Życie jest takie niesprawiedliwe.

[bogusia344]

Z moim mężem układało się wspaniale. Kochaliśmy się, szanowali, byliśmy
przyjaciółmi, kochankami a jednocześnie rodzicami. Pobraliśmy się sześć lat
temu. W 2005 roku wprowadziliśmy się do domu, który był owocem naszej
wspólnej pracy, kupiliśmy samochód. Dzieci rosły, czas płynął wydawałoby się,
że zycie jest bajką. Oboje pochodziliśmy ze skromnych biednych rodzin ale
mieliśmy marzenia, wiarę i chęć do życia. Nagle bańka prysła. 26 lutego
dzwoni teleon i dowiaduje się, że mąż miał ciężki wypadek samochodowy, leży
nieprzytomny w szpitalu i nie wiadomo czy przeżyje. Pojechałam do niego aby
trzymać go za rękę, dać mu siłę ale niestety obrażenia były tak liczne i
rozległe że nie dało się go uratować. Umiera 1 marca 2006 pozostawiając mnie
i dwie córki: 6 lat i 2 lata. Zycie zamienia się w szkołe przetrwania. Jeden
dzień smutku jest dłuższy od miesiąca radości.
Czy jest ktoś na forum kto przechodził przez podobne piekło , z kim
mogłabym porozmawiać?

strasznie Ci wspolczuje naprawde :( trzymaj sie

[ja275]

jakos !!!

[elkusia]

nie mam takich doświadczeń, ale odkąd urodziłam córeczkę-pojawił się u mnie lęk
przed śmiercią. Nie potrafię Ci inaczej pomóc, niż przesyłając słowa wsparcia.
Mam nadzieję, że uda Ci się jeszcze nauczyć na nowo żyć, bo mimo wszystko
warto. Myślę, że tylko inni ludzie są w stanie wynagrodzić nam
niesprawiedliwość życia. Trzymaj się, pozdrawiam bardzo serdecznie

[m_amelie]

witaj bogusiu!
nie moge sobie wyobrazic jak sie czujesz w tej chwili...pelna smutku i zlosci!
u mnie jest podobnie...wszystko pieknie, zycie wygrane na loterii, z wspanialym
mezem i dzieckiem, wszytsko wydaje sie poukladane...czesto mysle o najgorszym. o
tym jak dlugo mozna byc szczesliwym.
strasznie dlugo czekalam na taka "sielanke", cale zycie mozna by powiedziec...
ale wierze ze nie ma czegos takiego jak wyczerpane szczescie!!i dla kazdego
znajdzie sie "raj" na ziemi...wierze bardzo mocno ze dla Ciebie i Twojej rodziny
chmury na niebie sie rozstapia i poczujesz ze znowu jestes szczesliwa!!
i zagosci na Twojej twarzy usmiech...
trzymam kciuki!!

[agnieszkas72]

Bardzo,bardzo Ci współczuję.Życzę jak najwięcej sił dla Ciebie i jak najwięcej
życzliwych,pomocnych ludzi wokół Was.To co spotkało Twoją rodzinę jest straszne
ale myślę,że poradzisz sobie.Krzyż,jaki musimy nieść jest na naszą miarę.I myślę
też,że nasi ukochani zmarli są blisko nas i czuwają nad nami.Śmierć nie zabija
naszej duszy i naszej miłości.Sama wcześnie straciłam ojca.Tęsknota na początku
była straszna ale czas powoli leczył wszystko zostawiając dobre wspomnienia.
Na forach prywatnych (Rodzice) rzuciło mi się kiedyś w oczy
forum"Mama-wdowa".Może zajrzyj tam.

[bogusia344]

Wiem jego obecność czujemy wszyscy na codzień, jego enrgia i siła jest w domu,
który jest owocem pracy jego rąk, dzieci są przecież częścią jego. Córki często
mówią, że widzą tatę: jak kąpią się w basenie to on je pilnuje, jak jedziemy w
samochodzie to jedzie z nami, czasem biegnie obok auta - jak miejsca są zajęte,
zostawiają plac w łóżku dla niego, żeby się zmieścił. On jest z nami.

[zrozpaczona11]

Ja jestem w lepszej sytuacji, ponieważ mój mąż żyje, lecz zmaga się z choroba
psychiczną. Nasze życie też do pewnego momentu było sielanką - kochamy sie i
szanujemy, mamy cudowne dziecko, dom, samochód i pracę. W pewnym momencie mój
mąż zachorował i tez świat mi się zawalił. To było trzy lata temu. Szybko sie
pozbierał i wrócił do pracy, ale mi cały czas towarzyszył lęk przed nawrotem
choroby. Teraz to powróciło. W mniejszym stopniu, ale jednak. Wiem że tak może
byc już do końca życia - okresy całkiem dobre i normalne i nawroty choroby.
Uwierz mi jak ciężko z tym żyć. Wiem że moje problemy to nic w porównaniu z
Twoimi, ale jak miałabyś ochotę porozmawiać to pisz. Pozdrawiam serdecznie.

[aleksandrynka]

nie przeżyłam nigdy czegoś tak bolesnego, mogę sobie jedynie próbować wyobrazić
co przechodzisz, jak bardzo Ci teraz ciężko... Przytulam Cię mocno...

[syrena2005]

pol roku po urodzeniu dziecka mialam wycinanego miesniaka. po roku okazlo sie
ze mam przezuty raka na wezly cholonne, punky zaczepnego nie bywlo widac.
badano mnie w kazda strone. sposob w jaki oswiadczono mi ze mam raka jak i
sama informacja byly dla mnie ciosem w serce, stanlo mi przed oczami cale
zycie i moj niespelna 1,5 roczny synek. okazlo sie ze to rak tarczycy, ktory
najpierw dal przerzut a potem przy specjalnym sprzecie dal sie odnalezc guzek
na tarczycy. to byl dla mnie wyrok,koniec. trafilam do wspanialego lekarza,
ktory podniosl mnie na duchu mowiac, ze tarfil mi sie najlagonieszy rak,
ktorego mozna w pelni wyleczyc. niby nie wiele, ale slowa lekarza dla ktorego
jestem 5 osoba w polsce, u ktorej nie mozna bylo znalesc zrodla przerzutu.
jednak wszytko skonczylo sie dobrze. od tej pory staram sie spedzac ze synem
kazda chwile, byc przy nim zawsze kiedy tego potrzebuje bo wiem ze zyciej jest
kruche a zdrowie cenne. nie ma nic ponad to.
twoja historia jest rzeczywista tragedia, ale musisz sie pozbierac i dbac o
dzieci i przedewszystkim o siebie zebyz miala sile wytrwac.

[bogusia344]

Ja nigdy nie przypuszczałam, że taka tragedia spotka mnie. Częst słyszymy w
radiu, telewizji. na osiedlu, że w wyniku tragedii zginęło kilka osób, jest nam
przykro ale nie wiemy tak naprawde jak czują się rodziny ofiar.

Ja jeszcze tak niedawno podziwiałam kobietę, której mąż zmarł nagle na zawał. w
wieku 35 lat. Patrzyłam na nią jak na bohaterkę i myślałam sobie skąd Ona ma
tyle siły, widziałam , daje sobie radę.

Współczuję Ci bardzo !

[ewa2233]

Właśnie przed chwilą wróciłam z pogrzebu kolegi (33 lata).
Utopił się w niedzielę. Osierocił pięcioro dzieci.
----------------------------------------------------------
çççççççççççççççççççççĂççĂç
Gdyby motyle w moim brzuchu zamieniły się w krowy - mogłabym się zająć
produkcją mleka na dużą skalę.

[anet81]

Przytulam Cię, bardzo, bardzo mocno. Musisz być teraz silna - dla swoich córeczek.
Życzę Ci wszystkiego co dobre, żeby Ci się życie na powrót poukładało, i choć to
teraz wydaje się niemożliwe, na pewno będziesz jeszcze szczęśliwa.
Przesyłam wiele dobrych mysli.
Strasznie Ci współczuję
Anet

[melka_x]

Bardzo Ci współczuję.
Na forum styczniowych dzieci jest foremka, która niedawno straciła męża w
wypadku. Jeśli sobie życzysz napiszę do niej, czy chciałaby się z Tobą
skontaktować.

[melka_x]

Wysłałam jej link do Twojego postu. Pozdrawiam serdecznie

[bogusia344]

Dziękuję bardzo za Wasze wsparcie z którego czerpię dużo siły a ta z kolei
daje mi energię do codziennego życia. Bogusia

[trissie]

kochana Bogusiu,
ja straciłam swojego ukochanego pierwszego męża 5 lat temu, umarł na raka w
wieku 28 lat. Wiem co przeżywasz, tego nie da się opisać, powiem tylko, że
chociaż teraz jest Ci tak ciężko, wyjdziesz z tego. Chętnie z Tobą pogadam,
jeżeli chcesz. Zaraz ci napiszę na pocztę namiary do mnie, pozdrawiam Cię
bardzo ciepło

[volta2]

Witaj!
Mój brat cioteczny 4 lata temu zgninął również w wypadku i zostawił żonę i
dwójkę małych dzieci -3 i 8 lat. Żona jakoś się chyba pozbierała, pierwszy rok
był na pewno bardzo trudny, teraz wiem, że się z kimś spotyka i może dla niej
wreszcie zaświeci słoneczko, tego jej serdecznie życzę. Różnica tylko taka, że
ona z tym moim bratem miała raczej krzyż pański, choć niewątpliwe go kochała,
no a po śmierci to zaczęła mocno idealizować, to pozwalało jej przetrwać.

W tej trudnej dla ciebie sytuacji przesyłam ci mnóstwo pozytywnej energii,
ciesz się, że dzieci zostały z mamą, że nie zginęliście oboje. Mam w rodzinie
dalszej małego chłopca -5 lat, któremu mama zmarła na raka, dziewczyna miała 28
lat, i nawet nie zdążyła dziecka przygotować na swoją śmierć, gdy zgłosiła się
do lekarza to już tylko po to, by powiedzieli, że już nic nie mogą zrobić.
Pamiętaj, twoje dzieci mają już teraz tylko ciebie, ale i aż ciebie.

[asiaasia1]

Może nie powinnam o tym pisać, ale mój partner jest poważnie chory i boję się
zawsze, kiedy dzwoni telefon, że to już.
W tej chwili jest w Stanach, gdzie pracuje ( może pracować) i leczy się.
Jest obcokrajowcem i tam ma lepsze warunki leczenia. Poza tym, przezylismy
piekło starając się o kartę pobytu w Polsce dla niego. Urzędniczki z Długiej
sugerowały, że jestesmy fikcyjnym związkiem - mój partner często wyjeżdżał do
Stanów do pracy. G. je obchodziło, że mamy dwoje dzieci, wspólne kontoetc. i
moja najbliższa rodzina/ sąsiedzi/ policja- dzielnicowy twierdzą, że jesteśmy
prawdziwą rodziną. Nawet nie wiecie, jak ignoracja tych q. z urzędu ds.
cudzoziemców boli, szczególnie w takiej sytuacji, kiedy liczy się każdy dzień
wspólnego życia.

[jol5.po]

Bogusiu, znalazłam takie forum
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=36576

Trzymaj sie kochana, sciskamy Cie wszyscy i...

[feng_shui_o.k]

Dzieciaki tez. Jest Ci na pewno ciezko, taka strata boli do konca zycia. Ja 5
dni w tgodniu, kazdym tygodniu walsnie o to sie martwie- ze moj maz wyjezdzajac
do pracy odleglej o 300-400 km zginie w wypadku. To, co sie dzieje na drogach
usprawiedliwia moje obawy.
Przesylam mase pozytywnych fluidow oby choc minimalnie pomogly
Pozdrawiamy serdecznie. Asia z Kasia i Tomkiem (wiecznie nieobecnym)

Sama wcześnie straciłam tatę

[czarka77]

Ja miałm 14 lat, moja siostra 10, a brat - 1,5 roku. Tata odszedł nagle. Było
ciężko - psychicznie i finansowo. Staraliśmy się nawzajem wspierać, bo o
wsparcie z zewnątrz było trudno.
Pamiętaj, że Twój mąż w pewien sposób ciągle żyje - w Twoich córeczkach. Ja też
w swoim rodzeństwie dostrzegam różne cechy mojego Taty, nawet w bracie, który
go praktycznie nie znał. Poza tym NA PEWNO patrzy na Was z chmurki i chce Cię
wspierać - musisz w to wierzyć. Po śmierci Taty miałam ciągle świadomość, że
jest koło mnie, zwłaszcza w trudnych lub doniosłych chwilach. Czy wyobrażasz
sobie, że przyśnił mi się i powiedział, że jestem w ciąży, gdy nawet ja sama
jeszcze tego nie podejrzewałam!
Musisz być silna przede wszystkim dla dzieci. Czas zagoi rany, to pewne. Nie
poddawaj się, ze wspomnień czerp nie łzy, tylko energię - dane Wam było tyle
pięknych chwil. Nam wspólne wspominanie Taty - nie tylko dobrych, ale i
gorszych momentów - dodawało sił, pomagało pogodzić się z tym, co się stało.
Trzymaj się, nie wolno Ci się poddawać.
Po latach (Tata umarł w '92) czuję się wyróżniona i dumna z mojej mamy, że
wspólnie stawiłyśmy czoła wyzwaniu rzuconemu przez los. Tobie (Wam) też się
uda!

Moj maz zginal 07.06.2006...

[edyta.g.25]

...wiec jest wszystko tak bardzo jeszcze "gorace". Bogusia344- sprawdz maila
gazetowego.

Pozddrawiam
Edyta

Edytko :-)

[feng_shui_o.k]

Ty tez sie trzymaj; wszytsko jeszcze jest na pewno swieze i bardzo bolesne,
nawet nie wiadomo jak o tym pisac, ale ... trzymam kciuki zeby sie udalo, zeby
dla Ciebie i Malutkiej Nadii teraz swiecilo juz tylko Sloneczko
Pozdr. Asia z rodzina

dziewczyny

[be.em]

ciepłe fluidy przesyłam... dużo siły dla Was, dużo siły!!!

[bogusia344]

Dzięki za siłę już ją odebrałam. pa pa pa

Bogusiu i Edytko

[iwles]

Nie jesteście same na tym forum.
Ja na początku tylko szukałam i czytałam wątki dziewczyn, które straciły mężów.
Sama bałam się odezwać i cokolwiek pisać o sobie. Musiało minąć kilka miesięcy
zanim potrafiłam się otworzyć.
Teraz od śmierci męża minęło ponad 8 miesięcy, bardzo dobrze wiem, co czujecie.
Czas leczy rany ? Ból mija? nie... to organizm przyzwyczaja się do bólu, po
jakimś czasie.
Dopiero niedawno zdjęłam obrączkę, z ubraniami tez zrobiłam porządek dopiero
kilka tygodni temu. I też nie z wszystkimi. Nie potrafię. Część rzeczy wisi
więc tak, jak je Jacek zostawił. Zegarek leży w tym samym miejscu na półce, tak
samo komórka. Przez pół roku nawet zawsze doładowywałam, gdy bateria się
rozładowała.
Gdyby nie moja mama i bliscy przyjaciele - nie dałabym rady. Ale nie dałabym
rady jeszcze bez psychologa, psychiatry, lekarzy, księdza, środków
uspokajających i antydepresyjnych.

Co dalej ? Nie wiem, boję się przyszłości. I bardziej płaczę nie wspominając
przeszłość tylko myśląc o przyszłości - tej która miała być, a której nigdy nie
będzie.

Jak mam dalej żyć?
- Mam żyć tak, jak chciałabym, żeby żył mąż, gdyby to mnie zabrakło.

A ja chciałabym, żeby wtedy mój mąż był szczęśliwy, nie pogrążał się w rozpaczy
po mnie - dla dziecka, dla naszego synka, bo tylko wtedy można wychować
szczęśliwe dziecko.
Trudne to, bardzo, ale staram się.

Czasami nawet zdarzają się już takie chwile, że się uśmiecham.

Gdybyście chciały porozmawiać - piszcie.

Pozdrawiam i mocno przytulam, bo właśnie tego kontaktu bezpośredniego, tych
ramion tulących brakuje najbardziej.

Iwona.

[a.lenard]

czytam i płaczę. Tak bardzo mi Was żal kobietki, ściskam was mocno, mam
nadzieję ze dacie sobie z tym bólem radę, że wszystko powoli się poukłada,
bądzcie silne dla siebie i dla dzieci.

[bogusia344]

Ja doszłam do wniosku, że śmierć męża nie oznacza, że ja i dzieci też
odeszliśmy. Przecież my żyjemy i chcemy żyć. Pewnie gdyby nie coreczki nie
dałabym rady - one dają mi dużo siły. Jak patrzę na nie to wiem, że muszę yć
silna, aby i one były silne. Jak widzę, że się tak beztrosko i radośnie śmieją
to wiem, że mam dla kogo żyć.

[iwles]

Ja do takich wniosków dochodziłam długo. Właściwie to dopiero lato i ciepłe
słoneczne dni sprawiły, że zaczęłam myśleć trochę inaczej, mniej pesymistycznie.

Właściwie to dziecko, syn, stał się teraz moim celem w życiu.

Dziewczyny.....

[myelegans]

obejmuje Was cieplo myslami. Nie powiem, ze rozumiem, bo nikt nie zrozumie kto
nie przezyl.
Sciskam Was bardzo mocno, dobrze, ze sie znalazlyscie w tym nieszczesciu,
potrzebna Wam grupa wsparcia.

[panijoasia]

Bardzo serdecznie Ci współczuję!!Niedawno sama straciłam jedną z najbliższych
osób i wiem co przeżywasz niestety. Wirtualnie Cię przytulam, choć wiem że to
tylko czas leczy rany. Ja jescze się do końca nie otrzasnęłam z naszej tragedii.
Jeszcze raz serdecznie pozdrawiam Cibie i Twoje córeńki

Bardzo Wam wszystkim współczuję n/t

[azja811]

[panijoasia]

dopiero teraz docztałam - Dziewczyny wszytkim Wam przesyłam jak
najserdeczniejsze mysli.Ponoć ból kiedyś się konczy- u mnie jednak jeszcze
trwa(straciłam nagle 19 letniego brata, najwspanialsze ukochane dziecko)

[alfa36]

Też pomyślałam, ze życie jest niesprawiediwe, kiedy tuż po porodzie uslyszalam, ze mam nowotwór. I zrobilo mi sie nie żal siebie, ale mojego meża, który kilka lat wcześniej po ciężkiej chorobie stracił swoja pierwszą żonę. Został sam z kilkuletnim dzieckiem. Pozbierał się, choć pewnie duzo go to kosztowalo. Dlatego, kiedy zachorowałam, paradoksalnie wiecej balam się o niego, niż o siebie. Myślę, że w czlowieku jest dużo siły. Wiem też, że nigdy się nie zapomina. Ale czas leczy rany. Droga Bogusiu- na pewno się pozbierasz. Nie dzis, nie jutro... Będzie dobrze. Musi być dobrze.

[bogusia344]

Edyto odezwij się wysłałam wiadomość na woją pocztę. Pozdrowienia