Mąż przelał całą miłość na dziecko

[dnata5]

Dla mnie nic nie zostało. Częstsze są chyba sytuacje że kobieta bez reszty
oddaje sie dziecku i zaniedbuje męża. Czuję sie jak inkubator, który spełnił
swoje zadanie i tyle. Próbuję sie do niego przytulać, całować, inicjować
zbliżenia. Ale on nie ma takiej potrzeby (dwa zblizenia przez 9 miesięcy).
Wielokrotnie próbowałam o tym rozmawiać, czuję że mamy problem, ale on go
bagatelizuje. Nie potrafi o tym rozmawiac poważnie. Żartuje sobie i rozmowa
spełza na niczym. Smutno mi, bo połączyła nas naprawdę wielka miłość, z
której teraz już chyba niewiele zostało. Zdaję sobie sprawę, że w każdym
związku wchodzi sie w kolejne, spokojniejsze fazy, zwłaszcza jak pojawia sie
dziecko, ale u nas zabrakłoby zwykłego buziaka na dzień dobry i na do
widzenia, gdybym tego uparcie nie pilnowała. Mój mąż z własnej woli i
potrzeby nie dotyka mnie i nie całuje- nie ma takiej potrzeby.
Jestem rozżalona ale nie zazdrosna. To miód na serce widzieć jak kocha naszą
córeczkę. Cieszę się, że przynajmniej jej umie okazać miłość. Smutno mi tylko
że ja stałam sie dla niego nieistotna.
No to sie wyżaliłam, pewnie zostanę wysłana z tym wątkiem w kosmos, na jakieś
kosmiczne forum

[kira_koslin]

Wiesz czesto jest takze relacje miedzy partnerami sie zmieniaja po narodzinach
dziecka.
Moze Twój mąż nie poustawiał sobie jeszcze uczuc ze w domu sa dwie istoty do
kochania. ja bym mimo wszystko naklaniała do rozmowy, boi sie meczysz.
Oczywiscie ze absolutna satysafakcja ze jest dziecko i je bardzo kochacie ale
nie powinno to wplynać az tak diametralnie na wasze stosunki....

[ljubavi123]

Ja też odczułam, że między mną a moim mężem jest chłodniej..... Rozmawiałam z
nim kilka razy o tym, ale on zwala na mnie, że ja też się zmieniłam. A ja tak
bardzo potrzebuje bliskości i miłych słów od niego. Tęsknie za tym jak
trzymaliśmy się za ręcę, żadko się rozdwajaliśmy... Zdaję sobie sprawę z tego,
że nie będzie już tak słodziutko jak na początku, ale my jesteśmy małażeństwem
3 lata, wydaje mi się że nie jest to tak bardzo długo, a zachowujemy się jak
stare małżeństwo z niezłym stażem. Mój mąż bardzo kocha naszą córeczke i
zajmuję się nią wspaniale !!! Byłoby idealnie, żeby tylko czasem powiedział mi
coś miłego, a nie warczał !!!!! Czuję identycznie jak ty, że jestem dla niego
nieistotna...
Pozdrawiam

[dnata5]

no właśnie, tylko kilka miłych słów czasami, od własnego męża, chyba nie
prosimy o zbyt wiele?

[aga2008]

Nie martw się nikt Cie w "kosmos" nie wyśle. Ja mam wrażenie, że u mnie jest
tak samo. Teraz już nawet nie próbuję z mojej strony nic inicjować .
Stwierdziłam, że nie bedę się narzucać. Jak byłam w okresie połogu to wykazywał
wtedy zainteresowanie (wtedy jak się nie dało)teraz nic w tym kierunku chyba
nie zamierza uczynić, gdyż rozmawiałam z nim wiele razy, a on chyba nie
dostrzega problemu. Cóż dałam sobie spokój. Aha, jak mu sie zatęskni wtedy może
zrozumie,mam zamiar wtedy mu to wypomnieć, zobaczymy jak się poczuje, bo ja sie
z tym czuje bardzo źle, ale sobie radzę, bo wiem że moje dziecko mnie kocha i
to mi dodaje sił. Pozdrawiam.

[dnata5]

Teraz już nawet nie próbuję z mojej strony nic inicjować .
> Stwierdziłam, że nie bedę się narzucać.

Ja sie tylko boję, że jeżeli taki stan potrwa długo, to zajdą nieodwracalne
zmiany, oddalimy sie od siebie na dobre, znajdziemy sobie kochanków,
rozejdziemy sie, ucierpi na tym nasze dziecko, będziemy nieszczęśliwi, wszystko
się rozwali - czyli powielony zostanie scenariusz, który jest udziałem wielu,
wielu małżeństw. Takie czarnowidztwo

[melena2]

Dwa zbliżenia przez 9 m-cy... Farciara , bo u mnie zero. Rozmowy nic nie dają
i słowo honoru, że nie są to awantury, przerywane szlochami i spazmami.
Rozmawiam spokojnie, a raczej staram się rozmawiać, niestety - wychodzi monolog.
Małżonek obmurowuje się ciszą, ewentualnie zbywa półsłówkami. Któregoś dnia
wydusił z siebie, że jest "po prostu" zmęczony. I mam mu nie zawracać głowy. I już.
A ja, rzecz jasna, nies jestem zmęczona ani trochę, tryskam dobrym samopoczuciem
24/24 i jestem w olimpijskiej formie, nie? Po codzienym zajmowaniu się
niemowlęciem, bojach z krową-teściową i urządzaniem nowego mieszkania...
Pozdrawiam wszystkie mamy z tym samym problemem.

[la.strada]

u nas podobnie, buuuuuuuuu
do tego zero pomocy w domu i przy dziecku; najbardziej wkurza mnie to, ze wsrod
znajomych gra super zaangazowanego tatusia a w domu po obiedzie najchetniej
chrapie na kanapie, bo jest zmeczony po pracy; zmeczenie mija, gdy dziecko
idzie spac, ja tez wtedy najczesciej padam na twarz a moj malzonek siedzi pol
nocy sciskajac wszystkie mozliwe piloty, myszke i gapiac sie w TV i monitor
komputerowy.... i tak najczesciej zasypia w salonie nie przychodzac nawet do
naszego pokoju a ja walcze sama z nocnymi humorami dziecka
autorko watku, chcialabym miec chociaz tak, jak Ty...

[dnata5]

spakuj mu walizki i szurnij przez okno ) Żartuję oczywiście. Co można
poradzić? Rozmawiać, tłumaczyć i jeszcze raz rozmawiać. Faktycznie masz gorzej
niz ja. Mój mąż jest przynajmniej pomocny w domu: zmywa gary, odkurza, zajmuje
się dzieckim. Tylko sfera emocjonalna szwankuje. Umie wybudować dom ale nie
potrafi powiedzieć kocham i przytulić. Niedojrzałe emocjonalnie te nasze
chłopy. Zwalam winę na wychowanie. Mamy nie okazywały im wystarczająco duzo
czułości więc teraz sami nie potrafia jej okazać- taka psychoanaliza na
skróty

[la.strada]

owszem, to rodzinne, jego matka - babcia od siedmiu bolesci przez pierwsze pol
roku odwiedzila wnuka ze dwa razy, brala go na rece jak jeża; mlody niedlugo
skonczy rok, nie wziela go ani razu na spacer - to jej jedyny wnuk - mieszka w
tym samym miasteczku, daleko nie ma...
wiem, ze facet niczego sie nie domysla, wykladam, jak krowie na rowie, co
czuje, nie pomaga ( coraz czesciej czuje jakbym mowila monolog do sciany, ile
tak mozna; bardzo sie boje, jak to sie wszystko potoczy; kocham go bardzo...(