Nasi rodzice

[alfa36]

Wyszlam za mąz za faceta po przejściach. Ciężko bylo sie z tym pogodzic moim rodzicom a jeszcze trudniej przyjęli do wiadomości moją wyprowadzkę z rodzinnego domu. Zostali sami w dużym domu. Widzę jak jest im coraz trudniej, jak coraz bardziej boją się starości. Mama mi powtarza, ze teraz jest dobrze, ale co będzie jak ktores z nich zostanie samo. Zaczynam mieć poczucie winy, tym bardziej, że kiedy braliśmy slub moj mąż twierdził, ze kiedys tam w dalekiej przyszlosci wrocimy do rodzicow. Teraz mąż nie wiedzi takiej możliwości, twierdzi, ze obsolutnie nie chce mieszkać z tescami, nawet w dużym domu. Rodzice natomiast caly czas mają nadzieję, ze zamieszkamy z nimi. W miarę możliwości remontują, ulepszją... Są bardzo związani ze swoim domem, więc w zasadzie nie ma możliwości, zeby gdzieś sie wyprowadzili. My natomiast musimy podjąc decyzję co do zmiany tego lokum, w ktorym jestesmy. Sama mam żal do siebie, ze zgodzilam sie tu zamieszkać (stare mieszkanie do tego nazwalabym je "z przeszlością"). Mężowi marzy się domek i nie bierze pod uwagę nic innego, ja wolalabym mieszkanie, bo to daje większe pole do manewru gdzies kiedys w przyszlości (pomijam kwestię, że moim zdaniem na dom nas nie stać, ale to temat na inny wątek). Nie wiem, czy tylko ja tak bardzo czuje sie odpowiedzialna za rodzicow, tak bardzo mi ich żal. Jak jest u Was?

[mbwj88]

rodzicami możesz się też opiekować nie mieszkając z nimi
często nie ma przeciez takiej możliwości żeby mieszkać z rodzicami,

[dlania]

A w jakim wieku sa Twoi rodzice? Czy chorują? Czy sa fizycznie sprawni?

[alfa36]

Pewnie jakoś można. Moja nie żyjąca juz babcia miała dwie corki mieszkjące w tej samej miejscowości. I one odwiedzialy Ją, jedna rano druga (moja mama) wieczorem, często jeszcze wnuki. Babcia i tak byla bardzo samotna, a nie chciala zamieszkac z żadną z córek. Ja po pierwsze jestem sama, po drugie mam do rodziców kilkanaście kilometrów. I wszystko jest dobrze, poki rodzce sami sobie radzą, ba teraz to ja korzystam z ich pomocy. Ale co bedzie później? Ja wiem, że nie zawsze jest możliwosc zmieszkania z rodzicami i opiekowania sie nimi. Tyle, ze mam wrażenie, że moja mama nie chce powtórzyć losu swojej mamy i jej samotności, mimo że jak napsalam wyzej babcia miala dwie córki i jeszcze kilku wnuków. Wiem też z doswiadczenia, że nie mamy zbyt wiele czasu dla starszych osob, zalatwiamy ich podstawowe potrzeby, zapominając o rozmowie, bo na to już czasu brakuje.

[hexella]

Moim zdaniem naturalną rzeczą jest to, że dzieci odchodzą z domu, zakładają
swoją rodzinę. Nie znaczy to, że mamy zapominać o swoich rodzicach, oni zawsze
powinni być dla nas ważni, ale jednak pozostawać w tle.
Jestem bardzo związana z moim ojcem, wychowywał mnie sam, teraz mieszka sam, a
ma już swoje lata. Mimo to nie wyobrażam sobie wspólnego z nim mieszkania.
Odwiedzam go tak często jak to jest możliwe i w razie potrzeby służę pomocą.
Myślę, że Twoi rodzice nie do końca pogodzili się z Twoim odejściem i
przeżywają coś, co się chyba zwie syndromem opuszczonego gniazda.
Być może potrzebujecie szczerej rozmowy, rodzice powinni zrozumieć, że jesteś
już dużą dziewczynką i chcesz/musisz żyć na własny rachunek.

[mbwj88]

to prawda dzieci powinny żyć swoim zyciem
trzeba pamiętać o rodzicach i pomagać im, ale jak sie ma już swoją rodzinę swoje
dzieci męża to jednak oni mają być na pierwszym planie, a nie rodzice
a martwić sie na zapas co będzie gdy jedno z rodziców zostanie samo, to nie ma
sensu nikt nie wie kto i kiedy będzie po kim płakał

[bj32]

Ja mam Babcię, która ma lat ponad 80 i mieszka sama. Ma 2 dzieci, pięcioro
wnuków i troje prawnuków. Wszyscy Ją odwiedzamy, nie tylko po to, żeby pomóc,
ale i pogadać.
Myślę, że Hexella ma rację z tym pustym gniazdem. A Twoja mama martwi się
bardzo na wyrost.
Poza tym jeśli mąż nie jest do końca akceptowany przez Twoich rodziców, to
spróbuj sobie wyobrazić, jak może wyglądać takie współmieszkanie... I dla
niego, i dla rodziców, i dla Ciebie.

[zojkaojka]

alfa36 napisała:

Zostali sami w dużym domu. Widzę jak jest im coraz trudniej, jak coraz bardziej
boją się starości. Mama mi powtarza, ze teraz jest dobrze, ale co będzie jak
ktores z nich zostanie samo.


nie ma sensu takie wybieganie myślą naprzód, bo i tak najczęściej wszystko
układa się inaczej niż się planowało.

>Rodzice są bardzo związani ze swoim domem, więc w zasadzie nie ma możliwości,
zeby gdzieś sie wyprowadzili.

jak będą musieli to się wyprowadzą, a jak się uprą że nie to będziecie mieć pod
górkę jak my. Nasi się upierali, utrudniając nam koszmarnie życie, bo daleko i
dojazdy , a taraz żałują bo nagle się ciężko pochorowali i gdybyśmy
mieszkali "drzwi w drzwi" jak chcieliśmy my , to by w mieszkaniu własnym byli
do śmierci, i dałabym radę się nimi opiekować, a tak to hospicjum i dom
opieki .

[alfa36]

Z tym pustym gniazem to święta prawda. Moja mama (celowo piszę mama, bo tato niegdy sie na temat mojego zamieszkania nie wypowiadał) często teraz, gdy mam male dziecko namawiamnie na kilkudniowe pobyty u nich twierdząc, ze dziala to na nich terapeutycznie, pomaga wzmocnić im wzmocnić sie psychicznie. Nie zawsze mi to odpowiada, bo u siebie jestem bardziej poukladana, no i jednak dzieckiem zajmuje się tatus dziecka, ale robię to, bo widzę jak bardzo sie cieszą. Nie ukrywam tez, że nigdy jeszcze nie odmowili mi pomocy a i bardzo swego czasu pomogli i nadal pomagają. Chyba rzeczywiście nie pogodzili sie z moją wyprowadzką. Tylko, czy jest z tego jakieś wyjście?

[e_r_i_n]

Myślę, że to niedobrze, że mama wpędza Cię w poczucie winy swoimi oczekiwaniami,
które niebardzo jesteś w stanie spełnić.
Dla mnie oczywistym jest, że jeśli moi rodzice będą potrzebowali pomocy, to ode
mnie ją dostaną (chociaż dla mnie to jeszcze, mam nadzieję, bardzo, bardzo
odległa przyszłość - rodziców mam młodych). Natomiast nie czuję na sobie presji
mieszkania blisko (mieszkamy i pewnie mieszkać będziemy 230 km od rodziców), czy
wręcz mieszkania z nimi.
Twoim odczuciom się nie dziwię, a mama ewidentnie nie może się pogodzić z Twoim
'odejściem'.

[dlania]

Alfa, a czy twoi rodzice maja jakies zajęcie, hobby, cokolwiek, nawet ogródek?
Albo psa? Czyu tylko Ty i Twoja rodzina jestescie dla nich całym światem? Bo
jesli tak, to wymysl cos dla nich.
ja mam szczerze powiedziawszy problem odwrotny... mam tak zajęta teściowa, że
muszę sie dokładnie na godzine umawiać, żeby ją zastać. Z wnuczkami zostaje
jeśli ja o to prosimy, ale o wspólnym mieszkaniu czy stałej opiece nad młodsza
słyszeć nie chce. I choc czasem mi przykro (bo my sie tułamy po wynajetych
mieszkaniach, a ona mieszka w 4 pokojach), to myslę, że to bardzo madre z jej
strony: Ona ma swoje życie, my swoje. Model rodziny sie zmienia i
wielopokoleniowe domy to juz chyba rzadkośc...

[kamcia_ms]

Wiesz. Chyba doskonale Cię rozumiem, myślałam, ze znajdę tu przy okazji radę
dla siebie, ale to chyba dla innych ciężkie do zrozumienia. Mam taki sam
problem jak Ty, kto inny stwierdziłby że się czepiam, ale dla mnie to kłopot, z
tym, że ja cały czas mieszkam z rodzicami i nie mam na tyle odwagi by się
przestwić, mimo, ze mąż nalega. Początkowo było mówione na jakiś czas, potem
było tak i dla nas wygodnie, bo mąż wyjeżdżał, ale teraz spodziewamy się
maleństwa i chciałabym w końcu się usamodzielnić. Już raz próbowaliśmy poruszyć
ten temat, ale był płacz, żal rodziców i obawa, co będzie gdy któreś z nich
zostanie samo. Byłam zła, bo nie powinni wymuszać na mnie odpowiedzialności, im
również rodzice pozwolili się usamodzielnić. Moi rodzice nie są chorzy,
finansowo też dają sobie radę (bo co innego jeśli mieliby wszystko oplacac i
wiązac ledwo koniec z koncem), pozatym są w wieku, gdy zdarza im się
zorganizowac imprezę, pojsc do znajomych, przyjmowac gosci u siebie. Nie są
samotni i jacys niedający sobie rady. Moja strasza siostra nie miała z tym
problemu, byłam jeszcze ja i niczego od niej nie oczekiwali. A ja musze teraz
wysłuchiwac, ze pojde gdzies na mieszkanie i bede placic obcym ludziom, jesli
moge byc tutaj (kwestia domu wchodzi w grę, ale zanim doczekam się wlasnego
domu, to chyba z 10 lat minie), pozatym sprawa tego, że przeciez oni urządzają
wszystko wedle mojego gustu itp itd. Z mężem od jakiegos czasu staralismy sie o
dziecko, dlatego potwierdzenie ciązy było radością nie tylko naszą ale i
dziadków. Pojawia się zatem kolejna kwestia, ze teraz gdy oni tez tak bardzo
cieszyli sie ze bedzie tu mała istotka, my chcemy sie wyprowadzic. Nie chcę ich
ranic, ale chce miec prawo do podejmowania wlasnych decyzji bez wzgledu na to
czy beda one słuszne czy nie. I podobnie jak Ty nie wiem jak sobie z tym radzic
i jak z nimi rozmawiac. Wlasciwie unikam narazie tematu, bo nie chce ich ranic
w zaden sposob.

[mbwj88]

moje duże dziecko przygotowuje się do matury, a ja do tego że dziecko pójdzie na
studia i wyjedzie ...
a mamy matek studentek opowiadają jak bardzo przeżyły wyjście dziecka z domu
kiedyś kupiłam kołdrę" bo będzie dla Basi na studia"
Planuję kasę na wyprawkę,
Ciężko mi będzie zwłaszcza, że czekam na Basię nawet wtedy jak idzie gdzieś ze
znajomymi
a ja pracuję, mam młodsze dziecko i ciągle brakuje mi czasu
w kochających rodzinach rozstania bolą , ale chyba są też konieczne

[kamcia_ms]

A kwestia zajecia (mojej poprzedniczki), moi rodzice mają zajecie, bo oboje
pracują, mamy tez psa (którego i tak bede musiała zabrac ze sobą bo jest
mój , oni nawet nie bardzo chcieliby go zostawic, bo broi ) To nie są
żadne argumenty dla nich, oni po prostu nie chcą być sami i chcą mnie miec przy
sobie..tak juz to tłumacze bo inaczej nie potrafie. Ty chyba tez tak masz ,
masz tylko ten komfort, ze juz tam nie mieszkasz. Według mnie nie wracaj do
domu, bo potem bedzie Ci jeszcze trudniej, jesli coś nie bedzie po Twojej
myśli, pozatym bedzie to dodatkowy temat do spięć z mężem.

[alfa36]

Moi rodzice też póki co mają zajęcie. Mają dom,ogrodek, działkę rekraacyjną. Ba, mama narzeka, że na wiele rzeczy brakuje jej czasu. A ja... nie mogę uwolnić sie od poczucia winy. Tym bardziej, jak patrzę jak pali w piecu czy kopie ogródek (tato jest po operacji i nie może tego robić). Mi samej mieszka sie dobrze, tak naprawdę to jestem przekonana, ze mieszkanie z Nimi teraz nie wyszloby nikomu na dobre, bo oni robią wszystko po swojemu a mi/nam nie zawsze to sie podoba (i na odwrót). Najbardziej moją mamę przeraziła nasza (ściślej meżowska, ale to też temat na inny wątek) chęc budowy domu, bo przecież ich dom jest przeznaczony dla mnie. Z tego co zdązyłam sie zorientować to rodzice marzą o tym, żebym z nimi zamieszkala za jakiś czas (czas ich starości), żeby móc sie Nimi albo, jak podkresla mama jednym z Nich opiekować. A tak na marginesie to czy naprawdę rodziny wielopokoleniowe były takie złe?

[dlania]

Ja w ogóle nie uważam, że one były złe, ja po prostu zauwazyłam, że z jakiegos
powodu "wyszły" czy "wychodza z użycia".

[burza4]

przepraszam za brutalność, ale wasi rodzice chyba lubują się w roli wampirów
energetycznych. Chcą zawładnąć waszym życiem po prostu, bo w ich własnym jest
nudno. Tu nie chodzi nawet o opiekę, koszty, samotność tylko zapełnienie pustki
w życiu, które jest jałowe. Coś jak kobieta-bluszcz, tylko w podwójnym wydaniu.

przerażający jest ich egoimzm, bo to JEST EGOIZM, domaganie się
podporządkowania życia córki i całej jej rodziny ICH potrzebom, wpędzanie w
poczucie winy. Czy to normalne, żeby kochający rodzic oczekiwał że córka
poświęci dobro własnej rodziny na rzecz ich komfortu? czy oni nie widzą tego,
że ściągając córkę do siebie na długotrwale wizyty osłabiają jej związek?

a rodziny wielopokoleniowe złe nie były - w XIX wieku i wcześniej, kiedy
większość tak właśnie żyła i po prostu młode małżeństwa nie miały jak
zasmakować życia na swoim. Teraz to byłoby odbierane jak wepchnięcie do złotej
klatki. Kocham moich rodziców, ale za żadne skarby świata nie zamieszkałabym z
nimi znowu pod jednym dachem. I nie dziwię się twojemu mężowi, że przed taką
wizją broni się rękami i nogami.

[alfa36]

Może to egoizm, może strach... faktem jest, że mi z tym źle. Może mama chce, nawet nie zdając sobie z tego sprawy, osłabić moj związek... tego nie wiem. Nie okazuje mojemu męzowi niecheci, choć nie byl to wymarzony kandydat na zięcia. Dziś odboeraliśmy dziecko po kilku dniach od dziadków i usłyszalam..."znów będzie pusto, smutno". I znów zrobilo mi sie przykro.

[monia145]

Wiesz, moja matka mówi tak samo, kiedy syn wyjeżdza...ale ja to traktuję
naturalnie..no bo prawdą jest, że robi sie u niej trochę smutno i pusto, kiedy
wszedobylskie dziecko opuszcza dom. Oni po prostu mówią to, co czują w danej
chwili..pewnie jak przyjeżdzacie to sie bardzo cieszą i tez o tym
mówią...spróbuj nie traktowac takich słów jako wyrzutu w swoją stronę, wylko
jako wyraz emocji, które opanowują rodziców.
To chyba naturalne, że kiedy żegnamy kogoś, kogo kochamy to jest nam smutno.
Ale tak musi być.

do monia

[alfa36]

Pewnie masz racje, bo rzeczywiście, kiedy tuż po powrocie do domu dzwonię (że już jestem) mama ma zupelnie normalny glos. Może ja jestem przewrażliwiona?

[monia145]

Może zbyt dużo doszukujesz się w wypowiedziach rodziców?
Moja mama czasem popłakuje przy naszym wyjeździe, ale kiedy do niej dzwonię,tak
jak Ty to robisz, ma już lepszy humor....
Nie myślę, że to moja wina, że jej jest smutno, nie.....
Traktuję to jak zwykłą kolej rzeczy...
Dzieci dorastaja i wyprowadzaja się....
Powroty, powitania i rozstania oraz smutek wynikający z nich, są wpisane w
życie człowieka.....tak ja sobie to tłumaczę

[ledzeppelin3]

A co Ci Twoi starzy sparaliżowani sa, wymagają stałej opieki? Nie? To niech
sobie odpuszczą wywoływanie poczucia winy w dorosłej kobicie, która ma swoje
życie i rodzinę. Są juz duzi, jakiś czas temu skończyli 18 lat, a więc
spokojnie moga sami uporać się ze swoimi emocjami, Ty nie musisz czuć się za
nich odpowiedzialna. Zacytuj im Pismo Święte, ze syn opuszcza matkę i ojca i
łączy się ze swoją żoną, tworząc z nią jedność.

[nika_75]

Wszystkim jest łatwo krytykować rodziców, bo jesteście młodzi i patrzycie tylko
ze swojej strony. Zobaczycie jak to będzie w przyszłości, kiedy to wy
zostaniecie sami, wasz dom dotąd przepełniony życiem, gwarem, stanie sie nagle
pusty i zimny. To czym sie żyło przez mniej wiecej 20 lat, nagle znika. Wasz
brak empatii jest porażający.
Ja wyszłam za mąż 2 lata temu i mieszkam osobno, ale jestem z mężem u rodziców
( jednych i drugich ) co weekend, dzwonię codziennie. Staram się, aby jak
najmniej odczuwali swoją samotność i nasze odejście. Niedługo urodzę pierwsze
dziecko. Zadbam o to, aby dziadkowie widywali je jak najczęściej i mogli sie
nim zajmować kiedy będę chcieli. Kiedy moich rodziców dopadnie starość i
niedołęstwo, zamieszkamy razem. Współczuję wszystkim których bezduszne dzieci
wpadają do nich raz na miesiąc z powodu "nadmiaru zajęć". Po prostu brak jest
prawdziwej więzi i tyle.

[ledzeppelin3]

Wyprowadzenie się od rodziców i odcięcie pępowiny emocjonalnej jest naturalną
koleją rzeczy
A najtrudniejszą sprawą w miłsci rodziców do dzieci i najbardziej prawdziwym
sprawdzianem rodzicielstwa jest pozwolenie dorosłym dzieciom odejść.
Njagorszą rzeczą, jaką mogą rodzice zrobić swoim dorosłym dzieciom, jest
uzaleznić je emocjonalnie i obarczyć odpowiedzialnością i poczuciem winy za
swoje "opuszczenie"
Takie dzieci nigdy się nie usamodzielnią, zawsze będą żyć życiem swoich
rodziców, zawsze będą też czuć się winne
Ty współczujesz wszystkim, którzy mają "bezduszne" dzieci. A ja współczuje
Twojemu dziecku, które też będzie wychowywane po to, aby starzy rodzice mieli z
niego na stare lata "pociechę"

[burza4]

nikt z nas nie wie, jak będzie w przyszłości, ale dla mnie przerażające jest
założenie, że jak dzieci odejdą, to dom będzie pusty i zimny. To tak, jakby
dzieci były JEDYNYM sensem życia, jakby poza dreptaniem w domu i zajmowaniem
się ich sprawami nie było w życiu nic interesującego.

ja nie mogę pojąć zapału młodych małżeństw do cotygodniowych wizyt i
codziennych telefonów. O czym można codziennie rozmawiać z rodzicami? spowiadać
się się ze wszystkiego, o której się wstało i co dziś zrobiło mężowi na obiad?
przeciez to przypomina życie w trójkącie, gdzie jakaś prywatność w tym
wszystkim?

naprawdę nie rozumiem - czemu młodzi ludzie, którzy w tygodniu ze względu na
pracę nie mają dość czasu dla siebie i własnych dzieci - w weekendy zamiast to
nadgonić i zadbać o swój związek - wolą sami wejść w rolę dziecka? tym samym
przyzwyczajają rodziców do tego, że są częścią ich małżeństwa, i tym bardziej
ci ostatni nie są w stanie wyobrazić sobie innego sposobu spędzania czasu i tym
mocniej chcą zaciskać tę więź - zamiast ją rozluźniać. Nie bez powodu biblia
mówi "opuścisz matkę swoją i ojca" - to jest zgodne z naturą po prostu.

[wieczna-gosia]

czekaj czekaj burza bo w mojej wersji jest raczej "czcij ojca swego i matke swoja

[burza4]

czcić można, czemu nie - ale odległość tylko temu sprzyja)

[wieczna-gosia]

pokolenie wyzej wlasnie przerabiamy taka sytuacje. Moj tata z babcia zawsze
darli koty. teraz babcia ma 85 lat, wlasnie przestala chodzic, przez ostatnie
2-3 lata strasznie zniedolezniala. Pamiec jej siada, zwlaszcza ta krotkotrwala.
Pierwsza wersja byla taka ze babcie wezma rodzice. nawet przymiarka byla. Nikt
dokladnie nie wie o co chodzi- moim zdaniem tata cos nagadal babci- babci- ta
wrocila spowrotem do siebie.

I zaczal sie lekki dramacik. babcia chodzi naprawde slabiutko, ma opiekunke na 6
godzin dziennie i przestala wytrzymywac psychicznie noce. czyli ktos musi z nia
byc. Tym kims jest oczywiscie moja mama, ktora pracuje (babcia mieszka w tym
samym bloku co moi rodzice, to jedyny plus sytuacji, w kapciach mozna pojsc- no
prawie bo to inna klatka- ale w lecie- jak najbardziej). Tata mamie nie pomaga
(siedzi chlopak na emeryturze). Ja mamie pomagam w weekendy- posiedze z babcia
pare godzin, dajac mamie wolne- ale po pierwsze mam 5 dzieci, po drugie mam
godzinke w jedna strone, po trzecie mam prace. Mama jest zmeczona, sila rzeczy
czuje sie porzucona i zla. I tak borac pod uwage stan psychiczny babcie-
rozsadek nakazywalby, by moja mama olala tate- przeprowadzila sobie babcie do
domu (przechodzi na emeryture pod koniec roku), rodzice maja kuuupe miejsca tata
z babcia moga sie dwa lata nie spotkac. Moja mama jednakze nie czuje sie na
silach tacie zrobic akcji. Ja tez srednio. A mnie ta sytuacja starsznie meczy.
do tego stopnia ze mam ochote babcie wziac sama (srednia mam ochote bo z drugiej
strony mam swiadomosc ze jestem jedynaczka i za 20 lat czeka mnie jazda z mama
tylko ze wtedy to ja bede miala dorosle dzieci, a nie maluchy, ktorymi sie
zajmowac trzeba np.), bo ja kocham. Mame tez kocham i chcialabym jej pomoc.
Tacie mam ochote wyrabac co myse o jego postawie- ale po pierwsze to nie moj maz
po drugie- ja mu wyrabie i wyjde trzaskajac drzwiami a mama bezie placila.... no
nie wiem...

slowem reasumujac mam nadzieje ze:
moj maz nigdy mi takiej akcji nie zrobi
moja mama tez nie bedzie taka apodyktyczna jak moja babcia (babcia charakterek
ma oj ma).

[aguskin]

to wszytsko jest takie smutne i przygnębiające,
mam dwoch synów, mimo, że sa mali już w tej chwili psychicznie przygotowywuję
się, że wychowuje ich nie dla siebie tylko dla "świata",
do starości trzeba się przygotowywać całe życie, doceniając każdy jego etap,
delektując się każdą chwilą, i do starości trzeba dorosnąć i przyjąć ją godnie,
nie zamierzam nawet oczekiwac od moich synów opieki nade mną czy M., jeśli będą
mieli taka potrzebę to będzie b. miło, a jeśli nie, życie bedzie trwać do
śmierci i ani jednego dnia dłużej,
moja mama też pewnie oczekuje, że wrazie czego...., ale nigdy tego nie śmie
nawet zwerbalizować, dlaczego, bo wie, że skrzywdziłaby moje dzieci czy później
moie wnuki, bo czasu nie namnoże,
życie jest pod tym względem proste i nie możemy tego tak rozpatrywać,
pomyśl że jesli czujesz się winna, to pewnie Twoje dzieci też będą to błedne
koło,