Nieznoszę tego dziecka!!!

[alik74]

Drogie emamy poradźcie bo już nie wiem co mam robić.

Zacznę od tego że mój mąż ma 3 bratanic 2, 4 i właśnie 6-latkę, której
zachowanie doprowadza mnie do szału.
Gdy tylko tam przychodzimy, (często - bo mój mąż jest bardzo związany z
bratem)na dzieńdobry słyszę "ciocia, a co mi kupiłaś?" mimo iż nie jest moją
ani męża chrzestnicą, ewentualnie przynosi jakąś gazetę, pokazuje mi zabawki
i pyta "ciocia kupisz mi tą lalkę albo tego konia itd.?" Ostatnio przeszła
samą siebię moja córka (14 mies) dostała od dziadka kawałek drożdżówki,
(tamta oczywiście dostała swoją wcześniej i już zjadła) i jadła ją sobie
powolutku po czym kuzynka na moich oczach odebrała jej ten kawałek drożdżówki
i sama zjadła. Szok. Kawałek bylejakiej drożdżówki! Pominę już fakt, że jak
przyjdą do mnie tudzież do kogoś innego to pierwsze pytacie "ciocia dasz mi
czekoladę, ciastko itd." Ponadto, jak przyniosę małej zabawki, żeby się miała
czym bawić to one niedość, że nie dadzą swoich to i jej zabiorą. Rodzice zero
reakcji na to wszystko. Dodam, że dwie młodsze siostry 4 i 2 latki, są
powidziałabym "normalniejsze". Najmłodsza z nich jest chrzestnicą mojego męża
i niedługo ma urodziny, aż strach pomyśleć co będzie - obraza majestatu jak
dam małej prezent (kupiłam złote kolczyki, bo to chrzestnica) a jej np.
czekoladę. Jeżeli chciałabym całej trójce kupić takie prezenty to chyba sporo
by mnie to kosztowała, zwłaszcza, że ja mam jedno dziecko a ono (swoją drogę
ich chrzestnik) takich znowu super prezentów nie dostaje.Czy sześciolatki
przechodzą jakiś okres buntu o którym ja nie wiem?
Emamy, powiedzcie co robić w takiej sytuacji!

[ligia76]

alik, może Twój mąż powinien szczerze porozmawiać z bratem ?
A Ty ze swojej strony staraj się tłumaczyć

[ligia76]

oj, niechcący nacisnęłam :-0
c.d.
bratanicy, że nie zawsze możesz jej kupić wszystko o co prosi, ponieważ np. nie
masz pieniążków ?
Co do zabierania zabawek, jedzenia - powinni porozmawiać z nią rodzice.
6 - letnia dziewczynka powinna już rozumieć pewne rzeczy.


Pozdrowienia
Ligia

[sowa_hu_hu]

no cóż... trzeba by było porozmawiać z rodzicami dziewczynki...
a nastepnym razem kiedy dziecko przyniesie gazete i bedzie chciałao zebyś mu cos
kupiła powiedz że nie masz pieniązków i że masz swojego dzidziusia któremu
musisz kupowac różne rzeczy... dziewczynka ma 6 lata - pewne rzeczy powinna
zrozumieć...
wierze że może ci to działac na nerwy... ale bardziej jednak skupiłabym sie na
rozmowie z jej rodzicami...

[kokolores]

Serdecznie wspolczuje!
Moja ma 8 lat ,ale takiej "fazy " nigdy nie miala.Spalilabym sie ze wstydu gdyby
moja corka "zebrala" o zabawki itp.Jest poprostu rozpieszczona i niewychowana.A
rodzice sa ignorantami ,jezeli na jej zachowanie nie reaguja!

[aleksandrynka]

Uff, juz myślałam, ze o swoim będziesz pisać
Czasem tak jest, ze jedne dzieci lubimy bardziej inne mniej. Trudno. Opisany
przez Ciebie typ właśnie tak na Ciebie działa, myslę, że możesz spróbować jej
zachowanie ignorować, chociaż to zależy od okoliczności. Gdyby na przykład mnie
natrętnie po raz setny zapytała: "a co mi kupiłaś", odpowiedziałabym po
prostu: "nic". Che che, ciekawe co ona na to? Może to nieładnie z mojej strony,
może wredne jakieś, ale z drugiej strony prawdziwe. A na pytanie o lalkę,
konia powiedziałabym coś wymijająco, typu - zobaczymy...
I dalej - drożdżówka - na to bym już zareagowała, pewnie powiedziałabym: "no co
Ty, wstydź się, bobasowi zabierasz?" Podobnie z zabawkami. Sześciolatka to już
spora pannica, fakt, ze jeszcze małe dziecko, ale wiele rozumie i powinna umieć
się w miarę zachować. Z drugiej strony może zachowuje się tak, bo jest
najstarsza, w pewnym momencie spadła z piedestału i do tego musiała zacząć
ustepować. I może w ten sposób nadrabia straty i bardzo chce, żeby ją zauważać,
doceniać (pytania o kupno zabawek). No ale nie Ty jestes od zapewniania jej
poczucia bezpieczeństwa i ważności, tylko głównie rodzice. Ty troszczysz się o
swoje dziecko, dlatego reaguj, kiedy dzieje się mu "krzywda". Nie chodzi mi tu
o każdorazowe wyrywane im zabawek małej z rąk, ale raczej o nadzór i
interwencję w odpowiednich momentach. Ich rodzice nie reagują - nie Twoja
sprawa, ważne, że Ty się przejmujesz. Nic Ci nie można zarzucić jeśli słusznie
bronisz interesów swojego dziecka.
A co do prezentu na urodziny - ma je dziś tylko jedna, przyjdzie czas i na
resztę towarzystwa. Moja mama twierdzi, że jak są małe dzieci, to każdemu
należy kupić jakiś drobiazg, i ja własnie tak zrobiłam - dla solenizantki
rzeczy droższe, dla rodzeństwa drobny upominek. Gdyby mała się obraziła, to
świadczy o... no właśnie. Trochę o kulturze, trochę o kompleksach... Mimo to
twierdzę, że 6 lat to wystarczająco dużo, zeby pewne rzeczy próbować zrozumieć,
nie miejcie wyrzutów. A na jej urodziny też coś fajnego kupicie, o ile Cię ta
złośc na małą nie zje
Ale się rozpisałam!
Pozdrawiam!

[mamadwojga]

To nie jest okres buntu tylko po prostu dziecko jest tak wychowane. Pewnie
rodzice bardziej skupili się na tym żeby "dać" a nie żeby "być".
Moja córka (też 6 lat) nigdy by sobie na takie zachowanie nie pozwoliła. Ma
natomiast koleżankę w przedszkolu która jest do tego stopnia nauczona przez
rodziców że dostaje wszystko co zechce i jeszcze więcej i to NATYCHMIAST (tup,
tup!!!!) że kiedy Pani w przedszkolu dała innej dziewczynce KREDKĘ a nie jej to
aż zwymiotowała z płaczu i szału w jaki wpadła. Reakcja mamusi na ten incydent
była taka: "Chodź mamusia kupi Ci jeszcze ładniejsze kredki". Jeśli dziecko
dostaje taką lekcję od małego to nie zazdroszczę ani jej ani rodzicom tego co
się będzie działo za kilka(naście) lat.
Nie wiem co bym zrobiła w Twojej sytuacji ale pewnie też bym do chrześnicy
miłością wielką nie pałała. A prezenty dostawałaby stosowne do okoliczności.
Czyli jako siostra solenizantki- najwyżej czekoladę.
Poza tym (nie obraź się) uważam że złote kolczyki w prezencie dla dwulatka to
chyba nie jest najlepszy pomysł, nawet jeśli to chrześnica. Uważam że prezenty
tego typu pasują bardziej na komunię. W końcu ukończenie dwóch lat nie jest aż
TAK świętowane. Jak od małego zaczniesz z drogimi prezentami to na ślub chyba
przyjdzie Ci kupić małej willę z basenem . Drugi aspekt tej sprawy jest taki
że dwulatek ma W NOSIE dostawanie biżuterii. Dzieci w tym wieku cieszą się z
ZABAWEK i SŁODYCZY. Ale to tak na marginesie.

[zzz12]

Najmłodsza z nich jest chrzestnicą mojego męża
> i niedługo ma urodziny, aż strach pomyśleć co będzie - obraza majestatu jak
> dam małej prezent (kupiłam złote kolczyki, bo to chrzestnica) a jej np.
> czekoladę. Jeżeli chciałabym całej trójce kupić takie prezenty to chyba sporo
> by mnie to kosztowała, zwłaszcza, że ja mam jedno dziecko a ono (swoją drogę
> ich chrzestnik) takich znowu super prezentów nie dostaje.Czy sześciolatki
> przechodzą jakiś okres buntu o którym ja nie wiem?
> Emamy, powiedzcie co robić w takiej sytuacji!


Po pierwsze, po co kupowac dwulatce kolczyki? Mysle, ze jest to ostatnia rzecz,
ktora sprawi dziecku przyjemnosc. To prezent, zeby sie popisac przed rodzicami
solenizantki (skoro wasz syn TAKICH prezentow nie dostaje?), tak bym to
odebrala. Sorry, ale lubie wsadzac kij w mrowisko..
Po drugie- 6-latek to dziecko, wiec nie oczekuj reakcji i zachowania wlasciwego
dla osoby doroslej. Poczekaj, jakie bedzie Twoje dziecko w tym wieku... Moja
bratowa niejednokrotnie okazywala dezaprobate wobec mojego dziecka (z ADHD),
dopoki sama nie zostala mama dosc energicznego faceta... Punkt widzenia zalezy
od punktu siedzenia. Nikt Ci nie kaze dawac dzieciom prezentow za kazdym razem,
gdy je odwiedzacie. Tak samo jak nie musisz ulegac zadaniom poczestowania
czekolada, gdy dziecko Was odwiedza. Nie mozna za to z mala porozmawiac? Na
przyklad: Przykro mi, ale czekolady w domu nie mamy, zreszta to rodzice
decyduja, kiedy mozesz je jesc. Za to moge ci dac kromke chleba, jesli jestes
glodna...
Wychowywac cudzego dziecka nie musisz, ale tez nie musisz ulegac jego
zachciankom.
A byc moze warto to przeczytac:
polityka.onet.pl/162,1207982,1,0,2484-2004-51,artykul.html

[nocek1]

Jak miałam jedno 2- letnie dziecko to też myślałam że 6 lat to ho, ho...i dużo
można oczekiwać. Teraz mam 5,5 i 3 latka i wiem że nie zawsze tłumaczenie
przynosi skutek. Jeśli ta 6- latka jest najstarsza z trójki rodzeństwa to może
poprostu zwracana siebie uwagę...a Ty masz prawo tego nie lubić...

zzz12 - właściwie nic dodac nic ująć.

A kolczyki dla dwulatki ?? - taaak na pewno padnie ze szczęścia. Przecież to
jej urodziny i ona powinna sie cieszyć!!

Nocek.

A mnie dziwi...

[umasumak]

aż taka dezaprobata wobec tej dziewczynki. Trzeba pamiętać o tym, że ma ona
dwoje młodszego rodzeństwa i pewnie niejednokrotnie odczuła na swojej skórze
nierówne traktowanie. Jakże często dorośli popełniają błąd wyróżniając młodsze
dzieci, a spychając na margines starsze. A trzeba pamiętać, że to jeszcze mała
dziewczynka, która prawdopodobnie po prostu domaga się uwagi i akceptacji. Nie
oczekujmy od sześciolatki dorosłych zachowań. Pzdr

[ursgmo]

i to bardzo . Sześciolatek to tylko dziecko , nadal małe ,Ty masz dwulatka i
wszystko przed Tobą .Myślę że jak Twoja pociecha będzie miała o kilka lat
więcej nie będziesz tak pochopnie oceniać cudze dzieci .Bo nawet dobre
wychowanie nie gwarantuje że efekty będą w 100 % takie jakich oczekujesz.
Dzieci idealne rzadko się trafiają.
Moja córka ma wiele koleżanek są wśród nich dzieci które tak się właśnie
zachowują jak opisałaś. Są to dzieci które : są najstarsze , mają dużo
rodzeństwa (często mała różnica wieku), poświęcono im najmniej uwagi , dziecko
ma mało zabawek - powody rózne, najczęściej brak finansów, rodzice na
odczepnego obiecują kupno wymarzonej zabawki (nie dotrzymują słowa)itp.
A dzieci oglądają pisemka ,reklamy , widzą w przedszkolu /szkole co mają inne
dzieci. Nie chcą odstawać też chcą po prostu MIEĆ.
Wyrywanie jedzenia czy cudzych zabawek to też nic innego jak krzyk o uwagę ,
jeśli nie w dobry ( wysłuchanie ,rozmowa ) to jakikolwiek sposób. Myślę że
warto porozmawiać z rodzicami dziewczynki , może mając pod opieką trójeczkę
przeoczyli co nieco , zaniedbali najstarszą córę.
Ale żeby zaraz nienawidzić dziecka .............. a feeee

nienawiść?

[sowa_hu_hu]

właśnie dlatego trzeba porozmawiac z rodzicami małej i to koniecznie!
nikt tu chyba od dziecka nie oczekuje dorosłych zachowań...

autorka postu może mogłaby tez troszke z małą porozmawiac a nie na stawiac sie
na NIE - np. przytulic małą , zpaytac jak było w szkole , co dziś robiła ,
okzazać troche zainteresowania... byc może jest taka że mała bardzo cie lubi -
warto jej okzazac troche ciepła

ps. autorka postu nie napisała że nienawidzi to dziecko tylko ze go nieznosi a
jak dla mnie to różnica...
no może jej działać to an nerwy - może jako mama małego dziecka nie jest
przyzwyczajona do takiego zachowania - nie musi przeciez wiedziec wszystkiego...
nienawiść to duzo powazniejsze słowo , uczucie... - nie zauwazyłam zeby autorka
postu sie nim posługiwała...

[ursgmo]

Faktycznie słowa nienawidze nie było ,delikatnie powiedziawszy -niewyspana
jestem

[sowa_hu_hu]

przejęzyczenie - zdarza sie

[agusiah]

Czy sześciolatki
> przechodzą jakiś okres buntu o którym ja nie wiem?

TAk. Polecam "Książeczkę dla przestraszonych rodziców" A. Samsona (wiem,
wiem...). Sześć lat to upiorny wiek. Pomiędzy słodkim pięciolatkiem i rozsądnym
siedmiolatkiem dziecko wchodzi w fazę, którą trudno znieść. Trzeba wybaczyć.
Przeczekać. Nie dać sobie wejść na głowę. I nie obrażać się na malucha jak na
kogoś dorosłego.

Ciepło pozdrawiam
Agnieszka
mama-prawie-że-siedmiolatka

[miranda3]

agusiah napisała:

> Czy sześciolatki
> > przechodzą jakiś okres buntu o którym ja nie wiem?
>
> TAk. Polecam "Książeczkę dla przestraszonych rodziców" A. Samsona (wiem,
> wiem...). Sześć lat to upiorny wiek. Pomiędzy słodkim pięciolatkiem i
rozsądnym
>
> siedmiolatkiem dziecko wchodzi w fazę, którą trudno znieść. Trzeba wybaczyć.
> Przeczekać. Nie dać sobie wejść na głowę. I nie obrażać się na malucha jak na
> kogoś dorosłego.
>
> Ciepło pozdrawiam
> Agnieszka
> mama-prawie-że-siedmiolatka

Podpisuje sie pod tym takze jako mama prawie siedmiolatki, czasami moja corka
zachowuje sie tak, ze zastanawiam sie co ja robilam przez ostatnie 6 lat,
oczywiscie reaguje, rozmawiam i stawiam solidne granice ta faza rozwojowa
nazywa sie nawet "zloty pepek swiata"

[twinmama76]

Nie wszystkie dzieci trzeba lubić, ale trzeba pamietać, że są tylko dziećmi.
Tak jak dziewczyny pisały reaguj, gdy cos ci się nie podoba, a dotyczy twojej
rodziny (wyrywanie jedzenia, czy zabawek z rąk). Rozumiem jednak, że zabawkami,
które przynosisz dla malucha dziewczynki tez mogą się pobawić?
Z drugiej strony nie widzę nic dziwnego w tym, że dzieci nie bardzo mają ochotę
dzielić się własnymi zabawkami, zwłaszcza z maluchem.
Przede wszystkim musisz się starać, aby swojej niechęci nie okazywac dziecku i
nie traktowac małej gorzej niż pozostałe dziewczynki.

odnośnie kolczyków dla maluszka:)

[kolorko]

Gdyby moja mała ( trzylatka) dostała kolczyki z jakiejś okazji niezle bym sie
zdenerwowała. Rozumiem, że kupujący ma dobre intencje, ale taki prezent dla
małego dziecka nalezy skonsultowac z rodzicami. U mnie prawdopodobnie byłoby
tak- Julka chciałaby od razu włozyć kolczyki ( lubi wszelkie błyskotki), i
prosiłaby o przekłucie uszu, gdybym jej uswiadomiła, że tego kolczyki wymagają.
A na dziury w uszach przed powiedzmy 10 rokim życia nie pozwolę
Co do zachowania dziewczynki- jasne, że sześcilatka nie powinna sie upominać o
prezenty, ale jesli rodzice nie zwracają uwagi?? Z Twojego opisu wynika
niedostatek zainteresowania dzieckiem ze strony rodziców, i tyle- moze warto
delikatnie im zwrócić uwagę( np rozmowa między braćmi).
A wszystkich dzieci chyba sie lubic nie da, dziecki to mały człowiek, jednych
lubimy, innych nie

[sowa_hu_hu]

no ja tez bym dziecku kolczyków nie kupiła... w końcu to dziecko - prędzej jakąs
super zabawke

Kolczyki - nie, proponuję: ciastolina - TAK

[paraga]

Też tak uważam - kolczyki : NIE (schowaj je, za jakiś czas będą na prezent jak
znalazł) Kup jej np. kolorową ciastolinę i zestaw do jej "urabiania" Play-Doh
(przykładowo, bo wybór jest duży, np. wyciskarkę i foremki plastikowe, takie jak
do cista, wałeczek...). Dzieciaki to uwielbiają, przeznaczona jest dla maluchów
powyżej 2 latek a kochają ją też i przedszkolaki i starsze dzieci (i jest
bezpieczna w użytkowaniu, łatwa do usunięcia nawet jak spadnie na dywan). U mnie
pięknie się to sprawdziło, bo jest to coś czym można się też bawić "zespołowo".
Pierwszy zestaw córcia dostała jak miała właśnie 2 latka i systematycznie
powiększamy przy różnych okazjach jej warsztat - bawi się tym do dzisiaj, a ma 5
lat!
Wiem...nie prosiłaś o radę w wyborze prezentu, ale co do kolczyków... już się
wypowiedziałam.

[chloe30]

Tyle było wątków opisujących jak bardzo Was denerwuje zwracanie uwagi (przez
teściową, koleżankę czy nawet mamę). A teraz w co drugim poście
rada: "porozmawiać z rodzicami".
Nie! Same sobie tego nie życzycie prawda?
Ja proponowałabym ignorowanie napraszania o prezenty czy łakocie, pilnowałabym
żeby mojemu dziecku nic nie wyrywano. I tyle.
Dziwi mnie Wasz relatywizm: mnie proszę nie pouczac, ale jak ja pouczam..a to
ok.

Pozdr.

[sowa_hu_hu]

zalezy kto jak zwraca uwage... my radzimy żeby spokojnie z rodzicami
porozmawiała a nie żeby w nieodpowiedni sposób zwaracał uwage... - to jest
róznica...
gdyby ktoś mi uwage zwrócił w sposób grzeczny to bym sie na pewno nie obraziła
tylko przemyślała czy ten ktoś ma racje...

[ligia76]

A ja i tak uważam, że należy porozmawiać z rodzicami tej dziewczynki.
Rozmowa jest dobra na wszystko
Nie przeszkadza mi, że ktoś zwraca uwagę, należy wtedy rozważyć czy słusznie,
czy też nie.
Pomimo, że kocham moje dzieci najbardziej na świecie, wiem również, że nie sa
IDEALNE.


Pozdrowienia
Ligia

ligia jak pieknie sie zgadzamy :)

[sowa_hu_hu]

[ligia76]

)))

Pozdrówka
Ligia

Mały potworek,brrrrrrrrrrr!!! n/t

[18lipiec]

[ewa2233]

A ja powiem: biedna, mała dziewczynka!
Wszyscy są zainteresowani malutkim brzdącem, a ona ... przecież już jest DUŻA!
"Niegrzeczne dzieci" zwykle są "niegrzeczne", bo NIE POTRAFIĄ inaczej zwrócić
na siebie uwagi!
Czy nigdy nie zdarzyło Ci się zrobić czegoś głupiego (będąc w wieku "powyżej
sześciu"), gdy chciałaś zwrócić na siebie uwagę np. jakiegoś chłopaka?
A czym zwróci na siebie uwagę mała dziewczynka? - wyrwie ciastko, zabawkę...
Nie mówię, że to dobrze, ale ona NIE POTRAFI się przebić przez obojętność
inaczej.
Myślę, że więcej zainteresowania, rozmowa, wygłupy więcej by zdziałały
niż "przeganianie" małej. Piszesz, że przybiega do Ciebie z katalogami, pyta
czy jej coś kupisz ... myślę, że nie tyle chodzi o zakupy, ile o rozmowę z
Tobą. Bo o czym ma rozmawiać ? O pogodzie?
Nie lepiej usiąść z małą i przez chwilę z nią pomarzyć jakby to było fajnie
wybrać się we dwie na zakupy wielkim samochodem, żeby się mogły zmieścić
wszystkie zabawki jakie chciałabyś jej kupić? (bo na razie musi wystarczyć
czekolada Myślę, że po takiej rozmowie byłabyś najlepszą ciocią pod słońcem!

Mi samej było przykro, gdy po urodzeniu się młodszego syna niektórzy goście
przychodzili z prezentami tylko dla niego, a starszy nie dostawał nic: ani
czekolady, ani zainteresowania - bo przecież TAKI DUŻY (miał wtedy 9 lat).
I wiesz co? Chciało mi się wtedy krzyknąć: wynoście się z tymi ciuchami i
czekoladkami "dla małego" !!!

Co do kolczyków: jeśli chcesz zrobić prezent MAŁEJ DZIEWCZYNCE - podpisuję się
pod ciastoliną
------------------------------------------------------
çççççççççççççççççççççĂçççççç

Ewa, jesteś mądrą kobietą

[umasumak]

ewa2233 napisała:

> A ja powiem: biedna, mała dziewczynka!
> Wszyscy są zainteresowani malutkim brzdącem, a ona ... przecież już jest DUŻA!
> "Niegrzeczne dzieci" zwykle są "niegrzeczne", bo NIE POTRAFIĄ inaczej zwrócić
> na siebie uwagi!
> Czy nigdy nie zdarzyło Ci się zrobić czegoś głupiego (będąc w wieku "powyżej
> sześciu"), gdy chciałaś zwrócić na siebie uwagę np. jakiegoś chłopaka?
> A czym zwróci na siebie uwagę mała dziewczynka? - wyrwie ciastko, zabawkę...
> Nie mówię, że to dobrze, ale ona NIE POTRAFI się przebić przez obojętność
> inaczej.
> Myślę, że więcej zainteresowania, rozmowa, wygłupy więcej by zdziałały
> niż "przeganianie" małej. Piszesz, że przybiega do Ciebie z katalogami, pyta
> czy jej coś kupisz ... myślę, że nie tyle chodzi o zakupy, ile o rozmowę z
> Tobą. Bo o czym ma rozmawiać ? O pogodzie?
> Nie lepiej usiąść z małą i przez chwilę z nią pomarzyć jakby to było fajnie
> wybrać się we dwie na zakupy wielkim samochodem, żeby się mogły zmieścić
> wszystkie zabawki jakie chciałabyś jej kupić? (bo na razie musi wystarczyć
> czekolada Myślę, że po takiej rozmowie byłabyś najlepszą ciocią pod
słońcem!
>
> Mi samej było przykro, gdy po urodzeniu się młodszego syna niektórzy goście
> przychodzili z prezentami tylko dla niego, a starszy nie dostawał nic: ani
> czekolady, ani zainteresowania - bo przecież TAKI DUŻY (miał wtedy 9 lat).
> I wiesz co? Chciało mi się wtedy krzyknąć: wynoście się z tymi ciuchami i
> czekoladkami "dla małego" !!!
>
> Co do kolczyków: jeśli chcesz zrobić prezent MAŁEJ DZIEWCZYNCE - podpisuję
się
> pod ciastoliną
> ------------------------------------------------------
> çççççççççççççççççççççĂçççççç

[starucha121]

Dziwię się, ze usprawiedliwiacie niegrzeczne zachowanie słowami: "to tylko
dziecko" i nie można od niego nic oczekiwać. Tak właśnie wyrastają takie małe
chamki! Mam w rodzinie 5,5 latkę i ona jest bardzo dobrze wychowana. Nie
wyobrażam sobie zeby jej rodzice pozwolili zachowywać się w ten sposób! Od
małego tłumaczą jej:np. tak nie wolno Marysiu, cioci jest przykro, czy
chciałabyś żeby ciocia Tobie zabrała ciasteczko? Na pewno byłoby Ci smutno". Z
dziećmi trzeba rozmawiać, uczyć je, wychowywać. Inaczej wyrosną na
rozpieszczonych, egoistycznych ludzi. Na Twoim miejscu tak jak pisały
dziewczyny: z okazji urodzin pozostałym dzieciom drobny upominek(jajko
niespodzianke np), a na pytania czy kupisz mi to czy tamto: nie, bo nie mam
pieniędzylub : poproś mamę zeby Ci kupiła, ja mam swoje dziecko i jemu muszę
kupować, a Tobie powinni kupować Twoi rodzice, ja nie jestem Twoją mamusią
itd.

Starucha

[umasumak]

starucha121 napisała:

> Dziwię się, ze usprawiedliwiacie niegrzeczne zachowanie słowami: "to tylko
> dziecko" i nie można od niego nic oczekiwać. Tak właśnie wyrastają takie małe
> chamki! Mam w rodzinie 5,5 latkę i ona jest bardzo dobrze wychowana. Nie
> wyobrażam sobie zeby jej rodzice pozwolili zachowywać się w ten sposób! Od
> małego tłumaczą jej:np. tak nie wolno Marysiu, cioci jest przykro, czy
> chciałabyś żeby ciocia Tobie zabrała ciasteczko? Na pewno byłoby Ci smutno".
Z
> dziećmi trzeba rozmawiać, uczyć je, wychowywać. Inaczej wyrosną na
> rozpieszczonych, egoistycznych ludzi.
****************************************************************************

Nie twierdzę, że nie trzeba wychowawywać i uczyć. Ale trzeba też troszkę wczuć
się w sytuacje tego dziecka i spróbować do niego odpowiednio podejść, a nie
przylepiać etykietki potwora czy bachora. I trzeba pamiętać, że to jakie jest,
to wina dorosłych, a nie jego samego.
Czy autorka postu ma ulegać? Nie. Ale to ONA, jako dorosła osoba, jest niejako
odpowiedzialna za relacje między nią a tą małą, a jeżeli sobie nie radzi z tym
problemem, to powinna porozmawiać z rodzicami dziecka, a nie ukierunkowywać
niechęci na samą dziewczynkę. Pzdr

[nana273]

Wiesz co ja mam podobną sytuację, tylko to chłopiec, bratanek mojego męża i
chrześniak.Jak jedziemy do nich i mój synek (2latka) weźmie jakąś zabawkę,to On
zaraz ja zabiera, bo "musi",bo "chce". Oczywiście ze strony rodziców zero
reakcji. Ja czasami mu zwróce uwage, ale ile można to chyba do mnie nie
należy.On zawsze musi być "pierwszy" "najlepszy" itd.A jak czegoś nie dostanie
to jest zaraz ryk i się robi niemiło, a mnie sie odechciewa wizyty.Nie wiem
jaka na to jest rada, on jest jedynakiem, więc może to też jakiś powód, bo
mozna powiedzieć,że jest rozpieszczony i to chyba taki charakterek.Ja po prostu
staram sie żeby wzajemnych wizyt było, jak najmniej.

Przepraszam, ale dlaczego Wy...

[cocollino1]

radzicie autorce postu jaki prezent ma kupic, skoro wcale o to nie prosila. To
jest poprostu niegrzeczne. Wszystko jedno czy waszym zdaniem wyborkolczykow
jest dobry czy zly, to jakies dziwne dla mnie, takie pouczanie. Ja sobie nie
wyobrazam w ten sposob kogos traktowac. Ciastolina to byc moze fajny pomysl
(mnie sie podoba), ale chodzi o to ze autorka wcale o to nie pytala, wiec
zbedne te wypowiedzi.

[lola211]

Znowu jak rozwydrzony to jedynak.Tamta panienka ma rodzenstwo i to ponoc przez
to tak sie zachowuje(bo czuje sie odsunieta), teraz okazuje sie ze pewnie przez
brak rodzenstwa takie zachowanie..
Ja mam 6 letnia jedynaczke.Nie zachowuje sie tak, jak tu czytam.Ode mnie
owszem, próbuje czasem wymusic kupno czegos tam, ale nie napastuje krewnych.O
czekoladke owszem sie upomni, ale nie krzykiem, raczej niesmialo, bo slodycze
lubi i wie, ze ciocia zawsze cos dla niej ma.
Nie przepada za maluchami, ale bulki im nie wyrywa, problem bylby juz z jej
zabawkami, ale po poczatkowych dasach, podzieli sie.
Gdyby tak sie zachowywala, to szybko bym reagowala.
Rowniez zauwazylam tendencje matek mlodszych dzieci do wyobrazania sobie 6
latkow i ciut starszych jako dzieci juz ulozonych, rozumiejacych duzo- no
niestety, czasem nijak nie idzie takiemu wytlumaczyc, ze ma zachowac sie
odpowiednio, on ma swoje argumenty i juz.Ale próbowac trzeba.
Kiedys mialam scysje z mamuska roczniaka, ktora miala pretensje do mojej 3latki
wowczas, za ,jej zdaniem ,nie takie potraktowanie jej dziecka, w koncu ona ma
az 3 lata, powinno to rozumiec.Dzisiaj pewnie swoja 3latke uwaza za malego
brzdaca, ktoremu trzeba wiele wybaczyc z racji wieku.

[judytak]

twój mąż jest mocno związany z bratem, często tam bywacie
może bratanice po prostu traktują was jak najbliższą rodzinę, tak, jak dziadków
i rodziców,
wobec których można być szczerym, otwartym, nie trzeba "uważać", jak przy
obcych...

moje własne dzieci pytają mnie czasami "a co mi przywiozłaś" (a wracam tylko z
pracy), odpowiadam "buziaka", i tyle...
albo "kupisz mi to czy tamto?", na co ja "a co to, urodziny, czy gwiazdka?" i
też temat skończony...

myślę, że dobrze by było różnicę między chrześnicą a niechrzecnicami traktować
bardziej "umownie", nie przypisywać temu aż takiego znaczenia, w końcu stopień
pokrewieństwa jest taki sam...

zresztą, sześciolatki z reguły zbyt przyjemne nie są, bo jeszcze szczere, a już
swoje wiedzą...

pozdrawiam
Judyta

Jestem matką niesnośnego dziecka:(

[cruella]

A teraz mnie zjedzcie)))))))

Mój młodszy syn (starszy sporadycznie) właśnie tak się zachowuje, nie zawsze i
nie w stosunku do każdej osoby ale...jednak.

Moje złe wychowanie?

Chłopcy zachowują się tak TYLKO w stosunku do swóch osób (celowo nie piszę, w
stosunku do kogo). Dlaczego tylko wtedy? Dlaczego w żadnej innej sytuacji? Mój
błąd wychowawczy?
Te osoby za każdym razem, gdy przychodzą do nas lub gdy my przyjeżdżamy
zasypują dzieci już w progu słowami "zobacz co ci kupiłem/łam". Nie ma
pytań "co słychać", "cieszę się że was widzę..." tylko "zobacz co ci
kupiłem/łam". Niestety, moje prośby o to, by nie obdarowywać dzieci
bezokazyjnie, za każdym razem spełzły na niczym. Dałam sobie spokój z
wychowaniem dorosłych. Skąd to się wzięło? Próba zaskarbienia sobie uczuć
prezentami, nadrabianie braku czasu i zainteresowania dziećmi? Coś w tym jest.

Dodam jeszcze, że zdarzyło się, że osoba nie miała dla dzieci nic. I co się
stało? Nic!! Dzieci nie obraziły się, nie chodziły nadąsane. Odmowę z naszych
ust słyszą często, słowo "nie" nie jest dla nich czymś niesamowitym.

Judytok,
nie napisałam tego do Ciebie. Bardzo prawdopodobne, że bratanica jest przez
rodziców, dziadków, znajomych przyzwyczajona do bezokazyjnego obdarowywania
prezentami. Taka forma przekupstwa, nie mam dla Ciebie czasu ale mam prezent.
Dzieci łątwo się na to nabierają(((
Następnym razem z uśmiechem powiedz "dziś nie mam nic" (bez tłumaczenia,
dlaczego).

Ot, taka moja refleksja.
Rozmowę z rodzicami darowałabym sobie.

[cruella]

Miało być do Alik74

[isma]

O, to, to, wlasnie to chcialam powiedziec.
Moje dziecko, fakt, tylko dwuipolletnie zaczelo po raz pierwszy w zyciu
pytac "a co mi kupilas" po tym, jak zaczeli nas regularnie napastowac zakochani
w niej sasiedzi, doskonale sytuowani, a nie przepuszczajacy zadnej okazji,
zeby "slodziutkiej dziewczyneczce" probowac wcisnac a to czekolade, a to
pluszaka, a to, o zgrozo, wozek dla lalek.

Myślę, że ta dziewczynka jest źle wychowana

[elasz4]

Wiesz ja bym zareagowała szczególnie w psrawie tej drożdżówki, a zawsze na
pytanie "Ciociu co mi kupiłaś" odpowiadałabym "Nic" i odwracając się na pięcie
odchodziła.

[irazone]

a mi się chce śmiać,bo autorka wątku odezwała się tylko raz... zakładając wątek.
i odezwała się "drogie emamy"... hahaha
wydaje mi się,że to skromna prowokacja...

[anek.anek]

dziecka nie ma co winić. Problem, że rodzice nie reagują. Mój dopiero 3,5 latek
też potrafi pokazać co potrafi- w większosci przypadków wobec młodszych dzieci,
bo czuje się po prostu panem sytuacji. Ale ma też jednego starszego od siebie
chłopca, który nie potrafi sam zareagować, tylko ew. leci do mamy się
poskarżyć. a to zupełnie nie skutkuje.
Ja się nie opierdzielam (przepraszam za sformułowanie) i jeśłi jest dziecko, z
którym mój syn nie daje sobie rady (a kiedy miał 14 m-cy to każde starsze takie
było) biorę delikwenta na bok i najpierw spokojnie tłumaczę zasady postępowania
z młodszymi. 6-cio letnia panienka powinna już akcpetować fakt, że czasem TREB
ustępować młodszym, a już na pewno NIE WOLNO małego dziecka drażnić.
Może wziąć ją pod ambicję: jesteś starsza, prawie dorosła, możesz sie młodszym
zaopiekować, pomóc mu a nie zabieraćzabawkę. Naucz ją, że jak chce naprawdę się
pobawić zabawką Twojego dziecka, to niech da mu coś w zamian - u takich
maluchów częśto to skutkuje.

Prezentów nie kupuj jeśłi nie chcesz, jak sie zapyta co jej przyniosłaś, to ty
zapytaj czy jest jakaś okazja - urodziny, święto, że uważa , że powinnaś. Albo
po prostu powiedz "nic".

[irazone]

i dalej jedziecie )))
a ja az sprawdzilam wyszukiwarką i autor ma na koncie 1post ten stąd.
ktoś z was łacha drze,a wy łykacie wszystko jak młode pelikany...

[cocollino1]

Jeśli nawet tak jest, to coz z tego?? Jak widac sa mamy ktore takie sytuacje
znaja, wiec nie ma znacvzenia czy jest to sytuacja ktora sie zdarzyla, czy
zmyslona. Takie sytuacje sie w zyciu przytrafiaja. Za to Twoja forma wypowiedzi
pozostawia wiele do zyczenia.

[irazone]

Za to Twoja forma wypowiedzi
>
> pozostawia wiele do zyczenia.


co na przykład?
no zażycz sobie coś.
czekam

[ligia76]

A czy ja mogę tak przy okazji też coś sobie zażyczyć ?
Nie jestem wymagająca


Pozdrowienia
Ligia

[cocollino1]

szkoda mi czasu na takie osoby jak Ty.

[ligia76]

Ale to było do irazone.
Ty nie spełniasz przecież życzeń.


Pozdrowienia
Ligia

[cocollino1]

wiem, nie nie spelniam zyczen. Przynajmniej nie tutaj.

[irazone]

a życz oczywiście
postaram się spełnić

[alik74]

Dziękuję wszystkim Mamą za rady, Wasze wypowiedzi pozwoliły mi trochę inaczej
spojrzeć na ten problem, obiektywnie i przede wszystkim z innej perspektywy.

Kwestia kolczyków:
Mała ma od roku przebite uszy, ale do tej pory chodzi w takich bylejakich
kolczykach, założonych przy przebijaniu. Obie starsze siostry noszą złote.
Dlaczego kolczyki?
Jak już wspomniałam jest ich troje, więc mają wszystko, mnóstwo zabawek,
książeczek, ubranek (zwłaszcza najmłodsza bo po siostrach) włącznie z
ciastoliną. Co w takim razie miałam jej kupić?

Do Irazone:
Po pierwsze, na forum jestem dopiero od niedawna i to własnie szczere opinie i
razy mam skłoniły mnie do tego, żeby podzielić się moim problemem.
Po drugie, ja (najwyraźniej w przeciwnosci do Ciebie) nie spędzam całego dnia
przy kompie i dopiero teraz znalazłam chwilę, żeby zaglądnoć na forum. Dla
Twojej wiadomości to nie jest prowokacja.

Wracając do problemu;
Nie sądzę, żeby rodzice zbyt mało poświęcali czasu dzieciom zwłaszcz, że ich
matka nie pracuje.
Z drugiej strony to nie jest tak, że nikt jej nie zwraca uwagi, przeciwnie
wszyscy (oczywiście z wyjątkiem rodziców) odnoszę takiw wrażenie że oni
(zwłaszcza matka) czeka wręcz aż np. ja zwrócę jej uwagę albo mówi: "jak
będziesz niegrzeczna to CIOCIA zabierze ci zabawki" albo "zobaczysz, za chwilę
CIOCIA wyłączy komputer" itd jakby chciała pokazać dziecku, że to nie ona je
ukaże, ale ktoś inny. Zupełnie nie wiem o co jej chodzi. Nie reaguje jak się
biją czy kłócą o coś. Więc może wina tkwi w rodzicach.
Poza tym to nie jest kwestia tych dwóch sytuacji ale całokształtu, moim zdaniem
właśnie ona jest najbardziej rozpieszczona z całej trójki.
Kiedyś (konkretnie Gwiazdka) kupiłam trzy prezenty, dla każdej po jednym, po
czym wspomniana 6-latka schowała wszystkie oprócz swojego, reakcja na mój
prostest była taka,że powiedziała, iż siostry nabałaganią a ona nie będzie po
nich sprzątać, matka owszem zwróciła uwagę (jednym zdaniem) ale dziecko nic
sobie z tego nie robiło a matka nie nalegała. Poddałam się.
Pominę fakt, że grzebie we wszystkim co się tylko zostawi poza zasięgiem
wzroku, czyli torebkach, torbach dziecięcych, reklamówkach, które przynieśliśmy
i to nie tylko naszych ale pozostałej części rodziny też.
Mam taką cichą nadzieję, że jak pójdzie do szkoły (naszczęście już we
wrześniu), to może się nauczy, że nie wszystko jej wolno.
Inna sytuacj króra ogromnie mnie irytuje. Przychodzimy, rozbieram dziecko,
odsuwam się i w momencie zostaje ono otoczone trójką rozwrzeszczanych dzieci,
przepychających się jedno przez drugie, chcących nie wiem może dotknąć,
zobaczyć ją z bliska (jak charpie nie mam pojęcia dlaczego. Moje dziecko z
reguły jest w szoku i dopiero po chwili może "normalnie funkcjonować"
Mam, już tego dość, doszło do tego, że chodzimy do brata męża wtedy, gdy dzieci
są daleko np. u swojej babci.

[zzz12]

Latwo sie krytykuje rodzicow (byc moze w pewnym stopniu masz racje), ale
wychowywanie 3 dzieci, zwlaszcza z niewielka roznica wieku to naprawde sport
ekstremalny...Rodzice jedynakow tego nie zrozumieja. Dlatego wiecej
wyrozumialosci! Byc moze dziecko jest wscibskie i "zle wychowane", ale to
DZIECKO. Nie oczekuj zachowania jak u doroslego.Moze wszyscy zakladaja, ze tak
duza dziewczynka powinna byc bardzo samodzielna (sprzatac po mlodszym
rodzenstwie!), ze moze sie sama soba zajac, a nikt tak naprawde nie ma czasu,
zeby z nia siasc i porozmawiac, skupiajac swoja uwage wylacznie na niej. Moze
swoim zachowaniem chce na sile zmusic innych do zwrocenia na nia uwagi? Na
grzeczna dziewczynke, co to buzia w ciup, nikt sie nie popatrzy, na takie
zachowanie, jakie dziecko prezentuje trudno nie zareagowac. To, ze zgraja
dzieciakow otacza Twoje dziecko, to w domu, w ktorym sa dzieci jest rzecz nie
do unikniecia. Chyba troche przesadzasz...

[evee1]

Moze ja jestem dziwna, ale moim zdaniem wiekszosc opisywanych przez ciebie
zachowan, to zupelnie normalne zachowania dzieci w tym wieku. Fakt, ze dzieci
sie zachowuja stosownie do warunkow w jakich sa chowane, ale sa tez pewne
granice
tego co rodzice moga dzieciom przekazac i wymagac. Ja na przyklad nie wyobrazam
sobie
"wychowac" swoje dzieci tak, zeby przesiedzialy na tylku przez cala godzine na
Mszy w
kosciele. Jak ktos potrafi, to chyba tylko dlatego, ze ma spokojne dziecko. Mi
sie takie
nie trafily ). Poza tym nie zamierzam dziecka trenowac wbrew jego naturze,
tylko
chodze na msze dla dzieci, kiedy krecenie sie w lawce jest zrozumiale, albo
biore do
kosciola ksiazki, zeby dzieci w czasie nudnego kazania mogly sie czyms zajac
(ksiazki
na tematy religijne).

Szesc lat, to naprawde malo i wydaje mi sie, ze wiele osob troche za duzo od
dziecka
w tym wieku chce wymagac. Ja pisze to z perspektywy mamy dzieci w wieku lat 10
i 8,
ktore nadal sa dziecmi.

alik74 napisała:

> Dziękuję wszystkim Mamą za rady, Wasze wypowiedzi pozwoliły mi trochę inaczej
> spojrzeć na ten problem, obiektywnie i przede wszystkim z innej perspektywy.
>
> Kwestia kolczyków:
> Mała ma od roku przebite uszy, ale do tej pory chodzi w takich bylejakich
> kolczykach, założonych przy przebijaniu. Obie starsze siostry noszą złote.
> Dlaczego kolczyki?
> Jak już wspomniałam jest ich troje, więc mają wszystko, mnóstwo zabawek,
> książeczek, ubranek (zwłaszcza najmłodsza bo po siostrach) włącznie z
> ciastoliną. Co w takim razie miałam jej kupić?
Wlasciwie cokolwiek, bo czesto jezeli chodzi o prezent nie liczy sie sam
prezent, ale intencja. Ja nie znam dziecka, ktore mialoby nawet mase prezentow,
ale nie swieciliby mu sie oczy do czegos nowego co dostaje na prezent. Sadze, ze
jak nawet kupisz jej zabawke podobna do takiej jaka ma, to smutna nie bedzie.
Szczegolnie jezeli jest to dwulatka!!! Nie powiem, ze w tym wieku najwazniejszy
jest papier, w ktory prezent jest opakowany, ale pewnie nie tak znowu wiele
wiecej.

> Wracając do problemu;
> Nie sądzę, żeby rodzice zbyt mało poświęcali czasu dzieciom zwłaszcza, że ich
> matka nie pracuje.
> Z drugiej strony to nie jest tak, że nikt jej nie zwraca uwagi, przeciwnie
> wszyscy (oczywiście z wyjątkiem rodziców) odnoszę takiw wrażenie że oni
> (zwłaszcza matka) czeka wręcz aż np. ja zwrócę jej uwagę albo mówi: "jak
> będziesz niegrzeczna to CIOCIA zabierze ci zabawki" albo "zobaczysz, za
chwilę
> CIOCIA wyłączy komputer" itd jakby chciała pokazać dziecku, że to nie ona je
> ukaże, ale ktoś inny. Zupełnie nie wiem o co jej chodzi.
Ja prawde mowiac tez nie wiem dlaczego tak sie dzieje. Moze warto sie matki
zapytac,
dlaczego straszy Toba swoje dzieci. Moze sie dobrze do tego nadajesz )).
Ja taka taktyke stosuje czasami, bo wiem, ze na przyklad wujka Piotrka
posluchaja
predzej niz mnie w jakiejs tam kwestii. Ale to raczej jak wlasnie jestesmy u
wujka Piotrka (a dzieci czuja przez nim duzy respekt) i tylko w sytuacjach
majacych sens, na przyklad jak zagrozone jest ogolnie pojete mienie tegoz wujka.

> Nie reaguje jak się biją czy kłócą o coś.
Tu akurat ma swieta racje, bo dzieci powinny nauczyc rozwiazywac swoje problemy
miedzy soba, a nie ciagle byc ustawianymi przez rodzicow. To kiedy naucza sie
negocjowac? Poza tym rodzicowi wtedy trudno byc subiektywnym, bo tak naprawde
do konca
nie wiadomo ktore ma racje, kto jest winny i poniewaz rodzice maja tendencje do
karania
starszego (bo jak wiekszy, to ma byc oczywiscie madrzejszy), to rodzic bardzo
latwo
moze przestac byc subiektywny. A kto lubi byc karanym (nawet slownie)
nieslusznie?
Chyba nikt. Dzieci tez tego nie lubia. Ja bym sie czula okropnie jakby ciagle
musiala ustepowac mlodszemu rodzenstwo, dlatego nigdy nie wymagam od corki, zeby
cos robila za syna - ba, nawet jak sama sie oferuje, ze cos tam zrobi, to jej
nie
pozwalam ).
Ja taktyke rozwiazywania wlasnych problemow przez dzieci stosuje juz od ladnych
paru lat (roznica wieku miedzy moja dwojka to 20 miesiecy) i nawet jak jedno
domaga
sie mojej interwencji, to ja mowie, ze to ich sprawy i dopoki krew sie nie
leje, to
ja nie zamierzam ingerowac. Niech sami ustalaja miedzy soba. Dodam, ze krew
jeszcze nigdy
sie nie polala . Ale dzieci po klotni, potrafia sie pogodzic i dalej zyc w
zgodzie.

> Więc może wina tkwi w rodzicach.
> Poza tym to nie jest kwestia tych dwóch sytuacji ale całokształtu, moim
zdaniem
> właśnie ona jest najbardziej rozpieszczona z całej trójki.
> Kiedyś (konkretnie Gwiazdka) kupiłam trzy prezenty, dla każdej po jednym, po
> czym wspomniana 6-latka schowała wszystkie oprócz swojego, reakcja na mój
> prostest była taka,że powiedziała, iż siostry nabałaganią a ona nie będzie po
> nich sprzątać, matka owszem zwróciła uwagę (jednym zdaniem) ale dziecko nic
> sobie z tego nie robiło a matka nie nalegała. Poddałam się.
Nie obraz sie, ale dlaczego jest dowod bycia rozpieszczonym, bo jakos nie
rozumiem?
Moze to wina mamy, ktora zmusza ja do sprzatania po mlodszych siostrach (czego
w ogole
nie moge zrozumiec) i rezolutna dziewczynka chciala temu zapobiec. Ja nie
mowie, ze
to dobrze, ze schowala, ale jezeli to byl faktycznie powod, to ja ja moge
zrozumiec ).

> Pominę fakt, że grzebie we wszystkim co się tylko zostawi poza zasięgiem
> wzroku, czyli torebkach, torbach dziecięcych, reklamówkach, które
przynieśliśmy
> i to nie tylko naszych ale pozostałej części rodziny też.
> Mam taką cichą nadzieję, że jak pójdzie do szkoły (naszczęście już we
> wrześniu), to może się nauczy, że nie wszystko jej wolno.
Watpie, bo szkola specjalnie nie wychowa jej w tym wzgledzie (. Takie rzeczy
wynosi sie z domu, a nie ze szkoly. Chyba, ze ktos jej w szkole za takie
zachowanie
porzadnie natrze uszu - to moze dziewczynka nie bedzie tego wiecej robic.

> Inna sytuacj króra ogromnie mnie irytuje. Przychodzimy, rozbieram dziecko,
> odsuwam się i w momencie zostaje ono otoczone trójką rozwrzeszczanych dzieci,
> przepychających się jedno przez drugie, chcących nie wiem może dotknąć,
> zobaczyć ją z bliska (jak charpie nie mam pojęcia dlaczego.
Dla mnie to jest akurat zupelnie normalne zachowanie trojki zaciekawionych
dzieci.
Jak nie chcesz, zeby ktos ci przeszkadzal, to wyjdz po prostu do innego pokoju
i zamknij
drzwi, a jak ktores wejdzie, to popros zeby wyszlo, albo sama wyprowadz za
drzwi.
> są daleko np. u swojej babci.

[judytak]

alik74 napisała:

> Inna sytuacj króra ogromnie mnie irytuje. Przychodzimy, rozbieram dziecko,
> odsuwam się i w momencie zostaje ono otoczone trójką rozwrzeszczanych dzieci,
> przepychających się jedno przez drugie, chcących nie wiem może dotknąć,
> zobaczyć ją z bliska (jak charpie nie mam pojęcia dlaczego. Moje dziecko z
> reguły jest w szoku i dopiero po chwili może "normalnie funkcjonować"

no, ale czego ty chcesz?
ktoś przyszedł, ktoś znajomy, dzieci się cieszą, każde chce coś powiedzieć,
podekscytowane, więc się przekrzykują, przepychają się
i oczekują, że nowa towarzyszka do zabaw zrobi to samo, co one

bo skąd mają wiedzieć, że
a) ona jest własnie o tyle od nich młodsza, że mimo że już "wygląda na dziecko"
(chodzi, mówi, jada drożdżówki), jednak jeszcze nie potrafi bawić się "na
równych prawach"
b) ona jest sama w domu, i nie jest "zaprawiopna w bojach"

ale ty to wiesz, bo jesteś dorosła, i bo znasz swoje dziecko
więc kiedy się rozbieracie, to nie "odsuwasz się" niech się bawią, tylko
siadając, bierzesz swoje dziecko na kolana

mija trochę czasu, bratanice się przyzwyczają do waszej obecności, twoje
dziecko się przyzwyczai do sytruacji, to sama do nich pójdzie...

jak dzieci (wszystkie) będą odrobinę starsze (twoje, jako najmłodsze, około
trzech lat pewnie), to będą już fajnie się bawiły razem, także szkoda by
było "zrywać kontakty"
z drugiej strony przecież nigdzie nie jest napisane, że musicie zawsze wszędzie
chodzić "w komplecie"
może czasami twój mąż sam odwiedzi brata?
może czasami szwagier do was wpadnie, na przykład z samą tylko najmłodszą córką?
pomyślcie o różnych rozwiązaniach...

pozdrawiam
Judyta

P.S.
tak sie zastanawiałam, może z tym "bo ciocia zabierze" chodzi o to, że
normalnie dzieciom wolno "być niegrzecznym" (biegać, tupać, krzyczeć), ale
teraz, jako że mają gości, i widać, że gościowi już uszy pękają, szwagierka
chciałaby jakoś "spacyfikować" towarzystwo...
J.

[kingusi]

Moim zdaniem to nie wina dziecka tylko rodzicow.Slepi sa czy co? a moze pasuje
im takie zachowanie corki?

[starucha121]

najwyrazniej rodzice stosuja metada bezstresowego wychowania