Własne mieszkano-szczęśliwe posiadaczki.

[alewe]

Tak sobie czytam czasem forum i dochodze do wniosku,że większosć z was ma
juz swoje mieszkania.Dla mnie własne mieszkanko to szczyt marzeń a ten post
napisałam trochę z ciekawości i dla sprwdzenia czy faktycznie jest tak ciężko
młodym ludziom po ślubie(bądz też żyjącym razem), brak mieszkania itp.
My jeszcze nie mieszkamy na swoim a jak u was z tym luksusem?

pozdrawiam

[sweet.joan]

Włane mieszkanko... - dla mnie to też na razie marzenie. Oby się spoełniło jak
najprędzej!

[melka_x]

Pierwsze własne mieszkanie kupiłam przed ślubem, w połowie je sfinansowała
mama, w połowie kredyt.
W tej chwili oprocentowanie w porównaniu do sytuacji sprzed mniej więcej 5 lat
spadło na tyle, że każdego kogo stać na wynajęcie, stać i na zakup, raty są
porównywalne z kosztami wynajmu. No i wymagania banków odnośnie zabezpieczeń i
wkładu własnego też spadły.

[e_r_i_n]

melka_x napisała:

> W tej chwili oprocentowanie w porównaniu do sytuacji sprzed mniej więcej 5
> lat spadło na tyle, że każdego kogo stać na wynajęcie, stać i na zakup, raty
> są porównywalne z kosztami wynajmu.

Tylko do wynajmu nie trzeba mieć długoletniej umowy, do wzięcia kredytu -
owszem. I to jest niestety czesto bariera.

warunki kredytu

[melka_x]

> Tylko do wynajmu nie trzeba mieć długoletniej umowy, do wzięcia kredytu -
> owszem. I to jest niestety czesto bariera.

Erin już nie. Są banki, które dają kredyt nawet przy umowie o dzieło, są banki,
które dają przy rocznej umowie. Nie zmienia to oczywiście faktu, że perspektywę
na długoletnie, regularne dochody trzeba mieć (no ale przy wynajmie też są
potrzebne). Są też kredyty z możliwością 12 lub nawet 24 miesięcznej karencji,
wreszcie są też specjalne ubezpieczenia na wypadek utraty pracy, wtedy spłata
kredytu przez rok idzie z polisy. Oczywiście możliwość karencji jest lepszym
wyjściem. Tym, którzy się zastanawiają nad kredytem polecam ostatnią Gazetę
Nieruchomości (czy Dom), jest tam zestawienie warunków kredytów w
poszczególnych bankach.

[e_r_i_n]

Wiem, ze warunki teoretycznie sa juz duzo dogodniejsze, ale niestety w praktyce
to jeszcze tak rozowo nie wyglada Zreszta i tak wszystko ostatecznie jest
ustalane juz przy konkretnych rozmowach w banku. Ale gazety poczytam, dzieki za
informacje.

[kuku-007]

Są banki, które dają kredyt nawet przy umowie o dzieło...

Dokładnie, liczy się wysokość zarobków i ich historia (ile czasu tak się
zarabia, jakie są perspektywy).
kuku

[e_r_i_n]

kuku-007 napisała:


> Dokładnie, liczy się wysokość zarobków i ich historia (ile czasu tak się
> zarabia, jakie są perspektywy).

Ze wysokosc to wiadomo, ale perspektywy? Znam przypadek umow o dzielo, ktore
przynosily duze pieniadze (rzedu kilkunastu tysiecy za jedna), a perspektywy?
Wlasnie sie okazuje, ze wydawaly sie byc dobre, a jednak nie sa. Mysle, ze
jednak w takim wypadku bank stosuje inne oprocentowanie, bo tez i inna
wiarygodnosc klienta jest. Dokladnie tak, jak przy osobach, ktore prowadza
wlasna dzialalnosc gospodarcza, nawet jesli jest ona dochodowa.

[kuku-007]

Ze wysokosc to wiadomo, ale perspektywy?

Chodzi o to, że są rodzaje działalności, w których bierze się to pod uwagę,
głównie w tzw. wolnych zawodach. Np. jeśli masz podpisaną umowę z teatrem na
adaptację i reżyserowanie, z wydawnictwem - na wydanie ksiażki itp. to te
przyszłe w czasie ale już zagwarantowane umową dochody bank bierze pod uwagę.
Sama się z tym spotkałam.
pozdr, kuku

[e_r_i_n]

kuku-007 napisała:

> Chodzi o to, że są rodzaje działalności, w których bierze się to pod uwagę,
> głównie w tzw. wolnych zawodach. Np. jeśli masz podpisaną umowę z teatrem na
> adaptację i reżyserowanie, z wydawnictwem - na wydanie ksiażki itp. to te
> przyszłe w czasie ale już zagwarantowane umową dochody bank bierze pod uwagę.
> Sama się z tym spotkałam.

No takie sytuacje rozumiem. Czyli jednak nie kazda umowa o dzielo pozwoli
uzyskac kredyt - tak jak myslalam. A jakie byly warunki tego kredytu? Takie
same jak przy umowie o prace na czas nieokreslony?

> pozdr, kuku

Powaznie?

[kuku-007]

Nie wiem, czy warunki były takie same, to była raczej kombinacja różnych
warunków. Np. wzięto pod uwage, że to nasz trzeci kredyt, dwa poprzednie (b.
duże) spłacilismy przed czasem. Mąż nie ma stałej umowy, tylko zlecenia, ale
nie było problemu, musiał przedstawić dokumenty (pity?) z jakiegoś okresu (nie
pisze konkretów, bo to on załatwiał, ja w banku zaraz robię sie jakaś
agresywna Moje ogólne wrażenie - kazdy przypadek jest inny i oddzielnie sie
go rozpatruje. Bankom tez zależy, w końcu tych kredytów muszą komus udzielać.
Można sie dogadać, my bralismy w bph.
pozdr, kuku
>
> Powaznie?

A co cie tak dziwi?
kuku

[e_r_i_n]

Czyli jak zwykle - ogólne warunki ogólnymi warunkami, a i tak konkretny
przypadek jest rozpatrywany indywidualnie. I dobrze.

kuku-007 napisała:

> A co cie tak dziwi?

Ostatnio raczej inne słowa do mnie kierowałaś. Takie, na któe zareagowało
forum.abuse.

[kuku-007]

Ostatnio raczej inne słowa do mnie kierowałaś. Takie, na któe zareagowało
> forum.abuse.

Owszem, wtedy jednak toczyła sie rozmowa na inny temat. Teraz mówimy o
kredytach itp a nie o personalnych przepychankach.

[e_r_i_n]

Ale z Twoich wypowiedzi wyzieral raczej Twoj 'uniwersalny' stosunek do mnie.
Ale niewazne. W koncu to tylko internetowa rozmowa dwoch 'anonimowych' osob.

[kuku-007]

Ale z Twoich wypowiedzi wyzieral raczej Twoj 'uniwersalny' stosunek do mnie.

Jezeli masz na mysli moje wypowiedzi nt. kredytu to się mylisz, nie były one
nacechowane żadnym "stosunkiem" Natomiast jeśli chodzi o mój "uniwersalny"
stosunek do ciebie to wiesz jaki jest - nic sie nie zmieniło. Nie o tym jednak
w tym watku rozmawiamy i nie ma co doszukiwac drugiego dna.
pzdr kuku

[e_r_i_n]

kuku-007 napisała:

> Ale z Twoich wypowiedzi wyzieral raczej Twoj 'uniwersalny' stosunek do mnie.

Alez skad Rozmawiałam z Toba na teamt kredytu, bez podtekstów. Ba, czegoś
takiego jak 'uniwersalny stosunek do Ciebie' nie ma. Bo nie mam w
zwyczaju 'miec stosunku' do kogś, kogo kompletnie nie znam.

> Jezeli masz na mysli moje wypowiedzi nt. kredytu to się mylisz, nie były one
> nacechowane żadnym "stosunkiem"

Wiem.

> Natomiast jeśli chodzi o mój "uniwersalny" stosunek do ciebie to wiesz jaki
> jest - nic sie nie zmieniło.

Wiem jaki jest i szkoda tylko, ze tak szybko wyciagasz wnioski. Ale nie o tym w
tym watku, wiec - EOT

[kuku-007]

> Ale z Twoich wypowiedzi wyzieral raczej Twoj 'uniwersalny' stosunek do mn
> ie.

Ale przeciez to jest twoje zdanie, ja je tylko cytuje! Nie mam zadnego stosunku
ani podtekstu... przynajmniej nie w tym watku! Chyba, ze nie chodziło ci o te
wypowiedzi, tylko o tamte. Ale ja sie chwilowo odnosze do tych. Co bedzie
dalej, czas pokaze...
pzdr kuku

[e_r_i_n]

Przepraszam, racja
A o tym 'uniwersalnym' stosunku mowilam a propos tamtych wypowiedzi i dlatego
wyrazilam zdziwienie, gdy dopatrzyłam sie dopisku 'pozdrawiam'.

[18lipiec]

Ja mam zamiar zarobić sama na swoje. Wiem że będzie cięzko ale wiem że to
możliwe.
Mogę czekać aż mi mama kupi,albo teściowa ale ja nie z tych.
Własne mieszkanie to również moje największe marzenie i biorę życie za rogi by
je spelnic, nie siedzę, nie narzekam, nie wyciągam łapy.

[melka_x]

18lipiec napisała:

> Ja mam zamiar zarobić sama na swoje. Wiem że będzie cięzko ale wiem że to
> możliwe.
> Mogę czekać aż mi mama kupi,albo teściowa ale ja nie z tych.
> Własne mieszkanie to również moje największe marzenie i biorę życie za rogi
by
> je spelnic, nie siedzę, nie narzekam, nie wyciągam łapy.

Nie musi być ciężko. Przy obecnych warunkach kredytu wystarczy jak zaczniesz
regularnie zarabiać, a z miesięcznej pensji będziesz mogła przeznaczyć 500 -
1000 zł na ratę.

A w ogóle to czy ktoś tu siedzi, narzeka, czy wyciąga łapy?))

Melko

[18lipiec]

Ja nie tak chciałam. W życiu pięknym żaden kredyt.

[melka_x]

18lipiec napisała:

> Ja nie tak chciałam. W życiu pięknym żaden kredyt.

No cóż osoba, która kończąc studia jest w stanie utrzymać się samodzielnie i
odłożyć jeszcze 100 - 150 tys. na mieszkanie rzeczywiście nie powinna brać
kredytu
Jak masz takie plany, no to faktycznie będzie ciężko, ale życzę powodzenia
(serio)

[18lipiec]

Mam zamiar zapracować na to. A za zyczenia powodzenia dziękuje - przyda się.

[18lipiec]

jesteś w Warszawy zapewne? W moim mieście ładne mieszkanie, 2 pokojowe można
dostać już za 80.000

[e_r_i_n]

18lipiec napisała:

> W życiu pięknym żaden kredyt.

A dalczego nie? Kredyt to tez swego rodzaju inwestycja, z ktora mozna zyc. Ja
zapewne bez kredytu sie nie obede i co wiecej, zamierzam wziac go na maksymalny
okres (czyli okolo 30 - 35 lat).

[triss_merigold6]

Ja byłam w tej luksusowej sytuacji, że odziedziczone po dziadkach mieszkanie
najpierw wynajmowałam a potem korzystnie sprzedałam. Wystarczyło na nowe +
wykończenie i częściowe urządzenie. Na resztę urządzenia i remoncik po paru
latach sama zarobiłam.

ech... jak sobie przypomnę.....

[rhynox]

jak sobie przypomnę to łażenie po bankach. Boże drogi. Nie wiem jak u Was, ale
u nas problemem było to, że mąż nie miał skończonych 28 lat i teoretycznie
mogli go zawinąć do wojska w związku z czym żaden bank nie chciał gadać z nami
o mieszkaniu. W desperacji o mało nie wzięliśmy kredytu w Lucas banku, gdzie
przy kwocei 60000 musielibyśmy dołożyć 800000!!!!!!! ODESTEK!!!!!!!!!!!!
TEraz mamy w GE Bank Mieszkaniowy. Ale ponieważ mąż już jest przeniosiony do
rezerwy możemy go zamienić na inny - i chyba pójdziemy do BPH Tam
zaoszczędzimy przy rzeczonej kwocie 60000 całe 11000 na odsetkach!
U nas wkładem była nasza gotówka i książeczka od mamy )))))

I NIE MA TO JAK WRÓCIĆ DO DOMKU. PRZESTALIŚMY SIĘ SZWENDAĆ PO PUBACH I
RESTAURACJACH... URZĄDZILIŚMY JE PRZYTULNIE I PIĘĘĘKNIE. JEST NASZE. CHWAŁA
BOGU

[fiszerowa]

A ja Wam powiem, że posiadanie własnego mieszkania w młodym wieku wcale nie
jest dobre. Bo ono bardzo ogranicza. Wiem z własnego doświadczenia, bo
posiadanie mieszkania bardzo utrudniło nam podejmowanie ważnych dla rodziny
decyzji. Teraz młodzi ludzie żądni pracy, rozwoju, "kariery" powinni być
mobilni. No a kto mając własne mieszkanie zakupione za cieżko zarobione
pieniądze i dodatkowo kredytowane, zdecyduje się z dnia na dzień podjąć decyzję
o zmianie pracy na inne miasto czy kraj? Od tygodnia jesteśmy z mężem
szczęśliwymi nieposiadaczami własnego M. W naszym przypadku wiem, że decyzja o
kupnie mieszkania była podjęta zbyt pochopnie. Mimo, że spędziliśmy tam
szczęśliwe cztery lata i że tam urodził się Tunio, to odetchnęłam z ulgą kiedy
wreszcie udało je nam się sprzedać. Kupca szukaliśmy rok!
Teraz mieszkanie wynajmujemy. I na pewno potrwa to parę lat. Bo tak naprawdę w
związku z pracą męża i jego karierą nie wiem gdzie będę mieszkała za rok.
W Europie rzadko ludzie mają własne mieszkania. Większość wynajmuje. I nie
wydaje mi się że cierpią z tego powodu. Są za to mobilni i przeprowadzki nie
stanowią dla nich problemu. My Polacy mamy do włąsnych czterech ścian jakiś
taki... przesadzony stosunek .

pozdrawiam
Fiszerowa

[18lipiec]

Prawda.U nas panuje jakiś szał na posiadanie wszystkiego na własność.Ludzie
niedojedzą, chodzą ubrani jak dziady ale co tam "mamy wielkie swoje mieszkanie"

[kasiulka25]

"Ludzie niedojedzą, chodzą ubrani jak dziady ale co tam "mamy wielkie swoje
mieszkanie" - Lipiec, czy Ty aby nie generalizujesz? Przecież większość ludzi
(przynajmniej tak wynika z moich obserwacji) kupuje mieszkania na kredyt,
mniejszy bądź większy, a jakoś na ulicach nie widać zabiedzonych zdziadziałych
jednostek. Czasem zdarzy się i tak że kupują mieszkanie na kredyt powiedzmy na
15 lat, po drodze coś im się nie uda w życiu i wtedy faktycznie spada ich
standart życiowy. Niedojadają, oszczędzają na czym się da, ale z drugiej strony
mają mieszkanie z którego nikt ich nie wyrzuci, mają zapewniony dach nad głową.

"U nas panuje jakiś szał na posiadanie wszystkiego na własność".
Przecież kupno mieszkania nie równa się dożywociu? Mieszkanie zawsze można
sprzedać wynająć itp. Wynajmowałam mieszkanie przez 2 lata. Praktycznie
wyrzuciłam 15 tys, spłacałam czyjś kredyt mieszkaniowy. I co? za te pieniądze
miałabym spłacone 1/3 własnego mieszkania. Zimna kalkulacja - nie opłaca się
mieszkania wynajmować. Chyba że kogoś stać, to już wtedy inna historia...

Pozdrawiam
K.

[18lipiec]

kasiulka25 napisała:

> "Ludzie niedojedzą, chodzą ubrani jak dziady ale co tam "mamy wielkie swoje
> mieszkanie" - Lipiec, czy Ty aby nie generalizujesz?

Nie piszę o wszystkich ,ale często ludzie biorą na swoje barki coś czego nie
udźwigną.Niestety...


Przecież większość ludzi
> (przynajmniej tak wynika z moich obserwacji) kupuje mieszkania na kredyt,
> mniejszy bądź większy, a jakoś na ulicach nie widać zabiedzonych
zdziadziałych
> jednostek.

Nie widać?Może i nie,ale nawet tutaj wielokrotnie były wątki na ten temat.
Ludzie jedzą ziemniaki z jajkiem a w weekendy stołują się po rodzinie bo ich
nie stać na żarcie bo mają kredyt. Tak samo w ubraniami "dawno nic sobie nie
kupiłam" wiele razy coś takiego czytałam.Ja sądzę że trzeba to zawsze mocno
przemyśleć.


Czasem zdarzy się i tak że kupują mieszkanie na kredyt powiedzmy na
> 15 lat, po drodze coś im się nie uda w życiu i wtedy faktycznie spada ich
> standart życiowy. Niedojadają, oszczędzają na czym się da, ale z drugiej
strony
>
> mają mieszkanie z którego nikt ich nie wyrzuci, mają zapewniony dach nad
głową.
>
>
> "U nas panuje jakiś szał na posiadanie wszystkiego na własność".
> Przecież kupno mieszkania nie równa się dożywociu? Mieszkanie zawsze można
> sprzedać wynająć itp. Wynajmowałam mieszkanie przez 2 lata. Praktycznie
> wyrzuciłam 15 tys, spłacałam czyjś kredyt mieszkaniowy. I co? za te pieniądze
> miałabym spłacone 1/3 własnego mieszkania. Zimna kalkulacja - nie opłaca się
> mieszkania wynajmować. Chyba że kogoś stać, to już wtedy inna historia...
>
> Pozdrawiam
> K.

[agata_to_ja]

A jaka jest różnica między spłacaniem 1000 zł miesięcznie kredytu a odkładaniem
1000 zmiesięcznie na swoje mieszkanie, które kupię za 10 lat, przez ten czas
gnieżdżąc się u rodziców lub płacąc drugie tyle za wynajem, byleby tylko nie
wziąc kredytu???
Ufff, trochę długie zdanie mi wyszło, ale chyba dość zrozumiałe. Jeśli poważnie
myślisz o zapracowaniu i odłożeniu na swoje mieszkanie, to przecież tak, jakbyś
co miesiąc spłacała raty, czyż nie? I to też w jakimś stopniu ogranicza Cię w
szaleństwach.
No, chyba, że zarobki pozwalają ci na zapracowanie na mieszkanie ez wyrzeczeń,
to tylko pogratulować.

A co do pytania głównego - 4 lata po ślubie wprowadziliśmy się do mieszkania
kupionego za własne pieniądze, ciężko zapracowane. Po kolejnych 5 i urodzeniu
dwójki dzieci zdecydowaliśmy się na powiększenie powierzchni życiowej przy
pomocy banku i kupiliśmy dwa razy większe mieszkanie, sprzedając poprzednie.
Tak więc teraz (od miesiąca) mieszkam z moją rodziną w nowym(ale tak naprawdę 6
letnim) 85 metrowym mieszkaniu. Jest pięknie. Płacę około 900 zł miesięcznie
bankowi i nie mam stresów z tego powodu.
Pozdrawiam
agata

[p.hadam]

Tez czesto slysze, ze mieszkanie "uziemia" Mnie to nie bardzo przekonuje.
Jak bede mogl sobie pozwolic na kredyt na mieszkanie, to kupie je pewnie tam
gdzie popadnie i tam gdzie jego wynajmowanie pozwoli splacac kredyt. W ten
sposob w przypadku wyjazdu na drugi koniec swiata mieszkanie nie stanowi
przeszkody, bo zostawie mieszkanie ktore bedzie sie samo splacac i po jakims
czasie bedzie moje i splacone. Albo je sprzedam, splace kredyt i sie przeniose
na drugi koniec swiata. Widze ze takie rozwiazania sa praktykowane przez ludzi i
ze dzialaja, wiec sie nie obawiam "uziemienia".

Pozdrowka
Hadzio

[fiszerowa]

tak tak
pod warunkiem, ze nie bedzie to w biednej robotniczej Lodzi, w ktorej nikt nie
kupuje mieszkan ;-(. A jesli juz to kawalerki lub 30-letnie dwupokojowe.
Czasami naprawde trudno jest znalezc amatora na mieszkanie. Moje bylo
dwupoziomowe ze specyficznym rozkladem (bez przedpokoju) o dosc duzym metrazu i
niestety "bujalismy" sie przez rok. A wynajac tez nie bylo komu, bo ani nowe
firmy nie powstaja, ani ludzie nie chca wynajmowac. I zyja tak sobie w "swoich"
wymarzonych wlasnych M w miescie bezrobocia bez szansy na prace ;-(. No ale
maja wlasne mieszkanie...

pozdrawiam
Fiszerowa

p.hadam to nie bylo tylko do Ciebie, tylko tak wypadlo ze sie tu dopisalam

[p.hadam]

fiszerowa napisała:

> tak tak
> pod warunkiem, ze nie bedzie to w biednej robotniczej Lodzi, w ktorej nikt nie
> kupuje mieszkan ;-(.
...
> p.hadam to nie bylo tylko do Ciebie, tylko tak wypadlo ze sie tu dopisalam

No tak. Mialem na mysli jakies miasto/miejsce gdzie latwo sie mieszkanie
wynajmuje, gdzie jest np. przeplyw studentow itp. Szczegolnie przy pierwszym
mieszkaniu bym zwrocil mocno uwage na to, zeby dalo sie je latwo
sprzedac/wynajac w razie potrzeby.

Pozdrowka
Hadzio

[kasiulka25]

ja też mam własne - od kilku dni. Jestem na etapie zagospodarowywania się.
Mieszkanie zakupione pół na pół:pół gotówki, pół kredytu. Przez dwa lata
wynajmowałam i jak policzyłam ostatnio że wtopiłam w ten sposób ponad 15 tys zł
to.....

.

[alewe]

Kupno mieszkania nie wydaje mi się aż takim uwiązaniem.Jeśli kupimy je w duzym
mieście to wg. mnie jest to pewnego rodzaju lokata kapitału.Zawsze można
sprzedać, wynając itp.Patrząc na pieniądze wydane na wynajem chyba naprawdę
lepiej spłacać raty w banky niż płacić za " nie swoje".

Co do pomocy innych to nie rozumiem dlaczego by ja odrzucac? Skoro teściowie
czy rodzice chcą i maja mozliwość pomóc? Czy to aż taki dyshonor? Pewnie
ideałem była mozliwość samodzielnego zarobienia na własne cztery katy-tylko
wtedy rodzine moznaby założyć pewnie koło 40.No bo skoro sami zarobimy na
mieszkanie to przeciez nie bedziemy siedzieli z mężem i dzieckiem u rodziców.A
wynajmowanie w tej sytuacji.. no cóz...
Owszem pewnie i są osoby które w młodym wieku potrafią zarobic na własne M -
chociaż osobiście nie znam- wtedy to tylko pozazdrościć...(ciekawe swoja droga
ile jest takich osób w naszym kraju).

pozdrawiam

[hratli]

razem z mezem wynajmujemy mieszkanie. na poczatku mielismy wziasc kredyt, no
ale te formalnosci i koszty wstepne nas troche odepchnely. placimy za wynajem
niemalo, troche mniej niz za kredyt. moze kiedys kiedys wezmiemy ten kredyt, bo
po co placic komus, jak mozna bankowi i miec wlasne. tylko zawsze zastanawial
mnie fakt. duzo ludzi bierze kredyt i zapozycza sie, zyje na krawedzi
finansowej zapasci. moim zdaniem szkoda na to zycia. nic sobie nie mozna kupic,
nic dziecku. zazynanie sie na maksa, no ale na wlasnym... mija mi sie tutaj cos
z celem. bo kiedy miec czas na swoje przyjemnosci - za 30 lat po splacie
kredytu? czas tak leci, ze nie wiadomo, co bedzie jutro, a co dopiero za 30
lat. meczy mnie fakt zarzynania sie dla swojego "m". nigdzie nie wyjdziesz,
kalkulujesz co bedziesz jesc, czy ci buty wytrzymaja nastepny sezon. nie jest
tak wszedzie - na pewno wiele malzenstw moze sobie pozwolic. ale jest tez spory
odesetek zyjacy z miesiaca na miesiac. na mysl o kredycie robi im sie
niedobrze, odbiera radosc zycia tak naprawde. no ale mozna powiedziec ludziom,
ze ma sie wlasne, upragnione mieszkanie.... marne to

[18lipiec]

zgadzam się z Tobą co do słowa.

[katklos]

Wynajmowaliśmy mieszkanie ponad 2 lata, baliśmy sie kredytu, w końcu, po
narodzinach synka, gdy już zrobiło się niemiłosiernie ciasno, postanowiliśmy
kupić jednak większe mieszkanie. Jest swietnie, załujemy tylko, że nie
podjęliśmy tej decyzji wcześniej, tylko 2 lata ładowaliśmy kasę do kieszeni
jakiegoś gościa... Nie warto wynajmowac mieszkania - zgadzam się z tym w 100
procentach!
--

[amelia_s]

My tez mamy swoje.Byliśmy tymi szczęściarzami,że dostaliśmy je w prezencie od
teściów trochę dołożyliśmy z książeczek.Mieszkanko jest malutkie(30m2)może za
jakiś czas pomyślimy o zamianie na większe

[kasik751]

Po prostu czesc osob jest niegospodarnych albo nie umieja liczyc i biora
kredyty na ktore ich nie stac, co nie podwaza sensu istnienia kredytow w ogole.
Zawsze jacys ludzie beda podejmowac bledne decyzje i wcale to nie jest
zastanawiajace, po prostu nie wszyscy sa madrzy i przewidujacy i dotyczy to
wszystkich dziedzin w zyciu.

[kasiulka25]

Ja przepraszam że wtrącę, ale...

Nie krytykując nikogo - nawet jesli ktoś kupuje mieszkanie na kredyt, którego
spłata wymusza baaardzo oszczędne życie, to moim zdaniem takiej osobie należy
się podziw. Że walczy, że się stara, że kombinuje jak się da żeby osiągnąć
wymarzyny cel - w tym wypadku własne mieszkanie. Za te dziesięć lat oni będą
coś mieli, jaką gwarancję względnego bezpieczeństwa. Znam ludzi ok 40 lat, z
dwójką dzieci, nastoletnich, mają psa z rodowodem, samochód, ubierają się w
markowych sklepach. I.... wynajmują mieszkanie, od prawie 15 lat. Ale za to
jeżdzą na wakacje dwa razy w roku itp.itd. Nie pytałam, ale ciekawe ile już
pieniedzy wyrzucili przez te lata. Teraz płacą 600zł + rachunki, czyli zimą to
wychodzi ok. 1000 zł. Skąd wiem tak dokładnie? Bo wynajmują to same mieszkanie
w którym ja mieszkałam prze rok i trochę. Wiec mam naoczny przykład że wynajem
to żaden plus. Chyba że ktoś chce (czyli ma kase) albo że musi (czyli nie
kompletnie żadnej zdolności kredytowej).
Na koniec:
Sama od czasu do czasu serwuję jajko sadzone z ziemniaczkami i surówką, mam
kredyt, lubię ciucholandy (podkreslam: lubię, nie MUSZĘ), na wakacje jeżdzimy
na ok tydzień, raz w roku. Do kina/pubu/kawiarni od czasu do czasu, obiady
czasem jadam w niedziele u Rodziców. Wychodzi na to że dziadzieję ...

pozdrawiam
K.

[maxim31]

My zdecydowaliśmy się na większe mieszkanie (częściowo kredytowane przez bank)
wtedy, kiedy wiadomo było, że po zapłacie raty miesięcznej starczy nam jeszcze
na przyjemności i w miarę wygodne życie

[mamakevina1]

My mamy to szczęście posiadania własnego M już spłaconego i całkowicie
własnego, ale z racji wykonywanego zawodu (jestem bankowcem) napatrzyłam się
na "popłyniętych" kredytobiorców. Nie znam recepty na własne M dla każdego ale
w większości przypadków odradzam kredyty powyżej 10 lat (a i to ostrożnie!), w
tym kraju nie wiadomo co będzie jutro a co dopiero za kilkanaście lat! A w
przypadku braku spłaty bank zabiera mieszkanko... to na pewno nie jest
najlepsze wyjście.

mamokevina?

[odalie]

A co powiesz o kredycie na wiele lat (np. 25) z małymi ratami, z możliwością
spłaty całości bez strat po np. 4 latach?

Nie bardzo rozumiem, czemu to miałoby być niepewne?

[mharrison]

Polecam taki kredyt. Bodajże 20-letni udało nam się spłacić w 2 lata.
Wyznaczona została minimalna rata miesięczna, którą musielismy zapłacić, ale
mogliśmy wpłacić dowolną kwotę wyższą od ustalonej.

Dodatkowo, odsetki były naliczane od różnicy sumy kredytu do spłaty i bieżących
środków na koncie.

Należy zwrócić jedynie uwagę na to czy bank pobiera dodatkowe opłaty za
wcześniejszą spłatę kredytu.

[e_r_i_n]

Ostatnio rozmawialam z kolezanka na temat dlugosci kredytow. Opowiadala ona o
swojej wizycie u doradcy finansowego (chodzilo o przewalutowanie kredytu
wzietego na 30 lat). Otoz doradca ten powiedzial, ze kryterium wyboru banku
przez niego byl wlasnie czas, na jaki udzielono kredyt - chodzilo o maksymalnie
dlugi okres. Wzial on kredyt na 35 lat, oczywiscie z mozliwoscia splaty bez
prowizji wczesniej. Ale - ta osoba powiedziala, ze wcale nie ma zamiaru splacac
wiecej, niz wyliczona rata, mimo ze go stac. On te nadwyzke inwestuje, bo jest
to korzystniejsze rozwiazania.
Co do niepewnosci jutra - im dluzszy okres kredytowania, tym nizsze raty i w
sytuacji braku pracy wieksza szansa na podolanie splacie.

[g0sik]

Mieszkanie mamy własne. Mając dziecko chcemy mieć pewność dachu nad głową.
Zresztą gdybyśmy chcieli wynająć mieszkanie w miejscu którym mieszkamy
kosztowałoby nas to najmarniej 1500 zł miesięcznie. Własne mogliśmy urządzić po
swojemu, a do wynajmowanego szkoda kupować np. kuchni na zamówienie. przy
obecnym koszcie kredytu wynajem się po prostu nie opłaca....

[kasia_sapulka]

Własne mieszkanko: marzenie !!!!!!!!!!!!!!

[karola.v]

A ja mam swoje,kupione za własne zarobione pieniadze M-5
Pięć lat pracowalismy na nie z mężem i warto było.
Współczuję znajomym,którzy nie mają wyjscia i muszą wynajmować.Po pierwsze
własciciel w kazdej chwili moze dać wypowiedzenie umowy najmu,a po drugie nawet
nie opłaca im się robić remontu czy wyposażac takie mieszkanie.
Fajnie jest mieć swoje gniazdko,wracać do niego z radoscią,móc planować,nie
martwić się itd...

[jagnak]

my też przez trzy lata wynajmowaliśmy, od firmy budowlanej (postawiła cały
budunek i wynajmowała urzadzone mieszkania, tylko pokój trzeba było urzxądzić,
no i taką gospodarską drobnicę typu garnki itp...), też sporo bo blisko 1500
płaciliśmy na mies., ale cóż nam nikt nie pomógł, po drodze sami finansowaliśmy
sobie studia (ja nawet dwa kierunki) do tego ślub i przyjęcie za własną kasę,
obrączki itp. wiecznie jakieś kredyty...ale jak już zaczęliśmy myśleć o dziecku
to spięliśmy sie i wzięliśmy kredyt, trochę oszczędności i mamy 50m2...
i wcale nie chodzimy jak dziedy, jeżdzimy na zagraniczne wczasy, czasem dwa
razy w roku...jest bardzo dobrze...teraz myślimy o drugim dziecku i o drugim
lokum, większym, ale to na razie sfera planów i przyszłości
ale jedno jest pewne stresu o niepewne jutro nie jest mniej w wynajętym przyjść
może właściciel a do "własnego"-kredytowanego zapukać może komornik..oby nie...

[rhynox]

widzę, że co niektózy widzą świat tylko w dwóch kolorach - czarnym i bialym.
Przecież wiele osób najzwyczajniej stać na płacenie kredytu po te 500zł
miesiecznie.
Jagnak ma rację i jest kolejnym przykładem.
Myślę, że takie osoby jak my jesteśmy odrębną grupą - za biedną by kupić sobie
za gotówkę mieszkanie (odstać od rodziców - też na swój sposób majętność) a
za "bogatą" by po odliczeniu raty na kredyt grzać się w domu przyświeczce (no,
ale swoim domu - ech...). Bez przesady.
Myślę, że kredyt to dla wielu ludzi doskonała alternatywa. Owszem, ryzyko
jakieś jest, ale bez przesady...

[sabina74]

Ja po studiach wynajmowałam dwa lata mieszkanie, potem z moim jeszcze wówczas
nie mężem wynajmowaliśmy kawalerkę przez jakieś kolejne dwa lata, cały czas
składając na własne mieszkanko. No i po tym czasie, gdy ja miałam około 1/3
sumki, mój nie mąż swoje 1/3 zdecydowaliśmy się na wybór i kupno, pozostałe 1/3
dołożyli nam moi rodzice i tak mieszkamy we własnym mieszkanku już jako
małżeństwo. Dzięki temu, że mamy spłacone mieszkanie mogliśmy wziąć autko na
kredyt.

[sandra75]

My mamy dwa - jedno, kawalerkę, w której mieszkałam przed ślubem wynajmujemy i
z tych pieniędzy spłacamy kredyt za który kupiliśmy drugie- duuuże. Ale marzę o
domu - za kilka lat planuję sprzedać obydwa i wreszcie kupić domek z ogródkiem!

[marta_nie_martka]

My mamy własne, a właściwie to ma je mój mąż. Mieszkanie kupili nam rodzice
męża, dwa dni przed ślubem i dlatego jest zapisane na niego. Mieszkanie jest
raczej małe 38 m2, dwa pokoje. Mamy jedno dziecko ,ale za dwa lata pewnie
pojawi się drugie. Mamy zamiar mieszkac tu tak długo jak się da, jednocześnie
odkładać na większe i skorzystac coś z życia.

Tu się zgadzam z hratli, nie chcę przez nabliższe lata kalkulować wszystkiego,
bo mamy kredyt. Z mieszkania nie korzystamy zbyt dużo w ciągu dnia , wiadomo
praca, znajomi. Teraz z dzieckiem duzo czasu spedzam na spacerach.

Oczywiście jest to rozwiazanie tylko dla osob, ktore mieszkanie mają. W inym
przypadku wzięłabym kredyt na mieszkanie, ale na małe, żeby krótko spłacać.

[kuku-007]

A ja jestem szczęściarą - mam i duże mieszkanie i dom z ogrodem ))))
W dodatku rodzice ani teściowie nie dołozyli nam nawet złotówki. To jest dla
nas powód do dumy
Kuku

[paliwodaj]

Witajcie!
A ja wzielam meza z mieszkaniem, ale oczywiscie nie z tego powodu wyszlam za
niego. Mieszkanie jest duze i jasne ....ale w nim nie mieszkamy. Przed slubem
jeszcze wyjechalismy z Polski, a mieszkanko wynajelismy. Po glowie placze nam
sie sprzedaz tego mieszkania , (coraz to czesciej)- a moze ktos chce kupic
mieszkanie w niewysokim bloku , na obrzezach Warszawy, w strzezonym osiedlu.
Pozdrawiam

[isma]

Kupilam daaawno temu (o, rany, w grudniu minelo 10 lat), pokoj z kuchnia, 36 m.
Za gotowke - saksy )). I bardzo je lubie, chociaz dla trzech osob jest
ciasne. Na kredyt sie nie szarpie, bo w domu jest jedna pensja, chociaz
malzonek marzy o domku )).

[odalie]

Przez kilka dobrych lat (siedem?) mieszkaliśmy w lokalu służbowym, ech. Dwa
miniaturowe pokoiki bez kuchni i bez prawdziwej łazienki. Opłaty - dochodzące
do 700 złotych miesięcznie. Brak prywatności. A do tego każdy gość, który nas
odwiedzał, musiał się meldować na portierni - a myśmy za gościa musieli płacić -
słono, zważywszy na i tak wysokie opłaty regularne (kiedyś gdy byliśmy
nakonferencji, a rodzice przyjehali pilnować młodej, musiałam dopłacić ponad 70
zł!!! pomimo iż liczba osób w mieszkaniu nie zwiększyła się, ech...)

Plusem był internet (tanio a baaardzo szybko) i niewielka odlegość do pracy. No
i mieliśmy pewność, że nikt nas a dnia na dzień czy nawet z miesiąca na miesiąc
nie wyrzuci - dlatego nie chcieliśmy wynajmować.

Jako, że zarabialiśmy niewiele, a w dodatku wykonując wolny zawód nawet bez
działalności (nie bójcie jeża, podatki odprowadzaliśmy )))) ) banki nie
chciały brać nas pod uwagę. I tyle.

W pewnym momencie:
- kończyła się okres zamieszkania w naszym lokalu,
- zaczęliśmy bardziej regularnie i nieco więcej zarabiać,
- tarcia w rodzinie małżonka spowodowały, iż jego babka postanowiła przekazać
mu w darowiźnie kawalerkę (którą miał od lat niepamiętnych obiecywaną w spadku)
- pojawiła się możliwość pracy w mieście z kawalerką

Jednak udało nam się wziąć kredyt, pomimo braku zatrudnienia de facto -
kawalerkę zamieniliśmy na sporo większe i bardzo wygodne, choć w sumie nieduże.
Oszczędności i kredyt poszły na dopłatę i gruntowny remont. Rata kredytu jest
śmiesznie niska, bo suma rozłożona jest na wiele lat (stąd moje pytanie powyżej
do Mamykevina) - jeśli będziemy w stanie, a sądzę, że tak, to za cztery-pięć
lat spłacimy cały niewielki kredyt (jak tak sie pozrównam ze znajomymi) i
powtórzymy operację ))))

Nareszcie nie muszę tłumaczyć się, kto i dlaczego zostaje u nas na noc i nikt
nie wylicza mi, ile goście marnują wody spłukując wc!

[odalie]

przepraszam za chochliki

[mamakevina1]

Przepraszam że tak późno ale nie zauważyłam tamtego pytania. Długich kredytów
nie polecam jak napisałam "w większości przypadków" a nie we wszystkich. Super
że pomimo braku zatrudnienia de facto, możesz sobie pozwolić na spłatę rat. Ja
po prostu za dużo widziałam załamanych ludzi którzy przez sytuacje losowe
(utrata pracy, rozwody, jakieś pogmatwane historie rodzinno prawne, długi
małżonków itp)tracili płynność finans. i robił się duuuuży kłopot. A im dłużej
trzeba spłacać raty tym większe prawdopodobieństwo że życie jednak dokopie. I
tylko o to mi chodziło. Pozdrawiam

[kalina_p]

My na swoim, ja mialam w spadku po babci mieszkanie, na szczescie...nigdy chyba
bysmy nie zarobili na mieszkanie w Warszawie, niestety.

[yola66]

My kupiliśmy pół roku temu na 30 letni kredyt. A wiec poki co jest bardziej
banku niż nasze. 5 lat wynajmowałam mieszkanie i wiem, że to tylko
przepuszczanie pieniędzy, bo o dziwo rata kredytu jest niższa niż koszty
wynajmu (tak jest w naszym przypadku).
Nie żałuję, ani przez chwilę tej decyzji. Co więcej też uważam że to zawsze
jakaś lokata kapitału i rodzaj zabezpieczenia. Gdyby było bardzo ciężko mozna
sprzedać lub wynająć.
A po za tym kiedy pojawiło się dziecko to bardzo zapragenliśmy stabilizacji i
poczucia bezpieczeństwa. Bałam się, że dostanę wymówienie umowy najmu i z dnia
na dzień będę musiałą przeprowadzać się z Maluchem, a co gorsza pośiwęcić dużo
czasu na poszukiwania lokum.

[ewa2233]

Jeszcze nie-mąż dostał małe mieszkanie w spadku, więc od początku małżeństwa
byliśmy na swoim. Uważam to za cudownie szczęśliwe rozwiązanie - by nie być ani
chwili "pod nadzorem" rodziny.
Poza tym wszelkie pieniądze - zamiast za wynajem, można było przeznaczać na
odnowienie i zakup potrzebnych rzeczy.
Nigdy nie myślałam o mieszkaniu jako "uwiązaniu się" do miejsca.
Kiedyś, gdy byliśmy obydwoje bez pracy - myśleliśmy o jego sprzedaży i
wyjeździe. Na szczęście udało się pracę dostać i zostać.
Nie chciałabym się wyprowadzać z mego miasta. Ale nie jest to związane z
posiadaniem mieszkania, tylko lokalnym przywiązaniem się do miejsca
-----------------------------

[ewa2233]

Aha! Poza tym uwielbiam urządzać, planować, ulepszać - po prostu "wić"
więc wynajmowane mieszkanie byłoby dla mnie tylko ciągłą niepewnością i
bezsensownym "ładowaniem" pieniędzy w nie swoje.
-----------------------------

[prunio4]

Tak, zgadzam, się, że kiedy pojawia się dziecko, to pojawia się podstawowa
potrzeba-stworzenie poczucia bezpieczeństwa.Sobie i dziecku.To jakiś instynkt
chyba(ptaszki też wiją gniazdka przed pojawieniem się potomstwa).

A co do chorej sysuacji w naszym kraju również co do kredytów i ich niepewności-
to zgadzam się.Jasna rzecz, że fajnie jest dotać coś od rodziny, ale pod
warunkiem,że się ma pewność, że nie usłyszę za 5,15 lat-a ty to dostałaś.Ja
mogłam dostać, moich rodziców stać było na jakieś malutkie 4kąty.Ale wiem, że
usłyszałałabym kiedyś, że jestem cos winna.Więc nie wyciągałam łapy po
cokolwiek.
Wynajmowałam przez 2lata, ale rzeczywiście doszłam do wniosku,że właściciel
wykańcza za to sobie swój dom.Więc kupiliśy(gdyby nie saksy nie mielibyśmy
żadnych szans na to w ukochanej ojczyżnie),powoli wyremontowaliśmy i
mieszkamy.Co prawda dość mam już remontów, bo odkąd mieszkanko jest nasze, to
non stop coś się robi.A spółdzielnia przeciż nie podpowiedziła, że rok po
remoncie będzie wymieniać np. inst.gazową(wymieniałam ja na koszt własny 2 lata
temu.
A faktem jest, że ludzie na tzw zachodzie w przewazającej części żyją na
kredytach.Mieszkania, samochody....i jest to normalka.Czy kiedyś dojdziemy do
noramlności?czy kiedyś będziemy mogli bez strachu i obaw zakładać rodziny, mieć
gromadę dzieci bez dziadowania od pierwszego do pierwszego,paniki: a co będzie
jutro? Chcę wierzyć, że tak.Pozdrawiam optymistycznie.

[ivia]

My mieszkamy w domku jednorodzinnym. Działkę dostałam od mamy na prezent ślubny
(to taka tradycja rodzinna, bo ona też dostała od swoich rodziców a dziadek od
swoich). Kiedyś to było na wsi a teraz jest na obrzeżach miasta. Wzięliśmy
kredyt, wybudowaliśmy domek i jest super. Owszem są też minusy: musimy brać pod
uwagę remonty, bo żadna administracja się tym nie zajmie, musimy myśleć i
utwardzeniu drogi, chodniku, bo nikt za nas tego nie zrobi, musimy sobie
odśnieżyć i kosić trawę i inne takie. Ale mając troje dzieci (same chłopaki)
nie muszę się martwić, że przyjdzie sąsiad z dołu lub z góry, bo chyba nie
jeden raz by miał powód.
Teraz jesteśmy w dołku finansowym bo mój mąż od dłuższego czasu nie pracuje,
ale jak już będzie tragicznie to sprzedamy wszystko, spłacimy kredyt i kupimy
jakieś mieszkanko. Szkoda tylko, że przerwę rodzinną tradycję.

Ivia

[jutka7]

A my mamy malutki domek z ogrodem. Ponad rok temu kupiliśmy domek przedwojenny
do remontu, właściwie pół bliźniaka. Niedawno skończyliśmy remont, choc
mieszkamy w nim od stycznia zeszłego roku. Najpierw wyremontowaliśmy dół, teraz
skończylismy górę. Oczywiście zostało jeszcze sporo rzeczy do zrobienia, typu
elewacja, ale teraz to już powoli robimy. I urządzamy domek. I uważam, ze takie
rozwiązanie jest świetne- za kwotę, którą mieliśmy przeznaczoną na ten cel-
mieliśmy do wyboru okropne mieszkania w zatęchłych dzielnicach w dużym mieście,
aż w końcu zdecydowaliśmy się na ten domek w małej miejscowości pod tym
miastem. Dojazd zajmuje nam pół godziny do pracy i nie jest to żaden problem. A
miasteczko ma wszystkie szkoły, urzedy itp., pełna infrastruktura. Dzieci
jeszcze nie mamy, ale pracujemy nad tym.
Domek kupiliśmy na kredyt- kwestia kredytu zawsze byla dla nas oczywista, cena
za wynajem czegoś przyzwoitego przewyższa ratę naszego kredytu, więc dylematów
nie było. Owszem, jak podliczyliśmy cenę naszego domu plus koszty remontu, to
wychodzi na to samo, co wybudowanie nowego domu. Ale już bez działki. A my mamy
las za płotem i jessteśmy strasznie szczęśliwi!
W remoncie finansowo pomogli nam teściowie, ale nie tak dużo.
Jednym słowem, uważam, ze mam LUKSUS, jeśli wziąć pod uwagę fakt, ze 3 lata
temu skończyliśmy studia, prace mamy dobre, choć bez oszałamiających zarobków,
ale całkiem przyzwoite te zarobki są. Na pewno nie byłoby nas stać na budowe
domu. A jesli kiedyś będziemy zarazbiac bardzo dużo, to wtedy wybudujemy
większy i wg naszych upodobań, ale ominie nas etap mieszkania w bloku. I nie
czuję się ograniczona faktem posiadania domku.
Pozdrawiam!

[katse]

własne,
średniej wielkości

z niewielkim kredytem, wziętym na 20 lat, z możliwością cześniejszych spłat.

Mam nadzieje, że jak wróce do pracy spłace w jakieś 2-3 lata

[iwles]

Tak - własne mieszkanko.
Przed slubem miałam własną kawalerkę (na obrzeżach miasta), kupioną razem z
rodzicami na kredyt. Fakt - baaaardzo mi pomogli rodzice.
Po ślubie sprzedaliśmy kawalerkę, dołożylismy pieniążki ślubne, mąż miał trochę
oszczędności i książeczkę mieszkaniową. Poza tym pożyczki w pracy - i teraz
mamy mieszkanko w centrum (blisko miejsc pracy-na piechotę), wyremontowane,
jasne, czyste, ciepłe.
I, nie sądzę, by było ono już nasze "docelowe". Kiedyś pomyślimy o większym,
ale łatwiej już będzie dozbierać, albo wziąć niewielki kredyt, żeby dołożyć do
kwoty ze sprzedaży obecnego mieszkania.
Po prostu idziemy do przodu "małymi kroczkami", ale na swoim. Mieszkanie
traktuję jako lokatę, zabezpieczenie.
A pracę, na dzień dzisiejszy, i ja, i mąż mamy "na miejscu" juz od kilku lat.
Gdyby zaistniała potrzeba przeprowadzki do innego miasta - możemy sprzedać i
kupić nowe.
Bo mieszkanie, wg mnie to kapitał, który najmniej traci na wartości.

[ezagraj]

Na pewno super jest kupic sobie mieszkanko za 3-5 lat za wlasną kasę, a w
międzyczasie jeździć 2 razy do roku na wczasy za granicę, nie powiem mnie też
by się podobało. Ja nie moge narzekać bo my dostalismy nasze m od moich
rodziców całe 40 kwadratów w Kielcach. Zaraz po ślubie mieszkaliśmy w W-wie tam
wynajmowalismy kawalerkę, szło na to kupe kasy warunki takie sobie jak sie
później okazało to była tam 2 piętra niżej agencja a za ściana handelek
prochami ekstra okolica w centrum a na dodatek na końcu okazło się że są
karaluchy. Za pensje męża nie daliśmy rady się utrzymać rodzice nam dokładali
bo na przyjazd do domu by nas nie było stać. Później ja dostałam pracę w
Kielcach mąż jeszcze przez 5 miesięcy mieszkał w W-wie, potem zmienił pracę i
mieszkamy teraz razem w naszym m w Kielcach mamy dzidzie na ktorą nigdy bym sie
nie zdecydowała mieszkając w W-wie.
Na zakup za własna kasę by nas nie bylo stać, stać nas bylo na remont i to też
łazienkę odłożyliśmy na te wakacje, ale jesteśmy szczęśliwi i to sie liczy.
Pozdrawiam Edyta