Ile się wynosi z domu

[trzeci.koniec.kija]

Drążą mnie ostatnio takie przemyślenia. Ile złych cech, wad naszych rodziców
wynosimy z domu wraz z "posagiem"?

Mam koleżankę, której ojciec, że tak powiem - prowadził bujne życie
pozamałżeńskie. Ona za nic nie może sobie ułożyć życia. Niby z kim jest ale
zaraz potem tęskni do kogoś z kim była. Niby jej pasuje ale po jakimś czasie
pojawia się na horyzoncie ktoś potencjalnie lepszy i awansuje do roli księcia.
A babka dawno już 25 lat skończyła.

Inna znowóż była wychowywana przez mamę. Po w sumie nijakiej kłótni ze swoim
od razu wywaliła go z domu i życia twierdząc, że tak będzie lepiej.

Moja ciotka, do rany przyłóż, miała bardzo kochających się rodziców. Dzisiaj
mieszka z typem, którego dawno powinna kopnąć w tyłek ale nie, woli stawać na
głowie aby "odbudować" związek.

Macie takie wrażenie, że relacje damsko-męskie z naszych rodzin cholernie
determinują kształt naszych własnych? Nawet nie zdajemy sobie sprawy, jak
kopiujemy wzorce. Czasem, patrząc na rodziców z boku łatwo zauważyć własne wady.

[a.lenard]

oj mam nadzieje ze u mnie bedzie inaczej :p i jak narazie jest zupełnie
inaczej

[marta.kunc]

trzeci.koniec.kija napisała:


> A babka dawno już 25 lat skończyła.


odpadlam..... no tak juz powinna miec mezusia i ze 2 dzieci. stara panna
zalosna. wybredna wyschnieta macica.

[trzeci.koniec.kija]

To była zawoaluowane
Te 25 lat to skończyła ze 15 lat temu

[marta.kunc]

aaaaaa.... no coz, to ma babka problem jak nie potrafi nawiazac glebszych
relacji...

[demarta]

no wiesz, jak ktoś nie zauważa u siebie tego garba, no to dramat, ale już sobie
uświadomi, to połowa drogi do sukcesu, wystarczy tylko znaleźć dobrego
psychoterapeutę, pochodzić z kilka lat i zawsze ma się te 50% szans
na "wyprostowanie krzywizn".

[dagmama]

Ja jednak widzę takie zależności.
Mam koleżankę z tradycyjnego domu. Dziewczynka pomaga w kuchni, chłopca goni sie
do ksiązek, mama z rękami stale zajętymi (plus praca zawodowa)i pan domu po
pracy oglądający telewizję.
Mało, że stworzyła identyczny związek, to jeszcze AUTENTYCZNIE uważa, że życie
kobiety to wyłącznie obowiązki i poświęcenia.
Są też takie rodziny: córka się rozwodzi, jej matka po rozwodzie, siostra nie
potrafi stworzyć związku.
Coś w tym jest.

[oxygen100]

nie moja mama np. jest silna osobowoscia a ojciec slabsza Ja jestem raczej
ugodowa i malo upierdliwa) ale w tej kwestii musialby sie wypowiedziec moj maz

[trzeci.koniec.kija]

Rozumiem, że się wypowie jak uzyska Twoją zgodę, poodkurza i położy dzieci spać?

[mysia-mysia]

trzeci.koniec.kija napisała:

> Moja ciotka, do rany przyłóż, miała bardzo kochających się rodziców. Dzisiaj
> mieszka z typem, którego dawno powinna kopnąć w tyłek ale nie, woli stawać na
> głowie aby "odbudować" związek.

czyli jak rodzice się nie kochali - źle, jak się kochali - jeszcze gorzej

mój ojciec jest chory psychicznie i mama się z nim w sumie tylko męczyła
ja się ze swoim facetem nie męczę a w dodatku jest on normalny, choć oczywiście
ma wady

mysia-mysia :)

[iwles]

wiesz, byłoby conajmniej dziwne, gdyby Twój mąż odziedziczył chorobę po Twoim
tacie.

[mysia-mysia]

nie, ale powinnam sobie wybrać takiego, z którym będę się męczyć bo taki model
związku poznałam w domu

[dag_mara]

ja chciałam dużo, ale rodzice mi nie pozwolili.
Najbardziej zależało mi na słoikach - wekach zrobionych przez mame, ale wynieść
niezauważalnie sie nie dało

[chupachups1]

Na pewno rodzina w jakis sposób warunkuje nasze życie (wszak wychowanie na tym
polega), ale też zauważyłam ostatnio trend, że winą za wszystkie swoje
niepowodzenia życiowe najlepiej obarczyć rodziców. Bo albo nie kochali
dostatecznie, albo kochali za bardzo, albo byli nieobecni, albo za bardzo
ograniczali wolność. Na to z jakim bagażem wyjdziemy z domu mamy ograniczony
wpływ, ale dorosłość polega na tym, żeby brać odpowiedzialność za swoje życie.
Do szału doprowadza mnie użalanie się nad sobą dorosłych ludzi, których rodzice
np. się rozwodzą. Każdy ma w jakiś sposób "patologiczne" dziciństwo i każdy
mial jakąś traumę.

[syriana]

z domu wynosi się przede wszystkim cechy charakteru i predyspozycje do pewnych
zachować (pewność siebie, silny charakter, skłonność do depresji, etc..)

i to wnętrze, które wykształcili w nas rodzice, odpowiada w dużym stopniu za to
jaki związek stworzymy

myślę, że sporą rolę może też odgrywać społeczna emancypacja i świadomość
pewnych postaw - np. dzisiaj dziewczyny mniej skłonne są do pełnienia tylko i
wyłącznie ról "pani domu", bo wiedzą że w społecznej hierarchii taka kobieta
traktowana jest gorzej niż ta ambitna, myśląca o karierze

no i są jeszcze media - promujące określone modele związków, postawy partnerów
wobec siebie
to też działa

[miezekatze_78]

Moja apodyktyczna matka zawsze wykorzystywała fakt, że Andy i ja byliśmy dość
nieśmiałymi i uległymi dziećmi.
Samodzielne decyzje z duszą na ramieniu zaczęłam podejmować w wieku 18 lat (a
właściwie to po wyjeździe na studia, które były dla mnie wybawieniem).
Przedtem jednak zdążyłam się nabawić porządnej nerwicy.

Obiecywałam sobie, że nigdy nie będę taka jak ona i będę się trzymać z daleka
od ludzi tego pokroju.
Ale niedawno z przerażeniem odkryłam, że wchodzę w związki z mężczyznami,
którzy mnie sobie podporządkowują.
Najśmieszniejsze jest jednak to, że ja tego w ogóle nie zauważam, no, może po
roku, dwóch, kiedy mija okres fascynacji (tzw. klapek na oczach).

I dopiero wtedy zaczynam walczyć o swoją autonomiczność.

A najgorsze jest to, że nieświadomie powtarzam pewne zachowania matki.
Pamiętam z dzieciństwa, że nienawidziłam, kiedy potrafiła mnie zwymyślać,
wyzwać od najgorszych kure..., a za chwilę chciała przytulać.

Z przerażeniem stwierdziłam, że ostatnio postąpiłam identycznie w stosunku do
mojego kota, i dziwiłam się, podobnie jak kiedyś ona, dlaczego kot nie chce się
do mnie przytulać.

To przerażające. I chyba dyskwalifikuje mnie jako matkę, więc nie wiem, czy
nawet będę próbować. Może naprawdę nie wszyscy powinni mieć dzieci.

.....
Morgen wirst du sein was du heute denkst

do miezekatze_78

[zosia_1]

Na pewno powinnaś mieć dzieci. Ja tez mam chwilami takie zachowania jak
opisujesz, i też z przerazeniem odkrywam ze mam to po mamie. Najpierw zwymyślam
męża a potem przepraszam i żąluję, sa typy różne są typki co to nie krzyczą, ale
dusza w sobie i długo trzymają urazę a są cholerycy, to raczej my, ale i jedni
i drudzy mają swoje zalety, najwazniejsze zeyś znalazła kogoś kto Cie taką
pokocha i zrozumie. Ja znalazłam .
Każdy w inny sposób rozładowuje emocje,