życie po urodzeniu dziecka

[margoo27]

Dziewczyny. Niedługo rodze. mam pytanko do Was: jak zmieniło się Wasze życie
po urodzeniu dziecka? Jak teraz wygląda? Wiadomo, że jak się jest w ciązy to
ma się swoje wizje, jak to życie ma wyglądać, ale póżniej okazuje się, że
rzeczywistość jest brtalna..

[mathiola]

po pierwszym zmieniło mi się niewiele, a to co sie zmieniło, nie przeszkadzało
mi, było super. Po kolejnych moje życie to extrema

[lila1974]

Jak się nie dasz zwariowac poradnikom, to nie będzie źle
Super slodko też nie musi być.
Pogadaj od razu na porodówce z maluchem i poproś, by łaskę okazał

Życzę udanego porodu

[iwoniaw]

No zmieniło się, zmieniło. Samo dziecko jakoś mnie nie przytłoczyło specjalnie
(możliwe, że akurat bezproblemowe mi się trafiło) - myślałam, prawdę mówiąc, że
będzie gorzej. Ale na pewno nie ma już w życiu codziennym tylu spontanicznych
zachowań, co kiedyś. W wiele miejsc bez większego problemu można dziecko
zabierać ze sobą (zwłaszcza bardzo małe, wbrew pozorom bardziej kłopotliwy jest
pod tym względem roczniak czy dwulatek) i nie pozbawiać się wszelkich rozrywek,
niemniej faktem jest również, że to, co przed dzieckiem było spontanicznym
wypadem do kina, na który człowiek się decydował godzinkę przed seansem, dla
rodzica dziecku jest planowaną akcją pt. "zapewnić opiekę na określoną ilość
czasu i potem wrócić o wyznaczonej porze". I takie tam. Można się przyzwyczaić
oraz pocieszyć myślą, że młode wkrótce samo sobie będzie organizowało wypady bez
rodziców

[agnieszkamodras]

Nie daj sobie wmówić, że po urodzeniu dziecka nadchodzą czasy smutku, siedzenia
w domu i robienia śpiochów na szydełku. Jeśli dziecko jest zdrowe i rodzicom
się chce, to mogą robić wszystko. Trzeba się tylko lepiej organizować i więcej
rzeczy ze sobą targać. A jeśli jeszcze jest sensowna pomoc rodziców ewentualnie
kasa na pomoc niani, to w ogóle baja. A jedyne co się zmieniło u mnie to to że
jest fajniej.

o to to :)

[lila1974]

Nie daj sie zwiesc

[agatina8]

Zmienia sie totalnie, bez malucha zycia sobie nie wyobrazam, ale przy dziecku
wszystko prawie co robisz robisz z wiekszym wysilkiem. Z mezem tez jest
inaczej, z wypadami gdziekolwiek, z czasem dla siebie...
Praktycznie zycie sie podporzadkowuje dziecku i wyspac sie juz nie wyspisz.
Oczywiscie wszysko zalezy od tego jak teraz zyjesz, jezeli wstajesz o 7 i nie
lubisz leniuchowac, to przezyjesz, ale juz nawet w weekend nie pospisz.
Ale powtarzam, za zadne skarby nie oddalabym synka, mam opory nawet zeby go
czasami w weekend dac do niani na noc....bo dzieci sa cudowne!

[agnieszkamodras]

"wyspac sie juz nie wyspisz."

To nie reguła, ja na macierzyńskim wysypiam się jak nigdy, bo Antek lubi
spać.

[lila1974]

Ja przy koniczynie tez się wysypiałam jak borsuk - Nela mi nieco bruździ w tym
temacie, ale tylko dlatego, że wcześniej wstaje a nie dlatego, że wyje po
nocach

[agatina8]

Moje dziecko tez w nocy sypia dobrze, ale, jak byl maly (macierzynski) sypialam
tez dobrze i duzo, ale po 4 mcach wrocilam do pracy. maluch ma 3 lata i budzi
sie w nocy 1-2 razy i mnie wola, a definitywnie wstaje o 8. Dla mnie to zbyt
malo, lubilam rano pospac w weekend...wiec tak jak mowie, zalezy od zycia przed
jakie sie wiodlo...
Pozdraiwam
Aga

[demarta]

agatina8 napisała:

w nocy 1-2 razy i mnie wola, a definitywnie wstaje o 8.

a tylko ty jesteś do wołania?
ja wysypiam, wręcz przesypiam się w każdy weekend. w soboty i niedziele mąż
wstaje do malucha, a ja śpię ile wlezie, ostatnio do 13.00. a chłopaki
nadrabiają braki w relacjach ojciec - syn jakie występują od poniedziałku do
piątku.

[bri]

Póki jest malutkie to łatwiej gdzieś się wybrać bo ono sobie spokojnie leży na
kocyku itp. Jak zaczyna chodzić i rozrabiać robi się większy problem. My
wychodzimy znacznie rzadziej niż przed porodem. Zanim się urodziła nasza córka
byliśmy w kinie przynajmniej raz w tygodniu, często zapraszaliśmy gości i sami
wychodziliśmy, łaziliśmy po knajpach.

Teraz wychodzimy gdzieś razem nie częściej niż raz na dwa miesiące. Ciężko się
umówić nawet ze znajomymi, którzy mają dzieci (bo wszystkie muszą być zdrowe).

[agnieszkamodras]

No fakt. My tez mniej łazimy po kanjpach i kinach, ale dzięki temu mamy więcej
kasy bo jej nie przewalamy ) Także to też traktuję na plus. A gości
zapraszamy namiętnie do nas.

[lila1974]

My wybieramy po prostu inne lokale. Zamiast do zakopconego pubu idziemy do
kawiarni na 22 piętrze na lody i zachwycamy się widokami

A gości wiecznie pełno - jak nie oni u nas to my u nich - luzik

[aguskin]

dla mnie najgorsze są ograniczenia w śnie, bo jak wstajesz niewyspana to cały
dzien zchrzaniony (ale nie każde dziecko robi pobudki, sa takie co śpią) i nie
lubie tego planowania, nawet dłuzsza kąpiel musi byc zaplanowana, albo jak
usnie, albo jak m. się zajmnie, więcej bałaganu, cholerne poczucie
odpowiedzialności, reszta to radość,

[lila1974]

Może jestem matką mocno nieodpowiedzialną ale niczego nie planuję bardziej niż
normalnie.

Dlatego pytanie autorki wątku jest nieco niepoważne - u każdej matki jest
inaczej i każda co innego napiszę. A jak będzie to się okaże w praniu

[agnieszkamodras]

To prawda co powiedziałaś (Lila, ależ jesteśmy dziś zgodne!) - wszystko zależy
od autorki wątku. Niektórym cały świat przestawia się (a często nawet odbija
korba) już w momencie kiedy widzą dwie kreski. Dodam jeszcze, że prawdopodobnie
na samym początku zdarzyć się mogą kłotnie z Tatą dziecka o pierdoły (też
pewnie nie u wszystkich, ale bywa), poznasz zapewne nową (niekoniecznie
najlepszą) twarz swojej teściowej i mamy, zauważysz w sklepach działy o których
istnieniu nie miałaś pojęcia no i będziesz przesiadywać na emamie.

[aguskin]

przy pierwszym to luz, jak piszą dziewczyny, mój pierwszy, to jak cygan
pierwsze 3 lata wiecej spedził w samochodzie niż w domu, ale przy drugim, przez
szkołę pierwszego wszystko się ucieło, trzeba siedziec w chacie i czekać, aż
wróci i nakarmić

[bbarbara]

) Nagle zauważysz, że okolica pełna jest wysokich krawężników,
samozamykających się ciężkich drzwi i schodów. Że wokół pełno "życzliwych "
którzy wiedzą lepiej jakich powinnaś używać chusteczek do pupy i jakich
śpioszków. Każdy pomysł, plan, jaki tylko Ci błyśnie w głowie będzie wymagał
analizy pod kątem dzidziusia ( starszego oczywiście potem też) począwszy od
wyjścia do toalety (akurat wisi przy cycu) skończywszy na planach wakacyjnych
czy powrotu do pracy. ) A poza tym (tak sądzę może niekoniecznie)zaczniesz
dostrzegać drobiazgi i rzeczy na które wcześniej nie zwracałaś uwagi,
przestawią się wcześniejsze priorytety i sposób patrzenia na świat, poczujesz
się dojrzalsza i bardziej odpowiedzialna ( bo już za dwoje) Powodzenia, bycie
mama ma też swoje cudowne strony, ale tych zapewne się nie obawiasz. Każde
dziecko jest inne i jedne wywracaja życie rodziców do góry nogami z wielkim
hukiem a inne wpasowują się miękko i niemal niezauważalnie.

[joasiiik25]

Zycie po urodzeniu dziecka stalo sie pelniejsze i wypelnoine po brzegi
obowiazkami...na poczatku mialam malo czasu dla siebie (pracujacy maz i
niemowlak) to byly 2 najwazniejsze osoby w tamtym czasie. chcialam wszystko
dopiac na ostatni guzik, wszystkim dogodzic...zabraklo mi czasu dla siebie.
Pamietam jak marzylam o przespaniu calej nocy(w okresie gdy moj syn byl
niemowlakiem). bylam szczesliwa ale do granic mozliwosci przemeczona i jakas
taka smutna
Minely pierwsze urodziny syna, zauwazylam wiekszy luz ...Mlody chodzil swoimi
sciezkami,mama byla mu potrzebna do pielegnacji i wizualnie musialam byc w
zasiegu wzroku. mialam wiecej czasu na przyjemnosci te drobne zwiazane ze swoja
osoba nie czulam juz sie tak uwiazana obowiazkami.
Naprawde zycie nabralo zawrotnego tempa jak poszlam do pracy(syn mial 1,5 roku).
Zlobek-praca, praca-zlobek i ten ciagly pospiech by zdarzyc ugotowac, uprac i
chwilke odpoczac...Teraz czuje sie jak na wakacjach, syn ma 3 lata i nasze
zycie ma inne tempo.
Zycie po urodzeniu dziecka moze na poczatku (w pierwszym okresie) wydawac sie
trudne dla matki...nowe obowiazki,zmiana stylu zycia i te ciagle
zmeczenie...ale z kazdym dniem bedzie coraz lepiej i to jest wazne.
Milosc do dziecka i jego usmiech wynagrodzi wszystkie "niedogodnosci", szybko
sie zapomina,ze na poczatku bylo trudno z organizacjia

pozdr

[midorka]

Na początku ciężko.Trudno się przyzwyczaić do braku wolności.No i to zmęczenie
fizyczne(wiesz-nieprzespane noce,w ciągu dnia karmienie,przewijanie..)Mąż się od
początku zachwycał małą a ja beczałam za dawnym życiem.Ostatecznie jednak
zrezygnowałam z pracy-od roku jestem z dzieckiem w domu(dodam,że
przeprowadziliśmy się jak mała miała 5m-cy do innego miasta i nie mamy w Wawie
ani rodziny ani żadnych znajomych.) Teraz znowu beczę -bo muszę iść do pracy
i oddać małą do żłobka.Z nią ciężko,ale bez niej-strasznie.Cudownie mieć dziecko.
Powodzenia życzę i głowa do góry

[tigra8]

Ja po urodzeniu pierwszego dziecka poczułam się piękniejsza, lepsza. Były też
ciężkie chwile ale to wszystko było nieważne, pępkiem świata była moja córka.
Druga córka urodziła się po 3 latach. Kasia poszła do przedszkola a z Martusią
spałyśmy do 10. Kiedy pojawił się Krzysiu zaczęła się jazda, bo jak starsza
przywlokła coś z przedszkola to młodsi łapali w odstępach tygodniowych, i tak
nie wychodziłam z domu całymi miesiącami. Mąż w delegacji a ja sama w obcym
mieście z maluchami- koszmar. Teraz mieszkamy z mamą, młodsze dzieci chodzą do
przedszkola a Kasia do szkoły, jest dużo łatwiej. Pomimo tego co mapisałam nie
zamieniłabym ani jednej chwili z moimi dziecmi i po prostu nie wyobrażam sobie
by któregoś z nich miałoby nie byc na świecie.

[chupachups1]

Moje zmieniło sie diametralnie (przynajmniej na początku) ale to nie znaczy, ze
zmieniło się na gorsze. Musiałam sobie przewartościowac kilka rzeczy. Na
początku brakowało mi siedzenia u przyjaciół do 3 nad ranem, ale do wszystkiego
sie można przyzwyczaić i przeorganizować.
Macierzyństwo to piękna sprawa, wszystko będzie dobrze, zobaczycz, nawet jeśli
na początku będzie Ci sie wydawało inaczej.

[mysz78]

na pewno stajesz się mistrzem w planowaniu i logistyce, specjalistą od maszyn
budowlanych (mam synka i okazuje się, że można żyć 3 lata bez spania - choć
podobno są dzieci, które nie budzą się w nocy. tak jak pisały poprzedniczki,
paradoksalnie z młodszym dzieckiem jest łatwiej gdzieć wyskoczyć - większość
czasu śpi, a resztę wisi u cyca. Młody na prawie 3 latka i od niedawna potrafi
się sam sobą dłużej zająć, ale do niedawna wszystko robiłam na tempo i tysiąc
rzeczy na raz, korzystając z nielicznych wolnych chwil. kino i imperzy odpadają
w naszym przypadku, z własnej nieprzymuszonej woli - obie babcie 400 km od nas,
do tego mąż ciągle w pracy. żeby nie przedłużać, z jednej strony nie wyobrażam
sobie życia bez Młodego, z drugiej, nie sądzilam, że będzie chwilami tak
ciężko...pozdr i życzę wszystkiego dobrego

[zuzanna56]

Moje pierwsze dziecko urodziło się kilka lat po ślubie i nasze życie kompletnie
się zmieniło. Drugie po 4 latach i tu już specjalnych zmian nie odczułam. Jest
zupełnie inaczej, mam mało czasu dla siebie, ciągle któreś ma coś do
powiedzenia. Nigdy jednak nie chciałabym wracać do czasu sprzed dzieci. Teraz
jest dobrze.

[melka_x]

Myślałam, że będzie gorzej. Moje życie zmieniło się zdecydowanie na lepsze,
minusy są, ale rachunek jest na plus. Nie chciałabym wrócić do czasów przed
dzieckiem.

[vibe-b]

to, czy Twoje zycie zmieni sie bardzo czy prawie wcale zalezy (oprocz tego
jakie bedziesz miala dziecko) od faktu, jaki tryb zycia prowadzisz i jaki
lubisz na dzien dzisiejszy. Dla domatorki, lubiacej wstac skoro swit i krzatac
sie w kuchni, prac, sprzatac i prasowac czyli "dbac o dom" zycie zmieni sie
niewiele lub wcale. Dla kobiety biznesu, albo/i takiej, ktora lubi nocne zycie,
wypady z przyjaciolmi , wyjazdy, podroze, zycie zmieni sie dramatycznie.


Nu ser jag din kärlek mot mig nu känner jag livet ifrån dig

[teraz_asia]

No i nie zapominaj, że zalezy tez, jaki egzemplarz ci się trafi. Myslę, że
diametralnie będa się różnić wypowiedzi posiadaczki dziecka- egzemplarza
książkowego, które śpi po kilka godzin dziennie, bez kolek, alergii i innych
problemów rozwojowo-zdrowotnych; i posiadaczki krzyczącego przez pół dnia
malucha, który wymaga np specjalnej diety (twojej, jesli karmisz), żelaznej
dyscypliny i cierpliwości, a co za tym idzie, kompletnego przewalenia
dotychczasowego życia.

na lepsze nt

[aluc]

[katarinaa77]

krótko mówiąc wg mnie dziecko to ogromny zjadacz energii i czasu. nie ma już
takiej wolności i luzu jak przed....
ale nie wyobrażam już sobie życia bez córeczki

[bj32]

Zależy, jak masz teraz, zależy, jakie będzie dziecko (czy spokojne, czy
niekoniecznie), zależy, jak się będziesz umiała zorganizować w nowej sytuacji i
zależy od nastawienia. Jeśli założysz, że dziecko to element upierdliwy i
sprawiający same trudności oraz generalnie przeszkadzacz zesłany za karę bądź
złośliwie, to pozostanie Ci współczuć. Jeśl chcesz, cieszysz się, uznasz je za
dar losu, miłość Twoją największą i w ogóle to życie stanie się piękniejsze.
Ja sobie nie wyobrażam, jak mogłam żyć bez tej mojej gwiazdki. Nawet jak mnie
wnerwia staszliwie.
Najlepiej nie rób planów, założeń i nie wyobrażaj sobie nadmiernie, bo pewnie i
tak będzie zupełnie inaczej

[fergie1975]

chyba najbardziej od nastawienia. Ja sie nastawilam na nie wiadomo co, bo mi
sie rozne rzeczy wydawały np ze sobie w koncu odpczne za wszystkie czasy, ze
nadrobie zaleglosci rozne takie, ze w koncu sobie np pogram w gry komputerowe
itd plany mialam duuuuuze. ....
No i juz "wtajemniczone" wiedza o co chodzi. .
a ja sie nastawilam i ... bardzo cierpialam, ze nie moge robic tego co chce, ze
jestem uwiazana itd.
Jakies 2-3 tyg po porodzie w koncu do mnie dotarlo !
I jak dotarlo to: kanapeczki, ksiazki, pilot do reki, telefony w poblizu, synek
na srodek lozka, a ja tylko z lewego boku na prawy, na lewy, na prawy,
lazienka, kanapeczki, lewy, prawy, herbatka...lewy, prawy, lewy, prawy,
spacerek, lewy, prawy...
I tak jakis miesiac - dwa, potem bylo juz coraz lepiej.
Ale niewyspana jestem nadal juz 8 miesiecy.

[gruba_dynia]

U mnie zmieniło się bardzo. W zasadzie wszystko rozbija się o to, że kobieta po
porodzie zmienia się mentalnie. I od tego zależy cała reszta. Zdajesz sobie
sprawę że będziesz zmeczona, niewyspana, że trzeba na nowo przeorganizować dom,
zaplanować logistykę, podział obowiazków, itd. To wszystko wiesz i możesz sobie
wcześniej zaplanować, jeszcze w ciąży ułożyć jakiś plan, uzgodnić z mężem pewne
rzeczy, nastawić się na coś. To co jest przewidywalne, jak już nastąpi jest
łatwe do zaakceptowania. Kilka dni i wpadasz w rutynę. Najgorsze jest to co
nieprzewidywalne, to czego nie da się zaplanować, czyli stanu Twoich uczuć i
odczuć. Osobiscie nie wierzę w wielką miłość do dziecka od jego urodzenia i
bezwarunkową potrzebe poświęcenia się. Wszystko przychodzi z czasem, a ten
okres przejsciowy jest trudny. Toczy się wewnętrzny bój w płaszczyźnie "ja -
ono". Dlaczego muszę to robić? Znowu muszę...? To będa pytania które napewno
sobie zadasz nie raz. U mnie cały w zasadzie urlop macierzyński to była
emocjonalna huśtawka. Wszystko się uspokoiło kiedy wróciłam po 4 miesiacach do
pracy. Uświadomiłam sobie żeby czuć się szczęśliwą i spełnioną potrzebuję
jeszcze czegoś oprócz dziecka i macierzyństwa. Moja córka ma teraz 8 miesięcy,
żyję w ogromnym tempie, bo praca, bo babcie, bo organizacja wszystkiego... ale
jest ok, jest fajnie. W pracy realizuję się z jednej strony, w domu z drugiej.

[bri]

No właśnie ja np. nie odczułam jakiejś wielkiej zmiany psychicznej. Trochę się
czuję bardziej pewna siebie ale to tyle.

[aguniaxxx]

U mnie się zmieniło ... bardzo. Ale to chyba rzeczywiście zależy od dziecka.
Moje: mogło wisieć przy cycu trzy godziny, gdy nie spało to płakało (a spało
bardzo mało), na spacerach, gdy nie spało to płakało, nie znosiło jeździć w
foteliku, nie tolerowało butelki ani smoczka, więc zero wyjść, bo gdy nie było
cyca płakało nieustannie. Potem doszła awersja do jeżdżenia w wózku, więc na
jednej ręce niosłam małą, drugą pchałam wózek. Więc nie mówcie, że to kwestia
organizacji. Jednakże te ograniczenia nie przeszkodziły mi w cieszeniu się
macierzyństwem.