wszystkiego mam dość

[mamjuzdosc1]

wstawania, gotowania, męża niecierpię, codzienności, kłótni, życia - jedynie
jeszcze dzieci trzymają mnie w jednym kawałku tylko nie wiem jak długo
jeszcze? jak długo?

[lila1974]

To coś zmień!!!

[luna67]

napisz ile masz lat, w jakim wieku sa twoje dzieci i dlaczego nie cierpisz meza
(tym sie za bardzo nie przejmuj, zdarza sie)

[ju_lenka]

chyba wiem co masz na myśli jestem sama, choć mam męża. nie mogę na nim
polegać w najprostszej nawet sprawie. nie mam z kim pogadać, jestem gruba i
nudna. już nigdy nie pójdę do kina czy kawiarni - na zawsze zostanę mamą
Julki...

[mamjuzdosc1]

tak jestem sama choć mam męża itd, mam z kim pogadać, bo jeszce mam koleżanki
ale nawet nie mam ochoty ich oglądać. Zwłaszcza, że to zawsze ja byłam od
słuchania ich problemów moje zostaja tylko dla mnie samej. Nikogo nie obchdzą

[ju_lenka]

boże jak dobrze, że jest internet!

hej..nie mow tak!

[adsa_21]

kazdy jest wartosciowy i ty tez.
a gruba to ja jestem a nie ty

mozemy pogadac jak masz chec - zapraszam na priv albo na gg 2590495

masz przynajmniej meza

[adsa_21]

kogos kto cie kogo i kogo obchodzisz.
Zamienilabys sie ze mna?
jestem sama jak palec, samotnie wychowuje dziecko, pracuje, studjuje -istny
kociol..mieszkam kontem u starych..nie mam na nic czasu, prawie ze zaniedbuje
dziecko..niedlugo czeka mnie sprawa rozwodowa.

chcialabys tak zyc?

to pierwsze zdanie jest bez sensu;-)

[adsa_21]

sory)

[shady27]

witaj w klubie....ja jestem bliska skonczenia ze soba, bo mam juz dosc absolutnie wszystkiego

[mamjuzdosc1]

qu..a ja też . Co się dzieje? Miało być lepiej a jest coraz gorzej (

[shady27]

niestety......mnie np.zabija siedzenie w domu, stracilam prace bo smialam urodzic dziecko i rachunki, ktore musze poplacic....jest coraz gorzej...dziekuje berdzo za takie zycie

[sutra]

A wyspałyście się?
Przy dużym niewyspanliu budzi się autoagresja. Wystarczy czasem porządnie
odespać. Warto!! Nasze dzieci nas potrzebują na tym padole.

[mamjuzdosc1]

w moim przypadku niewyspanie nie jest problemem. Problem jest inny i że tak
powiem długotrwały

[sutra]

Mnie sie też wydawało, ze mam inne problemy niż niewyspanie, ale wyszłam z
błędu, kiedy w końcu się raz wyspałam. Inne problemy oczywiście nie znikly,ale
świat wyglądał o wiele bardziej różowo - dlatego radziłam, żebyś przetestowała
wyspanie się. Jeśli to nie pomoże, trzeba szukać dalej.
Z doświadczenia wiem, że czasem rozwiązania są bardzo proste i nietrudne we
wdrożeniu, ale ich wymyślenie i psychiczne przełamanie się do realizacji bywa
bardzo trudne.

[iwles]

Dziewczyny - zwariowałyście !!!! ???

Ja wiem, że pogoda nie sprzyja. Ale o ile nie jest to depresja - to na pewno
chwilowe. Przeciez tak naprawde to nie myślicie o sobie, że jesteście nudne,
nikomu niepotrzebne !!! Bo to nieprawda !
Jak chcecie się wygadać - piszcie tu. Macie problem - może ktoś inny tez miał
podobny i podzieli sie z Wami swoim doświadczeniem.

Dziewczy, nie dołujcie się nawzajem, tylko pocieszajcie.

[agatha_mama]

Ja się również dołączę, mam dosyć każdego poranka, robienia śniadań dla 3
dzieci i męża,obiadów, kolacji sterty naczyń w zlewie, sprzątania, codziennie
po 1 pralce ( czasem nawet po 2 ) prania, prasowania, zakupów i tego, że beze
mnie nikt nie jest w tym moim domu w stanie samodzielnie pomyśleć i cokolwiek
zorganizować. Mam dosyć martwienia się o pieniądze, bo mój mąż liczy na mnie i
sam nie jest w stanie załatwić sobie pracy. Po prostu mam dość, nawet nie mam
czasu w tym wszystkim na spotkania z koleżankami, od rana do nocy z dziećmi
zawalona robotą !!!!!!!!!!

[mamjuzdosc1]

ja bardzo kocham moje dzieci, to sens mojego życia. Sens z wyboru ale i z
konieczności. Kocham ale dziś stałam już w butach, chciałam wyjść i zostawić je
tylkoo męża nie było

[soffica]

No to witaj w klubie... Nic mi się nie chce NIC! Mąż wraca z z pracy i
niezadowolony że gary w zlewie. Nie cierpię jak mruczy pod nosem!!!!!! I nie
mogę sobie kupić wymarzonych butów bo cena mnie przerosła, a dziecko wyrosło z
fotelika...

[myszka2250]

Jak mi sie niechce to nic nierobie syf czasem w domu jk po wojnie ale szybko
racam do formy teraz sieze tu i klikam a dookoła mnie taki bajzel że szok a ja
w szlafroku i dziecko z butla w buzi cos mi tu marudzi a mam wszystko w nosie a
i mus na 14 is o lekaża a tu 1 kurcze i jakos jak patrze przez okno to
słoneczko swieci coraz ceplej sie robi może puzniej wyjde na spacer a mąż raz
sobie obiad moze zrobic a jak nie to niech pizze zamówi nieotruje sie
a jak bedzie marudzic biore małego i pujde a spacer mam juz wszystko gdzies
tydzien temu iałam to co y dziewczyny ale już mi przechodzi
życie jest takie kródkie

wybaczcie mi moje byki przepraszam

[myszka2250]

[courtney]

Nie chce byc złosliwa ale skoro zycie z 3 dzieci Cie przytlacza i jest powodem
skrajnej depresji to nalezało z głową planowac rodzine i tych dzieci nie
miec ewetualnie miec ich tyle bys dała sobie rade zyciowo finansowo i
psychicznie!

[mamjuzdosc1]

> Nie chce byc złosliwa ale skoro zycie z 3 dzieci Cie przytlacza i jest
powodem
> skrajnej depresji to nalezało z głową planowac rodzine i tych dzieci nie
> miec ewetualnie miec ich tyle bys dała sobie rade zyciowo finansowo i
> psychicznie!

hmm nie chcesz być złośliwa? To dlaczego jesteś?
po drugie mam dwoje dzieci
po trzecie finansowo jest nieźle, chociaż to nie ja zarabiam pieniądze
po czwarte nie dzieci są powodem depresji a przynajmniej nie bezpośrednio
po piąte - gratuluję że tobie w życiu wszystko układa się tak jak sobie
wszystko wcześniej zaplanowałaś. Jak to robisz? Aha oczywiście wszystko "z
głową" - zapamiętam i dziękuję za radę

[adsa_21]

idz do pracy, przestaniesz myslec o glupotach.

[oxygen100]

przesadzasz. Zawsze mozna stracic dwie rece dwie nogi wzrok sluch i mowe. I
wtedy nawet nie mozesz sie zabic bo czym??

[mamjuzdosc1]

można i co z tego? czy sądzisz że to coś zmienia? Zdrowi ludzie też odbierają
sobie życie. To nie ma znaczenia - czy ktoś jest kaleką czy bykiem w pełni sił.
Po prostu przychodzi czasami ten moment kiedy nie chcesz już żyć a dlaczego? to
każdy ma swoją motywację

[oxygen100]

chyba faktycznie jestes w ch..owej formie bo zbyt powaznie wszytsko traktujesz.
W takim razie odgryz sobie glowe i ja zjedz. Smacznego

odpada

[mamjuzdosc1]

odpada taka forma - nie wiesz że kobieta nawet po śmierci chce wyglądać ładnie?

[babka71]

nie mam żadnej motywacji do życia ale zyję.., byłam dziś u fryzjera, wyglądam
super.., potańczyłam jak wariatka po powrocie do domku.., niby nic Ot...taka
sobie zmiana fryzu.., ale zawsze coś.., prawda???
Jutro znów się obudzę taka sama czyli zdołowana i przegrana ale dziś mam frajdę
i tyle...
p.s. nie narzekaj kobieto..jak bedziesz miała tyle lat co ja to dopiero masz
prawo być zdołowana...
pozdrawiam wiosennie

[mamjuzdosc1]

ja też ciebie pozdrawiam, mam nadzieję że fryzura wyszła.?
Latek to ja też już trochę mam oj mam

[driadea]

Nie użalaj się nad sobą.

[mamjuzdosc1]

no właśnie driadea jesteś jak moje koleżanki - ich problemy są wazniejsze moje
już nie. Jest mi bardzo źle bardzo

[driadea]

Gdybym była jak Twoje koleżanki, że niby moje problemy są ważniejsze, to bym Ci
je tu opisala, jak ja to mam źle, jaka to ja jestem biedna. Ale widzisz, różni
nas to, że zamiast użalać się, że dzieci nie dają mi spać, nie mam kiedy czytać
a koleżanki mają gdzieś moje problemy, cieszę się, że w ogóle dane mi było
zostać matką, że nie jestem niewidoma i jednak ktoś mnie lubi, skoro mam
koleżanki (to tylko przykład, ja nie mam tkich problemów).
Wybacz, nie twierdzę, że nie masz problemów, ale zamiast siedzieć i użalać się
nad sobą, może powinnaś docenić to co masz. Wiem co mówię, wierz mi.
Pozdrawiam i szczerze życzę Ci szczęścia.

[mamjuzdosc1]

widzisz, ja wcale nie uważam siebie za biedną, dzieci daja mi spać, w ogóle sa
świetne. Jestm zdrowa, tylko tak po prostu nie mam już siły budzić sie
codziennie rano.
Nie użalam się nad sobą, bo uważam, ze dużo dostałam od życia - maluchy to
przede wszystkim, zdrowie, i parę innch rzeczy - i za to dziękuję.
Ale teraz dridea po prostu nie mam siły, cos ze mnie uciekło...Jestem na
zakręcie i muszę wybrać którąś z dróg

[driadea]

Kochana, ja wiem, że każdy ma chwile słabości, pozostaje Ci cieszyć się, że
masz dość tak po prostu, bez powodu, a nie z uwagi na prawidziwe kłopoty.
Znajdź sobie jakieś zajęcie, żebyś miała po co rano wstawać. Pamiętaj, że ten
poranek, kiedy nie widzisz powodu, by zwlec się z łóżka, kiedy już nic nie
cieszy i wydaje ci się, że nie masz siły, ten poranek może być ostatnim w Twoim
życiu. I tylko od Ciebie zależy, czy zmarnujesz go na użalaniu się nad samą
sobą (tak, tak), czy nie.
Życzę Ci, abyś odnalazla sens życia, ale pamiętaj, że ten sens nie zapuka do
Twoich drzwi, musisz go poszukać. A żeby to zrobić, musisz rano wstać...

[sabulka]

i coś jeszcze - zgadzam się z driadeą - koniecznie znajdź sobie jakieś
zajęcie , jakiś cel, może to być nawet jakieś zajęcie społeczne, które da ci
poczucie , że jesteś potrzebna , możesz komuś pomóc
zacznij myśleć konstruktywnie! Jesli masz jakiś pomysł - napisz nam o tym ,
chętnie będziemy Cie wspierać, jesli zaczniesz kroczkami coś robić i zmieniać
na plus- podziel się z nami będziemy sie cieszyć razem z Tobą!

[sabulka]

To głównie od Ciebie zależy jak się będziesz czuła, czy zaczniesz coś robić czy
pogrążysz sie w negatywnych uczuciach. Kontroluj swoje myślenie - negatywne
myśli zastępuj pozytywnymi , po kilku dniach poczujesz sie lepiej. Oczywiscie
to nie rozwiąże Twoich problemów, ale kiedy Ty będziesz silniejsza będziesz
mogła jakoś konstruktywnie je powoli rozwiązywać. Dwa tygodnie temu też miałam
chandrę - pomogło - Magnez z wit. B6 (zażywany regularnie), Nowe przygody
Mikołajka (po przykrywką czytania dzieciom czytałam sobie) i ruch na powietrzu
bez względu na ochotę i pogodę . Polecam!
pozdrawiam
p.s. umów się z przyjaciółką (najlepiej jakąś optymistką nie narzekającą) i
porozmawiaj -chyba poza koleżankami masz jakąś?

[mamjuzdosc1]

dziękuję serdecznie za słowa otuchy

[mamjuzdosc1]

nachodzi mnie coraz bardziej natrętna myśl a właściwie to juz prawie i
ztwierdzenie - ludzie, którzy nie mieli normalnych rodzin w dzieciństwie tj ja
i mój mąż - )nasi rodzice sa po rozwodach, tatusiowie alkoholicy, mój tatko
zapił się i go zatłukli jego kolesie) - tacy ludzie jak my, z rozbitych rodzin
są jacyś ułomni i nie potrafia stworzyć normalnej rodziny.

[blou1]

Jeny dziewczyny co z Wami? Każdy ma doła od czasu do czasu. Miałyście taki
moment że już prawie byłyście na granicy wytrzymałości psychicznej i fizycznej?
Bo ja tak ale w sytuacji kiedy dziecko ciężko poparzone w szpitalu dwa
tygodnie, ja spałam na podłodze pod łóżeczkiem. Padałam na twarz, to mało
powiedziane. Drugi raz też w szpitalu z dzieckiem 12 dni, tym razem nie
pozwolono spać na podłodze, krzesła złączone zostały. A mama właśnie po
operaji, rak, sama w domu bo to ja miałam jej pomódz a wylądowałam z dzieckiem
w szpitalu. I ta cholerna świadomość niemocy totalnej i beznadziei. Bierzcie
się w garść!!!Dziękujcie Bogu że dzieci zdrowe. Mój mały włas trzeci antybiotyz
zaczyna i jak nie będzie lepiej to szpital. Trzeci raz nie wiem jak zniosę.

[mamjuzdosc1]

bardzo ci współczuję i mam nadzieję że wszystko będzie dobrze

[weronikarb]

tu się nie zgodze Też jestem z takiej rodziny potrafię stworzyć dom, ale za
dużo czasami biorę na barki. Niewiem czy to czasami nie przerost ambicji, aby
moja rodzinka nie cierpiała tak jak ja. I czasami poprostu się wypalam. Nieraz
jestem na skraju, ale jeszcze się nie poddałam. Mamjuzdosc masz o tyle lepiej
że Twój mąż ma takie same doświadczenia jak Ty. Mój pochodzi z dobrej
katolickiej rodziny i niewie jak to jest. Czasami, gdy właśnie ogarnia mnie
neichęć do życia, włączam w sobie agresję/złość która mnie pobudza i motywuje.
Nie złość - że np. rzucam sie na wszystkich, ni. Jednak ciężko ze mną
wytrzymać, bo "przestawiam" wszystko w domu (nie meble a obowiązki) staram się
ich troche zrzucić na męża, nie duaje się wściekam się na niego a on niewie o
co chodzi i koło się nakręca. Po tygodniu akumulatory pełne i znowu mogę dalej
to ciągnąć. Trochę się rozpisałam i chaotycznie wyszło.

Jednak dziewczyny pamiętajcie to tylko chwilowe uczucie, a gdyby faktycznie
nastąpiło najgorsze to: nie zobaczycie jak wasze dziecko dorasta, niee bdziecie
widzieć jego pierwszej miłości Nie będziecie na ślubie, a gdzie wnuki ???

[mamjuzdosc1]

> tu się nie zgodze Też jestem z takiej rodziny potrafię stworzyć dom, ale
za
>
> dużo czasami biorę na barki.

właśnie tak jest - niestety,

Mamjuzdosc masz o tyle lepiej
> że Twój mąż ma takie same doświadczenia jak Ty.
właśnie dlatego, że mamy podobne doświadczenia jeszcze jesteśmy razem, nie
chcemy krzywdzić dzieci. Tylko właśnie sami mamy problemy z własną psychiką,
mój mąż z wyrażaniem uczuć.

[weronikarb]

ale wiesz że ma ten problem, czyli małymi kroczkami to zmienić albo
zaakceptowac.
Rozmowy, rozmowy - wiecie na co zwracac uwge, wiecie jakie macie problemy i
rozumiecie swoje uczucia, bo przez to samo przeszliście.

a z trzymaniem wszystkiego na swojej głowie - nie doradze bo sama nie daję
sobie z ty, rady

DDA

[sutra]

mamjuzdosc1 napisała:

ludzie, którzy nie mieli normalnych rodzin w dzieciństwie tj ja
> i mój mąż - )nasi rodzice sa po rozwodach, tatusiowie alkoholicy, mój tatko
> zapił się i go zatłukli jego kolesie) - tacy ludzie jak my, z rozbitych
rodzin
> są jacyś ułomni

A, to trzeba było od razu tak pisać. Mam znajomych z DDA. Wielu z nich miewało
myśli samobójcze. Jedna z koleżanek się wyleczyła psychoterapią.
Nie zostawiaj tego w ten sposób, spróbuj poszukać psychoterapeuty. Spróbujcie.
Są tez grupy wsparcia DDA. Nie jesteście sami, nie jesteście skazani na życie
bez pomocy, a jeśli masz już wszystkiego dość, pamietaj ze to nie ty masz
wszystkiego dość, tylko coś w tobie co było wychowywane w domu alkoholika ma
dosć i to ono chciałoby przestać istnieć. Ty możesz żyć dalej.

www.parpa.pl/?subL=1&checkL=3
www.alkoholizm.akcjasos.pl/czat_dda.php
dda.bhd.pl/

(pełno jest takich miejsc w internecie)

[mamjuzdosc1]

a wiesz może coś w tym jest, co napisałaś. Dziękuję, może faktycznie musimy w
jakiś sposób podjąć lecznie? Tylko ciekawe czy w mojej pipidówce są jakieś
grupy wsparcia?
Już sama nie wiem i łąpię się każdej wskazówki

[sutra]

A poczytaj sobie te linki, poszukaj w sieci jeszcze o DDA, i zobaczysz, ze to
właśnie o to chodzi. Niestety, ale i na szczeście, bo coś z tym można zrobić.
Trzymaj się ciepło!

wierze ze mozna miec dosc ale ...........

[ja275]

nalezy myslec pozytywnie, grunt to nie poddawac sie i walczyc z bzdurnymi
myslami chociazby nie wiem z jakich sil, mnie tez nie jest latwo bo choruje na
miastenie co objawia sie meczliwoscia miesni, mam dwoje malych dzieci w wieku
2,5 lat i 6 miesiecy jestem z dala od miasta rodzinnego nie mam znikad pomocy,
jestem zdana sama na siebie, maz pracuje po 12 h na dobe i musze byc silna,
bywa ze z dnia na dzien walcze sama ze soba z ta paskudna choroba ale staram
sie nie poddawac, wygladam przez okno i gdy widze swiecace slonce od razu chce
mi sie zyc, ide na spacer z dzieciakami robiac przy tym cos dla siebie (
pozwalam sobie na odrobine luksusu w postaci malej czarnej, co poprawia
niesamowicie nastroj)tez mam dosc myslenia o gotowaniu, sprzataniu, praniu tez
czepiam sie jak stare babsko ale wiem ze nic nie dzieje sie bez przyczyny, to
wszystko wynika z ogromnego zmeczenia, gdy dzien jest do duszy wtedy mysle no
coz jutro bedzie lepiej,,,,,,tak wiec zycze duzo pozytywnego myslenia i
usmiechu bo pogoda jest coraz ladniejsza............przeciesz robimy to wszytko
dla naszych dzieci ktore rosna w mgnieniu oka.........czy nie zal tych pieknych
chwil kiedy dzieci byly takie malutkie..........

[monik181]

Ja też. Z mężem suer ale co z tego skoro widujemy się tylko w wekeend.
Mieszkaliśmy kiedyś z teściem, alkoholikiem, od którego śmieliśmy się
wyprowadzić. Cała rodzina oburzona, jak to? Zostawili starego ojca, ale to co
przeżyliśmy to nieważne. Przez 4 lata zero kontaktu z rodziną męża. Dzici małe.
Znikąd pomocy. Ile to razy zostawały same w domu, bo nie było innego wyjścia.
To co teraz mamy zawdzięczamy tylko swojej pracy. Nagle sobie przypomnieli, bo
potrzebują pomocy, kredyt, żyranta, jest im ciężko. Zdołowali mnie całkiem. Moi
rodzice alkoholicy z psychozą Korsakowa, coś z schizofremi i Alzchaimera. Tyle
razy prosiłam obydwóch, później tatę, bo mama zachorowała pierwsza. Teraz
trzeba nimi się opiekować. Niestety ja mam mieszkanie dwupokojowe i dwoje
dzieci w tym młodszy syn ADHD. Mieliśmy mamę 2 miesiące to było poprostu
piekło. Przykro mi nie mogę się nimi zająć. Musiałam wybrać moje dzieci czy moi
rodzice, którzy zachorowali na własną proźbę. Dla mamy załatwiamy dom pomocy.
Pewnie posypią się zarzuty co za dziecko co oddaje rodziców. Niestety
rzeczywistość jest okropna. Kiedyś też myślałam, że nie mogłabym oddać mamy do
DPS , ale dopiero jak znalazłam się w takiej sytuacji wiem co to znaczy.
Właściwie to nie wiem z czego mam się cieszyć. Zastanawiam sę czy w życiu
spotka mnie jeszcze coś dobrego?

[mamjuzdosc1]

Moniko faktycznie cięzko masz - ale wybrałaś to, co uważałaś za mniejsze zło -
ja ciebie nie potępię, uważam, że i tak zrobiłaś dużo. Dlaczego dzieci muszą
odpowiadać za życie i postępki rodziców, którzy zgotowali niektórym z
nas "piekło na ziemi" ? ech Monia każdy ma swoją historię.
Całe szczęście że masz oparcie w mężu. Trzymam kciuki, rodzinka się nie
przejmuj, jak chcą to niech sami wezmą mamę i ojca do siebie. Wierzę, że
staniesz na nogi psychicznie, tak samo jak zaczynam wierzyć, że ja też w końcu
się podniosę. Ale coraz trudniej mi to przychodzi