małżeństwa mieszane religijnie

[bazylea1]

chodzi mi o pary gdzie jedna ze stron jest wierząca a druga nie (nie chodzi
mi o "wierzący nie praktykujący" tylko ateista). pewnie są tu takie

- czy strona wierząca nakłania/zachęca stronę niewierzącą do udziału w
spotkaniach religijnych, ochodzeniu swiąt, spotkaniach towarzyskich znajomych
z grupy religijnej? czy ta druga strona zgadza się w tym uczestniczyc?

- jak rozwiązujecie kwestię wychowania religijnego dzieci?

- do jakiego stopnia wpływa to na wasze życie domowe?

[verdana]

No wiec tak - ja niewierzaca, nieochrzona nawet, mąż wierzacy, ale niezbyt
praktykujacy (tzn. z kazdym rokiem coraz mniej).
- do Koscioła nie chodzę, za wyjatkiem uroczyśtosci moich dzieci (Komunia,
bierzmowanie). Mąż chodzi sam z dziećmi (w świeta obowiązkowo, w niedziele coraz
rzadziej). Na pewno bym sie nie zgodziła na uczestnictwo.
- nie wyszłabym za mąż za człowieka tak zaangażowanego religijnie, że próbowałby
mnie zachecić do uczesnictwa w grupie religijnej. Więc to odpada.
- Świeta obchodzimy tradycyjnie, ale tak obchodziło sie tez w moim niereligijnym
domu.
Dzieci - zgodnie z przyrzeczeniem złozonym przy ślubie (warunek zawarcia ślubu
za dyspensą) są ochrzone, chodziły na religię.
Na życie domowe to raczej nie wpływa.

Verdana

[cruella]

Mój młodszy jest w klasie komunijnej. Rozpoczął się rok szkolny, wraz z nim cyrk
komunijny (do tego cyrku zaliczam obowiązek posiadania wzorzystych zeszytów do
religii, wszelkie "zwykłe" w kratkę odpadają, mój syn przyniósł dziś "specjalny"
zeszyt z nadrukiem "od księdza" czyli "rodzice odmówili kupna specjalnego
zeszytu"), tym samym mam już pierwszy minus u księdza.

W naszej parafii jest tak, że jeśli tylko ksiądz "wyczuje", że nie chodzisz co
tydzień do kościoła, masz nieco odmienne zdanie na jakiś temat, zapomnij o
komunii, bierzmowaniu dziecka...

Jak Wam się to udało, gdy Ty jesteś niewierząca?

[verdana]

Ha, bo ja mam kilka udogodnień.
Przede wszystkim przyzwoitego, normalnego księdza w parafii, ktory w dodatku zna
z dzieciństwa mojego męża.
Po drugie -ślub koscielny za dyspensą. Jak biskup się zgodził, żeby mąż wziął
ślub z niewierzacą, nieochrzczoną, to trudno. Kosciół musi to odcierpieć.
A na wszelki wypadek mam jeszcze w zanadrzu najpoważniejszy "argument". Jestem z
pochodzenia Żydówką i jakoś wszyscy o tym wiedza. Może boją się urazić
"starszych braci w wierze" - choć wiarę to stracili moi prapradziadkowie. Albo
boją się oskarżenia o antysemityzm... W każdym razie nigdy nie wymagano ode mnie
niczego.
Jak widać, wszystko w życiu się przydaje.

[cruella]

Pozostaje pogratulować...wyrozumiałego księdza (gdzie tacy są???), sprytu i
twardego charakteru))
Ja jednak wymiękam i wściekam się na wszelkie bzdurne dziwactwa (patrz: zeszyty).

[aszar.kari]

Jestem ateistka z tradycyjnie ateistycznej rodziny, zadnych swiat nigdy nie
obchodzilismy. Moj maz pochodzi z bardzo zaangazowanej religijnie starej
quebeckiej rodziny z mocno zakorzenionymi tradycjami rzymsko-katolickimi. Na
Noel jezdzimy do tesciow i jest tak, jak tesciowie sobie zycza. To dotyczy Ich
wszystkich dzieci z roznymi polowkami (ateisci, muzulmanie, zydowka,
hinduista) - my, ktorzy nie jestesmy katolikami, uczestniczymy w swiatecznym
obzarstwie i obdarowywaniu sie prezentami w swiateczny poranek. Gdy wierzacy
ida na nocna msze, my zostajemy sprzatac i plotkowac przy przyzwoitym alkoholu.
Nie mam pojecia, co sie stanie gdy tesciow zabraknie i zwyczajnie odsuwam od
siebie te mysl. Dzieci mialy i maja swobode wyboru. Niektore wnuki zostaly
ochrzczone, inne nie. Jeden z nieletnich wlasnie teraz zapragnal chrztu i
komunii (ma 11 lat) i pewnie sie to zdarzy wlasnie gdy sie wszyscy spotkamy u
tesciow na Boze Narodzenie. Moj maz sie modli. Wiem, ze gdy bylam bardzo chora,
Jego kuzyn ksiadz odprawil msze w mojej intencji i chyba nawet nasza corka w
tym uczestniczyla. O religii rozmawiamy niewiele - to jest Jego prywatna sfera.
Nasza corka jest ateistka ale bardzo zainteresowana historia i polityka
religii. Wiem, ze w Polsce jest trudniej, bo jest presja srodowiska ale ja sie
wychowalam w Polsce w ateistycznym domu wiec to chyba zawsze pozostaje tylko
kwestia dogadania sie dwoch konkretnych osob, ktore chca razem tworzyc rodzine.
Aszar

[buba27]

mój kolega jest ochrzczony ale od najmłodszych lat "zbuntowany" i zdeklarowany
ateista. Jego żona jest katoliczką. Wzięli ślub w kościele, świecko-
konkordatowy. Ubrani byli w stroje ślubne, ksiądz ich błogosławił, ceremonia
niby taka sama ale on nie przysięgał wobec Boga, nie moglił się, wziął jedynie
ślub cywilny, ona przyjęla ślub kościelny i cywilny razem. Niczym ten ślub sie
nie róznił od kościelnego poza tym, że nie było komunii (po to żeby nie było
gadania wśród gości, że ktoś poszedł do komunii a ktoś nie). Dziecko ochrzcili,
on nie ingeruje w życie swojej żony ale i nie przeszkadza, ona go nie zmusza.

[rob46]

U nas jest tak, że ja jestem katoliczką,a mąż ateistą. Na ślubie zależało mi
bardzo, ale nie było mowy o nakłanianiu do chrztu. Po przejściach z księdzem w
mojej ówczesnej parafii w końcu znaleźliśmy księdza na drugim końcu polski i
tam wzięliśmy ślub jednostronny, tzn. ja kościelny, a mąż cywilny. Ze świętami
jest tak, że jesteśmy na zmianę u moich rodziców, albo u teściów. Synka
ochrzciłam i mam zamiar wychować go w wierze. Mój mąż szanuje moją wiarę, ale
do Kościola jako instytucji ma delikatnie mówiąc uraz i wiele "ale".