawiedliwiła gwałt wyjątkową atrakcyjnością ofiary),
właśnie po przeczytaniu jej autobiografii doszłam do wniosku że jak lubisz twórczość jakiegoś artysty to ostrożnie z poznawaniem go jako człowieka

[ichi51e]

I jeszcze mnie uderzyło że stosunek do dzieci (swoich) miala dziwny.
Doprecyzuję więc że chodziło mi o Joanne Chmielewska postać z książek nie o Joannę Chmielewska człowieka. Bibliografie lepiej odpuścić.

[dvdva]

Homofobia też się przewijała, niestety. I ten żart, jak to czarni śmierdzą, no obrzydliwe. A cała książka "Gwałt" to ściek pełen takich przekonań, jak oni to mogli opublikować to nie wiem.

[chatgris01]

W autobiografii to akurat napisała, że Czarni NIE śmierdzą, i nie był to żart.

[kochamruskieileniwe]

Niestety, bardzo dużo racji w tym, co piszesz. A już na starość, zwłaszcza po dużym sukcesów finansowym ( w Rosji, jej ksiazkicieszyły się ogromną popularnością) egocentryzm osiągnął rozmiary niebywale.
Ludzie się zachwycają nią na podstawie humoru z jej książek. No niestety, Joanna - bohaterka książek i Joanna Chmielewska to dwie, kompletnie różne osoby.

[ekstereso]

Niestety według mnie była bardzo toksyczną osobą, a rzadko tak piszę.

[bruy-ere]

Też lubię Chmielewską.

[jdylag75]

Galadriela, jeśli myślę o kobiecie, która mi imponuje to ona przychodzi mi zawsze do głowy jako pierwsza. Nie przeszkadza mi, ze jest to postać bajkowa.

[amsterdama]

Najlepsza cecha Galadrieli? Nie znam niestety.

[jdylag75]

Spokój i satłość, mądrość i przenikliwość, siła i walecznosć kiedy sytuacja tego wymaga, a najbardziej światło, któe ją otacza. Niestety wychowywałam się w domu nieobecnej, egocentrycznej matki, dlatego pewnie szczególnie cenię równowagę, mądrą radę i obecnosć.
Z innych osób cenie Utę Ranke-Heinmann za pracowitośc, otwartą głowę, inteligencje i odwagę - to tak w zakresie życia zawodowego

[amsterdama]

👍

[beataj1]

Podziwiam Monikę Lewinsky.
Po tym co ją spotkało, jak została wykorzystana, jak potraktowana przez politykę, media i świat była w stanie się odbudować i nie stać się cyniczną kobietą.

To wymagało niesamowitej siły i nadziei by dać radę odbudować się, by przetrwać.
Absolutnie nie chciałabym jej drogi, jej decyzji które doprowadziły do kryzysu. Ale odporność emocjonalną, wsparcie bliskich i ostatecznym rozrachunki jakąś pozytywność niezaprzeczalnie w sobie ma.

[amsterdama]

Tak. Masz rację, też mi to imponuje. Silne kobiety, które nie pozwalają się zniszczyć.

[chocolate_dog123]

Kolejna twarda baba z yayami - Murphy Brown grana przez Candice Bergen

[srubokretka]

Biorac pod uwage, ze Lewinski ma moralnosc pan, ktore stoja na poboczach polskich drog, to co ja spotkalo bylo malo szkodliwe. Wprost przeciwnie. Takie osoby zyja skandalami i byciem w centrum uwagi, a $ to ich bog. W takiej kulturze wyrastaja.

[pampelune]

Ewa Woydyłło. Mądra, pomocna, elokwentna.

[amsterdama]

Też ją lubię.

[danaide2.0]

Mała księżniczka.

Potem dorosłam i wyrosłam z idolek wszelakich. Życie to nie bajka, a poza tym zawsze jest jakieś drugie dno.

[amsterdama]

Właśnie dlatego, że życie to nie bajka, fajnie by było mieć w otoczeniu ( optymalnie), albo chociażby w książce, filmie, kobiety, z których można czerpać, uczyć się dobrego życia.

[danaide2.0]

Ach, ten wymóg dobrego życia. Bo moje takie niedobre...

Nie wiem, polecę Ci tylko "Manifest" Bernardine Evaristo. Żaden poradnik - taka opowieść o swoim życiu, drodze, dobrze napisana przez laureatką Bookera, a na dodatek robi się od niej ciepło na sercu.
Ostatnio usłyszałam takie wyrażenie, że coś "dostało za mało miłości" - czyli mało się o tym słyszy. To ja daję trochę miłości książce, która daje dużo dobrego i niech się kręci.

Ja tam sobie swój patchwork inspiracji zszywam z czego się da, a nie z jednej czy dwóch bogiń.

[danaide2.0]

FIlmów o silnych kobietach jest teraz sporo, ale bardzo szczególnym filmem (i na faktach) jest "Maudie".

[agdzieztam]

O, a jeśli chodzi o filmy to dla mnie bohaterka smażonych zielonych pomidorow, Idgie, no i oczywiście czasem słabe, czasem silne kobiety z klubu pierwszych zon

[35wcieniu]

z których można czerpać, uczyć się dobrego życia

To chyba w dzieciństwie. Jakoś nie wydaje mi się żeby dorosła kobieta miała się uczyć "dobrego życia" z książek.

[amsterdama]

Słusznie, w dzieciństwie. Wtedy to miała być matka. Jeśli jej nie było „ głód matki” powoduje, że do końca życia (prawdopodobnie) skanuje się otoczenie w poszukiwaniu „ tej kobiety”.

[35wcieniu]

Wydaje mi się że to jednak osobnicza potrzeba, niekoniecznie związana z matką.
I na dodatek chyba dość rzadka.

[danaide2.0]

A jakiej matki masz głód?
Silnej? Ciepłej? Inspirującej?
Bo jak silne kobiety to taka "Gra o tron" na początek...

[alicia033]

35wcieniu napisał(a):

> Jakoś nie wydaje mi się żeby dorosła kobieta miała się uczyć "dobrego życia" z książek.

a jednak zadziwiająca liczba kobiet właśnie uczy się tego dopiero w dorosłym wieku i z książek, a w każdym razie to one leżą u podstaw ich zmiany.
Kiedyś, zbiegiem okoliczności, znalazłam się na pewnym kobiecym evencie. I dowiedziałam się, dla jak wielu osób "spiritus movens" zmiany, podręcznikiem do jej przeprowadzenia, były książki np. Katarzyny Miller. To były w większości kobiety, które wyszły ze stereotypowych "dobrych domów" (nie awanturowali się, dzień dobry mówili, do kościoła chodzili, dzieci zawsze czyste i porządnie ubrane...) a tak poranione emocjonalnie i przez wiele lat krzywdzące siebie i innych...

[35wcieniu]

Mowa jest o beletrystyce a nie o poradnikach na temat psychologii.

[alicia033]

35wcieniu napisał(a):

> Mowa jest o beletrystyce

Gdzie?
A nawet jeśli, to Miller ma jej na swoim koncie sporo.
A odnosiłam się do twojej tezy, że "dorosłe kobiety nie uczą się życia z książek". Poradnik psychologiczny to też książka.

[35wcieniu]

W tej odnodze drzewka.

[gryzelda71]

Nigdy nie miałam. Bez matki od 10 roku.

[amsterdama]

❤️ Bardzo współczuję. ❤️

[gryzelda71]

Dziękuję.

[amsterdama]

Miałaś kogoś, kto Cię mądrze i z czułością poprowadził do dorosłego życia?

[gryzelda71]

Czywiscie, że nie.

[amsterdama]

Podaj łapkę.

[gryzelda71]

W.sumie było tak se, ale jakoś na dzieci nie przewaliłam swoich braków emocjonalnych.

[kura17]

Gryzelda, bardzo wspiczuje
mnie umartl tata, jak mialam 6 lat - ale mialam cudowna mame, ta kobieta to prawdziwa super-woman.

[gryzelda71]

To czuc, że jako dziecko bylas otoczonq troską.

[amsterdama]

Tak, to prawda.

[kura17]

dzieki, dziewczyny.
byla mama i cala jej rodzina - ja tez wiem, ze bardzo duzo nam to dalo (mam mlodsza siostre).

[amsterdama]

Kura- ❤️

[kura17]

[boogiecat]

Jest wiele fikcyjnych postaci kobiecych, ktore moga inspirowac, jednak nie ma to jak prawdziwa kobieta:

Maria Sklodowska Curie- ilez sily, inteligencji, determinacji, wiary w siebie i w ludzkosc musiala miec zeby zmierzyc sie z tym calym meskim uniwersyteckim swiatem z poczatkow XXw.

Simone Veil- po pobycie w Auschwitz i marszu smierci, wziela i zostala ministra oraz wywalczyla m.in. prawo do aborcji w konserwatywnym kraju, a potem jako pierwsza prezydentka parlamentu europejskiego pracowala nad zjednoczeniem Europy. Bardzo podobalo mi sie gdy pod grozbami, krzykami, zastraszaniem przez skrajna prawice podczas jednej z publicznych debat, ryknela na nich wszystkich "Nie boje sie was, bando malych ss-mankow!".

[agdzieztam]

Rzeczywiście, jak myślę o symbolach to obie panie to jest top! Co za odwaga.

[amsterdama]

Niezwykłe kobiety

[agdzieztam]

A wiesz jeszcze dodam, choć to zupełnie inny świat, Agnieszkę Machowne. To była dziewczyna, która nie miała nic i chciała żyć przeciw własnej epoce, ale według siebie. Długo jej się udawało, a potem niestety wpadła okropnie i się skończyło. Ale odwaga determinacja. Zwłaszcza, jeśli uświadomisz sobie to to za czasy były dla kobiet, zwłaszcza z ambicjami i bez zaplecza arystokratycznej rodziny. XVII wiek.

[danaide2.0]

W dawnych czasach fałszowanie tożsamości musiało być dość częste. Czytam sobie przygodową książkę z XIX wieku i to jeden z lejtmotywów. Ale wymaga predyspozycji osobistych, oczywiście.

[snakelilith]

boogiecat napisała:

> Jest wiele fikcyjnych postaci kobiecych, ktore moga inspirowac, jednak nie ma t
> o jak prawdziwa kobieta:


Nie do końca się zgodę. Dla mnie ikoną wszech czasów i wzorem do naśladowania od najmłodszych lat, czyli wtedy gdy kształtuje się nasza osobowość, jest Pippi Långstrump albo po polsku Fizia Pończoszanka. Polska nazwa jest przy tym durna i sugeruje głupiątko. A Pippi jest niedziewczyńsko silna, potrafi podnosić konie. Jest właścicielką własnej nieruchomości i jest niezależna finansowo posiadając walizę pełną złota. Do tego jest samodzielna, kreatywna, ma poczucie społecznej sprawiedliwości i gwiżdże na konwenanse. I jeszcze jest ruda, ma swój indywidualny styl ubrania, lubi lukrecję i zostaje na zawsze młoda.
Pippi jest moją bohaterką, idolką i wzorem forever and ever.

[danaide2.0]

Byłam ostatnio na panelu, rozmowa dotyczyła właśnie wzorów z dzieciństwa.

I wychodzi na to, że nasze pokolenie (+/- 10 lat) kształtowały Montgomery/Burnett // Lindgren // baśnie. Na księżniczki Disneya się nie bardzo załapałyśmy.

[gryzelda71]

No ale jest rentierka jednak. A to wypada samej na siebie zarobić. 😉

[danaide2.0]

No dokładnie - nie masz prawa do "dobrego życia" jeśli nie żyjesz w 100% za swoje

[kk345]

Według kogo?

[boogiecat]

I ja wprost uwielbiam Pippi. Corke swoja skazalam przed 10tym rokiem zycia na wspolne ogladanie starego serialu, a tak naprawde to ogladalam dla siebie zeby sobie przypomniec, ze wierzylam ze tak mozna. Ona mi zawsze dodaje energii.

Ale jako dorosla kobieta chyba jednak najbardziej potrzebuje wzoru niedoskonalego i takiego ktory zmierzyl sie z nasza epoka i jej obrzydliwosciami, tak doslownie.

[asia.sthm]

> Pippi jest moją bohaterką, idolką i wzorem forever and ever.

A zaraz po niej Astrid Lindgren we własnym skromnym majestacie.

[agdzieztam]

A można bardziej prywatnie, a nie ikony? Może trochę na marginesie tego tematu i oczywiście nie podam nazwisk, ale 1. Moja była szefowa. Oj trudna była, zdecydowanie narcystyczna (choć może mylę pojęcia) i nieraz jej prawie nienawidziłam. Ale. Zawsze cię wyciągnęła z kłopotów, pomogła czasem biorąc na siebie kawał twojej roboty, choć dość miała swojej. Takie zaplecze. I autorka paru tekstów, które mi bardzo w pracy pomogły - byłam wtedy b. młoda -typu "nie myli się tylko ten, kto nic nie robi.". Jeśli czegoś nie wiesz, to powiedz bez wstydu: nie wiem ale to sprawdzę. I sprawdź i omów.". Mam ponad 50 lat a te teksty do dziś mi w życiu pomagają. 2. Moja obecna szefowa. Sama dobrać choć ma wymagania czasem, że rzuca na kolana. Ale przyjmie krytykę, zawsze uprzejma i gotowa do pertraktacji. Te to kocham wręcz. 3. Moja była niedoszła teściowa. Jesteśmy bardzo różne i nie miałyśmy się przyjaźnić, ale mimo to okazywała mi zawsze wsparcie i dużo pozytywnych emocji, choć jest osobą, z którą od serca sobie nie pogadasz. Ale nawet to powierzchowne było (i jest bo nadal, mamy czasem, z rzadka kontakt) takie bardzo po twojej stronie. Mój mąż obecny (20 lat po rozstaniu z jej synem) ją zna i lubi, choć ma oczywiście świadomość, że to osoba specyficzna. Tak się dzielę tym, bo może my w życiu nieraz wymagamy tego ideału, który jest top, a może warto zauważyć dobro, które dostajemy od różnych kobiet w życiu, choć one też dość nieidealne, czasem trudne, ale akurat dały nam coś waznego.

[amsterdama]

Jasne, że można prywatnie. Chyba nawet lepiej, bo to, co opisujesz jest takie prawdziwe, bliskie sercu, działa na emocje. Fajne babki. Takich mi trzeba.

[7katipo]

Ja chyba nie miałam.
Tzn. moja matka jest ok, mamy dobre relacje, ale teraz widzę, że chyba nie była dla mnie typem Kobiety - przewodniczki, o którym piszecie.
I tak sobie myślę, że chyba po mnie widać, że nie miałam.
I cieszę się że mam syna - nie mam córki; nie wiem, czy umiałabym ją tak dobrze, po kobiecemu, poprowadzić

[35wcieniu]

chyba nie była dla mnie typem Kobiety - przewodniczki, o którym piszecie.

Zaryzykowałabym twierdzenie że takich matek był w historii dziejów jakiś promil.
A w pokoleniu matek ematek (wojenne, powojenne) pewnie jeszcze mniej.

[ichi51e]

Myśle ze mało kto miał i mimo to jednak jakoś dajemy radę.
Wspomniana Skłodowska też tam rożna była dla córek młodsza chyba strasznie się czuła niedoceniana a Irene z kolei promowała ile mogła

[berdebul]

Wspólne prześwietlanie żołnierzy, naukowe dyskusje…mega. Szkoda młodszej, ciężko nie być chemikiem fizycznym tudzież fizykiem chemicznym w takiej rodzinie.

[sjanna]

Karen Blixen - taka, jak w Pożegnaniu z Afryką'

Świetny wątek!

[amsterdama]

Gdybyś miała wskazać jedną jej cechę, którą cenisz najbardziej?

[snakelilith]

Karen Blixen z filmu to fantazja. Karen Blixen z jej własnych, nieco grafomańskich książek, bardzo traci. Jest kolonialną, lekko arogancką, obciążoną uprzedzeniami i rasizmem jej czasu dobrą ciotką, dla której inne kultury są prymitywne, na niższym poziomie rozwoju. "Jej" prywatną własność Kikuyu, traktowała jak niemądre dzieci bez umiejętności wyższych empatycznych odczuć. To się nawet bardzo nieprzyjemnie czyta.
Jej związek z Denysem Finch Hatton jest skomplikowaną historią pełną zazdrości, Finch Hatton nie był zainteresowany związkiem na wyłączność, prawdopodobnie był biseksualny. Nie było tak romantycznie jak w filmie. Do tego Blixen nie była specjalnie dobrą farmerką.
Ale film zrobili dobry, Meryl Streep jest lepszą i bardziej atrakcyjną wersją Karen.

[chococaffe]

Nie wiem czy słowo "przewodniczka" jest dokładne, w moim przypadku. Po prostu wiele osób, w tym naturalnie kobiety - jak w temacie - są dla mnie inspirujące, wiele rzeczy, które zrobiły zasługują na ogromny szacunek. I mam tu na myśli i osoby nieznane, takie 'zwyczajne", które poznałam i osoby znane, bohaterów literackich czy filmowych.

Kobiety są dla mnie szczególnie ważne albowiem te z mojej rodziny pochodzenia w żaden sposób nie są/nie byly ze mną "kompatybilne" ( w przeciwieństwie do mężczyzn w rodzinie, wśród których dało się znaleźć elementy kompatybilne)

Pierwsza osoba, która przyszła mi na myśl, z tych znanych, to Danuta Szaflarska. Także wspomniana już Simone Veil.

[snaptherooster]

Nie przewodniczka, ale kobieta, która fascynuje i inspiruje od dziecka: Wanda Rutkiewicz. Kobieta, która pod wieloma względami wyprzedzała swoją epokę i wyrastała poza ograniczenia PRL. Na pewno nie postać kryształowa, ale pełnokrwista. Polecam biografię Anny Kamińskiej, bardzo rzetelnie przedstawia wieloaspektowość Wandy. Trudne dzieciństwo, ogromna ambicja, która była jednocześnie jej największym atutem, jak i przekleństwem. Polecam też nagranie z programu "Sto pytań do", jest na YT. Natomiast odradzam film "Ostatnia wyprawa" Elizy Kubarskiej. Sensacyjna teoria jakoby Wanda przeżyła zejście z Kanczendzongi i ukrywała się gdzieś od 30 lat jest nie tylko niedorzeczna, ale wręcz niemoralna. Młodszy brat Wandy musiał wbrew ich matce (która nigdy nie była ostoją zdrowego rozsądku) przejść procedurę uznania Wandy za zmarłą. Zrobił to, by móc zamknąć etap zawieszenia, zamówić symboliczny nagrobek, uporządkować jej spuściznę, Bajeczki anonimowym życiu w tybetańskim klasztorze kuszą jako happy end historii o nietuzinkowej postaci, ale ignorują stan prawny i realia.

[bazia_morska]

Pierwszy film, który przychodzi mi na myśl, to oczywiście Thelma i Louise.
Irena Sendlerowa, Frida Kahlo, Hanna Krall, Henryka Krzywonos.

[efekt.papageno]

Moja matka zginęła w wypadku, kiedy miałam 16 lat.

Kobieta, którą podziwiam (jak wiecie jestem os. niepełnosprawną), to zdecydowanie moja opiekunka. Mądra, bardzo ciepła, a przy tym prosta kobieta. Ma chyba z tuzin talentów. Na wszystkim się zna, wszystko potrafi zrobić. Ma wyczucie stylu. Jest religijna - lubię takich ludzi. Po prostu ideał.

[amsterdama]

Przykro mi bardzo z powodu Mamy. Cudownie, że masz taką Kobietę obok siebie.

[efekt.papageno]

Zapomniałam jeszcze napisać, że jest bardzo, ale to bardzo kreatywna i właśnie tę cechę najbardziej w niej cenię

[berdebul]

Poznałam jedną na żywo. Podała mi rękę kiedy bardzo tego (zawodowo) potrzebowałam, mimo że nie miała takiego obowiązku i w sumie niewiele nas łączy. To od niej usłyszałam (pierwszy raz w życiu) „jak będziesz potrzebowała pomocy to daj mi znać, pomogę bez dodatkowych pytań”.

Skłodowska - ileż trzeba było mieć samozaparcia żeby pojechać do Francji, studiować tam, zrobić doktorat. Teraz w nauce jest trudno jak się nie ma penisa, żony do ogarniania ciąży i dzieci, oraz faceta za sobą, najlepiej w osobie dobrze ustawionego promotora.


Moja prababcia. Mąż na Syberii, ona z dziećmi w Warszawie, ogarnęła, ciążę, poród, dzieci, powrót męża z Armią Andersa, później niełatwe życie w PRL. Za szybko odeszła. 😢

[ichi51e]

Skłodowskiej też mąż bardzo pomógł. Człowiek niedoceniany bardzo w Polsce a gdyby był taką szuja jak Einstein to by Skłodowska skończyła jak Milena Maric

[srubokretka]

Nie wiedzialam , ze sypal ze swoja siostra cioteczna wygladajaca jak babochlop. Juz teraz wiem dlaczego go tak w Stanach promuja.

[abecadlowa1]

Z fikcyjnych postaci pierwsza do głowy przychodzi mi Wyrocznia z Matrixa. A potem Królowa Dysków/Monet z tarota.