macierzyństwo przestało sie podobać

[elejna]

Post tworze pod wpływem felietonu w jednym z kobiecych pism ktore ostatnio
wpadło mi w rece.
otoz z obserwacji socjologow wynika ze macierzynstwo przestało sie podobac,
jestesmy indywidualistami ,chcemy zyc po swojemu,omijajac kariere chcemy
najzwyczajniej doswiadczac przyjemnosci ( czas wolny, rozrywka ,przyjaciele ,
sex) a posiadanie dzieci zwłaszcza w młodym wieku zdaje sie temu
przeszkadzać.Wizja macierzynstwa przeraza,coraz czesciej mowi sie o jego
cieniach , coraz wiecej młodych matek popada w depresje w zwiazku ze swoja
zyciową sytuacją.kobiety nie pracujace zawodowo ,wychowujace dzieci
wypadają "z zycia",
Nie wiem jak wy ale ja zgadzam sie z tą opiniami i gdyby tylko los nie
zadecydował za mnie napewno nie chciałąbym miec dziecka
w wieku dwudziestu kilku lat.ja młoda jeszcze osoba
wypadłam przez macierzynstwo z zycia, czuje
ciągłe zmeczenie,monotonie,doskwiera mi ciągły
brak czasu dla siebie
chwilowy odpoczynek , nie spełniam sie nie realizuje.Czy ktoras z was ma
odwage przyzac ze macierzynstwo wiecej jej zabrało niz dało?

[elejna]

przepraszam miało byc" pomijając kariere"

[18_lipcowa]

Ja mogę powiedzieć że mnie ewentualnie macierzyństwo przeraża i załamałabym się
gdybym teraz zaszła w ciążę.

[feema-to-ja]

a ja sie licze z ograniczeniami wynikajacymi z macierzynstwa i przyjmuje je
jako zupelnie naturalne. Zdecydowalam sie na dziecko wiec musze ponosic
konsekwencje a nie biadolic i narzekac jaka to ja biedna jestem.
Wydaje mi sie, ze to cale zjawisko (niechec do rezygnacji z czesci siebie na
rzecz dziecka) wynika miedzy innymi z egoizmu i wygodnictwa. No bo jak to? Nie
wyspie sie, nie pojde do kina, nie zrobie kariery itp. Tylko "ja, ja ja ja".
To jest oczywiscie moje zdanie, nie zamierzam tutaj nikogo obrazac, mowic mu
jak ma zyc czy pouczac.

[earl.grey]

zdecydowałas się i liczyłaś z konsekwencjami. Tu cię rozumiem.
Ale rozumiem dobrze kobiety, które sie nie decydują, nawet jeśli to egoizm. no
to co? Ktoś musi zarabiać na nasze emerytury. Popatrzmy na to jak na altruizm.
W kazdym razie skoro nie chce mieć dzieci i nie ma, to w czym problem?

[aga55jaga]

oczywiście, że tak - nikt przecież nie może zmusić mnie do rodzenia dzieci - to
tylko mój wybór i teoretycznie powinien on być zawsze świadomym, jednakże, jak
wiemy, w praktyce różnie to bywa
Ale generalnie wolę uczciwość w sensie- nie chce mieć dzieci - i ich nie mam,
niż np chwilową zachciankę typu - "a może tak bym urodziła dziecko? a potem
wielkie rozczarowania - bo tyle pracy przy nim, bo zabiera czas, wolność itd -
wtedy niestety, na frustracji mamusi cierpi najbardziej maluch

[feema-to-ja]

W niczym.Stwierdzilam tylko fakt.Wyraznie zreszta napisalam, ze to tylko moja
opinia i nie zamierzam nikogo pouczac. Czytaj ze zrozumieniem!

[melka_x]

earl.grey napisała:

> zdecydowałas się i liczyłaś z konsekwencjami. Tu cię rozumiem.
> Ale rozumiem dobrze kobiety, które sie nie decydują, nawet jeśli to egoizm. no
> to co? Ktoś musi zarabiać na nasze emerytury.

Czegoś tu nie rozumiem. Przecież na nasze emerytury to będą właśnie zarabiać
rodzące się w tej chwili dzieci.

Melka x w sprawie emerytur

[earl.grey]

może na wasze. jesteście młode. Ja docenię także to, co wypracują kobiety
"robiące karierę" już obecnie, które jak zakładam, popracują jeszcze z 30 lat.

[utalia]

Pomijajac emerytury a wracajac do glownego watku jak sie ma przyjemnosci to sie
ma i obowiazki. Niektore osoby zle sie czuja w zwiazku (z facetem ale takim ze
wspolnym mieszkaniem)bo to juz jest pewien rodzaj zniewolenia, trzeba sie
dopasowac do drugiej osoby, isc na kompromisy ale ile to dja eradosci bycie z
drugim czlowiekim. Tak samo pies, ilez przyjemnosci ale ile dodatkowej roboty.
Wszystko w zyciu jest cos za cos i wszystko powinno byc w odpowiednim czasie.
Tak samo z dzieckiem, zabiera wolnosc ale ilez wnosi nowego. Z jednym sie
zgadzam gdybym urodzila swoje dziecko wiele lat wczesniej bylabym delikatnie
mowiac niepocieszona. Poza tym czlowiekowi jak jest mlody to sie wydaje, ze do
konca swiata bedzie tak szalal, balangowal, sexowal sie itd. Ale o wiele
wczesniej niz tego pragniemy przychodzi wiek mocno dojrzaly i zmienia sie punkt
patrzenia. Nie wszystko juz mozna, chcialoby sie tej rodziny.....

[melka_x]

Drogi Earl Grey. Ze składek obecnie pracujących kobiet wypłacane są obecne
emerytury. Te środki nie będą kumulowane i nie poczekają na Ciebie, chyba że w
tym momencie już przechodzisz na emeryturę.

[earl.grey]

teoretycznie powinno być tak, że składki obecnie pracujacych kobiet, urodzonych
po 1968 r. (i tych starszych, co nowy system wybrały) odkładane są na ich
indywidualne konta. Wynika to z reformy systemu emerytalnego. Stąd ta cała
sprawa z kapitałem początkowym itp. Teoretycznie wzrost gospodarczy, w tym
również ten wypracowany przez obecnie pracujące kobiety, powinien je pomnażać
(hi,hi). Mam jednakowoż obawy, że składki obecnie pracujących idą na Świątynię
Opatrzności. tak że chyba w Opatrzności Bożej cała nasza nadzieja.
A co do tematu wątku - zwracam tylko uwagę, że jako społeczeństwo coś tam
zawdzięczamy tym leniwym egioistkom i karierowiczkom, które mimo wszystko
starają się ten wzrost gospodarczy wypracowywać, cokolwiek nimi kieruje.

[18_lipcowa]

> Wydaje mi sie, ze to cale zjawisko (niechec do rezygnacji z czesci siebie na
> rzecz dziecka) wynika miedzy innymi z egoizmu i wygodnictwa. No bo jak to?
Nie
> wyspie sie, nie pojde do kina, nie zrobie kariery itp. Tylko "ja, ja ja ja".


dokładnie tak " ja , ja i ja "

[olaart]

Wydaje mi się, że kobiety zawsze miały podobne odczucia lecz w przeciwnieństwie do czasów teraźniejszych nie miały wyboru, po prostu musiały rodzić, nie mogły tego uniknąć. Poza tym spełecznie nieakceptowane było ( i jest!) mówienie o tych gorszych stronach macierzyństwa, dopiero zaczynamy o tym dyskutować.

[pantera80]

Ja wiem ze macierzynstwo moze budzic negatywne uczucia-
zazdrosc,zawisc.Niektorym matkom po porodzie nie pozwala sie dojsc do
zdrowia.Jest to wydarzenie wazne i wyczerpujace.Mnie utrudniano dojscie do
siebie po urodzeniu dziecka.Slyszalam o kobiecie ktora urodzila dziecko i potem
maz chcial od niej odejsc.No i faktem jest ze teraz kobiety na wiesc o tym ze
sa w ciazy czasem sa zle.A dzieci sa fajne.

[kicia031]

Hmm, ja zostalam matka pod koniec 3 roku studiow, obecnie moj starszy synek ma
juz 13 lat, a mlodszy prawie 10 miesiecy. Przez cale swoje dorosle zycie bylam
wiec matka, a przez ladnych pare lat takze samotna matka. Mimo tego skonczylam
studia, zrobilam kariere zawodowa - ostatnio zostalam dyrektorka w duzej
organizacji miedzynarodowej. Nie jestem osoba zabawowa, ale mam gdono bliskich
przyjaciol z ktorymi utrzymuje regularne kontakty. Ale najwieksza radoscia sa
dla mnie dzieci - nawet sukces zawodowy chyba by tak nie smakowal, gdyby nie
poczucie, ze moga byc ze mnie dumni!
Tak wiec nie czuje,bym z powodu macierzynstwa cos stracila, wrecz przeciwnie...

[gruba-buba]

Miałam pełną świadomość tych wszystkich niedogodności i przypadłości
macierzyńskich i mimo to zdecydowałam się na dzieci. Na szczęście dzieci
wyrastają i wtedy znajdzie się czas na powrót do życia. Choć wiem, że ten
powrót jest bardzo trudny. Z wielu, wielu względów.

[marta.m2]

Moim zdaniem najważniejsze jest aby dziecko zostało poczęte w wyniku świadomej
decyzji rodziców. Wydaje mi się, że problem "niechcianego" macierzyństwa
dotyczy przede wszystkim kobiet, które mają dzieci z wpadki. Ja również w wieku
dwudziestu paru lat myślałam wyłącznie o karierze, spotkaniach z przyjaciółmi,
zabawie. Mając 28 lat zostałam dyrektorem jednego z oddziałów dużej firmy.
Wówczas zdałam sobie sprawę, że tak naprawdę ta kariera to przestała mnie już
kręcić i chcę czegoś innego... chce dziecka. Nie bez znaczenia było również to,
że od 4 lat spotykałam się z facetem, z którym chciałam spędzić resztę życia. I
teraz wiem, że była to trafna decyzja. Obecnie jestem matką 2 cudownych synów,
a praca jest tylko po to aby była źródłem pieniążków. Fakt, że sprawia mi
satysfakcję, tym bardziej, ze aktualnie pracuję na swoim, ale uważam, że dla
mnie rola matki jest najważniejsza.

[nastia1980]

Ja niestety musze przyznac, ze choc w tej chwili nie oddalabym mojego synka za nic w swiecie, to gdybym mogla cofnac czas zrobilabym wszystko inaczej. Przede wszystkim nie zdecydowalabym sie na dziecko majac 23 lata i conajmniej kilka lat beztroskiego zycia przed soba. Wiem, pewnie zaraz zaleje mnie fala oburzonych cud mamusik, ktore nawet nie wyobrazaja sobie tak pomyslec, ale ja jesli mam byc szczera mam to gdzies. Brakuje mi zycia jakie wiodlam przed ciaza i nic na to nie poradze, mnie to poprostu przeroslo...

[kjasja]

Ja urodziłam dziecko mając 32 lata, a przed trzydziestka nawet nie myslałam o
dzieciach...jakby to mnie nie dotyczyło, no i wyszalałam sie!
A teraz czuje sie bardzo dobrze w roli mamy.

[aga55jaga]

przepraszam ale czytając twojego posta mam wrażenie jakbyś traktowała
macierzyństwo trochę jako zabawę, która przestała Cię już "kręcić".Czyli
faktycznie może nie dorosłaś do niego,bez urazy ale ta sztuka nie udaje się
niektórym nigdy. Wpadka a szczególnie w młodym wieku, po początkowym okresie
euforii związanej z ciążą, urodzeniem dziecka może w czasie póżniejszym
stwarzać wrażenie, że to dziecko, macierzyństwo zabiera nam najlepsze lata z
naszego życia. Rozumiem Cię doskonale, sama tak bywało, że myślałam Nie znam
chyba ani jednej z kobiet (łącznie ze mną), która by nie pomyślała tęsknie o
dawnych minionych czasach. Jednak czas w ciągu którego jestem matką (6 lat)
pozwolił mi przewartościowac zupełnie mój świat i dziś na tysiąc procent wiem,
że nie potrzebuję imprezowo - karierowego życia aby być szczęsliwą i spełnioną
matką i kobietą. Mogę zawsze wyjść z domu na plotki, na piwo z koleżankami,gdy
tego potrzebuję a po takim wyskoku lecę do domu jak na skrzydłach wiedząc że
tam czekają na mnie moje dwie babeczki i mąż z kwaskiem od ogórków

[edytkus]

Witaj w klubie Elejna Zgadzam sie z tym co napisalas. Dziewczyny pisza ze macierzynstwo trzeba
brac z jego wszystkimi konsekwencjami tylko ile kobiet zachodzac w ciaze tak na sto procent wie w co
sie pakuje? Nie mam na mysli nieprzespanych nocy itp., ale o tym co dzieje sie z organizmem kobiety
oraz jej zyciem "pozarodzinnym," dla mnie dziecko to nie hobby, mam inne zainteresowania ktorych
nie moge rozwijac wlasnie z powodu dziecka (przeciez nawet nie moge skorzystac z toalety bez
towarzystwa lub dobijania sie do drzwi!). Czesto sie zastanawiam czy gdybym mogla cofnac czas nie
podjelabym innej decyzji... Czuje sie jak uwiazany pies

[aga55jaga]

a dlaczego nie możesz rozwijać swoich zainteresowań? W czym ci dziecko
przeszkadza? Pytam z czystej ciekawości
A dobijanie się do drzwi toalety też nie lubię, albo otwierania drzwi do
cieplutkiej, nagrzanej łazienki a ja pod prysznicem - i jeszcze urwis jeden
ucieka, zostawiając je otwarte a ja szczękam zębami z zimna - ale i tak jest
fajnie.

[elejna]

Nie moge bo nie mam na to czasu i warunków i coraz czesciej siły.Jestem 24
godziny na dobe z dzieckiem ktore BTW jest absorbujące i bardzo psotne,nikt mi
nie pomaga nie znam tego luksusu o nazwie opiekuncza babcia czy niania na ktora
nie moge sobie pozwolic , mam problemy z wyjsciem do lekarza ( nie ma kto
zostac z dzieckiem)a co dopiero na zajecia typu taniec ( zawsze to lubiłam)itd
pozatym mam na głowie cały ogromny dom w ktorym jest wieczna harówa , gdy
dziecko zasypia o 20 pedze do łozka aby moc jaknajdłuzej sie wyspac bo
przewidywalnie juz po godz 6 rano dostane czyms w głowe i to bedzie pobodka
ktora urządzi mi dziecko.Zycie przecieka mi przez palce codziennie tyle pracy w
domu , gdybym podjeła prace zawodową zapewne całosc pensji musiałabym
przeznaczyc na wynajecie opieki takze niewiele bym z tego miała , pozatym
miałabym wtedy 2 etaty bo przeciez domem ktos musi sie zajmowac no i jeszcze
dziecko po godzinach,wtedy dopiero padałabym na pysk,rozrywki? ABSTRAKCJA !
jedyny plus ze miałabym kontakt z ludzmi no ale to nie byłaby towarzyska
przyjemnosc relax tylko PRACA.Wiem wiem miliony kobiet tak zyje maja po kilkoro
dzieci daja rade robią doktoraty tylko cholera jakim kosztem?no własnie
wypruwania sobie żył!Pisze oczywiscie o kobietach ktore pomocy nie maja a
takich jest miliony i ich zycie jest naprawde ciezkie.

[aga55jaga]

no w kilku punktach się z tobą zgadzam.
1 gdybym poszła do pracy cała pensja poszłaby na opiekunkę do dwójki dzieci
2 Harówa w domu jest ciągle - nieważne czy jest to dom 200 m/kw czy (tak jak
moje) 46 m/kw - w jednym miejscu sprzątnę w drugim wywlone i tak do obłędu
3 Do pilnowania dzieci także nie mam nikogo (jedna babcia za granica drugiej
się nie chce)

Ale wiesz co mnie najbardziej zdziwiło kiedy urodziłam drugie dziecko? To że
nagle potrafiłam tak się zorganizować, że wystarczało mi czasu na wszystko. To
był dla mnie szok. Kiedy urodziłam pierwsze dziecko - koszmar - włóczyłam się p
domu nie mając na nic czasu a co dopiero dla siebie. Bywało że mąż wracał z
pracy i dopiero gotował obiad dla mnie. A tu taka niespodzianka nagle mogłam
zrobić wszystko pomimo dwójki dzieci, nie wiem, gdzie tkwi fenomen tego
zjawiska? Druga sprawa, że czym dzieci starsze tym więcej czasu spędzają ze
sobą na wspólnych zabawach a ja mogę sobie np przy neciku posiedziec

[jolka45]

Wiem wiem miliony kobiet tak zyje maja po kilkoro
> dzieci daja rade robią doktoraty tylko cholera jakim kosztem?

elejna, w temacie zasadniczym - mam podobne zdanie. Ale chiałam napisać coś
jeszcze. Argumenty w stylu "milony kobiet tak żyją" doprowadzają mnie do
szewskiej pasji. Mam ochotę wrzasnąć I co z tego?! Czy ja jestem miliony kobiet?!
Chwilowo nie jestem jedną "z miliona" i mam tego świadomość, że lepiej mi niż
innym. Zdarza mi się jednak, jak każdemu, ponarzekać na to i owo. Walczę o coś ,
żeby było mi jeszcze lepiej. Nikt tego nie CHCE zrozumieć. Wzrok niektórych mówi
"Chcesz jeszcze lepiej? Mało Ci? Inni sobie radzą, a Ty masz lepiej i jeszcze
narzekasz". No coż... taka u nas mentalność - równać do dołu - "Żeby miała jak
inne"... Określenie "inni jakoś żyją i sobie radzą" jako odpowiedź na czyjeś
problemy po prostu mnie rozwala...

[elza78]

jolka a odpowiedz "sama chcialas" cie satysfakcjonuje?? w dzisiejszych czasach
jest tyle metod antykoncepcyjnych ze dzieci na prawde miec nie trzeba, mozna
sobie kota kupic - mniej absorbujacy, przewijac nie trzeba tylko w kuwecie zwir
zmieniasz
wydaje mi sie ze wiekszosc ktore pisza ze zawiodly sie na macierzynstwie
myslala, ze bedzie piekny bobasek, jak z reklamy rozowiutki, tlusciutki i turbo
finito, a tu zderzenie z rzeczywistoscia, dziecko wyje, dziecku trzeba
poswiecac czas, dzieckiem sie trzeba zajmowac O ZGROZO!!! bo to nie lalka,
albo trendi mebelek, ktory jak juz sie opatrzy wstawiasz w kat do piwnicy i
zapominasz...
wystepuje tak zwany konflikt interesow bo mamuska nastawiona na czerpanie z
zycia garsciami nagle "przeglada na oczy" i widzi ze O DZIWO... "dzidzia" ma
wymagania a nie tylko wyglada przed znajomymi i wtedy rodzi sie frustracja
no bo nie tak to mialo byc... miala byc nowa zabaweczka a jest absorbujacy i
pochlaniajacy wszelaki czas potwor...
to wlasnie przyklad ze nad ewentualnym macierzynstwem sie trzeba tysiac razy
zastanowic, zrobic latwo, ale do piwnicy nie wstawisz jak sie znudzi,
wylacznika tez nie ma jak wyje...

[aga55jaga]

a przydał by się taki wyłączniczek ON-OFF ech tak jak w bajce "Roboty"

[elza78]

no przydalby sie czasem, kazdy ma lepsze i gorsze chwile, ale trzeba sie z tym
liczyc od poczatku z enie bedzie tylko fajnie "zycie to nie je bajka - to je
bitwa"

[earl.grey]

tylko, że właśnie nie jest "trendi" mówić, że macierzyństwo potrafi byc
uciążliwe, a nawet, że bywa to robota niewdzięczna. Przeciwnie, trzeba
powtarzać, że realizujesz się w domu, że przy dziecku rozwijasz się jak nigdy
wcześniej w pracy, że dzięki dziecku odkrywasz na nowo piękno świata i takie
srutu tutu.
Ja urodziłam pierwsze dziecko mając 34 lata i bardzo się cieszę, że tak późno.
Nie lubię małych dzieci. Wyobraźcie sobie, ile zdążyłam się wcześniej nasłuchać,
że "swoje to polubisz, zobaczysz, jakie to słodkie" itp. Na szczęście miałam
swój rozum. Ale jak jedna z drugą tak się nasłucha i uwierzy, to co się później
dziwić, że jest rozczarowana? Rezczywiście sprawiła sobie zabawkę i jest
zdziwiona, że musi wszystkie inne zabawki porzucić, ale to dlatego, że taki
lukrowany obraz macierzyństwa rozpowszechniają i media i same kobiety. Niejedna
daje się na to nabrać. Jestem skłonna twierdzić, że duża część dzieci przychodzi
na świat w wyniku "nieświadomego" rodzicielstwa, czyli na zasadzie "przecież to
jest tak pięknie mieć dziecko, wszyscy mają to i ja powinnam". A jak ktoś się z
takiego schematu wyłamuje, to "egoistka" i tylko o "ja, ja, ja".

[elza78]

bo earl.grey, tu nie chodzi o swiadomy wybor, pstryk robimy "dzidzie" (trafia
mnie na samo to slowo) bo tak to latwo, bach zdecydowalismy sie wszystko
pieknie ladnie i swiadomie, tylko malo osob sobie zdaje sprawe z tego, ze
dziecko to wycie po nocach, to wstawanie o siodmej rano, to najczesciej
niemoznosc wyjscia tu, czy tam kiedy ma sie na to ochote tylko wtedy, kiedy
MOZNA... to najczesciej WON z pracy po macierzynskim, to zwolnienia L4 ktore
nie podobaja sie pracodawcy i jeszcze duzo duzo wiecej rzeczy nieprzyjemnych o
ktorych staramy sie nie myslec kiedy w ciaze zachodzimy
w dzisiejszych czasach kiedy wszystko ma sluzyc czlowiekowi - konsumentowi (bo
konsument mowi ze je aby jesc... ) "rozowa dzidzia" z reklamy jaka mial byc
nasz noworodek staje koscia w gardle kiedy zaczyna miec kolki, kiedy wyrzynaja
sie zeby i kiedy robi smierdzace kupy...
ja proponuje uswiadamiac juz ciezarne w momencie jeszcze "mierzenia tempki"
(nastepne slowo ktore mnie trafia) ze dzieci wyja, robia kupy i rzygaja i maja
dokumentnie gdzies chec samorealizacji swiezo upieczonej mamusi...
ze dziecko niestety jest takim powiedzmy znakiem rownosci ze przez conajmniej 4
miechy siedzisz w domu (ze swoja rozowa dzidzia) i padasz na przyslowiowy pysk i
dobrze jesli wiesz ze tak bedzie zanim sie zdecydujesz, gorzej jesli
dowiadujesz sie o tym w trakcie "bycia mama" to potem jest jeczenie "jaka ja
biedna w domu siedze i zupy gotuje"

[earl.grey]

ja to myśle, że kobiety juuż zanim zajdą w ciążę powinny mieć świadomość, że
dziecko to nie bobasek z reklamy i zmiana życia jest nieunikniona.
Ale:
1. rezygnacja z macierzyństwa nie jest społecznie akceptowana. Nawet tutaj, w
tym skądinąd bardzo tolerancyjnym wątku widać, że dwiewczyna, która dziecka nie
chce albo jeszcze nie jest gotowa, zostanie uzuana za leniwą egoistkę.
2. nie bardzo jest społecznie akceptowane nawet to, co my tutaj robimy, czyli
dopuszczanie do siebie myśli (albo co gorsza wyrażanie jej głośno), że
macierzyństwo mogłoby więcej zabrać niż dać. Macierzyństwo się czci. Kobieta,
która została nim obdarzona, ma obowiązek być szczęśliwa i nie pragnąć
realizacji w innych sferach.
Jeśli dziewczyny, które pod ten schemat nie podpadają, poddane dostatecznie
długiej i skutecznej presji ulegną, zajdą w ciążę, to zasilą szeregi
sfrustrowanych i zawiedzionych matek.
Mam 36 lat, spodziewam się drugiego dziecka. Spośród moich najbliższych
przyjaciółek tylko ja jedna mam dzieci. Jedna robi habilitację, dwie są
lekarzami po doktoratach, z drugim stopniem specjalizacji, jedna ma rzadką
specjalizację komputerową, duzo po. Dla otoczenia i ich rodzin to wszystko się
nie liczy. "Na pewno są nieszczęśliwe i zgorzkniałe". Tylko dlatego, że nie mają
(świadomie) dzieci. Wiem oczywiście, że są kobiety, które pracują z dużymi
sukcesami mając dzieci, ale czy każda musi być gotowa ponosić takie koszty? Czy
jest leniwą egoistką jeśli nie chce? Tak niestety uważa otoczenie tych dziewczyn.

earl.grey

[aga55jaga]

> Mam 36 lat, spodziewam się drugiego dziecka. Spośród moich najbliższych
> przyjaciółek tylko ja jedna mam dzieci. Jedna robi habilitację, dwie są
> lekarzami po doktoratach, z drugim stopniem specjalizacji, jedna ma rzadką
> specjalizację komputerową, duzo po. Dla otoczenia i ich rodzin to wszystko się
> nie liczy. "
Skoro masz już dziecko i zdecydowałaś sie na drugie, więc sama wybrałaś co jest
dla ciebie najważniejsze. Ja uważam, że życie bez dzieci jest życiem pustym i
żadna kariera, kasa nie jest w stanie zastąpić dziacka. Co z habilitacji,co ze
specjalizacji - no co?
Wiesz ostatnio jedna kobieta, która pracuje w ośrodku opiekuńczo wychowawczym,
powiedziała do mojej koleżanki "Jedyne co bym w życiu zmieniła to to, że
chciałabym mieć dziecko.Nigdy nie miałam na nie czasu. Moje życie jest takie
puste. Zdziwaczałam. I na dodatek mam w domu dwa koty. Cieszę się że ty taka
nie będziesz (moja koleżanka była w końcówce ciąży)"
Wiesz, to takie wręcz banalne stwierdzenie owej kobiety, ale myślę, że tak jest
naprawdę

[earl.grey]

to, że ludzie uważają, że jak ktoś nie ma dziecka, to musi zdziwaczeć jest
właśnie przejawem braku akceptacji innych wyborów życiowych.
Na szczęście tez nie mam zadatków na Matke Polkę i tak jak E-r-i-n staram się
pracować, wychodzić i mieć jakies życie "oprócz". Aczkolwiek na pewno od czasu
urodzenia dziecka ono zubożało. Niczego mi nie żal, bo dziecko urodziłam późno i
zdążyłam nie tylko zdobyć zawód (dwa!) ale i trochę pojeździć po świecie.
Ale Aga55jaga moje koleżanki nie są na pewno bardziej zdizwaczałe niż
zaprzysiężone "mamuśki" gugające do wózków.
I jeszcze dodam, że znam co najmniej trzy bardzo szczęśliwe bezdzietne
małżeństwa w wieku moich rodziców (po 60-tce). Gdyby mieli zdziwaczć, to już
chyba by zdziwaczeli.
Znam również niejedną bardzo zdziwaczałą kobietę, która całe swoje życie
poświęciła rodzinie i świat jej się zawalił, kiedy dzieci odeszły z domu.
Niestety w naszych realiach taka kobieta nie ma szans, żeby w tak późnym wieku i
bez doświadczenia zawodowego podjąć pracę. Nie ma co się czarować, że na pracę
przyjdzie czas po tym, jak dzieci całkiem dorosną.
Jedno jest pewne - nigdy nie ośmieliłabym sie nikogo namawiać, żeby miał dzieci.
To indywidualny wybór i taki powinien pozostać. Wystarczy i tak istniejący
społeczny nacisk.

[aga55jaga]

nie nie to ta kobieta mówiła sama o sobie, że zdziwaczała, bo nie ma dzieci. Ja
jak najbardziej szanuję wybory ludzi, jeżeli ktoś zadecydował, że potomka w
swoim życiu mieć nie chce to jego sprawa. Ale z drugiej strony trochę smutno
tak samemu...
Również nigdy nikogo do posiadania dziecka nie namawiałam, o rany jakże można w
ogóle kogokolwiek namawiać do poczęcia dziecka??

[earl.grey]

też nie wiem, jak można, naprawdę, ale przez 16 lat na okrągło słuchałam...
Mnie akurat najbardziej odpowiada taki model jak mojej poprzedniczki poniżej,
Galii, i całe szczęście też udało mi się go zrealizować.
Moja siostra "wybrała" (sam się wybrał) model odwrotny, mianowicie dziecko w
wieku 17 lat. Też wyszła na tym nieźle, teraz ma dwoje prawie dorosłych dzieci i
żyje do woli (ma z kim pograć w tenisa), kiedy ja "bujam się" z pieluchami. Ale
w jej przypadku weszło także w grę kilka bardzo szczęśliwych zbiegów okoliczności.

[aga55jaga]

hihiih no i nadal będziesz się bujać z pieluchami ) Wiesz nie ma złotego
środka na to kiedy zostać matką. Wg mnie czym więcej ma się lat, tym trudniej
wychowywać dziecko - niemowlę. Człowiek by pospał, i już wygłupiać tak się z
dziećmi nie chce, i kości dziwnie trzeszczą ))Ja mam 32 lata dwie córki i
miomo olbrzymiej tęsknoty za stanem błogosławionym - raczej nie zdecyduję się
już na 3 dziecko. Drugą ciążę bardziej przeżywałam, drugie niemowlę też
bardziej przeżywałam - w sensie np chorób małej, czasami miałam wrażenie, że
zaczynam się robić choro nadopiekuńcza i popadam w lekką schizę (młodsze mamy
sa nie przejmują się aż tak bardzo, są bardziej wyluzowane). NO i najbardziej
prozaiczny powód (nie wspominam już o powodach materialnych) - po prostu juz mi
się nie chce. Śpię całe noce, najmłodsza je już prawie wszystko, nieuchronnie
moje córki zmierzają do dorosłości - ech a ja z mężem potem Hawaje ))

Z perspektywy czasu fajnie ma ta Twoja siostra ale swoje też musiała w domu
odbębnić, podczas, gdy jej młodzi rówieśnicy szaleli, zakochiwali się w sobie
itd

Reasumując - tak czy inaczej dziecko, nieważne w którym momencie naszego życia
się pojawi - zawsze nam coś zabierze z naszej wolności i od nas tylko zależy
czy się z tym pogodzimy czy nie

[lolinka2]

Córkę urodziłam jako efekt świadomej decyzji podjętej kiedy miałam 20 lat. Nie
czuję zebym coś straciła. Spędziłam z nia 6 mies macierzyńskiego jednocześnie
będac studentką dzienną (celowo w ciaży przeniosłam się na dzienne), chodziłyśmy
razem na zajęcia. POtem wróciłam do pracy, młoda zostawała z tatą - rozwijałam
się cały czas, nie wypadłam z obiegu, nie czułam i nie czuję się dyskryminowana
jako matka. W tej chwili jestem w drugiej, też planowanej ciąży - i nadal
pracuję, nie czuję się traktowana inaczej niz przed ciążą przez osoby z którymi
się stykam z racji zawodu, po porodzie szybko wracam do pracy, bo mąż znowu
zostanie z dzieckiem (zarabiam o niebo lepiej niż on). Natalia ma 4 latka,
chodzi do przedszkola, ja rozkręcam tzw karierę, inwestuję w siebie, myślę o
podjęciu kolejnych studiów w tym roku (czyli z 3-mies. dzieckiem), zmęczona
jeśli jestem to przez fakt, ze praca zajmuje mi 12 godzin dziennie, monotonii
nie odczuwam (bo nie mam kiedy, a poza tym zawsze mogę robić coś twórczego z
cała rodziną, kiedy natomiast mam ich dość wychodzę na babskie pogaduchy )
Macierzyństwo dało mi coś, nie chcę patetyzować że aż tak strasznie dużo, cel
zycia itp, bo nie o to tu chodzi, ale w kazdym razie nic wielkiego znaczącego
nie stracilam, nie zatraciłam się w tym wszystkim. I o to chodzi.

[aga_i_oli]

Do lolinka2 - chciałam się zapytać w jaki sposób wychowujesz swoje dzieci jeżeli
pracujesz 12 godzin na dobę? Zakładam jeszcze dojazd do pracy... dzieci jest
przecież dwoje... śpią około 10 godzin na dobę. Rozumiem że w weekendy szkoła
lub kursy dodatkowe. Co na to mąż że siedzi w domu i się jak rozumiem nie
rozwija. Nie inwestujecie w niego. Czy możesz podać receptę na wychowanie dzieci
spędzając z nimi około 2 godzin???
Dodam że również jestem młodą mamą urodziłam mając 22 lata, obecnie pracuję
czasami po 10-12 godzin na dobę uważam że NIE wychowuję swojego dziecka ponieważ
przebywając z nim po kilka godzin na dobę nie można kogoś małego wychować.
Dlatego staram się zmienić pracę, prawdopodobnie "robienie kariery" poczeka
jeszcze kilka lat. Przez macierzyństwo nie udało mi się skończyć studiów oraz
nie mogę chodzić na aerobik (Nie ma kto zostać z synkiem) Reszta pozostała
bez zmian

[lolinka2]

Chwilowo jest jedno (drugie będzie w czerwcu, spójrz na suwaczek ), ja
wychodzę z domu ok. 6.00 plus 12 godzin pracy to daje na powrót godzinę
18.30-19.00. Czasem część z tych godzin spędzam w domu przy komputerze (w nocy).
Młoda chodzi spać o 22, więc mamy dla siebie 3 - 3.5 godziny w dni 'biurowe' i
więcej w 'domowe'. Weekendy wolne od pracy w 95%.
Jak wychowuję?? Kiedy się da, spływam z biura żeby odebrać z przedszkola kosztem
pracy w nocy, rozmawiam jak już jestem jak najwięcej, rysuję, śpiewam, czytam i
wszystko inne (poza codzienną obsługą techniczna, bo kuchennie jestem noga )

Co na to mąż?? Nie narzeka, w 2004 skończył jedne studia, w tym lub kolejnym
roku zaczyna następne. Rozwija swoje zainteresowania informatyczne bez ograniczeń.

Nie silę się na podawanie recept wychowawczych do zastosowania zawsze i
wszędzie. Jeśli coś na ten temat wspominam, to bardziej jako własne lub
książkowe doświadczenie. Poza tym, pytanie postawione w wątku brzmiało, czy
macierzyństwo coś nam zabrało i co/ coś nam dało i co.

Rozumiem jednak Twoją frustrację i chęć wyładowania emocji na tych, którzy
przynajmniej na pozór 'mają lepiej', choć nie najlepiej czuję się jako chłopiec
do bicia. To typowe dla kobiet, którym się w życiu nie powiodło.... Brak
poczucia misji??

[aga_i_oli]

Główne pytanie brzmiało "Czy ktoras z was ma
odwage przyzac ze macierzynstwo wiecej jej zabrało niz dało?" Nie bardzo
rozumiem sens twojej wypowiedzi.
Ja staram się zrozumieć w jaki sposób można wychować człowieka spędzając z nim
trzy godziny na dobę czyli zostawiając je na 21 godzin???

PS W życiu powodzi mi się bardzo dobrze

Czy możesz pomóc dziewczynie która napisała posta pod tytułem "złapałam za dużo
srok za ogon" Pomożesz jej, mi i może wielu innym matkom

[mamalgosia]

No cóż, ja bym czegoś takiego nie napisała. Na pewno macierzyństwo zabrało mi
wiele. I wiąże się z całym mnóstwem wyrzeczeń. Ale dało jednak więcej.
może nie byłąś przygotowana na macierzyństwo?

[pampeliszka]

A ja ostatnio czytalam, ze coraz wiecej mlodych kobiet sie decyduje na
macierzynstwo z rozsadku, zeby zalatwic za jednym zamachem studia i odchowac
dzieci, a potem isc spokojnie do pracy.W pierwszej chwili pomyslalam, ze to
super pomysl, jak juz sie zacznie robic kariere, nie trzeba podejmowac decyzji o
wycofaniu sie na jakis czas. Dla pracodawcow takie osoby pewnie bedą cenne.
Ale kiedy sprobowalam to przelozyc na siebie, ze mialabym zrezygnowac z takiego
cudnego czasu, zabawy, poznawania ludzi, zmieniania chlopakow, dorastania, czasu
tylko dla mnie, z dala od rodzicow to nigdy w zyciu bym nie oddala tych 5 lat
studiow. Mysle, ze gdybym wtedy zaszla w ciaze, to by to byl koszmar. Nie wiem,
czy dziecko by mi to wynagrodziło.Do tego nie byłabym z moim obecnym męzem.
Teraz mam 30 lat, pracowalam w kilku firmach, wiem, co umiem i co chce w zyciu
robic, sprawdziłam sie w roznych sytuacjach. Nie było dla mnie problemem
zrezygnowac z pracy i wyjechac z mezem za granice. Nie mam poczucia, ze cos
trace, odpowiada mi w tym momencie bycie mamą na pełny etat. Nie chce, zeby moje
dziecko wychowywała babcia czy niania. I dlatego mysle, ze na wszystko jest w
zyciu czas, jesli sie macierzynstwo przyspiesza, to sie traci czas dla siebie. I
on juz nigdy nie wroci.

[balba_77]

a ja jestem ciekawa czy istnieją jakiekolwiek wybory, które nie mają tej
drugiej, ciemniejszej strony.
Ja się bałam przy podejmowaniu wszystkich ważnych życiowych decyzji, no i co
żyję, jestem szczęsliwa i niewyobrażam sobie już tego że nasz dom mógłby
funkcjonować bez dziecka.

Czasami myślę, że ta niechęć do posiadania dzieci ma często podłoże innej
natury niż tylko chęć zaspokajania swoich aspiracji. Bycie mamą to też
olbrzymia doza strachu czasami (kiedy dziecko choruje albo ma jakieś problemy),
taka odpowiedzialność od której człowiek nigdy nie będzie mógł się uwolnić
psychicznie. Niemożność powiedzenia sobie: pierniczę to wszystko... Może to tak
przeraża bo jest nieodwracalne?? Związek z mężczyzną możesz zakończyć, pracę
możesz zmienić na inną a z dzieckiem to jest już takie naprawdę "do końca".

[76kitka]

ja mam bardzo mądrą koleżankę, która uświadomiła mi, że wszystkie wyrzeczenia jakie będziemy musieli ponieść jako rodzina są tymczasowe, świadomie zdecydowalismy się na dziecko i na mój wychowawczy. Nie czuję, że coś mi ucieka, dbam o siebie, staram rozwijać, nie zasiadłam w podomce przed telewizorem i nie oglądam tasiemców. Byłam bankowcem, teraz jestem mamą, potem będę mamą bankowcem. to od nas zależy jak korzystamy z życia. Można tak wszystko zorganizować, że ma się czysty dom, zadbane i szczęśliwe dziecko, a także rozrywkę, my potrafimy odpoczywać z dzieckiem, bo nasz synek ma prawie dwa latka i nigdy nie został z nianią, wybieramy takie formy spedzania wolnego czasu, żeby mały w tym uczestniczył, chcemy byc razem. Co tydzień każde z nas spędza kilka godzin samo. Mogę śmiało powiedzieć, że jesteśmy szczęśliwi, nie żałujemy ani ja ani mąż, że nie możemy wyjść sami do pub'u. bo dla nas taka rozrywka to nie rozrywka, a na latanie np. na paralotni można zabrać małego, który w tym czasie buszuje w trawie i ogląda fruwające skrzydła.

[kaszka13]

A ja myslalam, ze kobiety potrafia decydowac, ze czegos w zyciu chca lub nie.
Jesli uwazasz, ze macierzynstwo cos Ci odbiera, to moze decyzje o dziecku trzeba
nieco przemyslec. W koncu nie jestesmy skazane na wielokrotny rozrod. Ja juz nie
mam nascie lat i ciesze sie, ze wiele w zyciu zobaczylam i mialam okazje
przezyc. Teraz czas na ciaze i zwiazane z nia "nieuroki". Nonsensem jest
udawanie,ze ciaza i dziecko niczego w naszym zyciu nie zmienia. W koncu zmienia
sie rodzina, nasze relacje z partnerem. I chyba lepiej sie z tym pogodzic niz
wpadac w depresje i czuc sie strasznie nieszczesliwa.

[kicia031]

Jeszcze cos dodam - tak jak pisalam wczesniej mam starszegom synka, ktory ma
juz 13 lat i prawie 10 miesiecznego mlodszaka, zawsze chcialam miec 2 dziecko i
bardzo wiele lat na to czekalam, a teraz smakuje kazda chwile spedzona z moimi
skarbami, bo wiem jak krotko trwa ten okrez wyjatkowej bliskosci z niemowleciem
i wiem, ze starszy juz za pare lat bedzie dorosly i nasze relacje sie
zmienia... Oczywiscie za 1 razem nie bylam taka madra, wiciaz myslalam o tym
kiedy synek bedzie starszy i bardziej samodzielny, zamiast cieszyc sie tym, co
mam.
I jednego tylko zaluje - ze musze pracowac, bo najbardziej chcialabym byc z
dziecmi caly czas. Moja praca jest oczywiscie bardzo satysfakcjonujaca, ale
dreczy mnie ze trace cos, co bardzo szybko sie skonczy...
Jeszcze bedziecie tesknic za takimi slodkimi malymi cialkami, przytulajacymi
sie do was, za bezgraniczne ufnym pelnym milosci spojrzeniem, cieszcie sie tym,
to trwa tak krotko, tak blisko nie bedziecie ze starszym dzieckiem...

[mbkow]

zgadzam sie, ze wiele osob nie powinno bylo decydowac sie na dziecko. nie kazdy
rozumie, co to byc rodzicem i oczekuje cudow. ale skad to eschatologoicze
podejscie do zjawiska 'mam dziecko'. ile czasu dziecko ma 2-3-4 lata?
jak juz sie pojawia dziecko, trzeba sie bardziej wykazac. trzeba sie lepiej
organizowac, byc bardziej zdecydowanym. nie jest tak prosto: siedze w pracy,
daje z siebie wszystko, wracam na noc do domu , w sobote kino, impreza, cos
tam... mysle, ze bardziej niz z indywidualizmu ta niechec do macierzynstwa
wynika z niezaradnosci zyciowej. braku zdolnosci do konsekwentnego postepowania.
i lenistwa tez pewnie po czesci.
urodzilam pierwsze dziecko po 30. teraz czekamy na drugie. zdazylismy bardzo
zapragnac dzieci. zdazylismy pomieszkac razem i robic 'co sie chce i kiedy
chce'. teraz nie raz mam zejscia, ale sa krotkie. wiec absolutnie mam bilans na
plus i to wyyyyyyyyyyyysoko

[edytkus]

Moj post wyzej doskonale rozwinela Elejna, ale chce dodac, ze mit macierzynstwa w moim przypadku
zburzylo tez otoczenie, a przede wszystkim wtracajaca sie we wszystkie jego aspekty toksyczna
tesciowa. Moje zycie bylo sielanka dopoki nie pojawilo sie dziecko za ktorym w progi wtargnela
tesciowa, bez pukania, z tysiacem kretynskich rad, metod wychowawczych i ciaglymi wyrzutami.
Macierzynstwo to nie tylko dziecko! Co do zainteresowan, przy malej nie moge nic zrobic, glupia
zmiana poscieli moze zajac nawet dwie godziny z przerwami na tysiac innych czynnosci (a to sie
przewroci, a to jest glodna, a to cos wyleje, cos jej podac itp itd.). Z projektami, nauka, prasowaniem
itp. musze czekac az zasnie czyli nie wczesniej niz do 21, chodze spac o 4 rano a na 9 musze byc w
pracy lub na uczelni, ostatnio uslyszalam ze jestem "fairly young" a mam lat 30 - w tej branzy juz nie
ma szans na wielka kariere chyba ze otworze wlasna firme a ja nie mam nawet kiedy sie rozwijac,
chcialam isc na kurs ale kto wieczorem zostanie z dzieckiem? Poza tym te oczekiwania na
superkobiete, gdy siedzialam z mala w domu ciagle slyszalam kiedy pojde do pracy, a teraz dlaczego
nie poswiecam dziecku wystarczajaco duzo czasu, a gdy posiwecam czas to dlaczego w domu syf i tak
w kolko, jak tu nie wpasc w dperesje i kochac byc matka kiedy przed dzieckiem bylo tak rozowo? To
nie dziecko jest negatywna storna macierzynstwa a otoczenie!

[pieczareczka]

Edytkus, Twoje dziecko wyglada juz na calkiem spore.... Dlaczego zajmuje Ci
caly wolny czas ? Moj 5-letni naprawde dosc zwawy, psotny i pomyslowy synek tez
mialby na to ochote ale da sie nauczyc dziecko zajmowania soba. To kosztuje
troche zdrowia, wysluchiwania jekow ale czasem naprawde jest niezle. Mysle ze
przy pierwszym dziecku wiele kobiet (ja rowniez) ma problem ze zorganizowaniem
czasu i takim wychowaniem dziecka aby nie byc na kazde zawolanie. Ponoc juz
drugie wychowuje sie samo .
Dla mnie jednak podstawowe pytanie do wszystkich mam, ktorym jest za ciezko a
ktore maja mezow brzmi "gdzie jest tatus dziecka ??". Dziecko to poswiecenie
nie jedynie dla matki. Z doswiadczenia wiem, ze jak sie wezmie na siebie
wszystkie obowiazki mozna coraz bardziej zamknac sie w sobie i zgorzkniec.
Dlatego juz od poczatku trzeba ustalic, ze dziecko ma dwoje rodzicow. Mozna
wyjsc wieczorem bo jest ojciec, ktory moze zostac z dzieckiem. Znam malzenstwo,
w ktorym rodzice zajmuja sie dzieckiem dokladnie po polowie - akurat tak mogli
prace ustawic bo pracuja oboje. Nie rezygnuja takze z wyjazdow wszedzie ciagnac
malucha a przy tym staraja sie aby byl maksymalnie samodzielny. Dziala.
Naprawde maja czas na wiele rzeczy a przy dzieleniu obowiazkow na dwa maja
takze wiecej sily. Czesto jest tak, ze mezczyzna po pracy chce odpoczac wiec
dzieckiem caly czas zajmuje sie mama. Gdy kobieta wraca do pracy sytuacja
jednak sie nie zmienia bo tata przyzwyczail sie ze odpoczynek rzecz swieta - a
mama zasuwa dalej. Dziewczyny naprawde moze byc lzej tylko trzeba zawalczyc.
Najpierw chyba z samym soba.

pozdrawiam
pieczareczka

[edytkus]

pieczareczka napisała:

> Edytkus, Twoje dziecko wyglada juz na calkiem spore.... Dlaczego zajmuje Ci
> caly wolny czas ?


Bo ja tego czasu po prostu nie mam, a dziecko ma 3,5 roku i nie jest slodkim aniolkiem. Kiedys nowa
opiekunka (wszystkie sa nowe bo nikt nie moze z moim dzieckiem wytrzymac), matka trojki
dziewczynek (zdawaloby sie ze dosiwadczona i znajaca sie na rzeczy), miala sie Alexandra zajac przez
poludnie, po chyba godiznie zadzwonila zeby ja zabrac bo sobie nie daje rady, jeszcze nigdy w zyciu
nie spotkala tak zywego dziecka, nawet nie chciala zaplaty Ty piszesz ze dziecko moze samo sie
soba zajac, a jasne ze tak, jak sie sama niedawno zajela soba to musialam nowy stol i krzesla do
kuchni kupic. Dwa wieczory temu polozylam ja wieczorem do lozka, zasnela, pare godzin pozniej
zajrzalam do pokoju a ona spi gdzies w kacie na podlodze - mowie Wam, nawet we snie nie przestaje
sie ruszac )

Co do "gdzie jest tatus" to akurat moj maz tez pracuje, czesto po godzinach, a prace ma
odpowiedzialna wiec wyspac sie musi. Mimo wszystko na meza narzekac nie moge. Wszystkie
obowiazki jakos godzimy, w mieszkaniu czysto, dziecko zadbane tyle ze prostu brakuje czasu dla nas,
na siebie zwyczajnie.

[oxygen100]

a ja bym wolala wpasc majac kolo 20 lat. Teraz moje dziecko byloby juz
nastoletnie i nie bujalabym sie z dylematem zajsc w ciaze czy nie zajsc
(jeszcze istniej ewentualnosc jest z tym zajsciem jakis problem). Co ma miejsce
teraz i pewnie poki nie wpadne to swiadomie sie na to nie zdecyduje. A do tego
potrzeba mi bedzie sporo wina Niemniej myslenie zdroworozsadkowe i
zabezpieczanie sie przed kazdym sexem nie zawsze wychodzi na dobre. Ale co ma
byc bedzie. Ja tam przyjuje wyroki boskie z pokora

[bri]

Myślę, że taki wniosek można ewentualnie wysnuć jak się człowiek zbliża do
kresu życia. Zresztą - nie masz możliwości sprawdzić scenariusza
alternatywnego. Kto wie - może nie mając dziecka byłabyś jeszcze bardziej
nieszczęśliwa.

[e_r_i_n]

elejna napisała:

> coraz wiecej młodych matek popada w depresje w zwiazku ze swoja zyciową
> sytuacją.kobiety nie pracujace zawodowo ,wychowujace dzieci wypadają "z
> zycia",

Jesli macierzynstwo widzi sie tylko jako siedzenie w domu i wychowywanie
dziecka, to rzeczywiscie, moze sie ono nie podobac czy przerazac.
Ale moim zdaniem posiadanie dziecka nie jest rownoznaczne z rezygnacja z siebie
w 100 %. Nigdy nie rozumialam i nie zrozumiem kobiet, mowiacych ze nie
skonczyly szkoly/nie pracuja, bo dziecko.
Urodzilam dziecko w wieku lat 20 i nie mam z tego powodu jakichs problemow.
Pewnie gdybym w zwiazku z tym faktem rzucila studia (a nie zawiesila na rok)
i spedzila ostatnie 4,5 roku w domu, bylabym teraz wrakiem kobiety.
Ale jako ze nadmiar obowiazkow mnie nie przeraza, a wrecz dziala na mnie
mobilizujaco, posiadanie dziecka niczego w moim zyciu (a wlasciwie w tej czesci
dotyczacej mojego 'ja') nie zmienilo. Koncze studia, pracuje - czyli robie to,
co robilabym bez mojego 'bagazu'.
Nie ma co ukrywac, ze czasami mialabym ochote na wiecej luzu, spontaniczny
wyjazd/wyjscie, ale jednak gdy klade na szali to i moje dziecko, to drugie
przewaza. Poza tym nie jestem typem matki - polki, ktora dziecka nawet na
5 minut nie odda innym pod opieke. Wiec dbam tez o siebie i swoje potrzeby.
Umiar i rownowaga jak zwykle sa najlepsze

ja przeciwnie

[sowa_hu_hu]

ciesze sie że jako 26 latka mam 3 letnie dziecko! juz odchowane... zostaje z
tatusiem a w tym czasie ja moge wyjśc albo do knajpki albo w inne miejsce...
na weekend jeździ do dziadków wtedy mam czas na kino , na impreze...
nie czuje żeby dziecko mi coś "zabrało" - wręcz przeciwnie , uwielbiam mojego
małego rozrabiake! i mysle że moje zycie jest dzięki niemu lepsze , pełniejsze...
zawsze chciałam urodzić dziecko przed 25 rokiem zycia... i zawsze sądziłam że
jak dla mnie pierwsze dziecko koło 30stki to za późno...

[egoya]

tak czytając te posty to inni chyba mnie za wariatkę mają. Wyszłam za mąż jak miałam 19 lat, w wieku 21 urodziłam syna, skończyłam studia, w wieku 24 urodziłam drugiego syna. Ma teraz 1,5 roku, więc rzeczywiście chwilowo jestem zawalona robotą. Ale ja też nie miałam nikogo do pomocy, po cesarce mężowi nie dali nawet wolnego, zostałam z małym dzieckiem, musiałam sobie palić w piecu, bo na wsi mieszkamy. Skończyłam studia, mam mgr a że zdecydowaliśmy się na drugie dziecko, to tez świadomie. Mimo młodego wieku, braku pomocy, daję sobie rade, i nie płacze nad sobą, że mając 26 lat mam dwoje dzieci. Za to zoraz częściej spotykam się ze znajomymi z czasów licealnych i wszyscy mi zazdroszczą ze mam już takie fajne odchowane smyki. A że nie spełniam się zawodowo? Uważam że mam czas, a w tej chwili liczy się dla mnie rodzina. Mam znajomych (zazwyczaj dzieciatych też), spotykamy się na imprezki, robimy sobie grile i inne takie. A dzieci w tym w cale mi nie przeszkadzają. To nie są jakies istotki które trzeba mieć non stop na uwadze, bez przesady. A że chodzą spać o 19-20 to naprawdę mam czas żeby spokojnie wziąć kąpiel, posiedziec przy piwku. JA się bardzo cieszę że zdecydowałm się na dzieci wcześnie. Ale każdy robi według siebie i nie ma co komu narzucać tak czy owak. Tylko coraz więcej jest osób, które płaczą, że nie moga miec dziecka...no cóż, czasem bywa za późno

[anek.anek]

Pracować zaczęłam mając 18 lat, po niemal 10 latach pracy w charakterze
"szczura" dziecko było dla mnie niesamowitym oddechem, dło mi zupełnie nowe,
nieznane życie. Gdybym jednak w ciąże zaszła 2-3 lata wczesniej miałabym problem
- jeszczenie czułabym nasycenia pracą. W sumie syn trafił w idealny moment.

[monia767]

Nie umiem powiedziec czy wiecej zyskalam czy stracilam odkad jestem mama, ale
wiem, ze moje zycie diametralnie sie zmienilo. Przeslalam byc dla siebie
najwazniejsza, ale dobrze mi z tym. Przyznaje, ze pierwsze miesiace byly chyba
najtrudniejsze. Wczesniej zylam bardzo aktywnie, dla siebie, szybko, a tu nagle
trzeba bylo zwolnic, odciac sie od swiata, zrezygnowac z siebie i zajac sie
maluszkiem, ktory nie pytal czy jestem zmeczona, spiaca, glodna, znudzona.
Moja corka jest jak najbardziej planowanym dzieckiem
ma teraz 1,5 roku, kocham ja ponad wszystko, ale zdecydowalam, ze dla dobra nas
obu, a zwlaszcza mnie musze wrocic do pracy i od jesieni jestem pracujaca mama,
ktora stara sie nadrobic swoja nieobecnosc w weekendy. Bardzo mi taki powrot
miedzy ludzi pomogl. Nabralam dystansu do wielu spraw, mam szanse codziennie
stesknic sie za coreczka, w weekendy staram sie nacieszyc nia maksymalnie, ona
zreszta tez.
I to tylko dzieki niej przetrwalam najtrudniejszy moment w swoim zyciu -
zdrade.
Jesli czujesz sie w roli matki zle, dobrze robisz, ze nie udajesz przed sama
soba, ze jest inaczej. Ale moze warto cos zmienic w zyciu? Moze wtedy
poczujesz, ze bycie mama to tez czesc Ciebie i sprawia, ze jestes jeszcze
bardziej wartosciowa?