WSTYD!! (dlugie)

[desire.et]

Wiecie co.. jak juz sie tak rozpisuje o tej "zagramanicy" tu i tam, nachodzi
mnie pewna przykra refleksja dotyczacy nas, Polakow... Zawsze wkurzalo mnie,
kiedy slyszalam opinie, ze Polacy to pijaki i zlodzieje i ze tak mowia o nas
na swiecie... Moze i prawda, moze i nie, wiadomo, ze zawsze znajdzie sie jeden
z drugim, ktory opinie porzadnym ludziom zszarga, a potem ciagnie sie to za
calym narodem jak... nie powiem, nie wyraze sie brzydko..
W kazdym razie mialam watpliwa przyjemnosc przekonania sie na wlasnej skorze
(raczej zobaczenia na wlasne oczy) takich "kwiatkow".. Niedziela, polski
kosciol, polska msza.. tlumy wiernych, rewia mody (fura, skora i komora).. i
niedobitki stojace przed kosciolem. Oczywiscie papierosek, pogawedka.. Swoja
droga, po co przychodza niektorzy?? no ale do rzeczy... Przechodze obok, a tu
stoi dwoch takich, geby czerwone, chuch na kilometr az zawiewa wczorajsza
impreza.. fajeczka i chwiejacy sie chod.. Ida dwie mlode dziewczyny chodnikiem
(Niemki), a panowie, zeby sie nie nudzic, zwalaja sie "przypadkowo" pod nogi
panienkom... z oszalamiacym.. ooo... ppppszepppraszammm. Normalnie wstyd...
Przechodnie sie ogladaja, komentarze, a ty sie czlowieku wstydz, ze jestes
Polakiem... Ja nie rozumiem... przewaznie sa to faceci, ktorzy jada za granice
do pracy.. zamiast zarabiac te pieniadze, przepijaja i przepalaja.. no dobra,
piwo tanie, ale papierosy 4€.. Ja nie wiem.. jakas przewrazliwiona jestem? To
samo w autobusach do Polski... teraz sie juz rzadziej zdarza, ale jechalam
kiedys z takim gosciem... na szczescie nie siedzial kolo mnie, ale za to
"umilal" jednej pani nawalony w trzy d... opowiesciami. Obsluga zareagowala
dopiero, kiedy pani zagrozila skarga do kierownictwa.. Czy naprawde my, Polacy
musimy tak psuc innym opinie? Dlaczego ludzie, ktorzy zyja na obczyznie
normalnie, albo podrozuja po swiecie, musza sie wstydzic za to, ze sa Polakami???

[le_lutki]

Niestety mam podobne odczucia. Wlasciwie mam dwojaki obraz Polakow za granica
(i moze dlatego tu we Francji nie utrzymuje z Polonia zadnych wlasciwie
stosunkow).
W Paryzu bedac spotyka sie Polakow w metrze, na ulicy a rozpoznac ich mozna
po "ku..ch" rzucanych na lewo i prawo i gesciejszych niz przecinki...
Jak juz moze wspominalam, szlam sobie kiedys Aleja Focha (przy Luku
Tryumfalnym) spieszac na jakis egzamin i slysze za soba przepity na wylot glos:
ja ci tu k... pier... rureczke, pod umywalka sie jeb... zlaczke i w h...
bedzie.. Minely mnie dwa egzemplarze w strojach roboczych (w ktorych sie po
ulicy normalnie nie chodzi, ale to juz pomijam). Najwyrazniej pracowali gdzies
na czarno prywatnie.
Kiedys bylismy (o zgrozo - z tesciami!) na pokazie paralotni itp tutaj
niedaleko, jest co roku w rocznice naszego slubu. Za nami stala, jak sie
szybciutko okazalo, grupa Polakow. Kilku facetow i kobieta. Tez chyba na jakims
dorobku na czarno. Slownictwo i poziom zachowania... poza wszelkimi
dopuszczalnymi kryteriami, jak dla mnie. Tesciowa w pewnym momencie zasluchala
sie i zapytala: A co to za jezyk? Ja na to, ze khm polski, niestety... Balam
sie, zeby mnie nie zachecila do zagadania do rodakow... Bo ci rodacy akurat
rozprawiali o wczorajszej imprezie, o tym, ze owa pani wracajac z tejze
rozkraczyla sie na srodku drogi zeby sie wysikac, w zwiazku z czym ... nie bylo
lizanka. To tak pokrotce. Wyglaszane na caly glos i okraszone zabim rechotem...

Poza tym Polacy to ciagle czesto "populacja autokarowa" ze specyficznymi
torbami nylonowymi, ale z ta mam nikly kontakt i nie wadza mi nijak - chodzi mi
tylko o "rozpoznawalnosc" na kilometr. Z tym, ze tu jest coraz lepiej, bo coraz
wiecej osob przesiada sie na samolot i nawet bagaze ma bardziej schludne i
estetyczne.
Natomiast tu, gdzie mieszkam, nie liczac kilku Polakow z firmy mojego meza
(polsko-fr), jedyny moj kontakt z Polonia to czasem wypad do restauracji
Polskiej Cracovia na wysmienity barszcz i pierogi.
Natomiast kompletnie nie identyfikuje sie z masa swiezej "emigracji", dla
ktorej istnieje jedyna sluszna opcja i ktora notorycznie narzeka na Francje
(ktora im wiele dala i opieke socjalna maja taka o ktorej sie im nie snilo w
Polsce), krytykuje ja przed Francuzami (ktorzy sobie zadaja pytanie, dlaczego
delikwent - skoro mu tak zle - to prosi o obywatelstwo zamiast wracac skad
przyjechal). Ludzie ci spotykaja sie tylko na polskiej mszy, po polsku i w
polskim kosciele, na informacje, ze bedziemy chrzcic Grubcia pada
pytanie "gdzie", odpowiadam, ze tam, gdzie bralismy slub, we francuskim
kosciele i coz slysze? CO? Boze jak mozna chrzcic dziecko w TAKIM miejscu,
przeciez ten kosciol francuski to SEKTA jakas... - no i sie odechciewa
wszystkiego w tym momencie. Liczy sie tylko czytanie do mszy w polskim kosciele
i wtedy ma sie plusa jak stad nad Wisle. Reszta jest dobra do krytykowania i
wdeptywania w ziemie...A ludzi dzieli sie na tych, ktorzy chodza do kosciola
albo nie.
Zaznaczam, ze sama jestem jak najdalsza od wyrzekania sie wlasnej narodowosci.
Wrecz przeciwnie - z duma podkreslam zawsze, ze jestem Polka (na zawolanie nie
umiem i nie potrzebuje sie przerobic na Francuzke). Czasem tylko w roznych
takich sytuacjach z Polakami troche wstyd... Teraz skladam dossier z wnioskiem
o przyznanie obywatelstwa francuskiego (bede miec podwojne, jak moje dzieci) -
na prosbe mojego meza i dla ulatwienia spraw wizowo-administracyjnych, co
trzeba przyznac. Mnie samej obywatelstwo fr jako takie nie jest do niczego
potrzebne. Czuje sie Polka i doskonale mi sie, jako Polce, zyje wsrod Francuzow.

Pozdrawiam

[wio_sna]

Oto historia, po której zrozumiałam ludzi, którzy na oczyźnie nie trzymają się z
Polonią
W Paryżu stoimy w kolejce po bilety i rozmawiamy. Stał za nami Francuz i po
kilkunastu minutach pyta skąd jesteśmy, z Polski, a on na to: tak myślałem, ale
nie słyszałem k...wa i h... więc miałem wątpliwości!!! Chyba nie muszę pisać co
wówczas czułam.

[desire.et]

niestety... ja tez ciagle slysze.. nie zadawaj sie tu z Polakami, nie warto.. I
mam juz pierwsze zle doswiadczenia, moze nie na poziomie k.. i ch.., ale
zazdrosci, nienawisci i ogolnego "psa ogrodnika" np. Ale to cala historia...

[desire.et]

Mam te same odczucia... Najgorsze jest to, ze taki obraz przedstawiaja Polacy
nie mieszkajacy na stale w danym kraju, tylko przewaznie przyjezdni, sezonowcy
itp.. niestety nie szanuja ani tego, ze sa Polakami, ani, ze moga (nawet na
czarno) zarobic lepiej niz we wlasnym kraju, ani, zeby siebie samego uszanowac.
A potem jak cie widza tak cie pisza. Ja tu z duma mowie, ze Polka jestem, a za
piec minut slysze wiazanke za plecami ty, k..., ty ch... Rece opadaja. To samo
z narzekaniem. Jak tak zle, to po co ludzie wyjezdzali?? W Niemczech jest to
samo... skonczyly sie dobre czasy, teraz tez trudno o prace, o zasilki itp..
Ale jakze trudno nam dogodzic... Smutne to...
Pozdrawiam

[polaola]

Zapici, przeklinajacy rodacy nie stanowia co prawda pieknego zjawiska lecz ich
zachowanie nie interesuje mnie zbytnio.
Bywam natomiast nieprzyjemnie zaskoczona zachowaniem ludzi z Polski ktorzy sa w
Niemczech juz od wielu lat, maja tu dobre pozycje (lekarze, architekci itp) a
wylazi z nich jakies-takie polskie(?) "cwaniactwo". Przykladowo, dobrze
usytuowany Polak, majacy porzadna prace i pozycje spoleczna zamawia przerozne
towary (ciuchy, sprzet sportowy) od zlodzieji. Po prostu mowi polskim zlodzieja
co chcialby nabyc (w jakim sklepie to cos widzial) , oni to dla niego kradna i
odsprzedaja za polowe wartosci. Znajomy ten zupelnie nie rozumie dlaczego ja
nie chce kozystac z takiego "servisu". Albo (drugi przyklad) polski lekarz
proponuje pacjetce (oczywiscie tez Polce) ze bedzie ja rozliczal "na czarno".
Inny lekaz-Polak-dentysta kasuje za koronke i nie wystawia rachunku (z
rozbrajajacym usmiechem miedzy-nami-rodakami). I.t.d i.t.p.... Nie wiem czy
tego typu uklady sa typowe tylko dla srodowisk polskich za granica czy moze
inni obcokrajowcy tez sobie tak wzajemnie "pomagaja"....
Mysle ze wstyd nie jest wlasciwa reakcja na wszelkiego rodzaju bulwersujace
zachowania Rodakow. Dlaczego mamy sie wstydzic jesli zapity Polak przeklina za
naszymi plecami - to bez sensu. Nie wstydzimy sie przeciez gdy zapijaja sie
Francuzi czy Niemcy chociaz zyjemu we Francji czy Niemczech. Po co ta zbiorowa
odpowiedzialnosc Polakow? Czujmy sie odpowiedzialni za to co sami mozemy
zdzialac czy zmienic, nie za rzeczy od nas po prostu niezalezne. Gdy ja jako
jednostka bede w porzadku to chyba zapity rodak czy skorumpowany polski lekarz
nie sa w stanie zaszkodzic mi w oczach zagranicznych przyjaciol ...

Ja osobiscie nie czuje sie ani dumna ani zakompleksiona ze jestem Polka. Nie
czuje sie odpowiedzialna za rozne paskudne zachowania Rodakow. Nie chce mi sie
tez podejmowac roli misjonarki polskosci (typu: przynoszenie pierogow na
spotkania z przyjaciolmi Niepolakami, uswiadamianie jakich mielismy noblistow,
ze Papierz i Malysz to nasi, ze to dzieki nam padl mur berlinski ...).

[ageman]

Moja siostra mieszka we Francji i pamiętam, jak mówiła mi kiedyś, że to dziwne,
ale po ubraniu poznaje na ulicy, że ktoś jest z Polski, po słownictwie czasem
też...
Wydaje mi się, że ci ludzie będący czasowo za granicą pozwalają sobie na takie
niewybredne zachowania i słownictwo, bo nikt ich tam nie zna i - jak pewnie
sądzą - nikt nie rozumie, co mówią. A wiadomo - dulszczyzna jest głęboko
zakorzeniona w pewnych środowiskach (dulszczyzna jako zakłamanie - co innego
mówisz, co innego robisz). Moja siostra akurat z Polakami nie ma żadnego
kontaktu, ale niejednokrotnie źle wypowiadała się o Francuzach. A w czasie
studiów niejednokrotnie spotykała się z zawiścią ze strony Francuzów
studiujących z nią razem, że jak "ta Polka" mogła dostać taką dobrą ocenę, "ta
Polka" na pewno ściągnęła/oszukała itd. Ale siostra bynajmniej nie wiąże tego z
panującą o Polakach opinią, ale z niechęcia Francuzów do obcych - że tu jakaś
cudzoziemka może być lepsza od Francuzów ? Francuzi są generalnie snobami
zadufanymi w sobie i swojej tradycji. Ale to chyba opinia nie tylko mojej
siostry, która mieszta tam już 9 lat.

Chyba każdy naród ma jakąś etykietkę a my - Polacy - często postępujemy
zgodnie z porzekadłem "cudze chwalicie, swego nie znacie"
Pozdrawiam
Aga

[anoczek]

Nie wiem czy tylko ja mam takie oduczucia, ale mieszkając rok za granicą
doszłam do wniosku, że zawsze będzie się tam Polaków gorzej traktowało. Nigdy
nie czułam się tam jak u siebie w domu, zawsze byłam ta gorsza wersja człowieka
bo nie Niemka (w moim przypadku). Ja zawsze byłam dumna z tego, że pochodzę z
Polski i nie wstydziłam się tego. A poza tym to bardzo tęskniłam za bliskimi
dlatego mimo możliwości pozostania wróciłam do kraju.
A co do Polaków na obczyźnie to fakt - potrafią się skandalicznie zachowywać.
Pozdrawiam
Mama Ani

[polaola]

Anoczek, czy mozesz przytoczyc jakies przyklady traktowania Cie w Niemczech
jako czlowieka 2-giej kategorii ? Jestem ciekawa co takiego Ci sie przydazylo.
Ja mieszkam w Niemczech od paru lat i nigdy nie mialam zadnych podstaw by czuc
sie jakos gorzej traktowana. Mam polski paszport a mimo to moglam tu skonczyc
studia i podjac prace w duzej firmie. Moi sasiedzi sa sasiadami z prawdziwego
zdarzenia, chociaz mowie po iemiecku z polskim akcentem nigdy nie traktowano
mnie "z gory" w urzedach, sklepach czy restauracjach. Czy ja mam jakies
wyjatkowe szczescie do sympatycznych ludzi ??? - nie sadze ....

[le_lutki]

Jest jeszcze jeden aspekt "opbecnosci" polskiej we Francji. Istnieje
okreslenie "les filles de l'Est" - czyli "dziewczyny ze Wschodu", co oznacza
krotko mowiac prostytutki z Europy Wschodniej, ktorych jest mnostwo glownie w
Paryzu, ale nie tylko. I nikt sie nie rozdrabnia na detale: czy to Ukrainki,
Rosjanki czy Polki (kazde po troche) tylko tym jednym mianem sie je okresla i
czasem az glupio, bo sie czlowiek poniekad czuje "zakwalifikowany" do takiej
grupy. Wiele osob uwaza, ze dla biednych dziewczyn z tych stron Europy to
jedyny sposob zarobkowania na Zachodzie... Troche ciezko to przelknac...
Pozdrawiam

[ageman]

Pewnie masz rację le_lutki, ale moja siostra mieszka akurat w Tulonie, tam
naprawdę rzadko spotyka Polaków, poza tym jest ciemnowłosa i nie wygląda na
Słowiankę. Tylko nazwisko ją zdradzało i - fakt - nie ukrywała, że przyjechała
z Polski, nie udawała, że jest tylko pochodzenia polskiego. Poza tym ona przez
cały czas studiów mieszkała u francuskiej rodziny, u której co prawda
pracowała, ale która się nią bardzo opiekowała i pomagała. Pamiętam też, jak
chyba po 1,5 roku pobytu tam pojechała wraz ze swoją francuską rodziną na
przyjęcie weselne, tam wdała się w długą dysputę ze straszym panem, który pod
koniec rozmowy zapytał ją, z jakiego rejony Francji pochodzi, bo nieco inny
akcent. Ona odpowiedziała, zgodnie z prawdą, że jest Polką. Na to ten starszy
pan wykrzyknął: niemożliwe, pani jest taka wesoła i taka zadbana !
Inna sprawa, że sobie bardzo dobrze na tych studiach radziła, znacznie lepiej
niż wielu Francuzów, czego oni znowu przełknąć nie mogli, no i jeszcze że ona
będzie z nimi konkurować na rynku pracy, a przecież na południu Francji było
(jest) stosunkowo duże bezrobocie wśród młodych ludzi.
Aga

[le_lutki]

Co do zadbania: nieraz spotkalam sie u Francuzow (ktorzy byli w Polsce) ze
stwierdzeniem, ze Polki sa wlasnie bardziej zadbane. Niby mowili glownie o
mlodych dziewczynach, kobietach, ale az rzuca sie w oczy, ze Polka wychodzac z
domu chocby do knajpy czy na zakupy robi makijaz i ubiera na siebie cos
bardziej "specjalnego" - w przeciwienstwie do przecietnej Francuzki.

Co do akcentu, to Francuzi sa zabawni. Kiedy nie wiedza, ze jestem Polka to
kompletnie tego nie moga uslyszec, bo ja mowie zupelnie bez akcentu (jestem
prawdziwie dwujezyczna). Za to jak juz sie dowiedza, to czasem wolaja: ah,
rzeczywiscie ma pani taka "pointe d'accent" ale bardziej jakby z Alzacji, a
czasem znow z Normandii (co by sie moglo zgadzac, bo tam sie nauczylam jezyka).
Juz w szkole podstawowej i liceum - nauczyciele poki nie wiedzieli, ze nie
jestem Francuzka to "lecieli" rowno i robilo sie bez problemu notatki itp.
Natomiast po pierwszym conseil de classe (radzie pedagogicznej) nagle doznawali
olsnienia i wtedy na lekcji serwowali mi pelne troski pytania typu: czy nie za
szybko mowie? A moze lepiej napisze na tablicy??
he he. Zabawne to bylo.
W szkole, do ktorej poszlam nie znajac ani slowa po francusku, szybko sobie
poradzilam, przeszlam do nastepnej klasy. O ile z nauk scislych (podobnie jak w
Polsce) bylam totalna noga (to rodzinne), o tyle z francuskiego, historii,
ortografii i jezykow - zero problemu a nawet w czolowce. Pamietam w podstawowce
jako jedyna w klasie wiedzialam co to Mezopotamia, miedzy jakimi rzekami lezy i
co oznacza ta nazwa. Nie umialam nawet poprawnie jeszcze napisac Eufrat po
francusku, nauczyciel mi poprawil ortografie, ale pochwalil za wiedze. Nie
czulam sie od tej strony jakas gorsza. Moze od innych troche tak (np bylismy
mimo wszystko mniej majetni od sredniego Francuza w mojej klasie) ale nie we
wszystkim. W szkole, mimo, ze bez jezyka i kompletnie zielona, bylam przyjeta
po prostu normalnie. Ludzie obsiadali mnie naokolo, z roznych klas, i testowali
na mnie wszystkie znane sobie jezyki, w nadziei, ze wreszcie sie jakos
dogadamy Mam naprawde super wspomnienia!
A teraz, mimo, ze tyle czasu minelo, nadal jest mi bardzo milo kiedy ilekroc
jestem u lekarzy, u proboszcza, u kogokolwiek - oni nadal i bez konca sie
zachwycaja moja francuzczyzna (zupelnie jakbym przyjechala wczoraj...)
A moj ginekolog kiedys wpisujac moj adres do karty leczenia zawolal, co ? Na
takiej komunistycznej ulicy pani mieszka ?? (Colonel Fabien) Pani jest z
Polski, to powinna pani mieszkac na ul Solidarite, albo Liberte ! I takie
kwiatki mam za kazdym razem W czasie wczorajszego badania u ginekologa
omawialismy szczegolowo implikacje Polski w kryzys na Ukrainie
Ja wyszlam z zalozenia, ogolnie rzecz biorac, bazujac na swoich atutach, nie
slabosciach, ze tym co moge i tak jak moge (czyli glownie soba) bede dawac
Polsce jak najlepsze swiadectwo. I chyba nie najgorzej mi to wychodzi
To ciagle moja wlasna teoria "przeciwwagi".
Sa tylko takie momenty,w obliczu roznych rodakow, ze ta przeciwwaga strasznie
nedznie wypada...
Pozdrawiam

[ageman]

to dodam, że moja siostra pracę ma i jest cenionym pracownikiem (w arkuszach
ocen pracowniczych ma dobre noty), zajmmuje kierownicze stanowisko a jak mieli
wizytę jakiegoś przełożonego z centrali w Paryżu, to ów pan właśnie z nią
najwięcej rozmawiam, bo - jak się okazało - pan był kilka lat na kontrakcie w
Warszawie, bardzo dobrze to wspominał i mieli wspólny temat do rozmowy ))
Aga

[ma.pi]

Eeeeeee, to do Kanady przyjezdzaja chyba tylko porzadni Polacy, bo
takich "dantejskich scen" o ktorych piszecie to nawet w polskiej dzielnicy pod
polska knajpa nie widzialam.

Qurcze, nawet sobie nie moge przypomniec kiedy ostatnio slyszalam klnacego
Polaka na ulicy, chyba cos z moim sluchem nie tak :o), a w polskiej dzielnicy
bywam czesto.

Pozdr.

[malgog]

Przecież ci rzucający mięsem we Francji czy Niemczech rodacy tak samo zachowują
się u siebie czyli w Polsce.
Oni po prostu zachowują się jak u siebie !!!
Piszę z perspektywy Warszawy (dla zamieszkujących za granicą)

wulgaryzmy, przekleństwa słyszę na każdym kroku, w autobusie, za ulicy.
Wczoraj w autobusie stała obok mnie grupa studentów (wsiedli przed uniwerkiem),
kobiety, mężczyźni i rozmawiając używali z duża swobodą najprzeróżniejszych
przekleństw typu : jeb..., kur... itd.
Wydawać by się mogło wykształceni ludzie, a spierd.. i kur.. było na porządku
dziennym.

Czy jak pojadą za granicę to mówią inaczej ???!!! NIE

Ja również ponad 10 lat temu miałam okazję jechać autobusem z Rzymu do W-wy.
Na końcu usiadła grupa nawet nie lekko pijanych mężczyzn, którzy zaczęli dalej
pić (było czuć) kiedy tylko autobus ruszył.
Zanim na dobre wyjechaliśmy z miasta jeden z nich wymiotował - wyobraźcie sobie
zapach w autobusie pomimo klimy,
no ale szczytem ich zachowania było to, że spili się niemal do nieprzytomności
i jeden z nich zsikał się w spodnie.
Oczywiście kiedy pilotka i kierowca interweniowali wszczęli potworną awanturę,
która skończyła się dla nich wyrzuceniem z autobusu na najbliższej stacji
benzynowej w środku nocy.

Odechciało mi się od tej pory podróży autobusami z naszymi rodakami wracającymi
z pracy za granicą do kraju.

[olamad]

Mój M pływa i do domu zawsze wraca do domu samolotem. Najczęściej ostatnią
przesiadkę ma we Frankfurcie. Mówi, że stojąc tam i czekając na odprawę
samolotu do Warszawy, już się czuje jak w Polsce - jednak w znaczeniu
negatywnym. Poprostu jest mu wstyd, że jest Polakiem.

[cytrynka3]

Hejka
To już rozumiem!!! Na początku naszego mieszkania w USA (wtedy Floryda)
poszliśmy do sklepu. Jakaś para rozmawiała po polsku. Ja odezwałam siępo polsku
do męża, a oni jak stali, tak wyszli ze sklepu. Przykro mi się zrobiło. Może
bali się, że im obciachu narobimy??
Teraz mieszkamy w Stanie Waszyngton. Znamy kilku Polaków, są to bardzo mili,
kulturalni i wykształceni ludzie. Nie byłam świadkiem scen o których piszecie,
jak mówię, że jestem z Polski, nie słyszę obiegowych opinii o Polakach. Jeszcze
jedno: W dniu, w których Polska została przyjęta do Unii, byliśmy na obiazdowej
wycieczce po Stanach. Wieczorem pracownik jednej z kalifornijskich stacji
benzynowych zapytał skąd jesteśmy, jak się dowiedział, że z Polski, pogratulował
nam dołączenia do Unii i chciał dać w prezencie hamburgery (odmówiliśmy
grzecznie, bo nie byliśmy głodni no i ja przynajmniej wolałabym za nie
zapłacić). Zdarza mi się słyszeć pochwały na temat urody Gdańska czy Krakowa np.
Miło mi jest.