Dzieci na zapas

[vatum]

Gdy zaszłam w ciążę moja niedoszła teściowa powiedziała, że trzeba mieć przynajmniej dwójkę dzieci bo jak ci jedno umrze to masz jeszcze drugie.
Pomyślałam wtedy, że jest zdrowo rąbnięta.
Dziś rozmawiałam z sąsiadem, starszy pan, który powiedzial, że kiedyś dużo dzieci umierało na różne choroby dlatego każdy miał kilkoro dzieci na zapas.
Nie wiem co o tym myśleć, bo jak można kalkulować sobie, zakładać z góry, że jak mi jedno umrze to mam drugie i gdzie tu uczucia, delikatność, cokolwiek co by świadczyło nie tylko o woli przetrwania gatunku.
Czy też słyszałyście takie stwierdzenia?

[hexella]

Drugie też może umrzeć, i trzecie i czwarte...
Każdy powinien miać tyle dzieci ile chce, ile może utrzymać, ilu może
poświęcić swoją uwagę.
Nie ma tu jedynie słusznej opcji.
Są ludzie, którzy nie chcą mieć dziecii wierzą, że uda im się przeżyć
szczęśliwie życie nie będąc rodzicami, więc mają do tego prawo.

[demarta]

emocje, emocje, kiedyś facet babę przysposabiał, co by mu w polu dwóch rąk do
roboty przybyło, a dzieciaki odkąd samodzielnie chodziły odciążały rodziców w
karmieniu swiń, dojeniu krów, sianokosach. nie wiem co w tym dziwnego, że
kiedyś nie pałało się tak nadmiernymi emocjami wyższymi (jak się to na forumie
i w życiu zdarza). wtedy ważniejsze było przetrwanie i co by z głodu nie
umrzeć. a ze twierdzenia życiowe z tamtych czasów krążą do dziś, też dziwne nie
jest... no przynajmniej dla mnie.

moze przeczytaj sobie "chłopów" reymonta, bo chyba jeszcze nie czytałaś, tym
dopiero się zbulwersujesz!!!

[kasiulkkaa]

A tesciowa ma jakiegoś gacha w zapasie, gdyby jej męża zabrakło?

:) dobre!

[vatum]

Słyszałam

[sir.vimes]

i o tym, że dzieci wodę podadzą. I że starsze dzieci wychowają młodsze.

[duda45]

mojej znajomej koleżanka po śmierci swojego dziecka powiedziała że jedyne co ją
trzyma przy życiu to drugie dziecko bo gdyby jej nie było to by skończyła ze
sobą

A to co innego.

[sir.vimes]

chyba sama to rozumiesz?

[duda45]

jasne tylko takie osoby też to mogą czytac

[sir.vimes]

Ale osoby, które straciły dziecko raczej NIE UTOŻSAMIAJĄ się z ludźmi którzy
sobie urodzili na zapas, z założeniem, ze jak jedno umrze to "nullas anxietas".
Nie sposób ZASTĄPIĆ jednego dziecka drugim.

[bri]

Bo chyba nie o zastępowanie tu chodzi. Ktoś chce mieć dzieci, wie że życie jest
kruche a w pewnym momencie nie ma już możliwości urodzić i woli mieć dwójkę.
Kocha oba tak samo mocno. Przecież nie wiadomo czy w ogóle i któremuś coś się
stanie i na pewno rodzice tego nie chcą.

[bri]

Szczerze powiedziawszy mi się to wcale nie wydaje taki głupie, żeby mieć dwójkę
w właśnie z takiego powodu. Nie widzę tu żadnej sprzeczności w stosunku do jak
najbardziej ciepłych i delikatnych uczuć wobec obojga dzieci. Wytłumacz jaśniej
dlaczego to ma być niedelikatne?

[renia1807]

mnie zawsze prześladowała i nadal prześladuje myśl, jak to będzie, jak mi syna
do wojska zabiorą?
dobrze, że mam drugie dziecko, bo przynajmniej łatwiej będzie mi znieść rozłąkę
( liczę też na to, że do tego czasu, bedzie juz armia zawodowa)

[marta_mamamaciunia]

Też słyszałam takie opinie, cóż czasy się zmieniają i poglądy też.
To co piszesz dla mnie jest trochu "nieludzkie", takie przedmiotowe traktowanie
dzieci.Łoj nawet nie potrafię opisać tego co myślę;-P
Co do dzieci w zapasie,
ja myślę ciut inaczej: jestem jedynaczką, moja rodzina to mama + tata,
siostra mamy z mężem i dwójką dzieci. Mam męża i jednego syna. Rodzina męża
jest przeooogromna;
Do rzeczy, nie wiem co będzie jak rodziców zabraknie - kolej życia... Wtedy tak
na prawdę moja rodzina przestanie istnieć. Mąż ma qpe rodzeństwa, ale nie
zgadzają się ze sobą i specjalnych kontaktów też nie utrzymują.
Pytanie: czy lepiej być jedynakiem, czy mieć rodzeństwo z którym się nie
rozmawia?
Ciągle zastanawiamy się czy lepiej Maćkowi sprawić rodzeństwo i żyć bardzo
skromnie, czy też "skazać" go na samotne zycie jedynaka???
....takie tam moje analizy......

[hexella]

wiesz, ja znam sporo jedynaków, którzy są szczęśliwymi ludżmi i nie biadolą, że
nie mają rodzeństwa.
Nigdy nie będziesz pewna, czy Twoje dzieci będą kiedyś sobie bliski, czy
pozabijają się o spadek po Tobie

[marta_mamamaciunia]

hehe - co do spadku Właśnie o to chodzi, ja jestem szczęśliwa, bliscy ludzie
nie zawsze to rodzina
Denerwują mnie teksty typu: a co on tak sam będzię po twojej śmierci??!! Na
szczęście nie wszystkie opinie są dla mnie ważne:p
pozdr

[vatum]

Ja jestem jedynaczka i moja córka też chyba będzie - chyba to dlatego, że może przez przypadek ale na pewno nie, że chcę.
Kocham tę swoja córę tak mocno, że nie chcę mieć drugiego dziecka, chcę kochać tylko ją. Nie kalkuluję co będzie jak mi jej zabraknie. Wolałabym przestać istnieć niż czepiać się drugiego dziecka.
Ale z emocjami i uczuciami jest tak, że nigdy nic nie wiadomo tak więc moje gdybanie, moje podejście może się diametralnie zmienić.
Póki co chcę być tylko z nią.

[justi54]

Nigdy o czymś takim nie słyszałam. Zawsze mi się wydawało, że dzieci to się ma
z miłości. Chciałam jedno i mam jedno.

[bri]

Ależ jedno drugiego nie wyklucza. Chcę mieć dzieci, jestem świadoma kruchości
życia i wiem, że przyjdzie moment, że na ciąże będzie już za późno. Dlatego
m.in. funduje sobie drugie dziecko, które kocham tak samo jak pierwsze.

[hexella]

Qrcze, ja mam dwoje, ale przy podejmowaniu decyzji o drugim nie brałam pod
uwagę możliwości utraty pierwszego.
Wszystko fajnie, jeśli nie jest to jedyna motywacja.

[oxygen100]

sama obiektywna prawda. Myslisz ze dlaczego w przyrodzie zwierzeta skladaja
tysiace jaj a z nich do wieku reprodukcyjnego przezywa kilka sztuk?? Bo
smiertelnosc wsrod mlodych jest b. wysoka. Podobnie u ludzi. Smiertelnosc
noworodkow kiedys tez byla duza, teraz dzieki rozwojowi medycyny znacznie sie
obnizyla. Nawet przezywaja te ktore kiedys skazane bylyby na smierc

[lola211]

Taki sam argument usłyszalam od mojej babci.
Jest w tym jakis sens- rodzice, ktorzy straca jedyne dziecko, mysle,ze maja
gorsza sytuacje niz rodzice, ktorym pozostaja inne dzieci.
Nie twierdze, ze ich bol jest wiekszy, ale - zostaje im zabrana na zawsze rola
rodzica, w przeciwienstwie do tych z przynajmniej dwojka.
Jka mi zmarlo po porodzie pierwsze dziecko to mimo calego bolu myslalam tylko o
tym, by urodzic jak najszybciej kolejne.W zastepstwie mozna powiedziec.tu do
glosu dochodza uczucia, nie rozsadek.

[oxygen100]

Mialam kiedsy 2 znajomych, Braci. Jeden utopil sie na obozie zeglarskim majac
19 lat drugi owinal sie wokol drzewa samochodem w wieku 21. Nie chcialabym
nawet pomyslec co czuli ich rodzice.

[lola211]

Gdzies czytalam, ze rodzice, ktorzy stracili syna policjanta na skutek
zastrzelenia przez tego straznika wieziennego niedawno stracili jego mlodszego
brata- zginal w wypadku samochodowym.

[dziubelek2]

słyszałyście)) od lekarza, który na pytanie, dlaczego w naszym cudnym,
prorodzinnym kraju nie można dac sobie podwiązac jajowodów po trzech cc,
odpowiedział cos w bardzo podobnym stylu -" a co,jak tym dzieciom , które matka
już urodziła cos się stanie i zechce miec jeszcze jedno?"

[wieczna-gosia]

ostatnio w lapy mi wpadla ksiazka o dziecku w roznych epokach. My w zasadzie
znamy treny Kochanowskiego i sklonni jestesmy przyznac ze kiedys sie rodzilo,
umieralo to sie rodzilo nastepne i tyle. pamietniki pisali glownie mezczyzni
czyli istoty z natury mniej wylewne. jak sobie poczytalam wspomnienia Paska, o
tym jak dziecko umarlo czy listy Sobieskiego do Marysienki (tym to tych dzieci
namarlo mnostwo) to czlowiekowi sie oczy otwieraja. Mysle ze sa ludzie ktorzytai
bol przezywaja mocniej, sa tez tacy, ktorym latwiej przejsc nad tym do porzadku
dziennego. I tak sadze ze bylo i sadze ze bedzie.

[annka78]

A moglabys podac tytul tej ksiązki?

[wieczna-gosia]

a bardzo bym chciala ale nie mam pamieci do tytulow. ale sprobuje znalesc.....

o prosze

[wieczna-gosia]

Dziecko w dawnej Polsce / Dorota Żołądź-Strzelczyk.

[melka_x]

Ja to akurat rozumiem, straciłam dziecko. Żadne inne dziecko nie zastąpi
zmarłego, ale kiedy jest inne jest też motywacja, by dalej żyć. Po stracie
córki żyłam jak zahibernowana, to trudno wytłumaczyć, do życia wróciłam gdy
urodził się syn. Ból po stracie nie jest mniejszy gdy jest lub pojawia się
drugie dziecko, ale samo życie jest lepsze.

Nie rozumiem co taka świadomość ma wspólnego z niedelikatnością? Jeśli już, to
każda decyzja o dziecku, czy to pierwszym, czy trzecim jest instynktem
przetrwania gatunku.

[magdaaa73]

Nie mam zdania, nie chcę go mieć na ten temat, nie czuje się zobowiązana...

"Ból po stracie nie jest mniejszy gdy jest lub pojawia się
drugie dziecko, ale samo życie jest lepsze."
Chyba najlepiej ujęta sentencja problemu, zwłaszcza od matki,która wie co pisze.

[iwles]

Jesteśmy społeczeństwem, które nie umie rozmawiac o śmierci.
Boi się, że sama rozmowa może spowodować nieszczęście w rodzinie.
To się zmienia, gdy śmierć dotknie kogoś z naszych bliskich. Wiedząc, co wtedy
się czuje - podchodzi się zupełnie inaczej do życia i te same słowa nabierają
innego znaczenia.

[anik801]

Tak i coś w tym jest.W tamtym roku przyjaciółka kuzynki straciła dziecko.To był
okropny wypadek-beczkowóz zmiażdżył wózek z synkiem.Miała jeszcze 4letnią córkę.
gdyby nie córka,ona odebrałaby sobie życie(obwiniała się,że to jej wina,bo
wózek stał na podwórku itd).Tylko starsze dziecko trzymało ją przy życiu i
tylko dzięki temu widziała jeszcze jakiś sens.Cicia mojego męża straciła w
wypadku córkę.Całe szczęście,że miała jeszcze syna-jak sama mówi musiała żyć,bo
miała dla kogo.Zawsze śmierć,to śmierć!Jednak inaczej,gdy tracisz jedyne
dziecko!

[ik_ecc]

Kiedys bylo inaczej, stawialo sie na ilosc nie na jakosc i mialo to sens -
wiecej chorob, gorszy stan medycyny, wojny, gorsze jedzenie, itd. - wiecej
ludzi umieralo, wiec trzeba bylo ich wieej produkowac. Mniejsza ilsoc dzieci
nie decydowala koniecznie o lepszej jakosci ich zycia.

Teraz idzie sie w jakosc zycia, nie w ilsoc - im sie ma mniej dzieci, tym
lepsze przetrwanie mozna im zapewnic - lepsze jedzenie, lekarstwa, szkoly,
**rzeczy**, itd.

Nie widze w tym nic oburzajacego, po prostu inne czsy i wynikajace z tego inne
podejscie.

[syriana]

dziwią Was takie teksty w ustach starszych osób..?
bo mnie zupełnie

przecież te kilkadziesiąt lat temu, naprawdę bieda w Polsce piszczała i takie
podejście było raczej zdrowe

a miłość do dziecka i traktowanie go jak członka rodziny, to naprawdę dopiero
XIX-wieczny "wynalazek"

[denea]

A ja nie widzę w tym nic specjalnie złego, o ile to nie jest jedyny argument
za. Kiedy zastanawiam się czy za jakiś czas chciałabym mieć drugie dziecko, to
na korzyść takiej decyzji przemawia m.in. chęć żeby mój syn miał rodzeństwo,
chęć posiadania jeszcze jednej słodkiej istotki jak pierwsza już podrośnie, ale
też świadomość że gdyby coś się tfu, tfu stało, to cały mój świat by zniknął.
To nie jest dokładnie przemyślane, więc piszę chaotycznie i na gorąco. Może
chodzi też o to że gdybym miała drugie dziecko, dzieliłabym swoje lęki na dwa,
co i małemu i mnie wyszłoby na dobre.
Jestem pewnie przewrażliwiona na tym punkcie, kiedy byłam dzieckiem nagle zmarł
mój ojciec i mam lekką obsesję że moi bliscy mogą jednym momencie ot, tak
zniknąć. Ten lęk towarzyszy mi codziennie.