W kieracie....

[walida3]

Czy macie czasem tak po prostu dosc??
Bo ja mam dzisiaj taki dzien, jestem ledwo zywa, a najgorsze ze prawie jest
tak codzien...
Mam 3 dzieci (Antek, Jasiek 9 lat i Aniela 3 lata), pracuje na caly etat w
szpitalu (jestem kierownikiem laboratorium) i pracuje caly czas na zmiany,
maz - lekarz, pracuje w tym samym szpitalu co ja.
Praca + 3 dzieci mnie wykancza, po prostu juz nie wyrabiam, a najbardziej
mnie denerwuje ciagle kombinowanie z kim zostana dzieci, kto odbierze je ze
szkoly i przedszkola itd.
Tesciowa pomaga nam tylko wtedy kiedy mam obydwoje nocne dyzury.
Mielismy juz do pomocy pania (nawet 3), ale nikt nie jest zainteresowany na
dluzej paroma godzinami w tygodniu (gdy dzieci sa chore, wtedy przyjezdza moj
tata).
Denerwuje mnie to, ze malo widzimy sie z mezem, bo ciagle ukladamy tak nasze
grafiki, aby zawsze ktos z nas byl w domu...
Wiem, ze nie jestem jedna, ale czasem mam chec rzucic ta prace i wreszcie
zajac sie domem i dziecmi tak jak powinno byc.
Jeszcze w zeszlym roku wydawalo mi sie, ze wszystkiemu dam rade (dopiero w
marcu obronilam doktorat, wiec wydawalo sie mi, ze bede miec duzo wiecej
czasu), a ja wszystko robie na 'pol gwizdka'.
Moj dzien zaczynam o 5.00 rano, szybko gotuje obiad, budzenie dzieci,
sniadanie, ubieranie sie z kanapka w rece, maz odwozi dzieci do szkoly i
przedszkola (na szczescie szkola i przedszkole sa prywatne, wiec sa stale
pory przebywania w nich). O 16.00 powrot, obiad, lekcje, prasowanie,
sprzatanie, dzieci spragnione rodzicow po calym dniu...
Maz bardzo duzo mi pomaga, ale sami widzimy, ze w tym wszytskim gdzies sie
zgubilismy. Nie mamy czasu dla siebie nawet chwili (o sexie nie wspomne, bo o
24.00 przewaznie klade sie spac i wtesy marze tylko o tym aby spac!)

Jedyne co to w kazda sobote przychodzi na caly dzien pani do sprzatania....

Teraz w wakacje wywiezlismy dzieci do moich rodzicow do Zakopanego i wiecie
co (wstyd sie przyznac) wreszcie odczulismy z mezem ze zyjemy! Pewnie, ze za
nimi tesknilismi, ale przynajmniej moglam choc jedna ksiazke przeczytac...

Teraz dzieci wrocily i tak sie zastanawiam, ze praca na caly etat i dzieci to
za duzo jak na jedna osobe (nawet przy duzej pomocy meza)...
Nie wiem, moze to ja jestem niezorganizowana, nie radze sobie...

Tylko z czego zrezygnowac?? Z pracy... Mimo, ze na nia narzekam to strasznie
lubie. DZieci mie tez bardzo potrzebuja, nawet bardziej niz to co moge im
zaoferowac...
Tez macie takie dylematy??

Kinga

[trudy77]

Kinga, nie jesteś sama, choć wiem, że to marne pocieszenie. Mój mąż pracuje w
innym mieście i przyjeżdza tylko na weekendy, mam malutkiego synka, na
szczęście juz złozyłam pracę i tylko została mi obrona dok., ale za to pracuję
75 km od miejsca zamieszkania. Maluch więc po 11 godz. z nianią jest bardzo
steskniony (ze wzajemnością), a tu trzeba zrobić zakupy, ugotować, posprzątać
itd. i jeszcze dopilnować budowy domu. Czasami mam po prostu ochotę rzucić
pracę i być mama dla dziecka....
Pzdr.

[demarta]

- do sprzątania ktoś
- po co gotować, lepiej wykupić abonament i jadać gdzieś
- pracy nie trzeba rzucać, można przejść na pół etatu
- niania na parę godzin się znajdzie, tylko trzeba solidniej zapłacić

i tysiące innych zmian są w zasiegu ręki tylko trzeba przestać chcieć być na
siłę dobrą matką, żoną i kochanką jednocześnie.

powodzenia

[walida3]

demarta, chcialabym aby bylo to takie proste...

- do sprzatania mam juz pania, a w tygodniu sprzatanm tylko tak pobieznie...
- wszyscy niby jemy gdzies obiady, ale jakos nie umiem sie przemoc aby nie
gotowac, choc przez pol godziny siedzimy wszyscy przy stole...
- niestety nie mam mozliwosci przejscia na pol etatu (juz o tym myslalam)
- a niania potrzebna wlasnie na ok. 10 h tygodniowo (chodzi o odebranie dzieci
z przedszkola i szkoly) i naprawde nikt nie jest zainteresowany tak mala
iloscia godzin, nawet jak place po 9zl/h...

[jusienka]

> - a niania potrzebna wlasnie na ok. 10 h tygodniowo (chodzi o odebranie
dzieci
> z przedszkola i szkoly) i naprawde nikt nie jest zainteresowany tak mala
> iloscia godzin, nawet jak place po 9zl/h...

moi znajomi, bedacy rodzicami trzech dorodnych synow, z ktorych kazde bywa w
roznych miejscach miasta (dwie szkoly, jedno przedszkole)... odbieraja tylko
najmlodszego z przedszkola. starszych odwoza rodzice z klas strasznych
chlopakow. umowili sie z innymi rodzicami, ktorym dosc po drodze, ze oni beda
odbierali im dziecko razem ze swoim i odwozili im do domu (za drobna oplata). w
domu maja pania na stale, ktora przychodzi codziennie: sprzatac, gotowac, prac
i prasowac. jest w domu, gdy starsi chlopcy wracaja o roznych porach. oni
wracaja ok 16 z najmlodszym, jedza razem obiad i maja czas dla dzieci i siebie.
moze sprobuj cos w tym kierunku?
zycze powodzenia!

[zojkaojka]

Nie moge uwierzyc ze zadna studentka , czy uczennica nie chce tych 9 zeta(choc
w gdansku za 3 dzieci to malo!).Moze dzieci(starsze) sasiadow czy dalszej
rodziny lub jakas starsza pani sie jednak znajdzie?ZZreszta moim zdaniem
spokojnie dorzuc do tych10 godz jeszcze 5 .Bedziesz miala czas dla siebie i
meza.I wyluzuj gdzie sie da.Jak raz w tyg masz gruntowne porzadki to nie
sprzataj.Chcesz miec te obiady-rob potrojne porcje i zamrazaj, zyskasz 2 wolne
poranki.Nie czuj sie winna ze wysylasz dzieci do dziadkow!Raczej znajdz kumpele
lub nawet -ki ktorym raz np na 2 tyg podrzucisz maluchy na caly dzien( a potem
one tobie) i spedz sobote z mezem.I nie pekaj-dzieci szybko rosna)

[demarta]

coś widzę, ze problem leży gdzie indziej. zamiast zrobić co sie da, wydać
trochę więcej kasy, przeorganizować obowiązki dnia codziennego i mieć zadbany
dom, dzieci i chwilę tylko dla siebie, to ma się ochotę pomarudzić i każdy
pomysł skwitować stwierdzeniem "nie da się', lub "to nie jest takie proste".
życie w ogóle nie jest proste i tylko i wyłącznie miłe, więc albo się wprowadza
optymalne zmiany, albo się nic nie zmienia i męczy się dalej. a na forum się
nad sobą użala, żeby inni tylko współczuli....

[k1234561]

A ja tak z zupełnie innej beczki.Ostatnio ogladałam program pt."Kto tu
rządi".Program opowiada o rodzinach majcych więcej niż 2 dzieci ale nie tylko.W
skrócie ,pokazywane są rózne zachowania dzieci i ich rodziców na przestrzeni
tygodnia.Ja zaczęłam się zastanawiać oglądając któryś z odcinków, po co ci
ludzie mają trzecie ,czwarte i kolejne dzieci skoro nie potrafią poradzić sobie
z poprzednią dwojką.Dzieciaki sa coraz bardziej
rozwydrzone,niedopilnowane,matki sfrustrowane,zmęczone ,zabiegane itd.A
przecież mozna by od samego początku ustalić i przemyśleć sobie jak to życie
sobie ustawić żeby wszyscy za przeproszeniem nie padali na twarz ze zmęczenia
bo pojawiły się dzieci.Czasem trzeba być choć trochę egoistą.Jeżeli widzę że
przy przysłowiowej dwójce dzieci sobie nie radzę,jestem wykończona itp. to po
co fundować sobie kolejne dzieci??To takie subiektyne rozważania.Oczywiscie nie
mam nic przeciwko temu że ktoś ma sześcioro dzieci.Skoro komuś coś takiego
odpowiada,realizuje się poprzez macierzyństwo,całe życie podporządkowuje
dzieciom itd to nie ma nic piękniejszego.Ale jest dla mnie co najmniej dziwne
że ludzie najpierw maja dzieci a dopiero pózniej myśla jak sobie z tym
poradzą.Kto się będzie nimi zajmował,kto odbierze z przedszkola/szkoły ,kto
nakarmi i angażuje się wtedy babcie ciocie itd.A przecież skoro ludzie
ddecydują się na dzieci to ich problem aby się o nie zatroszczyć a nie użalać
się przed całym światem jak to ja mam ciężko w życiu.Coż ,ja sobie pościelesz
tak się wyśpisz.

Pozdrawiam wszystkich
Anka

[ar_box]

Myślę, że nie masz racji nie jesteśmy samotnymi wyspami i mamy prawo prosić o
pomoc w obowiązakach przy dzieciach. Przypomnijmy sobie jak to było gdy byliśmy
mali. U mnie w domu mama pracowała w domu była babcia, która na nas czekała
(ja, mój brat i dwoje kuzynów). Rano czesała warkocze. Mnie podobno lulali nie
tylko rodzice ale i wujek bo byłam nieznośna. I wszystko było tak jakoś razem.
Myślę, że w dzisiejszych czasach ludzie zbyt rozliczają się ze wszystkiego ja
ci to to ja ci tamto nawet w rodzinie. Drugi problem to to że rodziny mieszkają
daleko od siebie, wiec jak tu naewt marzyć o pomocy babci czy ciotki.
Jeśli chodzi o decyzje o posiadaniu dziecka, dzieci to pzrecież nie jest
możliwe aby wszystko przewidzieć i zaplanować, co byto było za życie gdyby tak
człowiek wiedział?
Po użalać się czasem nad sobą trzeba, bo potem jakby tych sił więcej.

[izabela_741]

A ja Cie podziwiam, ze w ogole wyrabiasz z trojka i calym etatem!!!
Co do organizacji to moze czasem zjesc wspolnie niezdrowa pizze (w domu lub
poza), zeby nie stac nad garami?
No i ktos do pomocy by sie przydal - nie tylko na przyprowadzanie dzieci ale i
kilka godzin wiecej. Wiem, ze chcesz byc z dziecmi. Moze jednak raz w mesiacu
sprobowalabys wyjsc gdzies z mezem na 3 godziny????

[nisar]

Wiesz, trochę nie rozumiem. To znaczy, przepraszam, nie chodzi mi o to, że ja
jestem taka wspaniała i zorganizowana, ale wydaje mi się że gdzieś popełniasz
błąd, skoro masz poczucie ciągłego kieratu i nie kładziesz się przed 24. No bo
tak:
1. jeśli wszyscy gdzieś jadacie obiady, to przygotowanie wspólnej ciepłej
kolacji nie powinno trwać dłużej niż 20 minut. Zwłaszcza że dzieci spore i
wiele rzeczy mogą zrobić.
2. jeśli masz dyżury, to znaczy że zdarza się że jesteś w domu sama - przed
południem w dzień powszedni. Wtedy można wstawić i trzy prania. W międzyczasie
wyjść po zakupy, a duże zakupy zrobić raz w tygodniu np. "mężem"
3. skoro odpada Ci sprzątanie, pranie trzeba włożyć do pralki (5 minut) i
rozwiesić (10 minut), gotowanie nie musi być w tygodniu bardzo "zaawansowane",
a prasowanie można w dużej mierze ograniczyć/dopłacić pani od sprzątania i
zlecić /zrobić w weekend, to prawdę mówiąc głównie rozumiem Twoją szarpaninę w
kwestii organizacji zajmowania się dziećmi. Pozostałych problemów niestety nie
bardzo.

[ar_box]

Mam podobne zdanie co Nisar, coś tu brakuje oragnizacji wszystkiego, albo na
siłę chcesz robić wszystko sama. Ja odkrywam ostatnio pewną tajemnicę, a
mianowicie TRZEBA BYĆ LENIEM. Widzę to po moich dzieciach. Staram się zrzucać
na nie obowiązki (na razie idzie mi to marnie), i np. karze odkurzyć, czy coś
poukładać. Nie słyszą raz, drugi, trzeci bo a nóż matka zapomni i nie będą
musieli tego robić. Wydaje mi się że kobiety (ja na pewno) za bardzo
się "rzucamy" na prace domowe a czasem trzaba być leniem i kazać to zrobić
innym. Też mam troje dzieci, pełny etat (no nie na zamiany), męża pracującego
na zmiany. Natomiast brakuje mi pani do sprzątania raz na tydzień (oj bardzo)
mogłabym zabierać dzieci w soboty na wycieczki.