dziecko i niania

[milazo]

Jestem opiekunką.Od pewnego czasu dziecko,którym sie zajmuje,jest ze mną
bardzo zwiazane emocjonalnie.Twierdzi,ze bardziej mnie kocha od mamy,że z
mamą jest smutne,ze mna szczęsliwe.Nawet w chwilach kiedy dzieci raczej
pragną obecnosci mamy np.gdy kładziemy sie spać(czasem zostaje wieczorem)
mówi"Dobrze,ze Ty tu jesteś a nie mama"itp."A mama przyjdzie?Nie?To dobrze!"
Przeżywa tez pewnego rodzaju "zauroczenie"moją osobą.Twierdzi,ze jestem
piekna,chce wyglądac jak ja,czasem płacze,ze jest ode mnie brzydsze.

Od czasu nasilenia tego kontaktu emocjonalnego,matka dziecka jest inna wobec
mnie.Przypuszczam,ze jest zazdrosna i postrzega mnie jako rywala.
W zasadzie nawet nie przypuszczam ale wiem-powiedział mi to ojciec dziecka-
nie wprost,nie konkretnie ale wystarczajaco czytelnie,zebym sie tego
domyśliła.Przynajmniej tak to zrozumiałam.

Atmosfera jaka teraz panuje jest fatalna.Chciałabym to jakos
rozwiazać,ponieważ zle mi sie "pracuje"w takim napieciu.Jestem osoba
bezposrednią i szczerą-lubie miec dobre kontakty,ze wszystkimi,sytuacja,która
teraz panuje meczy mnie bardzo...

Czy uważacie,ze powinnam zacząc rozmowę na ten temat?Zapytać,jakie mama
dziecka widzi wyjscie z sytuacji.
Teraz sądze,ze bedzie chciała sie mnie po prostu pozbyć a ja chciałbym tego
uniknąć-bardzo lubie to dziecko,lubie mame dziecka(choc ona mie chyba nie)i
chciałbym tam popracowac jeszcze jakiś czas,aż do chwili kiedy przyjdzie czas
na "normalną"pracę(narazie studiuje).

Jak to rozwiazać-odpowiednio i dojrzale,zeby wszystko bylo ok?
Jak wyjasnić,ze to nie moja wina,ze dziecko tak sie do mnie przywiazało-nie
jestem przesadnie czuła i troskliwa,czasami zdarza mi sie krzyknąć.Mam po
prostu coś,co sprawia,ze dzieci bardzo mnie lubia,chcą sie na mnie
wzorowac,jestem dla nich "autorytetem".

Jak Wy widzicie tą sytuacje,z punktu widzenia matek?
Czy chciałybyście taka nianie wyrzucić?Bo ja juz jestem zdezorientowana-jedne
matki chcą,by dziecko nawiazało głęboką wież emocjonalną z opiekunką,inne
nie...
Będzie mi przykro,kiedy zostane "wyrzucona" za coś co dzieje sie nie z mojej
winy
Prosze o odpowiedź

[sir.vimes]

A czy ty choć trochę sympatii czujesz do swojej pracodawczyni? Bo jakoś mam
wrażenie, że podświadomie cieszy cię ta sytuacja.
Moim zdaniem takie texty u dziecka czasem są normalne - obrażone na mamę, że
często jej nie ma "mści się" a poza tym naprawdę cię lubi - a to chyba dobrze,
prawda?
Moje dziecko jakiś czas było zakochane w dziadku i często mi oznajmiało że dużo
bardziej go kocha. Przeżyłam i minęło.

[milazo]

Tak,lubie ją.
Przez pewnien czas nawet bardzo lubiłam.

Nie wiem,czy to dobrze,ze dziecko tak mnie lubi.Obraca sie to przeciwko mnie.

[nusia_135]

Milazo - to, że dzieci bardzo przywiązują sie do swoich opiekunek jest
naturalne i pewnie zrozumiałe przez każdego rodzica, ale często nianie swoim
zachowaniem, świadomie lub nie - same stwarzają sytuację aby dziecko miało
prawo wyboru która osoba jest dla niego ważniejsza. Decyzja małego dziecka jest
oczywista - woli osobę która poświęca mu wiecej czasu, osobę, która mając za
zadanie tylko opiekę nad nim - poświęca sie jemu bez reszty - czyli bez
wszystkich innych domowych obowiązków, z których matka już niestety nie jest
zwolniona. I to wtedy tak naprawdę boli. Właśnie takie doświadczenie mam ze
swoją nianią - która z dziką satysfakcją doprowadzała do sytuacji, aby moja
córka pokazywała jak bardzo ją kocha, jak ją woli, jak płacze po jej wyjściu.
Zamiast w delikatny sposób po prostu usunąć sie z pola widzenia - przedłużała
swoje wyjście, tuliła córkę, pocieszała - tak jakby chciała utwierdzić ją w
przekonaniu, że faktycznie dzieje jej się krzywda (!!!) bo zostaje z mama.
Pomijam już wtrącanie swojego ale co do róznych podejmowanych przez nas
(rodziców) decyzji w sprawie córki. Do tego stopnia, że nawet niektóre zabawki
kupowane przez męża dla córki (odpowiednie i dostosowane do wieku dziecka) były
wg niej nieodpowiednie albo zbyteczne.
Nie znam ani Ciebie ani matki dziecka - i nie znam sytuacji. Ale jeśli uważasz
że możesz z czystym sumieniem powiedzieć, iż w świadomy badź nieświadomy sposób
nie "buntujesz" dziecka przeciw rodzicom (i wcale nie chodzi tu o buntowanie
bezposrednie) to mysle, że rozmowa w cztery oczy - bez dziecka - jest bardzo
ważna. I dla Ciebie i dla rodziców. Ja jako matka bardzo doceniłabym chęć
rozmowy i chęć rozwiązania krępującego dla obu stron problemu. Moja niania w
swoim zachowaniu nie widziała nic złego. Dlatego musiałyśmy się pozegnać. Życze
Ci madrych decyzji i pomyślnego rozwiazania całego problemu. Pozdrawiam

[milazo]

Właśnie takie doświadczenie mam ze
> swoją nianią - która z dziką satysfakcją doprowadzała do sytuacji, aby moja
> córka pokazywała jak bardzo ją kocha, jak ją woli, jak płacze po jej wyjściu.
> Zamiast w delikatny sposób po prostu usunąć sie z pola widzenia - przedłużała
> swoje wyjście, tuliła córkę, pocieszała - tak jakby chciała utwierdzić ją w
> przekonaniu, że faktycznie dzieje jej się krzywda (!!!) bo zostaje z mama.

Ja tak nigdy nie robie!!!Skracam wyjscie jak moge,nie przytulam dziecka i nie
pocieszam(w ogóle nie stosuje zadnych czułosci przy matce,raczej jestem
zdystansowana),czasem jestem zła,ze dziecko płacze przy wejsciu matki,jest mi
głupio.Mówie,nawet niemiłym tonem:"Przestań płakać"itp.


Ja jako matka bardzo doceniłabym chęć
> rozmowy i chęć rozwiązania krępującego dla obu stron problemu.

Tylko,ze to bedzie trudne.Mama dziecka traktuje mnie raczej z pewnym dystansem
(choć sympatycznie,tzn.wcześniej tak było),ogólnie chyba nie jest zbyt
otwarta,nie wiem czy bedzie miała ochote uzewnętrzniac sie,przyznać,ze jest
zazdrosna,że jej przykro itp.To nie taka relacja,to nie jest moja
koleżanka.Domyślam sie,zę gdybym zaczeła ten temat nastąpiłaby obrona i
wycofanie...
Jeszcze pozniej napisze co postanowiłam zrobić,zeby było ok ale teraz musze
leciec.
dzieki za komentarze!

[zojkaojka]

A co ty mówisz dziecku gdy składa takie deklaracje? Co robisz by sytuację
unormować? I może zamiast współczuć sobie , powspółczuj mamie? Ona nie może się
zwolnić z mamusiowania , wiesz ? A jej relacja z malcem będzie owocować w
przyszłości , podczas gdy ty z ich życia znikniesz. Więc zrób wszystko ,by to
im było dobrze. Dziwne , że w perspektywie zwolnienia rozwazasz własne straty ,
a nie przeżycia dziecka np..

[milazo]

Mówie "przestań,nie wolno tak mówić",czasami mówie też,kiedy dziecko
prosi"powiedz mamie,zeby przyszła późno"odpowiadam coś w stylu :"nie wiem kiedy
przyjdzie ale nie płacz wtedy,dobrze?Tobie tez byłoby przykro gdyby ktoś cie
tak niemiło witał"

Mamie bardzo współczuje(jeżeli jest czego,bo moze to ja coś źle zrozumiałam,zle
zinterpretowałam wypowiedz ojca dziecka a jej inny stosunek do mnie sobie
uroiłam)ale przyznam sie szczerze,ze dopiero od jakiegoś czasu.

Wiesz mi,chciałabym,zeby było dobrze,nigdy nie miałam złych intencji i to jest
najbardziej smutne...

Nie chodzi o to,ze rozważam tylko własne straty.
Napisałam to po prostu z punktu widzenia "pracownika",który nie chce stracić
pracy( z róznych powodów-przywiazanie,sympatia do dziecka i matki(wierzcie lub
nie...),bliskosć miejsca pracy,sympatyczna atmosfera "na luzie"(do tej pory)itp.
Dlatego zadałam konkretne pytanie,co teraz zrobić.

Przeżycia dziecka sa dla mnie ważne, nawet kiedyś myślałam,ze fajnie byłoby
spotkać sie z nim czasami,gdybym przestała już tam pracować-nagłe przerwanie
kontaktu na pewno jest zle.Ale to nie o tym jest ten wątek.Dlatego nie poruszam
tych spraw.Gdybym miał napisac wszystko,nie starczyłoby mi czasu.

[michalina7]

Mam nadzieję, że gdy dziecko mówi, że bardziej Ciebie kocha niż mamę to w jakiś
sposób protestujesz, "broniąc" osobę mamy; mówisz dziecku, jak mama bardzo je
kocha i byłoby jej bardzo przykro gdyby słyszała takie słowa.
Mam wrażenie, ze podśwaidomie cieszy Ciebie taka sytuacja i rywalizujesz z mamą
o względy dziecka.
Na Twoim miejscu porozmawiałabym z mamą o tym co się dzieje i spróbowała znaleźć
rozwiazanie.

[milazo]

Sytuacja absolutnie mnie nie cieszy-raczej dręczy.Wciaż o tym mysle,zastanawiam
sie co zrobiłam źle i jak to teraz naprawić.

Nie rywalizuje z matką,po co?
Jestem młoda.Nie mam syndromu"opuszczonego gniazda"czy jakiś przeżyć
(poronienie,bezpłodnosc itp),które mogłyby powodowac chęć "matczynej" więzi
z "obcym" dzieckiem.

Ja mam po prostu taka osobowosć,dzieci do mnie lgną-nie wiem dlaczego...

[michalina7]

Czytajac Twój post przypomniała mi się historia z Poznania gdzie niania zgłosiła
chęć adopcji dziecka, którym się opiekowała i o dziwo sąd na to przystał.
Dziecko miało matkę, która dużo pracowała prowadząc samotnie prywatny interes
(mąż zginął czy zostal zamordowany) w związku z tym dużo czasu maluch spędzal z
nianią. Sprawa swego czasu bardzo głośna.
Ja nie wyobrażam sobie ze obce dziecko mówi, ze mnie kocha bardziej niż mamę, a
ja nie reaguję na to. W takiej sytuacj należy stanąć w obronie matki i nawet
jeżeli nie jest ona idealna idealizować jej osobę w oczach dziecka a wszystko to
dla jego dobra. Matka pozostanie z dzieckiem na zawsze, Ty za rok, dwa
odejdziesz, wyobrażasz sobie co wtedy będzie dziecko przeżywać?

[przedszkolak2]

Obawiam się,że Twoje roważania są bezsensowne bo nie masz tu nic do gadania.
Mama dziecka, jeżeli uzna,że tak lepiej, zwolni Cię i przyjmie nową osobę.

[ik_ecc]

Jesli nie z matka, to moze latwiej by Ci bylo zagadnac ojca na ten temat?
Bo ja bym nie wytrzymala tylko porozmawiala.

[ik_ecc]

Jeszcze dodam, ze w przeciwienstwie do moich poprzedniczek, nie widze, zeby Cie
ta sytuacja specjalnie cieszyla. Jasne, kazdemu jest milo kiedy ma sympatie
dziecka, ale z Twojej wypowiedzi nie odnioslam wrazenia, ze sytuacje nakrecasz.

[denea]

Może spróbuj pogadać z mamą dziecka ? Gorzej chyba nie będzie...
Pozdrawiam !