na ilu m2 mieszkacie?

[isa2]

Ja troszke Cie rozumiem. Mieszkalismy w 68 m. Mieszkanie mialo olbrzymi salon
polaczony z kuchnia i przedpokojem (open space) i 13m sypialnie. Niby duze, ale
mielismz podobnz problem. Teraz mamy 76 m, cztery pokoje. Dziecko ma wlasny
pokoik a w polowie przyszlego roku, jak 2ga dzidzia troche podrosnie, bedziemy
musieli oddac gabinet dla 2giej pociechy. Gabinet mozna przeciez przeniesc do
sypialni! Tak tez mozecie zrobic.

[bastet7]

No, gorzej jak sie ma 6-metrową sypialnię, gdzie prawie całą powierzchnię
zajmuje łóżko... nawet małe krzesełko się nie zmieści.

[bastet7]

I tak jeszcze dodam, ze gdybym nie miała własnego mieszkania, to bym się nie
decydowała na ślub...a bez pokoju dla dziecka - na dziecko. Na wszystko muszą
być warunki. W końcu dziecko jak podrośnie chciałoby miec własny kąt, ubrania ,
zabawki etc. A zimą chodzic w zimowej kurtce, a nie owijac się miłością
rodziców. Także nie przesadzajcie z tym, że bez kasy da się żyć. Ja po prostu
jestem realistką.

[deela]

a moze ty przeaadzasz?
dziecko gdzies do drugiego roku zycia spokojnie sie z nami pomiesci w tej kawalerce a do tego czasu mysle ze zmienia sie nasze warunki, na dziecko mnie stac nie bedzie sie owijac matczyna miolscia w zimie tylko ciepla kurteczka
po prostu nie wiem co ma do tego metyraz mieszkania?
to nie rzecz ostateczna wszystko da sie zmienic

[blaszany_dzwoneczek]

Tylko, że przy takiej hierarchii wartości mogłoby się okazać, ża jak już ktoś by
sie odpowiednio dużego mieszkania i innych udogodnień "niezbędnych" do
posiadania dziecka dorobił, to na samo dziecko będzie już za późno. I wtedy co -
sfrustrowani niedoszli rodzice na odpowiednio dużym metrażu, wszystko
przygotowane, obmyślane, wygodne, pokój dla dziecka czeka, tylko dziecka brak.

[emma_sz]

Zgadzam się całkowicie. Nie mówię, że tak mają robić wszyscy, ja jednak jak już
pisałam na dziecko w kawalerce bym się nie zdecydowała - mam prawo. Inni niech
sobie żyją jak chcą, nic mi do tego. Forum jest jednak od wymiany opinii i
dziwie się oskarżeniom typu : "ważniejszy jest dom z basenem niż dziecko". Tak
samo jak wiem, że na naszych 80 m2 na drugie dziecko raczej się nie zdecyduję.
Jak już ktoś napisał nie wyobrażam sobie spania w jednym pokoju z komputerem,
telewizorem itd.

[deela]

straszne
po prostu ci szczerze zycze (pewnie nie uwierzysz ze szczerze) zebys nie miala wiekszych problemow niz spanie z komputerem w jednym pomieszczeniu :rotfl:

[liwilla1]

a ja spie nie tylko z kompem w "nogach" ale takze z kuchnia 4 metry od lozka i
jestem bardzo szczesliwa, bo jeszcze 2 miesiace temu, bedac w 7mc gotowalam na
podlodze na kuchence polowej, na podlodze mialam deske do krojenia, a z szafki
na buty z Ikei (19.90) zrobilismy sobie taki japonski stolik na jedzonko z
siedzeniem na poduszkach teraz mam kuchnie jak z bajki, z lodowka, z
piekarnikiem, plyta grzewcza i zmywarka, ze zlewem i woda (wczesniej naczynia
mylismy w maciupnej umywalce w lazience), ba-mamy nawet pralke!!! jestem taka
szczesliwa i choc mam dziure w suficie z drabina prowadzaca na drugi poziom,
to na razie bedziemy sie szczesliwie miescic w tych 30m2 i zbierac $ na
wykonczenie gory

[crises]

Spanie z komputerem w jednym pokoju, kiedy druga osoba pracuje, to jakieś kompletne nieporozumienie. Nie wyobrażam sobie spania w takich warunkach. Niektóry ludzie mają komputer w domu nie tylko po to, żeby wypisywać durnoty na forach, tylko do zarabiania pieniędzy, w związku z czym czasem się tak zdarza, że ktoś po prostu musi coś zrobić, bez względu na porę. Jeśli więc w domu jest ktoś, kto w nim pracuje, minimalna konfiguracja dla mieszkania _docelowego_ dla dwóch osób to:

- salon (może być łączony z kuchnią), czyli miejsce, gdzie można odpocząć i przyjąć gości, i gdzie nie trzeba patrzeć na cały bałagan, jaki zwykle ma się na stanowisku pracy,
- sypialnia (osobna, żeby nie trzeba było codziennie ścielić łóżka),
- gabinet, czyli miejsce, gdzie ktoś może pracować, nie przeszkadzając drugiej osobie i nie sprzątając obsesyjnie roboczego bałaganu.

Ewentualne dziecko to oczywiście dodatkowy pokój.

[edytek1]

A czy mieszkania nie można zmienić? Prawda jest taka, ze gdyby nie pomoc
rodziców lub kogoś innego z rodziny to nikt by nie miał mieszkania zanim nie
zacznie pracować i mieć zdolności kredytowej czyli ok. 3 lat po studiach czyli
w wieku 28 lat ( to i tak lekko licząc)a wtedy też nie kupuje sie 100 m ( rata
kredytowa zjadłaby całą pensję) i wsadzić zęby w śćianę tylko 40 max 50.

[maga233]

my z mieszkamy z rodzicami. mamy do dyspozycji dla siebie jeden maly pokoik.
jakos sie zmiescimy...

[ukrywam_sie_pod_nickiem]

Czytając Twój post odnoszę wrażenie, ze jestes infantylna. To wszystko.

[agxa1]

ja mam ponad (niewiele ponad 50m2-3 pokoje...i tez sie zastanawiam jak to
bedzie.pomiescic sie pomiescimy ale boje sie ze wszystko bedzie na tzw kupie :-
(zobaczymy...

[zielaka]

My mieszkamy na poddaszu, gdzie powierzchni użytkowej (tzn. miejsca, gdzie jest
powyżej 1,70 m) jest ok. 25 m kw , na pozostałej powierzchni trzeba się
nachylać. Mamy sypialnię, pokój dzienny z małym aneksem kuchennym i łazienkę. Na
początku sierpnia urodzi się nasza córeczka, a my sie głowimy, jak tu wstawić
łóżeczko do i tak niewielkiej sypialni...Ale mamy parę pomysłów, był już
stolarz, który zrobi nam szafki na ubranka dla niuni (sprytnie wkompomowane w
spadzisty dach). Jakoś musimy się przemęczyć przez jakieś 2 lata, aż
przeprowadzimy się do nowego mieszkania (90 metrowego), a tam bedzie pokoik dla
naszej niuni. A póki co nie ma co się martwić, Wasze 60 m kw jest w sam raz
dla trójki, tylko musicie pomyśleć, jak je zagospodarować. Na poczatku i tak
niunia śpi przy rodzicach, a potem zawsze coś można wykombinować. POzdrawiam.

Czy to jest ważne

[mamakrzysia4]

dla mnie nie ważna jest rodzina a dom z basenem czy klitka w bloku- czy to jest
szczęście?

Melissa nie przesadzaj!!!!!!!!!!!!

[a.ziolkowska]

a ja mieszkam na 26 metrach i za mc przyjdzie na swiat nasz synek.... w
najlepszym wypadku zmienimy mieskzanie na wieksze za rok lub 2....
wiec prosze cie nie pisz takich głupot ze boisz sie ze sie nie pomiescicie!!!!!

pozdrawiam
Ola - mama Olivierka

o rany

[gosieja1]

Dziewczyny, skąd w Was tyle złości? O tych wszystkich rzeczach można napisać
nadając spokojny ton. Ja również uważam, że to kwestia organizacji, oczywiście
przy np. 27 metrach trzeba zrezygnować z wielu udogodnień. Znam rodziny, gdzie
mały metraż nie stanowi wielkiego problemu- nie trzeba oddzielnej biblioteki,
pokoju kominkowego, wspomnianego pokoju komputerowego. Melisso, Twój małżonek
bedzie potrzebował trochę spokoju - trzeba pomysleć o jakimś cichym zakątku dla
niego - znam ten ból naukowca. a jednocześnie chcielibyście mieć sferę dla
gości. My podzieliliśmy swój metraż (45m2) na trzy pokoje (dwa są mikroskopijne
ale dają poczucie prywatności). Salon jest bawialnia, miejscem przyjmowania
gości, pokojem komputerowym, biblioteką, po części jadalnią, itd. Życzę
powodzenia.

[olik35]

My narazie mieszkamy w malutkim mieszkanku (43 m), ale za miesiac
przeprowadzamy sie do innego,wiekszego, przede wszystkim zeby dzidzia miala
swoj pokoj. Bedziemy miec ok.95 metrow, wiec chyba niezle. Inna sprawa , ze
hipoteke bedziemy splacac do poznej starosci, ale coz... takie zycie...

[aborka]

ja tez mieszkałam na ok 60 metrach. ale wszystko zalezy od tego jak mieszkanie jest rozplanowane. u nas było duzo przestrzeni - salon, przedpokój i kuchnia otwarte i to z oknami na dwie strony budynku (jakby 3 oddzielne pomieszczenia ale bez drzwi) i sypalnia ok 11-13 metrów. My spalismy z dzieckim w tej sypialni. dziecko zajmuje nie duzo - tyle co łózeczko i komoda. wanienke trzymałam w wannie lub pod łożeczkiem, przewijak na łózku a wózek na korytarzu lub balkonie. Fakt ze nie wyobrazałam sobie mieszkania potem z 2 dzieci ani ze starszym dziekciem. i nich sie nie oburzają dziewczyny z mieszkan po 45 metrów. - jak sie ma 3 oddzielne pokoje, nawet małe to łatwiej miszkac rodzinie niz na takiej otwartej przestrzeni.
No ale nam sie trafiła okazja i zupełnie niespodziewnie kupilsmy dom pod miastem. suma nie wiele wieksza niz wartośc mieszkania a powierzchni 4 razy tyle. Teraz moge zapełniac dziećmi i ich szpargałami. i nikt mi nie wmówi ze 60 m mieszkania to szczyt marzeń

[blaszany_dzwoneczek]

aborka napisała:

> i nikt mi nie wmówi ze 60 m mieszkania to szczyt marzeń

Może i nie szczyt marzeń, ale też nie powód, żeby robić z tego problem i
narzekać, jak to dwie osoby i malutkie dziecko się pomieszczą. Życzę wszystkim
tylko takich problemów w życiu.

[tiuia]

> i nich sie nie oburzają dziewczyny z mieszkan po 45 metrów. - jak sie ma 3
> oddzielne pokoje, nawet małe to łatwiej miszkac rodzinie niz na takiej otwartej
> przestrzeni.

Moja droga, jesli masz na przyklad na 80 metrach 2 pokoje, to chyba pierwsze co
sie nasuwa, to remont i podzielenie tej przestrzeni w sposob bardziej odpowiedni
dla rodziny z dzieckiem. To naprawde o wiele korzystniejsza sytuacja, niz 3
pokoje na 45 metrach.
Swoja droga, nie powinny sie oburzac dziewczyny, ktore mieszkaja w domkach
jednorodzinnych, ze te ktore mieszkaja w 40 metrach w bloku moga byc lekko
zszokowane, ze 80 metrow ktos moze uwazac za maly metraz na 3 osoby
Co do kupna domu, to gratuluje U nas wygląda to tak, ze pewnie za nasze
mieszkanie spokojnie moglibysmy kupic chate w niektorych przepieknych
miejscowosciach. Tylko że w tym momencie priorytetem jest szybki i latwy dojazd
do centrum w moim miescie i do pracy. Tak wiec nie marudze, tylko juz pogodzilam
sie z sytuacja. Zwl. ze mieszkamy w fajnej, zielonej okolicy, balkon jest,
sąsiedzi spoko... Nie tylko metraz jest wazny

[emma_sz]

To też fakt, my też moglibyśmy za równowartość naszego mieszkania wybudować
sobie w niektórych miejscach całkiem spory dom, a już na pewno kupić o wiele
większe mieszkanie dalej od centrum ale narazie nie chcemy i nie czujemy takiej
potrzeby, we trójkę swobodnie się pomieścimy.
Ale jak będzie w przyszłości się okaże. Ta cała dyskusja trochę nie ma sensu bo
niemalże każda z nas ma zupełnie inną sytuację i inaczej na to wszystko patrzy.
Nie da się wszystkich zrównać do jednego poziomu - i dobrze

[aborka]

akurat ja miałam 59 i za chiny ludowe nie dało sie teo podzielic na wiecej pokoi - nie zebym chciała ale ci co kupowali chcieli. ciezko było sprzedac takie duze 2 pokoje. A z domkiem to sie tak trafiło ze ja woziłam dziecko do rodziców w te okolice a potem do pracy. Wiec mi sie dojazd bardzo skrócił (teraz mieszkam koło rodziców). za to mezowi sie wydłuzył (( Wiec ja nie jezdze ale czekam sama w domu.
Ale rozumiem osoby którym ciezko upchnąć coś w mieszkaniu. Ja 2 lata zastanawiałm sie jak w moim zmniescic (w wygodny sposób) sypialnie, pokój dziecka, stół jadalny, komputer, telewizor i kanape.... i nie było sensownego rozwiązania. A ja lubie miec wszystko optymalnie i pod ręką. oczywiscie gdyby sie okazja nie trafiła to bym pozostała przy niewygodnym rozwiązaniu i tyle.

[smacznamagda]

Przypomina mi się moja koleżanka, która mieszka z mężem i córeczką w mieszkaniu
o powierzchni 18m2. + balkon. Mała już chodzi do szkoły i jakoś dają sobie radę
od czasu jej narodzin.

[emma_sz]

To super, że dają sobie radę i są szczęśliwi. Osobiścię jednak chcę troszkę
więcej niż tylko "dawać sobie radę".
Nie rozumiem po prostu tego równania w dół, czyli porównywania swojej sytuacji
z tymi, którzy mają o wiele gorzej. Zdaję sobie sprawę, że jestem w świetnej
sytuacji i że dla niektórych to szczyt marzeń. Nie jest to też wcale dla mnie
jakiś problem, bynajmniej - doceniam to co mam ale czy dlatego, że mamy więcej
niż przeciętne młode małżeństwo w tym kraju nie mam już prawa sobie ponarzekać,
że przydałby się jeszcze jeden pokój? No bez przesady.

[blaszany_dzwoneczek]

emma_sz napisała:

czy dlatego, że mamy więcej
> niż przeciętne młode małżeństwo w tym kraju nie mam już prawa sobie ponarzekać,
>
> że przydałby się jeszcze jeden pokój? No bez przesady.

Możesz sobie ponarzekać, ale nie wszystkim to twoje narzekanie musi się podobać.
Są ludzie, dla których szklanka jest zawsze do połowy pełna, są też i tacy dla
których jest zawsze do połowy pusta. Ja jakoś wolę tych pierwszych.
Druga sprawa to hierarchia wartości. Twoja sprawa, jeśli na 80 metrach jest Ci
za ciasno na drugie dziecko i tylko dlatego się na nie nie zdecydujesz. Ale nie
będę Ci bić brawo za takie wybory życiowe. Brawo biję znajomym, którzy
mieszkając ze swoim dzieckiem w dwóch maleńkich pokoikach, uznali, że szklanka
jest jeszcze tak pełna, że zostali rodziną zastępczą dla drugiego maluszka. I
nie narzekają.

[emma_sz]

Oj mylisz się - nie jestem typem wiecznie narzekającym i marudzącym. Doceniam
to co mam i bardzo się z tego cieszę. A jeśli coś chcę zmienić, czy osiągnąć to
raczej biorę się do roboty, a nie siedzę bezczynnie i narzekam. Na drugie
dziecko w tym mieszkaniu się nie zdecuduję nie z mojego egoizmu, czy dlatego bo
za ciasno, tylko dlatego, że drugiemu dziecku nie byłabym w stanie zapewnić
oddzielnego pokoju. No chyba, że połączony z kuchnią salon byłby gabinetem,
sypialnią rodziców i salonem w jednym. Poza tym jest jeszcze jedna kwestia,
póki co nawet nie wiem czy w ogólę chciałabym mieć dwójkę dzieci, może też stąd
wcześniejsza argumentacja. Nie każdy w końcu musi pragnąć dwójki, czy trójki
dzieci, nie każdy musi w ogóle chcieć dzieci. Nie nazwałabym tych, którzy nie
chcą w ogóle w jakiś sposób gorszymi od tych, którzy wychowują dwójke swoich i
nawet trójkę adoptowanych dzieci.
Nie chcę, żebyśmy z dziećmi sobie "jakoś dawali radę", chcę dla nich więcej.
Sama mogłabym mieć niewiele, ale gdy w grę wchodzą dzieci wszystko się zmienia.
Jeśli jednak mam szansę mieć sporo przestrzeni, swobody i czuć się świetnie w
swoim mieszkaniu to z niej skorzystam - logiczne.

[anagram2]

a ja chciałabym dom z ogrodem. Taki 80m2 by mi wystarczył. Teraz mam 50 m2 w
bloku ale nie jestem u siebie. a miec cos swojego? to pełnia szcześcia.
Przynajmiej stac mnie na priv gina i prenatal. Od czasu do czasu to nawet
winogrona kupuje. Smieszne? Wcale nie z moja i meża pensją. Trzeba sie pogodzic
z tym, że 80m2 to dla niektórych pełnia szcześcia a dla innych minimum
socjalne. Na rzeczy dla malucha zawsze sie miejsce znajdzie. My stosujemy
technike ścianową-wszystkie ściany są opólkowane, oszafowane. Jeśli masz meble
w jasnych kolorach to nie wyglada to tragicznie. No i pudełka załatwiaja
sprawę. Pod szafą, na szafie, na balkoniku.

[antosia.mama]

O dżizas...Mieszkam na 42 metrach z mężem, córeczką i durnym psem. Nie miałabym
nic przeciwko większej chałupce, ale jestem przywyczajona do ciasnoty, zawsze
miałam pokój z bratem, rodzice drugi i było tego wszystkiego 49 metrów. Dla
mnie jest ok, zakładając, ze będzie tylko jedna dzidzia, ale z dwojgiem też dam
radę. Nie ja jedna mieszkam w bloku na takim metrażu. Mężowi jest nieco ciężej,
bo przed ślubem mieszkał z rodzicami i bratem na 500 metrach...))

[anek.anek]

Melissa,
trzy pokoje można zaaranżować w taki sposób żeby pomieściło się wszystko i wszyscy.
Możecie wydzielić z salonu parę metrów na gabinet dla męża, albo swoją sypialnię
- może za pomocą ścianki działowej albo rozsuwanych drzwi. Albo przenieść
gabinet do sypialni (to już zależy w jakich godzinach mąż pracuje, kiedy
chodzicie spać itd).
Wszystko da się zrobić.

[kammik]

Z dzieckiem jest tak, ze niezaleznie od metrazu i tak zajmie kazdy wolny
centymetr Na poczatku pewnie i tak zamelduje sie w Waszej sypialni, problem
moze pojawic sie wtedy, kiedy bedziecie chcieli, zeby mialo wlasny pokoj. Wtedy
mozna ew. rozwazyc polaczenie gabinetu i Waszej sypialni (o ile mąż nie pracuje
po nocach) a pokoj po sypialni przeznaczyc na dzieciecy. Wanienke upchniesz w
lazience, wozek moze w przedpokoju, a wszelkie przewijakowe i ubrankowe rzeczy
w sypialni (chociaz i tak pewnie beda sie walac po calym mieszkaniu)
Przerabialam zycie we trojke na kilkunastu metrach (jak wiadomo, wszystko da
sie przezyc), na 35, na 40.
Teraz mieszkam z synkiem (10lat) i niemezem na 68m2 plus skosy na poddaszu
(razem ok. 80m). Moje drugie dziecko pewnie sie zalapie jeszcze na to
mieszkanie, ale mam nadzieje, ze nie bedzie to dlugi okres i wyniesiemy sie do
czegos wiekszego. W tej chwili bowiem nie da sie tu wygospodarowac drugiego
dzieciecego pokoju.

[adsa_21]

ja mieszkam razem z synkiem w jednym pokoju na 9m2.
Troche malo ale juz przywyklismy..
A mieszkanie w calosci ma 58 m2

tak bez złośliwości dla odmiany :)

[zonka77]

My mieszkamy z córką na 63m, trzy pokoje w tym jeden chyba dość duży (25m)
Odkąd mała się urodziła nie mieszkaliśmy w mieszkaniu mniejszym niż 45m,
dwupokojowym (zaliczyliśmy po jej urodzeniu 3 przeprowadzki, przed urodzeniem -
jedną, właśnie na dwa pokoje, właśnie dlatego że miała się urodzić)
Powiem szczerze. Na początku dwa pokoje były bardzo ok. Teraz trzy to minimum na
którym dobrze się czujemy. Tak jak jest - jest ok. My mamy swój kąt (sypialnie)
córka swoje królestwo, i mamy pokój dzienny gdzie jest tv i komputer. Myślimy
bardzo serio o następnym dziecku ale w związku z tym marzymy żeby jak
najszybciej kupić działkę i sprzedać mieszkanko i mieć dom.
Dlaczego takie to dla nas ważne? Dla mnie sczególnie ważne? Wychowałam się z
rodzicami i bratem w 45m. Wiem co znaczy dorastać ze starszym bratem w jednym
małym pokoiku. Wiem co znaczy maleńka kuchnia do której mieści się jedna osoba
bo dwie to już tłok. Pamiętam ciasnotę, kłótnie i niemal nienawiść z bratem
(chociaż kochaliśmy sięi kochamy) bo in za głośno muzykę puszczał, bo ja robiłam
bałagan lalkami, bo on kolege przyprowadzł a ja chciałam koleżankę.Brrr
I powiem wam że nie chcę aby moje dzieci tego doświadczały. Powiedzwmy że jak
się nie uda to na tych 63m też przeżyjemy z 2 dzieci, aczkolwiek to będzie
ostateczność dla mnie bo rok, dwa może małe pomieszkać z nami w pokoju a potem
znowu my do pokoju dziennego a maluchowi trzeba będzie pokoik zrobić. Tak będzie
w miarę ok ale przy 2 dzieci minimum to 3 pokoje. Wiem, można żyć i w jednym.
Ale ja nie chcę, Bogu dziękuję że nie muszę i mam strasznę nadzieję że już nie
będę musiała.
Gfybyśmy nie kupili tego mieszkania o następnym dzieciaczku byśmy nawet nie
rozprawiali. Zakłócilibyśmy się na śmierć w ciasnocie. A kochamy się bardzo.

Dodam na koniec że mąż ma córkę z pierwszego małżeństwa która często u nas jest
i kiedy mieszkaliśmy w 2 pokojach bywało naprawdę ciasno.
Moi rodzice mają dom. Mieszkają swobodnie. Dom to moje marzenie. Współczuję tym
którzy się gniotą w klitkach (sama się pół życia gniotłam bardzo). ROZUMIEM tych
którzy się zastanawiają czy i jak dadzą radę. Ja nie wiem czy bym dała radę
psychicznie z 2 dzieci w dwóch pokoikach - raczej nie. No pewnie - jakbym
musiała to bym dała, ale nie chcę!!

PS szanuję zdanie że nie trzeba mieć miejsca na dzieci - może są tacy którym to
nie przeszkadza, którzy potrafią tak wychowywać dzieci aby dla nich ciasnota nie
była koszmarem i pasmem kłótni. Ja nie chcęi nie potrafę, rozumiem że ktoś może
i potrafić i chcieć

[mat.teacher]

Mam na szczęście męża "na stanowisku" i dzięki temu możemy sobie pozwolić na
mieszkanie w pięknym domku, co prawda parterowym ale za to o powierzchni
mieszkalnej 218 metrów. Do tego ogródek, a raczej ogród. Dużo sprzątania ale za
to dużo przestrzeni.
Mamy jedno dziecko ale rozważamy jeszcze powiększenie rodziny. Miejsce jest.

[egoya]

ja nie mam na stanowisku, niestety. Ale mieszkamy w domu mojej mamy, ona parter my piętro. pokoje, kuchnia i łazienka i duuży korytarz. Jakieś 100m2. mamy dwójkę dzieci, zamieszkują jeden pokój, my w sypialni a duży poświęcony na salon. Na razie nam starcza, ale chcemy sobie poddasze zrobić i przenieśc się tam z sypialnią i gabinecik mały zrobić plus wielki salon. A chłopców rozdzielimy. Ale to na razie nasze marzenia, bo ja nie pracuję a mąż z pensją policjanta też wiele nie może zdziałać. Tym bardziej że każdy grosz odkłądamy na remonty: skończyliśmy dopiero wymianę okien i ocieplenie , a w tym roku robimy cholerny balkon, którego mam 70 m2!! Nie wiem dziewczyny, co jest gorsze. Bo jak się nie ma za wiele kasy, to mieszkanie w takim wielkim domu trochę męczy. Ale mamy ogromną działkę: jedna część to ogród i folia, druga przydomowa na trawki , iglaczki i kwiatuszki, a trzecia na kury i psy. Pozdrawiam.

[2006m1]

> mamy duzy salon z kuchnią + sypialnie i gabinet (mąż jest naukowcem). I gdzie
> tu wcisnąć malucha??
tylko gabinetu nie likwidowac nie daj bosze!
no jak to gdzie wcisnac??no np balkon macie??? to moze tam co???albo piwnica
he???

Smiechu warte....

jak jest u Was? Czy wraz z pojaiweniem się dziecka przeniesliście się do
> większego mieszkania (domu)?

no po pierwszym na 500m2 a po drugim to juz taki problem mielismy ze nad czy
sie pomiescimy ze nad Bundestagiem sie zastanawialismy, ale po dlugich
namyslach wystarczyl Belweder))))))))))))))

[iljana]

Czasy się zmieniają ale mozliwości finansowe młodych małżeństw nie bardzo

Nie wydaje mi sie, by nie można było pomieścić sie z dzieckiem w 60 m. Trzeba
zrezygnować z gabinetu lub sypialni. Znam rodziny 5 i 6 osobowe mieszkające na
30 m.. im nie zazdroszczę.

Jesli nie widzisz miejsca dla malucha, zmień mieszkanie na większe, by dzidzia
miała swój pokój

[triss_merigold6]

Autorkę rozumiem. Ciasnota jest klaustrofobiczna, męczaca a brak miejsca tylko
dla siebie na dłuższą metę wkurza zwyczajnie. Niemal od zawsze miałam własny
pokój więc opcja mieszkania w ciasnocie jest sennym koszmarem.
Mam 3 pokoje, 76 m, układ z kuchnią otwartą na duży pokój i dość obszerny
przedpokój. Przy jednym dziecku jeszcze małym jakoś to funkcjonuje. Przy
starszym musimy zmienić mieszkanie na większe tak żeby syn miał własny pokój.
Naprawdę inaczej się żyje w przestrzeni niezagraconej, inaczej śpi w sypialni
bez tv, komputerów i regałów z książkami.

[emma_sz]

Jak dobrze, że ktoś ma podobne zdanie do mnie
Bo już myślałam, że jakaś za wygodnicka jestem

[crises]

Nie jesteś wygodnicka tylko normalna. Chęć właśnej posiadania własnej przestrzeni, terytorium, miejsca do wygodnej pracy i niezakłóconego wypoczynku, to całkowicie naturalna ludzka potrzeba. Cóż, ludzie sobie potrafią zracjonalizować wszystko: mieszkanie na 20m2, z teściową i z kozą. Ja osobiście racjonalizacją się brzydzę: nasze pierwsze wspólne mieszkanie miało 35m2 i choć mieszkaliśmy w nim tylko we dwójkę, nigdy nie udawałam, że jest super, wygodne, i na wszystko starcza miejsca. Było ciasne, najnormalniej w świecie ciasne i niewygodne. Opowieści, że na 35m2 można się wygodnie pomieścić z dzieckiem, to, przepraszam za wyrażenie, sikanie po ścianie.

to ja tez was zbulwersuje :-)

[janowa]

Poprzednie nasze mieszkanie mialo 180 m2 - oprocz kuchni i salonu z jadalnia
byly 3 sypialnie. Przy jednym synku bylo ok, chociaz jak przyjezdzali goscie to
musieli spac w gabinecie malza, co czasem utrudnialo mu prace. No i nie wiecej
niz jedna para na raz. Ale jak pojawily sie blizniaki to juz bylo zle - spaly w
naszej sypialni, niania musiala zamieszkac z nami - i zajela gabinet, komputer
wyladowal w jadalni, a gosci juz nie bylo gdzie upychac. Moja mama musiala spac
na nierozkladanej sofie w salonie przez 2 miesiace - cud, ze jej kregoslup nie
wysiadl.
Mozecie mnie zlinczowac za "takie" problemy Czasami jednak metraz nie
zalatwia sprawy. A mieszkanie bylo wynajmowane, wiec nie moglismy sobie
poprzedzielac.
Teraz mamy dom - 9 pokoi, kazdy ma gdzie sie podziac (lacznie z niania), dzieci
maja swoje "krolestwa", a goscie moga byc godnie przyjeci Nawet w sporej
liczbie, co bardzo lubie. A mieszkamy daleko od swoich rodzin, wiec w odwiedziny
przyjezdzaja przynajmniej na kilka dni i trudno byloby ich poslac do hotelu.

Zeby nie bylo nieporozumien - mialabym dziecko i w kawalerce 30-metrowej, bo nie
wyobrazam sobie nie miec. Ale na pewno nie trojke. I na pewno, mimo wszystko,
cierpialabym na brak miejsca - co nie wyklucza bycia szczesliwym.

I nie wydaje mi sie, zeby autorka byla nieszczesliwa z powodu metrazu - po
prostu zastanawia sie, jak to urzadzic. Nie ma co na nia napadac. Rownie dobrze
mozecie napadac na kogos, kto nie lubi wolowiny, podczas gdy w Afryce gloduja
dzieci i one by nie pogardzily...


---
"Bo tak normalnie to człowiek (kobieta człowiek ma pierś, a na niej cyce) "
bonkreta

:)

[triss_merigold6]

Janowa, łapię o co Ci chodzi z tym metrażem. Moi rodzice w Kanadzie mieszkali
w domu - jak na tamtejsze warunki dość standardowym - ze 250 m powierzchni
mieszkalnej. Boskie to było, każde pomieszczenie do innego celu - kuchnia,
jadalnia, gabinet, pokój dzienny, sypialnie z łazienkami na piętrze. Normalnie
aż się chciało tam przebywać, luz i przestrzeń.
Znajomi ze studiów mieszkali na 19 m we trójkę. Kawalerka bez balkonu. Po 2
godzinnej wizycie miałam wrażenie, że się uduszę z braku miejsca.

[emilama]

Na niecałych 40. Pytasz gdzie tu wcisnąć dziecko...hmmm może do kuchni?
Znajoma mieszkała na 11m2(rodzina 4 os) i tak ciasno nie było. Dla chcącego nic
trudnego.

[janowa]

emilama napisała:

> Znajoma mieszkała na 11m2(rodzina 4 os) i tak ciasno nie było.

-

janowa

[figrut]

Tu gdzie mieszkam był kiedyś strych, a jak moja teściowa była dzieckiem, to
mieszkanie było na parterze. Na dole jest pokój, który gdyby miał proste kąty
miał by 16m2. Niestety, w jednym z kątów jest ściana [która za mieszkankiem
tworzy korytarz] - stary budynek, dziwny projekt - pokój w rzeczywistości ma
12m2. Do tego jest kuchnia - 10m2. W tym mieszkaniu mieszkała jako dziecko moja
teściowa z czwórką swojego rodzeństwa, rodzicami [czyli 7 osób] i zawsze jakimś
psem. Na moje pytanie dlaczego nie zrobili sobie pokoju ze strychu,
odpowiedziała, że im ciasno nie było i wszyscy się zmieścili.

[janowa]

Nie moge kwestionowac czyis odczuc. Ja wiem, ze bym nie wyrobila w takiej
ciasnocie
Ale cos w tym jest. Jak kupilismy mieszkanie jako inwestycje (106 m2) moja mama
mieszkala w kawalerce 28 m2. Chcialam, zeby mogla zyc sobie wreszcie w luksusie
i zaproponowalismy, ze jej kawalerke sie wynajmie, a ona sie przeniesie do tego
nowego. Dluuuuuugo musialam ja przekonywac, twierdzila, ze jej tam dobrze, ze
nie ciasno itd. Ale sie wreszcie udalo, teraz jest zadowolona i moze cala
rodzine na imieniny zaprosic
---
"Bo tak normalnie to człowiek (kobieta człowiek ma pierś, a na niej cyce) "
bonkreta

11m2 ?????

[zonka77]

I tak ciasno nie było????? Co oni latać umieli? Dziewczyno nie przesadzaj, 4
osoby na 11m2 to jakiś koszmar

[emilama]

Mieszkanie w starym budownictwie, pełna zabudowa jednej ściany z miejscem na
dwa łóżka + tzrecie pod pzreciwległą ścianą. Nie wierzysz? Zajrzyj do mnie,
zapraszam, ci ludzie mieszkali obok mnie.E.

[melmire]

Przypomne, za Chmielewska, ze byle krowa ma prawo do 6 metrow kwadratowych.
Gdybym miala mieszkac w cztery osoby na 11 metrach, to chyba bym te trzy osoby
wymordowala ktorejs nocy Moze te metraze sa powodem czesci niesnasek
malzenskich i gorszych patologii?

[tora99]

wierze ze tak mieszkaja, ale w to, ze ciasnoty tam nie ma to szczerze watpie

wierzę ale

[zonka77]

nie w to że nie jest ciasno. Myślę że takie mieszkanie nie powinno być
przykładem - da się owszem, ale nie wierzę że nie jest to ciasnota wpływająca
na relacje i psychikę mieszkańców

[asiaasia1]

Skoro wszystkie zdrowo rozsądkowo podeszły(śmy) do sprawy 11m2, myślę, że i inni mają podobną opinię. Pytanie- dlaczego tym ludziom nikt nie pomógł do tej pory?
Nie sądzę, żeby mieszkali w takim małym metrażu z własnego wyboru ...
Sama spędziłam dzieciństwo w dość małym pomieszczeniu i nie był to świadmomy wybór moich rodziców bynajmniej tylko zwykły brak kasy (oboje mają wyższe wykształecenie, mieszkamy w warszawie od zawsze).

[triss_merigold6]

Yyy a kto miałby im pomóc? Sugerujesz, że ktoś powinien im kupić większe
mieszkanie? Zawsze można zwrócić się do gminy o przydział lokalu komunalnego.

[asiaasia1]

Jasne, że nie.

Zajebiście jest sobie rozmawiać o 11m2 na jakimś forum i teoretyzować, czy tym ludziom jest super swobodnie w mieszkaniu nie większym niż więzienna cela albo klatka w ZOO, czy może jest im jednak super ciasno i czy to przypadkiem metraż nie wpływa na ich relacje.
Może ci ludzie czekają na te mieszkanie komunalne juz n-ty rok albo potrzebna im rada, pomoc merytoryczna, jak coś takiego załatwić ?
Nie sądzę, że nie chcieliby skorzystać z możliwości mieszkania w czymś większym niż więzienny wychodek, więc może warto było im pomóc (w przeszłości)zamiast pieprzyć na forum o ich relacjach.

[zonka77]

asiaasia a skąd ty wiesz czy ktoś nie pomaga rodzinom potrzebującym? Co wiesz np
o mnie? Może pomagam podobnej rodzinie i to sporo? Ja nie teoretyzuję czy im
(tej rodzinie w 11m mieszkaniu) jest dobrze czy źle - po prostu nie wierzę że
nie jest im ciasno i współczuję, nie twierdzę też że to ich wina czy ochota tak
mieszkać. Chodzi mi o to żeby nie stawiać takich sytuacji jako przykładu bo to
jest skrajność.

u mnie za sciana zyja 4 osoby w 11 m plus

[shady27]

malenka kuchnia jako przedpokoj, za cholere nie wiem jak oni sie tam meiszacza...to jakis koszmar

[reyhana]

Przez ostatnch pięc lat mieszkalismy na 52 metrach we dwójkę + kot.
Odkąd mamy dziecko, intensywnie szukamy działki na której postawimy dom.

[bea.bea]

to wszystko kwestia organizacji...
mam 60m i tu mam salon...sypialnie...własną pracownie i dziecko ma
pokój....pokoi mam 3..

jak to sie stało....
ano nikt nie powiedział , że w najwiekszym pokoju musi byc salon....więc salon
mam w średnim....w małym jest mały.....a w dużym mieści się sypialnio
pracownia.....funkcjonyje to całkiem dobrze....

[triss_merigold6]

Wiesz, ja sobie nie strzelę sypialni w pokoju otwartym na kuchnię i bez drzwi.

[magda270519761]

Pierwszą córke wychowywałam w pokoju z kuchnią i dużym holem i było ok, teraz
mam duży dom i co ciągle gdzieś biega , chce na schody(mimo bramki), zabawki i
tak są w całym domu , a dziecko i tak jest z nami w pokoju i tak pewnie będzie
aż skończy 2 lata.

[egoya]

to faktycznie kwestia organizacji, ja np. spokojnie mogłabym zrobić sobie garderobę na korytarzu (i takową zorbię jak kaskę odłoże), a kompa z sypialni wywalę, ale jak mały podrośnie bo załatwia nam klawiatury. Mogłabym duży pokój spokojnie przerobić, ale na razie nie mam potrzeby
Ale nie wiem jak można mieszkać na 11m2 we 4, a w dodatku ma nie być ciasno. A może to jednak był większy metraż????

[triss_merigold6]

To musiało być 111 m2. Przy takim metrażu na jedym poziomie raczej nie jest
ciasno.DD

[bea.bea]

))...))
zawsze mozna zamurowac...albo coś wybic..czytaj ściane...))

mój rozkład mieszkania świetnie do obecnego układu pasuje....średni jest koło
kuchni...
a ściana nosna dzieli mieszkanie na dwie części....( w drugiej jest duży i
mały.....ale jedna ściana poleciała.....w planach poleci jeszcze
jedna...powiększymy łazienke...

[britt2]

140m2 do 1roku mloda u nas w pokoju mieszkala.

[mac62]

Idąc tokiem myślenia założycielki wątku 120 m/2 na 5 dzieci to zyt mało,
niezadługo pojawi się 6-o matulu gdzie ja go położę. Chyba oddam do adopcji,bo
nie mamy miejsca?????!!!!!!