Do dorosłych jedynaków

[mama_milenki]

Witam.
Mam roczną córeczkę, którą kocham nad życie. No i oczywiście jak każdy rodzic
chciałabym dla niej jak najlepiej. Ale przez ten rok działo się różnie i z
pewnych względów prawie na stówę jestem przekonana że nie chcę drugiego
dziecka. Ale czy to nie będzie ze szkodą dla małej. Sama mam dwójkę rodzeństwa
i nie wiem jak to jest być jedynakiem.
I dlatego mam pytanie do osób, które są jedynakami. Mianowicie, czy dobrze
jest nie mieć rodzeństwa, czy może zawsze zazdrościliście kolegom, którzy
mieli rodzeństwo. Jak się dorasta w pojedynkę? Jak w dorosłym życiu?
Dziękuję z góry za wszelkie odpowiedzi.
Pozdrawiam

[ursgmo]

Samotnie , bardzo samotnie .Moja przyjaciółka miała trójkę rodzeństwa w domu
zawsze gwarnie i wesoło , zawsze było z kim pobawić się czy pogadać. A u mnie ?
W domu rodzice , zawsze zmęczeni, zawsze zajęci czymś innym . Nikogo z kim się
można pobawic, czy nawet ponarzekac na rodziców. Ja mam dwoje dzieci i nie
wyobrażam sobie innego układu, no chyba że jeszcze na + )

[married]

Ja właśnie dlatego, że jestem jedynaczką postanowiłam, że mój syn nie będzie
taki samotny jak ja. I proszę... już ma braciszka. Nie chciałam, żeby nikogo
nie miał tak jak ja. Teraz moja sytuacja przedstawia się tak, że nie mam przy
sobie nikogo bliskiego oprócz mojej 80-cio letniej babci i męża. Życie jedynaka
jest do bani. Ale na szczęście moje dzieci będą miały siebie nawzajem.

[aszar.kari]

Nigdy nie chcialam miec rodzenstwa. Zycie towarzyskie bylo bogate, bol odczulam
dopiero na studiach gdy musialam pierwszy rok mieszkac z totalnym flejtuchem -
ciezko sie bylo przyzwyczaic
Moja corka (tez juz za chwile dorosla) tez jest jedynaczka i tez nigdy nie
zglaszala zapotrzebowania na posiadanie rodzenstwa. Moj maz pochodzi z
wielodzietnej rodziny, tylko 1 Jego siostra ma 3 dzieci a 1 brat dwoje, reszta -
wszyscy po jednym i bardzo sobie to chwala.
Jak patrze na wiekszosc znajomych majacych rodzenstwo to wcale nie zaluje jego
braku. Nawet taka sprawa jak opieka nad starymi rodzicami tez w koncu
najczesciej spada na jedna osobe, chocby braci i siostr bylo kilkoro. Z tego,
co Mloda deklaruje poki co, tez nie planuje wiecej niz 1 dziecko ale w rodzinie
meza sa 2 pary blizniat wiec Natura moze Jej splatac figla
Dobrze jest byc jedynakiem - czlowiek szybko sie uczy, ze moze polegac tylko na
sobie, nie ma zludzen a to pomaga w doroslym zyciu
Minus jedynactwa - poczucie odpowiedzialnosci za caly swiat ale podobno tak
samo maja najstarsze dzieci w wielodzietnych rodzinach.
Pozdrawiam,
Aszar

[tu.joanna]

Jestem jedynakiem, który uwielbia samotność. Myślę też, że rodzeństwo nie
wzbogaca - raczej daje rodzicom wrażenie, że dzieci będą siebie nawzajem
pilnować, dbać o siebie - co może czasami jest prawdą; ale - patrząc po
ludziskach - niezbyt w to wierzę.

[chloe30]

Ja sobie bardzo chwaliłam. W życiu nie chciałam rodzeństwa, nawet sztuke grania
w Monopol i karty SAMA ze SOBĄ opanowałam do perfekcji (i to uczciwie, nie
wiedząc którą stroną w grze jestem )))
I dalej niczego mi nie brakuje, ale czasem myślę, co to będzie jak Mamy nie
będzie????
Wtedy dobrze byłoby miec kogos naprawdę bliskiego, rodzeństwo RACZEJ trzyma sie
razem, koleżanki - wiadomo, są albo nie.
No i minusem jest też bycie jedyną osoba do pomocy (zakupy, podwiezienia itp),
ale to akurat tylko czasem mnie wkurza . Gdybym miała siostrę, to czasem ona
gnałaby po pracy żeby mamę zawieźć do koleżanki.
Jeśli nie chcesz mieć dzieci, to naprawdę nie wyrządzisz córce krzywdy - ja nei
spotkałam jedynaka który by narzekał.
Pozdrawiam.

[melmire]

Ja jestem doroslym jedynakiem, i bardzo sobie chwale moje dziecinstwo. Samotna
nigdy nie bylam, w koncu od czego sa przedszkole , szkola i podworko?
A jak mnie mama kiedys zapytala czy ewentualnie chcialabym rodzenstwo
powiedzialam NIE!
Tak ze da sie przezyc ^^

[kosheen4]

bardzo dobrze mi z tym, że jestem jedynaczką. zawsze było dobrze, samotna nigdy
się nie czułam, może dlatego, że uciekałam w świat książek.
teraz widzę pewne minusy: brak rodziny w moim wieku w okolicy. mój brat, syn
zmarłej Chrzestej mieszka w Warszawie. nie utrzymuję stosunków z córką brata
matki (świadomie nie nazywam jej ani siostrą, ani nawet kuzynką).
ale bycie jedynakiem daje mi kopa, jako osobie bardzo rodzinnej: podtrzymuję
kontakt z rodziną rozlaną w całej Polsce.
właściwie jest mi całkiem dobrze, bo nigdy nie wiadomo jak ułożyłoby się między
mną a rodzeństwem, czy byłoby dobrze czy źle. jestem sama... no, mam trójkę
rodzeństwa w postaci psów i nie żałuję że rodzice nie zdecydowali się na
jeszcze jedno dziecko. mam ich tylko dla siebie (fakt że w pewnym momencie tylko
ja będę o nich dbać jakoś mnie nie przeraża), nie muszę dzielić się miłością,
prezentami ani uwagą, jestem dla nich najważniejsza.
jak już pisałam, sama nie chcę mieć dzieci; pewnie nadejdzie jednak moment że
trzeba będzie (niemąż sam nie zajdzie i sobie nie urodzi) - wtedy wyłącznie
jedno. ani pół więcej

[mama_milenki]

Dzięki za wszystkie odpowiedzi. Widzę jednak, że jak we wszystkim, jest sporo
plusów i minusów. W byciu jedynakiem również. Tyle tylko że w byciu
niejedynakiem nie zauważyłam z postów żadnych minusów.
Ale dalej jestem w kropce.
Pozdrawiam

[lola211]

Tyle tylko że w byciu
> niejedynakiem nie zauważyłam z postów żadnych minusów.

Ja nie jestem jedynaczka i jakos wcale nie skacze pod sufit, ze jest nas troje.
Z bracmi kontakt mam nikly(ze starszym praktycznie zerowy, bo nie mamy o czym
ze soba rozmawiac, bardzo sie róznimy).Nawet ciocia nie jestem.
Nie widze zadnych korzysci z posiadania braci, raczej sporo problemow z tym
zwiazanych.O tym, ze sama bede opiekowac sie rodzicami juz wiem, bo moglam sie
przekonac.Wspolne gwarne swieta obchodze, ale w rodzinie meza, nie swojej.
Mysle, ze gdybym nie miala rodzenstwa rodzice mogliby poswiecic mi duzo wiecej
czasu, troski, uwagi, zapewnic lepszy zyciowy start, a tak wiecznie tego
brakowalo.
Dlatego tez argumenty zwolennikow conajmniej dwojki dzieci nie sa w stanie mnie
przekonac, wiem ze w zyciu nie jest tak rózowo, czesto drogi rodzenstwa sie
rozchodza i niewiele ludzi laczy.Rodzenstwo moze przysporzyc nie lada
problemow, zwlaszcza jesli znaczaco sie rózni od siebie.
Sama mam jedynaczke, tak raczej zostanie, tym bardziej, ze ona nie chce o
rodzenstwie slyszec.Zapewniam jej towarzystwo na codzien, sama tez fajnie
spedza czas, nie dostrzegam tej samotnosci, na ktora skarza sie niektorzy
jedynacy.

[maadzik3]

W dziecinstwie nigdy mi nie brakowalo. Mialam swietna wiez z rodzicami (mam
dalej), a z natury jestem dosc introwertyczna i chadzam swoimi sciezkami. Wiec
nie zazdroscilam. Dzisiaj zaluje ze nie ma jeszcze kogos kto mialby wspomnienia
tego samego cudownego dziecinstwa co ja, ale... ja nie znam wielu doroslych
udanych rodzenstw. Moja mama ma dwojke rodzenstwa i nie utrzymuja kontaktow
Tak wiec mysle ze w zyciu bywa roznie.
Widzisz, u nas to ja czasem mysle o drugim dziecku (tez nie zawsze z
przekonaniem, ale mysle), a moj maz nie chce. Glownie dlatego ze ma brata, 3
lata mlodszego, o zupelnie innym charakterze (naprawde, jesli ludzie w jakiejs
dziedzinie moga sie roznic to oni sie roznia), z ktorym byl zmuszony mieszkac w
jednym pokoju przez lata, wlasciwie niemal do konca studiow. I twierdzi ze to
najgorsze co go w zyciu spotkalo(( Wiec mysle ze czasem rodzenstwo jest darem
a czasem przeklenstwem (nie zebym byla doswiadczona)) Osobiscie uwazam ze o
liczbie i czasie przyjscia na swiat dzieci powinni decydowac rodzice majac na
uwadze swoje potrzeby, mozliwosci, wiek, stan zwiazku i co tam jeszcze. Ale nie
to ze ich pierworodny/-a ma miec rodzenstwo. Tylko dla tego nie warto. Ale to
IMHO. Aha, prawdopodobnie zawsze bylam troche nad wiek dojrzala i, przynajmniej
w podstawowce, trudno mi bylo nawiazac kontakt z rowiesnikami, ale potem bylo
lepiej, a moj maz - nie jedynak - mial tak samo.
M.

[gabrysia_s]

Jestem jedynaczką i zawsze czułam się jakbym była z niepełnej rodziny. Dlatego
zawsze wiedziałam, że nie chce jednego dziecka - albo conajmniej dwójkę albo
wcale. Udało się - mam 7 letniego syna i 3 letnią córkę.

Zawsze czułam się samotna, może nie w sensie towarzyskim ale, nie wiem jak to
do końca określić - rodzinnym. Oczywiście mam przyjaciół, w miarę młodych
rodziców, ale jakby brakuje mi kogoś. Odczuwałam to zawsze, podczas
uroczystości rodzinnych, wyjazdów z rodzicami. Miałam jako dziecko dużo rzeczy
materialnych, moi rodzice starali mi się zapewnić pewien komfort, szczególnie,
że mieli ku temu warunki. Tyle, że tych rzeczy już nie ma, więc jaką mają
wartość?

Aha, bardzo ważne - nie jestem jedynaczką z wyboru moich rodziców, może
dlatego, że wiem, że ktoś jeszcze był tak to odczuwam. Miałabym 3 lata
młodszego brata.

[margosia.kr]

Nie jestem jedynaczką, ale jedynakami są moi rodzice i przez dziwięć lat był
mój syn. Rodzina jest malutka i szczerze Ci powiem,że czegoś mi brakuje. Mam
jednego, starszego brata i jestem z tego powodu bardzo szczęśliwa. Choć w
dzieciństwie raczej nie było z nim różowo , a i teraz nie o wielu rzeczach
sobie mówimy, to wiem,że mogę na niego liczyć. Że jest ktoś, kto przez 9
miesięcy słuchał bicia tego samego serca. Ktoś o kim mogę powiedzieć to mój
Brat.
Czasami tęsknię za siostrą, ale takowej już mieć nie będę
Wiesz, gdy mój syn dowiedział się,że będzie miał rodzeństwo powiedział ze łzami
w oczach zdanie,które do dzisiaj mam w pamięci i myślę,że pozostanie tam chyba
na zawsze. A mianowicie " Mamo, tato, a ja myślałem,że do końca życia pozostanę
samotny ". Powiedziało to dziecko, które nigdy nie zapytało o rodzeństwo, które
na wszelkie pytania ,czy chce miało jedną odpowiedź: NIE !!!
Z doświadczenia, patrząc na moją mamę to mogę powiedzieć,że nie potrafi dzielić
się z innymi. I nie mam na myśli spraw materialnych, bo jeżeli o to chodzi, to
jest wręcz rozrzutna, ale o uczucia.
Bardzo trudno jej było i chyba dalej jest pogodzić się z tym, że z radością
jadę na obiad do teściów, czy teściowa przychodzi do mnie.
Zawsze dość wyraźnie wyczuwalna jest ta nuta zazdrości i myślę,że akurat to
jest spowodowane tym,że mama jest jedynaczką.
Nie potrafi się dzielić osobami, które kocha. Nigdy nie musiała się z nikim
dzielić.
Nie można robić w życiu coś tylko dlatego,że tak wypada, że tak robią
inni.Myślę jednak,że powinnaś dobrze przemyśleć swoją decyzję i nie tylko z
perspektywy obecnej chwili, ale tego co będzie za lat 10,20,30.
Życzę powodzenia - Małgosia

[pieczareczka]

och to jest dokladnie to, co ja zawsze odczuwam i czego nie potrafie jako
jedynak - dzielic sie czyimis uczuciami i czyims czasem z innymi; rzeczami
materialnymi potrafie doskonale - to mi wpojono az za dobrze; ale zawsze bylam
jedyna, najwazniejsza coreczka i jedyna wnuczka, ktorej poswiecono ogromne
ilosci czasu; w pewien sposob na tym zyskalam majac spora wiedze z roznych
dziedzin zycia; ale do tej pory nie potrafie dzielic sie kims; np przyjaciolka;
a przeciez przyjaciela nie trzeba miec jedengo - ja jednak wyraznie preferuje
wszystkich na wylacznosc co jest niemozliwe; jedynie bardzo sie staram aby
dziecka nie trzymac przy sobie, bo to ma oplakane skutki potem; no i zawsze w
domu mowilam do siebie - godzinami - no bo do kogo ?? ta kczy inaczej wyrasta
sie w duzym stopniu na egoiste - potrafie mnozyc przyklady
co do stosunkow miedzy rodzenstwem uwazam, ze bardzo duzo zalezy od rodzicow;
niestety na przykladach nie raz widzialam, ze to wlasnie oni jak nikt potrafia
postawic miedzy dziecmi mur na cale zycie
pozdrawiam
pieczareczka

[lola211]

no i zawsze w
> domu mowilam do siebie - godzinami - no bo do kogo ??

To nie jest zwiazane z jedynactwem(kolejna rzecz, ktora błednie zwala sie na
jedynactwo)- ja takze pamietam, ze mowilam sama do siebie, niedawno bylam u
kolezanki, ktora ma dwoje dzieci i jej córka robila tak samo.

[pieczareczka]

mysle ze jednak chyba nie w takim stopniu; rozmawialam ze soba jak bym z kims
prowadzila dialog i do tego stopnia sie w to angazowalam, ze pamietam jak dzis
tekst wypowiedziany do mojego drugiego 'ja': 'poczekaj, pojde tylko zaparzyc
herbate'; nie mialam wtedy 5 lat... zawsze mi brakowalo kogos, co nie znaczy,
ze rodzenstwo spelniloby moje oczekiwania - tego nie wiem
pozdrawiam
pieczareczka

[19amatata02]

ja jestem jedynaczka i bardzo i z tego powodu smutno mam 28 lat i mam trzy
letniego synka nieraz sobie mysle jak by było fajnie isc do rodzenstwa na kawe
pogadac posmiac sie a tak to zawsze sama jestem,i wiem ze moje dziecko napewno
nie zostanie same .

[lola211]

O, ja tez bym tak chciala, a jedynaczka nie jestem.Nie masz zadnej pewnosci, ze
majac rodzenstwo na te kawke bys chodzila.

[18lipcowa]

znam mnóstwo jedynaków. Super ludzie i nie żałują że byli sami.

[verdana]

Ja jestem jedynaczką i jestem zadowolona. Mój mąż ma siostrę, z którą prawie
nie utrzymuje kontaktu - spotykają się sporadycznie. Mam trójkę dzieci - nie
dlatego, ze nie chciałam, aby najstarszy był jedynakiem, tylko dlatego, że
chciałam mieć więcej dzieci.
Myślę, ze nie można dziecka ani skrzywdzić, jesli zostanie jedynakiem, ani
skrzywdzić, gdy będzie miał rodzeństwo - samą decyzją. Skrzywdzić jedynaka
można lokując w nim wszystkie uczucia i nadzieje, tworząc z niego pępek świata,
każąc mu realizować swoje ambicje i pozostawać "dzieckiem rodziców" do końca
dni. Rodzeństwo można skrzywdzić, gdy nie ma się czasu indywidualnie dla
każdego z dzieci, gdy każe się za dużo poswiecać dla młodszego czy starszego,
gdy sie nie uwzglednia potrzeby własnej przestrzeni, miejsca w domu. Wybór
możliwosci uczynienia dzieciństwa nieszczęśliwym jest szeroki - ale na pewno
nie zależy od tego, czy się ma czy nie ma rodzeństwa.Dzieci powinno się mieć -
bo się je chce mieć - a nie jako pomoc wychowawczą czy towarystwo dla już
urodzonego.

[evee1]

Zgadzam sie w 100% (nawet z tym, ze jestem zadowolona jedynaczka, a moj maz ma
siostre, z ktora prawie nie utrzymuje kontaktow).

[katklos]

Zawsze załowałam, że nie mam rodzeństwa, do tej pory czuję niedosyt z tego
powodu. Moje koleżanki miały akurat dosyć liczne rodziny, stosunki z
rodzeństwem bardzo dobre i być moze tym bardziej mi tego brakowało. Ale jedno
jest pewne - dlatego, ze jestem jedynaczka, planuję rodzeństwo dla mojego
Bartusia - jest to dla mnie oczywiste, o ile nic nie stanie na przeszkodzie,
postaramy się o to) Według mnie smutniej jest być jedynakiem.

[wieczna-gosia]

postanowilam sie nie warunkowac i sobie poczytam odpowiedzi jak juz odpowiem:

Nie przepadalam za stanem bycia jedynaczka. Owszem, mialam wlasny pokoj i dobra
materialne w miare zabezpieczone. Owszem, nie bylam rozpuszczona. Mialam kolegow
i kolezanki. Rodzice mnie kochali. Ale tez nie traktowali jak ksiazniczke.

Czego mi bylo brak?
Rodzenstwa po prostu. Nie mam zadnej gwarancji ze mialabym z nim fajny kontakt a
jednak wszystkim znajomym rodzenstwom zazdroscilam li i jedynie tego ze mieli
brata lub siostre.

Ale znam sporo spelnionych jedynakow- ja ewidentnie spelnionanie bylam.

Dodam jeszcze ze nie mam zalu do mamy ze nie uridzila mi siostry czy brata- taka
decyzja nalezy do rodzicow. Nigdy tez nie chcialam takiej decyzji na niej wymusic.

A moja mama teraz zaluje ze nie miala wiecej dzieci.

[kalina_p]

ja jestem prawie jedynaczką, mam duuuzo starszego brata...I brakuje mi jakiegos
rodznstwa. Dopiero teraz, kiedy mam rodzine i dziecko. Wczesniej nigdy.
Chcialabym miec 2 dzieci, właśnie dlatego.

ja jestem jedynaczka

[adsa_21]

i nie narzekam..
zawsze mialam duzo znajomych, przyjaciol.
rodzice sa tylko dla mnie, zawsze pomoga, doradza.
Moje dziecko tez pewnie bedzie jedynakiem

[twinmama76]

Nie jestem jedynaczką, ale opowiem ci o rodzinie moich znajomych.
Znajomy jest jedynakiem, jego żona też. Jedynakami są rodzice obojga,
dziadkowie nie żyją. Nie utrzymują raczej kontaktów z rozlaną po Polsce dalszą
rodziną.
Znajomi nie mają dzieci i raczej nie zanosi się, że będą je mieli. Z tego
wynika, że ich rodzina to 6 osób.
Nie można powiedzieć, że są w tym układzie nieszczęsliwi, przynajmniej nie
robia takiego wrażenia.
Ale mnie ich rodzina wydaje się strasznie smutna. Tym bardziej, że gdyby nawet
mieli kiedys dziecko (najwyżej jedno, jak sami mówią) to będzie ono od jakiegoś
momentu życia zupełnie same.

[isma]

Jestem jedynaczka i jestem szczesliwa.
Nigdy nie musialam z nikim konkurowac o milosc i uwage moich Rodzicow, a zatem
nie musialam byc zaborcza. Nauczyli mnie nieprzywiazywania wagi do rzeczy
materialnych, troski o innych, nawet obcych (a nie tylko, np. o wlasna rodzine -
jestem od wielu lat wolontariuszka w hospicjum dla chorych na raka, od siedmiu
lat jestem radna).

Moj maz ma o kilkanascie miesiecy mlodsza siostre. Od zawsze byl o nia
zazdrosny. Poniewaz roznica wieku byla niewielka, nie mial profitow
wynikajacych z bycia starszym bratem, a rodzice, zaaferowani opieka nad dwojka
dzieci naraz, nie byli w stanie poswiecic im dosyc uwagi. Szczerze mowiac,
poniewaz maz byl tym "trudniejszym" dzieckiem, dochodzilo do naturalnego
skupienia sie na tym z dzieci, z ktorym kontakt przynosil wiecej satysfakcji.

Wiec, ja mysle, ze to nie jest kwestia jedynactwa czy wielodzietnosci. To jest
kwestia madrosci rodzicow, i ich dojrzalosci do podjecia wyzwania wychowania -
czy to jedynaka, czy wiekszej liczby dzieci.

[hanyszka]

Nic na sile. Jesli czujesz, ze nie chcesz wiecej dzieci, to po prostu ich nie
miej. Ja tez jestem jedynaczka, moja mama nia byla, ojciec rowniez, a teraz
takze i maz. Bylam bardzo samotna jako dziecko, fakt, ale przeciez nie mialam
prawa zadac od mamy, by sprawila mi braciszka lub siostrzyczke.
Sama mojemu synowi sprawie pewnie za pare lat jakies rodzenstwo - ale nie
bedzie to jakis przymus wewnetrzny z mojej strony.

[e_stella]

To jak sie czuje jedynak w duzej mierze zależy od tego gdzie sie chowa. Czy są
wokół inne dzieci, kuzuni, sąsiedzi. jeżeli tak to jedynactwo nie jest bardzo
bolesne. jeżeli nie jest - to niestety nie polecam. Ja bylam jedynym dzieckiem w
rodzinie, mimo,że rodzice nie sa jedynakami, ale tak wyszło. Nie było dzieci w
sąsiedztwie, a jak byli to nie umiałam się z nimi bawić - z jednej steony byłam
zbyt dziecinna, bo nie byłam uśiadomiona w różnych sprawach, które mozna tylko
od róieśników wiedzieć, z drugiej strony byłam bardziej poważna - bo z
doroslymi. Do dziś nie bardzo łapię kontakt z osobami w swoim wieku, męża mam
starszego, znajomych również. No i oczekiwania rodziców - przeczytałam kiedyś,że
rodzice jedynak zbyt wiele od ich oczrekują i tak u mnie było. jakbym miała
rodzeństwo to może wymagania rozlożyłyby sie na kilka osób, a tak - jest jak
jest, bo oczekiwań niestety nie spełniłam. I pretensje rodzice maja do mnie
straszne- bo oni mnie wychowywali, a ja sie nie odwdięczyam. tak jakby to, że
nie zeszłam na złą drogę nie było podziękowaniem...
A teraz o plusach - jedynie finansowe - mój pokój, moje książki, moje zabawki,
mój rower, moje ubrania -nowe. Ale całe życie chciałam zamienić to wszystko na
brata lub siotrę. Dalej chcę, bo zabawkami się nie bawię, książki i ubrania
kupuję sama, pokój mam u męża, a gęby nadal do kogo otworzyć nie mam... No i
sama kiedyś zostanę.

A i jeszcze jedno. Moze teraz więcej jest jedynaków, ale dawniej w każdej
szkole, na każdej kolonii byłam jedyna jedynaczką. Gdy sie do tego przyznałam
byłam od razu przegrana - bo jedynacy są be. Potem zmądrzałam, na koloniach
twierdziłam, ze mam rodzeństwo - i było zupełnie inaczej!!! Tak że chyba nie
charakter tu byl winny, tylko stereotypowe myślenie innych.

[edytaon]

ja mamdwie mlodsze siostry i sa one moimi najblizszymi przyjaciolkami mieszkamy
daleko od siebie ale wiem ze zawsze mozemy na siebie liczyc , dzwonim do siebie
prawie codziennie. Ja bylysmy dziecimi czesto sie bilysmy i wcale nie bylysmy
sobie bardzo bliskie ale teraz jako dorosle kobiety doceniamy to ze mamy siebie
nawzajem.
Edyta

[mmgromacka]

jedynactwo to jedna z gorszych rzeczy, które spotkały mnie w życiu i której
konsekwencje muszę cały czas ponosić. gdyby to ode mnie zależało naprawdę dużo
bym dała za rodzeństwo.

[lolinka2]

Mam 23 lata, mam urodziła mnie mając 31. Nie powielę jej błędu!!! Tego jestem
pewna. Fajnie jest by pojednyncza na początku, do wieku ok 11-12 lat (bo
wszyyyyyystkooooo dla mnie), potem zaczynają się liczyc relacje nie
miedzypokoleniowe ale w obrębie tego samego pokolenia i klops. Bo koleżanka ma
siostrę i ona jej pożycza swoje nowe dżinsy, a ja nie mam- siostry ani dżinsow,
bo sąsiadka bije się ze swoim bratem a ja nie mam kogo walnąć, ona jest dla
mnie za silna i musi wieczorami siedzieć w domu, a mamę trzepnąć głupio...

Więc ucząc się na błędach innych (w tym własnej matki) urodziłam Natalię mając
20 lat, teraz ona ma już ponad 3 a my staramy się mocno żeby nie była jedynaczką
) Ach, no i oczywiście nawet nie mam do kogo na urlop pojechać albo wyżalić
się przez telefon. rodzeństwo to jednak dobry wynalazek. Jak mówi Najmędrsza z
ksiąg: "Niedobrze jest człowiekowi pozostawać samemu".

Pozdrawiam

Karolina