Mildred Pierce

[amsterdama]

Miniserial na Maxie. Oglądałyście? Jestem zbudowana siłą i przedsiębiorczością matki oraz przygnębiona relacją z córką. Nie znam takich sytuacji w realu, ale wierzę, że mogą się zdarzać. Dlaczego? Co poszło nie tak?

[aniani7]

Tak, już dawno. Wspaniała rola Kate, jak zawsze zresztą. Nie sądzę, że można mieć jakiś ogromny wpływ na dzieci, rodzą się jakie się rodzą.

[amsterdama]

Na szczęście Mildred chyba nie miała poczucia winy. Mierzyła się z odrzuceniem, brakiem miłości ze strony córki, ale nie obarczała się winą.

[mizantropka_20]

Tak, bardzo mi się podobał. Oglądałam też wcześniejszą wersję. Ta podniosła mi się mniej

[amsterdama]

Nie wiedziałam, że była wcześniejsza wersja.

[piwoniawpiwnicy]

No nie przeżywała nawet śmierci młodszej córki..moim zdaniem, ona kochała tylko samą siebie.
Widziała w V swoje doskonałe odbicie, dlatego ją rozpuściła.
Córka klasyka, narcyzka warta matki, a matka córki.
Trzeba dostrzegać różne niuanse i wynikiem czego były zachowania M, a czego córki.
V to Mildred, która nie miała szansy wyrosnąć z niej ale była ukryta w zarodku.
I to ona dała wskazówki V, bo sama siebie się wstydziła w takim położeniu.
Po śmierci R nie smuci się długo..po zniknięciu V z domu wpada w rozpacz..
Nie umiem pozytywnie ocenić tych bohaterów, do końca negatywnie też żadnej z nich, bo były to zachowania wrodzone, nabyte, a także wyuczone społecznie poprzez nacisk.
U matki brak konsekwencji i ścieżki w wychowaniu, a wcześniej wykorzystywanie innych.
Nic dziwnego, że dziecko ją obserwowało i pobierało pilnie nauki. O matce, o sobie, o sposobie na uwagę i przetrwanie, o manipulacjach.

[piwoniawpiwnicy]

Klasistka*

[amsterdama]

Chciałam przeczytać taką opinię. Napisałaś to, co myślę, ale z jakiegoś powodu odpędzam od siebie.

[piwoniawpiwnicy]

Fajnie, że mamy tutaj spójną wizję czy odczucia.

[memphis90]

Fujka, fujka, fujka, ten gościu jest dla mnie całkowicie aseksualny, a nawet gorzej. Nie mogłam na to patrzeć. A już włazić nogą do Świątyni??? 😱😱😱🤮🤮🤮 Natomiast tak poważnie coś we mnie pękło, kiedy ucieszyła się, że umarła druga córka, a nie ta niewdzięczna psychopatka…

[amsterdama]

Ucieszyła się, że umarła młodsza nie starsza? Umknęło mi. Smutne.

[memphis90]

Był taki motyw, kiedy się dowiedziała o śmierci „całe szczęście, że to nie ty!”

[piwoniawpiwnicy]

Mildred Pierce( imię i nazwisko złożone z podobnych liter, brzmi zdecydowanie ostro pomimo miłego początku - mil).
Pierce( pasuje charakterologicznie, podobne też do fierce).
Mildred( mild Millie ale potem mill, dred, jak dread, red, przypomina też mildew).
Stare imię germańskie, anglosaskie, popularne kiedyś, później babcine i trącące myszką, dzisiaj nadawane przez hipsterów albo odwołujących się do korzeni i tradycji.
Mildred kojarzy się z miłą zewnętrznie osobą, kryjącą mroczne, mocno zderzające i kontrowersyjne wnętrze. Tak, że miękkie M zamienia się w wojownicze czy rywalizacyjnie dzikie, wściekłe W.
I takim podprogowy kontekstem emanuje Mildred, przekazująca V nieświadomie esencję niespełnienia, niegodności, antypatii i aspiracji w 1.
Opowieść krąży wokół pogardy klasowej, wypierania się siebie i braku akceptacji poprzez presję społeczną bycia kimś wyżej i więcej.
Mildred jest pozornie altruistyczna, a tak naprawdę megalomanska, schizoidalna, wyniosła w głębi duszy, manipulująca i manipulowalna jednocześnie.
Niczym słodki, różany pączek z przewagą piołunu albo łyżka dziegciu w słoju miodu.
I te wartości przekazała córce, która ewoluowała w złolkę poprzez toksyczne czasy, labilność matki i jej chore ambicje.
To taka Grażyna z Ariadną, którą pragnęłaby być i chłonęła jak boskie dzieło.
Narcyzm przedawkowany i paraliżujący toksyną.