Jak to jest umierać?

[anik801]

Ja się boję bardzo,bo od prawie roku ciągle na nią patrzę.Mój tata umiera w
hospicjum na raka mózgu.Ile tam już osób umarło.W tym młoda dziewczyna na raka
jelita grubego(osierociła pięcioletnią córeczkę i starszego syna).Boże ile ja
się tego cierpienia i bólu już naaoglądałam!Kiedyś w ogóle nie myślałam o raku.
Teraz boję się tej choroby panicznie!Szybka śmierć to łaska!Powolne konanie
miesiącami to najgorszy koszmar!

może mamy w genach

[vatum]

zapisana tajemnice śmierci...
To co ja myślę, to, że na ziemi jesteśmy oczyszczani: dla jednych życie jest rajem, dla innych piekłem, dla pozostałych czyśćcem.
Tylko, że nic z tego nie wynika, bo co dalej?
Skad bierze się dusza i dokad odchodzi?
I czy ewoluuje?
Dużo mam pytań.
Ludzie boja się zyć potem boja się umrzeć. Sa różne teorie, religie, które pomagaja iść dalej .. ale dokad, nikt nie wie.
Ale na pewno dowiemy się.
Mój ojciec chory na raka podobno pięknie umarł, bez skręcania się z bólu: poprawił się na łóżku, zamknał oczy i już. I nie można mówic o załatwianiu spraw bo to czego nie załatwisz na pewno nigdy nie zostanie załatwione: niewyjaśnione, niewytłumaczone itp.
Tak ma być i nie należy myśleć o tym.
Nigdy nie widziałam ducha i myślę, że duchów nie ma i że zmarły nie jest z nami, nie widzi nas (czy jakoś siętrzymamy itp). Nie ma zerkania wstecz, odchodzi na prawdę, na zawsze.
Dużo by pisać...

[mamamaxia1]

ciesze sie,ze nie jestem sama z tymi myslami.tez boje sie i czesto o tym
mysle,co bedzie ,jak zabraknie kogos z rodziny,rodzicow,babci,a ma 92 lata.co
bedzie ze mna ,jak przyjdzie moj czas,co bedzie ,jak mnie nie bedzie,co bede
czuc,a czego nie,moglabym dlugo tak wymieniac,bo pytan i watpliwosci mam
wiele.boje sie bardzo zwlaszcza od czasu wypadku,bo poczulam,jak ulotne moze
byc zycie....niestety

[agulka242]

Towarzyszyłam bliskiej mi osobie w ostatnich dniach.Rak tzustki,bez
pzrerzutów,ale spowodował marskość watroby.Od rozpoznania do śmierci trwało to
wszystko ok.4m-cy.Umierał 4,5 dnia.Do końca był świadomy,rozmawiał z
nami,był...Pytałam,co czuje.Mówił:ulgę,że nie będzie cierpiał.Pytał;dlaczego tak
ciężko jest umrzeć?Chciał,żeby trzymać Go za rękę.Mowił,że wie,czuje,że "idą po
niego",że się nie boi.W nocy skonał przytulony do swojej żony i syna...

Po raz pierwszy dotarł do mnie fakt,że ja też kiedyś umrę,że to kiedyś może być
juz teraz,już za chwilę...Śmierć stała się tak samo materialna,niemal
namacalna,jak narodziny.Dwa zupełnie różne bieguny życia.
Jestem młodą osobą,ale ta obecność przy nim,przy niej-śmierci,spowodowała,że
zupełnie inaczej postrzegam moje życie...


Ja walczyłam do końca(onkolodzy,hepatolodzy,chirurdzy).On poddał się.Wielkim
darem było dla mnie(dla nas wszystkich),bycie przy Nim.O śmierci rozmawiał tak
świadomie,bez emocji,ot przejście stąd-tam...
Minęły 3 tygodnie.Najgorsze-fakt,ze rano życie toczyło się dalej.Ludzie
spieszyli się do pracy,dzieciaki do szkoły,a ja zawisłam w próżni.Nic się nie
skończyło-wszystko jest takie same,jak dzień wcześniej...

[misinka81]

Pracuję w hospicjum jako psycholog i można powiedzieć, że na codzień mam do
czynienia z umieraniem i śmiercią. Wydaje mi się, że umieranie zależy od naszej
postawy wobec życia i śmierci, wobec tego, jak się postępowało w życiu, co
dobrego się zrobiło, czego się żałuje. Są ludzie, którzy dobrze oceniają swoje
życie i odchodzą spokojnie, często czekają na śmierć, bo nic innego ich już nie
czeka (to przeważnie ludzie starsi), śmierć najczęściej uwalnia ich od bólu,
niesprawności, cierpienia, bezradności wobec własnej niemocy... Jeśli ktoś źle
ocenia swoje życie, wtedy często ma żal do siebie, że czegoś nie zrobił, kogoś
skrzywdził i ciężko mu pogodzić się z końcem, bo już nie zmieni nic w swoim
życiu. Dla osób młodszych to przeważnie troska o bliskich, małe dzieci,
niezałatwione sprawy. Chyba umieranie jest trudniejsze dla rodziny i bliskich,
niż dla samych pacjentów, bo to oni zostaną z tym bólem, są bezradni wobec
choroby i spustoszęń, jakich ona dokonała, często w krótkim czasie. Czesto
śmierć to ulga, że już koniec, bo się nie męczy nasz bliski...
Uczę się od moich pacjentów, że trzeba w życiu być dobrym człowiekiem, szanować
i kochać innych ludzi, bo później właśnie to okazuje się być
najważniejsze...Dopiero teraz boję się, że moi bliscy mogą zachorować tak
poważnie, tak cierpieć, a ja nie będę mogła im pomóc...To jest dla mnie
najgorsze. Nie boję się swojej śmierci, ale teraz bardziej o niej myślę, bo nie
chcę zostawić synka, chcę widzieć jak rośnie i nie sprawić mu bólu moim
odejściem. Myślę jednak, że moje życie by się skończyło, gdybym straciła swoje
dziecko..
Dziwnie mi chodzić do pracy, mam małe dziecko, jestem w ciąży. Ja czekam na
życie, oni na śmierć...Ale tak chyba już musi być, nic nie poradzimy...

[siasiuszek]

>Myślę jednak, że moje życie by się skończyło, gdybym straciła swoje
> dziecko..


Kiedyś bardzo bałam się śmierci, myślę, że popadałam w depresje. Strach był tak
wielki ze nie pozwalał mi żyć, wieczorami umierałam ze strachu w dzień nic dla
mnie nie miało sensu, po co używać kremu, po co chodzić do pracy skoro i tak
umrę. Żyłam jakby w zawieszeniu. Przed tym niewyobrażalnym strachem uratowało
mnie dziecko. Odkąd zaszłam w ciąże przestałam się bać. Ale zaczęłam się bać o
dziecko. Też mi się wydaje, że nie przeżyłabym straty swojego synka, ale znam
kobiety, które straciły dzieci i choć strasznie cierpią żyją dalej a nawet po
jakimś czasie potrafią żyć normalnie.

[pacia811]

nie wiem...
dwa dni po świętach zmarła moja koleżanka, może bardziej daleka znajoma,
dziewczyna miała 26lat...od ponad roku zmagała się z jakąś chorobą, bo tak
właściwie nikt nie wie na co zmarła....kilka razy podczas tego okresu umierała
i powracała do życia, stawiano ją przed dramatycznymi decyzjami: próbą
amputacji nogi, wycinanie różnych narządów...
co czuła podczas tego okresu....nie wiem .....boje się o tym myśleć....

[gacusia1]

Nie boje sie smierci.Wiem,ze w kazdej chwili cos moze mnie "zaskoczyc". Boje
sie umierania w bolu.Boje sie cierpienia,ale nie smierci.Nie wiem,co sie czuje-
odchodzac...pewnie zal,ze to juz.Pewnie zal,ze sie czegos nie zrobilo.

[elza78]

kazdy po sobie cos zostawia jak to mowi madre przyslowie "non omnis moriar"
smierc jako calkowite unicestwienie nie istnieje w moim pojeciu
smierc jest czyms nieuniknionym ale jedynie czlowiek ma taka sile aby moc sie
jej przeciwstawic dzieki temu co stworzyl
czy sie boje - boje sie tego czego nie znam, mysle, ze to normalne, ale kiedy
te moment nadejdzie mysle ze nie bedzie dramatu, przeciez w przyrodzie nic nie
ginie a energia zmienia jedynie swoje formy, jest gdzies tam miejsce do ktorego
po smierci sie udajemy - w tej cyz innej formie to czysta fizyka - smierc
nie istnieje

[edycia274]

moja ciocia umiera a raka piersi........straszna męczarnia, tylko tyle powiem

[jowita771]

kiedyś myslałam, że chciałabym umrzec młodo. teraz nie mogę sobie wyobrazić, że
zachorowałabym i umierała ze świadomością, że zostawiam dziecko.
mój tata umierał parę lat temu na raka płuc. usłyszałam, że może sie udusić.
bałam się, że będzie się męczył. jednak miał lekką śmierć, po prostu przestał
oddychać, wyglądało to, jakby zasnął. przed samą śmiercią przestał się bać,
odłączył sobie tlen. wcześniej wpadał w panikę, jak choć na chwilę wypadła mu z
nosa rurka z tlenem, zaraz brakowało mu powietrza.

[ankab29]

dlugo sie zastanawialam, czy pisac o tym na forum...Czytam od Wasze watki i w
wiekszosci z nich piszecie o przerazeniu, leku, niewiadomej...Ja wiem jak to
jest umierac...7lat temu otarlam sie o smierc - pomylilam dawkowanie bardzo
silnych lekow. Pamietam do tej pory kazdy szczegol, kazda chwile i wszystkie
moje odczucia. Nie bylo leku tylko wszechogarniajacy spokoj. Nie widzialam
tunelu ani swiatel - za to mialam poczucie obecnosci OSOBY kochajacej mnie
bezgranicznie i czuwajacej nade mna.I czulam (tak czulam raczej niz slyszalam)
glos, ktory zawiadamial mnie, ze musze zrobic bilans wlasnego zycia, ktore
jeszcze sie nie konczy i mam wracac, bo jest jeszcze COS waznego na ziemi, co
jest mi dane zrobic...Mialam tez wizualne i dzwiekowe odczucia ale o tym wole
nie pisac, bo to nic nie wniesie do watku...i jest dosyc osobiste. Od tamtej
pory nie boje sie smierci. Wiem natomiast, ze kazdy dzien powinien sie konczyc
poczuciem, ze dobrze go przezylam. Dodam, ze nie jestem gorliwa katoliczka...Po
tym wydarzeniu pozostala mi rowniez PEWNOSC, ze jakosc religijna mojego zycia
nie zalezy od mojej obecnosci w Kosciele...Bardziej od tego jakim jestem
czlowiekiem dla innych...

[joanna35]

Nie czytałam większości postów więc mogę się powtarzać. Moja mama zmarła w
ciągu miesiąca od zabiegu na mięsaka narządów rodnych(rak).Zmarła nad ranem,
podobno we śnie - tak twierdzi lekarz, a ja bardzo chcę mu wierzyć. Chce mu
wierzyć, bo na samą myśl, że umierała w strachu, może cierpieniu i samotności
odczuwam ból i OGROMNE wyrzuty sumienia. Nigdy nie miałam z mamą dobrych
relacji, była osobą despotyczną, wszystkowiedzącą, bardzo trudną we współżyciu,
ale było mi jej tak bardzo żal, mimo tego, że umierała w wieku 59 lat na własne
życzenie, przez własną głupotę. Była dzielna, starała się taka być, ale myślę,
że bała się potwornie i chyba szukała oparcia we mnie, ale go nie znalazła,
bo...kilka godzin przed śmiercią nie potrafiłam poradzić sobie z jej bólem,
rozklejeniem. Uciekłam ze szpitala tłumacząc to sobie tym, że muszę wrócić do
dzieci, a mogłam zostać na noc. Dzieciom pod opieką tatusia nic by się nie
stało, z pewnością tę jedną noc beze mnie by przeżyły. Idąc na przystanek,
mając świadomość tego, że uciekam, że się boję i wstydząc się tego obiecałam
sobie, że w nastepną noc zostanę, ale następnej nocy nie było. O 7.00 zadzwonił
telefon. Wiedziałam co usłyszę jeszcze zanim podniosłam słuchawkę. Nie powiem,
że żyję w ustawicznym poczuciu winy i rozczarowaniu samą sobą, ale czasami
wspomnienia mnie dopadają, tak jak dzisiaj przy lekturze tego wątku.
Najbardziej chyba boli świadomość, że jestem pielęgniarką i byłam przy śmierci
wielu obcych ludzi....W czasie swojej wieloletniej praktyki zawodowej nie
spotkałam chorego, który czekałby na śmierć. W obliczu śmierci ludzie chwytają
się życia jak tonący brzytwy. Owszem, słyszałam i czytałam o przypadkach , w
których ludzie chorzy przyjmują śmierć jak wybawienie od np. bólu, ale sama się
z taką postawą nie spotkałam, a żegnałam pacjentów bardzo, bardzo chorych.

[agacz2905]

czasem się mówi, że jakie życie taka śmierć...
Niedawno zmarła moja Ciocia. Bała się umierać i jakby walczyła ze śmiercią -
właściwie tylko niezgoda na własne umieranie trzymała ją po tej stronie, bo
była już bardzo, bardzo chora. Boję się nie tyle samej śmierci, co
niepogodzenia się z losem, przeznaczeniem, przemijaniem. Boję się sytuacji, w
której przed śmiercią powstrzymywać mnie będzie tylko paniczny lęk przed
nieznanym, a nie chęć życia.

[bozenka12]

Sa ludzie , ktorzy przezyli smierc kliniczna. Kiedys czytalam ich wypowiedzi.
Tu tez ktos o tym wspomnial. Ponoc smierc nie boli. Ponoc, bo jednak sa ludzie,
ktorzy umieraja z bolem i strachem wypisanym na twarzy. Mi sie dwa razy snilo,
ze umieralam. Dokladnie we snie czulam jak to jest...Wiem to tylko byly sny,
ale to odczucie jakie wtedy mialam, bylo takie prawdziwe, intensywne...Ja
akurat wierze w reinkarnacje. Myslalam, ze moze moje sny to jakies
przypomnienie sobie o poprzedniej smierci. No nie wiem.

[laurka2000]

Pół roku temu zmarł nagle mój mąż. Też miał 32 lata. I cały czas zastanawiam się
co czuł kiedy umierał, czy wiedział, że odchodzi. Reanimacja trwała 10 min.
Kiedyś też bałam się śmierci, teraz już się nie boję, bo wierzę, że jeszcze się
spotkamy. Musimy się spotkać

pozdrawiam wszystkich

[danielitka]

Jestem pielęgniarką i jakiś czas pracowałam w hospicjum. Widziałam różne
rodzaje śmierci. Można umrzeć po cichutku, spokojnie oddając ostatnie
tchnienie, albo można umierać nie godząc się na to. Zapamiętałam szczególnie
jeden przypadek. Starsza pani, rak przewodu pokarmowego (już dokładnie nie
pamiętam czego). Była przy niej rodzina, a ona nie chciała odchodzić, walczyła
o każdy oddech, pytała się ciągle czy to JUŻ. Nie będę opisywała jakie inne
rzeczy pod kątem fizjologicznym u niej występowały, bo to zbyt drastyczne. Nie
chciałabym tak umierać.
Ja jestem osobą wierzącą i chyba.... nie boję się śmierci. Wiem, że po tamtej
stronie czeka na mnie Bóg, który mnie kocha i którego ja kocham, oraz wszyscy
moi bliscy, którzy już tam są.
Jeszcze kwestia, dlaczego Bóg pozwala na to aby zdarzały się te wszystkie
okrucieństwa. Kiedyś też zadawałam sobie to pytanie, do momentu kiedy po
zamachu na World Trade Center, usłyszałam w telewizji odpowiedź pewnego księdza
na to pytanie. Otóż powiedział on , że Bóg na to nie zezwala, ręka, która np.
powoduje pchnięcie noża w brzuch jest ręką człowieka a nie Boga. To człowiek
jest za to odpowiedzialny, nie Bóg.

[rrrenia]

Ja wczoraj cudem uniknęłam śmierci. Nikomu o tym nie powiedziałam, co
mi się przytrafiło.
Szyby samochodu miałam oszronione, więc zrobiłam z nimi porządek.
Wyjechałam do pracy o 6. 10 spod domu. Droga do mojej pracy wiedzie przez trasę
szybkiego ruchu; to jedna z krajówek wyżłobionych przez tiry, z wieloma
dziurami i łatami - polska klasyka komunikacji, niestety...
Jechałam pewnien odcinek drogi ostrożnie. Szron na szybach nie
wzbudził we mnie podejrzeń, że może być ślisko. W lesie, około 20 km od domu
przycisnęłam pedał gazu, żeby wyminąć autobus i osobowego, rdzewiejącego opla.
Z naprzeciwka nic nie jechało - na szczęście. Na liczniku miałam 110 lub 120
km/h. Zasygnalizowałam lewym kierunkowskazem chęć wyminięcia, nacisnęłam pedał
gazu i wtedy kierowca opla też zaczął wymijać. Nie chciałam w niego uderzyć,
odbiłam bardziej w lewo i zaczęłam hamować. Wpadłam w poślizg! Zakręciło mną
parę razy, w głowie mi kręciło, ale starałam się panować nad kierownicą,
pulsacyjnie hamowałam i gdy przez ułamek sekundy zobaczyłam, że na tym pasie,
na którym kręcę piruety (pas lewy dla mojego kierunku jazdy), jedzie tir,
odbiłam trochę za bardzo w lewo i wjechałam do rowu. Wpadłam lewym kołem w
dziurę, którą zrobili złodzieje kabla telefonicznego. Powietrze z koła zeszło,
trochę piachu mi się dostało pod kołpaki kół. Nic więcej się nie stało ani
mnie, ani użytkownikom drogi, ani samochodowi. Natychmiast przybiegła do mnie
jakaś dziewczyna, ale nie potrzebowałam pomocy psychicznej, mimo że w takiej
sytuacji byłam po raz pierwszy, a jeżdżę 10 lat. Wyszłam z samochodu,
zadzwoniłam po pomoc drogową. Paru facetów podchodziło do mnie, pytało co i
jak, ale żaden mi nie pomógł.Niektórzy patrzyli wręcz z przekąsem, z ironicznym
uśmieszkiem, który mówił:"Wiadomo - baba!".
Od wykonania telefonu do pomocy drogowej minęło 30 minut, gdy zatrzymało
mi się dostawczym dwóch chłopaków. Wyciągnęli mnie, wymienili koło, obejrzeli
auto; nawet po linkę holowniczą pojechali na najbliższą stację beznzynową.
Przyjazd pomocy drogowej okazał się zbędny. Pojechałam do pracy, choć spóźniłam
się do pracy godzinę.
W pracy jak w pracy. Sama się dziwię, że nie pękłam, że nie pogadałam z
kimś o tym, co przeżyłam. A słowo daję, że wtedy, gdy mną kręciło, a ja
niespecjalnie panowałam nad pojazdem, myślałam tylko o tym, jak to się skończy
i niewykluczałam śmierci.
Pękłam, gdy przed 16.00 poszłam po córcię do przedszkola. Gdy ją
zobaczyłam, rozpłakałam się i wyszłam na korytarz, żeby ochłonąć. Dopiero wtedy
dotarło do mnie, że przez własną głupotę (i poniekąd przez głupotę kierowcy
opla) mogłam doprowadzić do takiej tragedii! To małe dziecko mogłoby już nie
mieć mamy,nie byłoby tego dnia komu odebrać dziecka z przedszkola, chyba że w
porę byłby powiadomiony mój mąż. Postąpiłam tym głupiej, że jestem na finiszu 8
miesiąca drugiej ciąży.
Tak niewiele brakowało...A gdybym spanikowała za kierownicą? A gdybym
uderzyła w kogoś i zabiła niewinnego człowieka? A gdybym rąbnęła w drzewo(to
był las!)?
Teraz siedzę w domu na zwolnieniu lekarskim, którego dostałam wczoraj od
ginekologa 30 dni. Czasami myślę o tym, co wczoraj przeżyłam. Czuję się tak,
jakbym dostała drugą szansę na życie. Wczoraj jeszcze, zanim mąż wrócił z
pracy, pojechałam do znajomego mechanika, napompował i zmienił koło, obejrzał
auto pod kątem ewentualnych uszkodzeń, ale na szczęście nic nie znalazł - fakt,
to nowe i porządne auto. A gdybym tak jechała "pojazdeem - trupem"? Nie
koziołkowałabym? Nie wiem...
Od wczoraj jeżdżę, nie przekraczając stówki. Jestem zdecydowanie milsza
dla córci i męża. Otarłam się wszakże o śmierć...Nikomu tego nie życzę, żeby
przeżył to, co ja wczoraj.

[ewa2233]

Starch przed śmiercią odczuwam jako strach przed nieznanym.
Myślę o tym, że czeka na nas coś tak cudownego, czego ani "oko nie widziało,
ani ucho nie słyszało"! Ale ponieważ nie jesteśmy sobie w stanie tych
cudowności wyobrazić - boimy się.
By zrozumieć, można sobie to przełożyć na "zwykłe rzeczy". Ileż to razy dziecko
nie chce gdzieś iść, kogoś nowego poznać, bo się boi, wstydzi. Mówimy: nie bój
się! A ono nie słucha.

I tak jest z nami i umieraniem. Wydaje nam się, że nigdzie nie może być lepiej
jak tu na Ziemi i "nie słyszymy" i nie rozumiemy, że jest dla nas miejsce
piękniejsze, niż umysł sobie może wyobrazić.


Pomyśl o koleżance, że jest teraz w najcudowniejszym miejscu jakie TY mogłabyś
sobie dla Niej wyobrazić. I Ona tam jest! Tyle, że jest tam O NIEBO LEPIEJ!
---------------------------------------------------

[loganmylove]

Ze śmiercią z racji pracy spotykam sie od lat. Byłam przy umieraniu
najmłodszych kilkudniowych i kilkuletnich pacjentów oraz dorosłych. Obcowanie
ze śmiercią uczy pokory i szacunku dla życia. Z perspektywy lat wiem jedno-to
od nas najbliższych w dużym stopniu zależy jak odejdą nasi bliscy. My musimy im
pozwolic odejść. Dziwię sie ludziom, którzy mając w domu chorego umierającego
na nieuleczalną chorobę wysyłają go do szpitala, żeby nie umierał w domu.
Babci,matce czy ojcu należy zapewnić spokój i obecność bliskich. Trzeba
zrozumieć, że szpital nie uratuje już zycia a za to jest anonimowy MOja mama
chorowała długo i ciężko. Umierała prawie dwie doby. Bylismy przy niej wszyscy-
ja i moi bracia i nie wyobrażam sobie, że mogło być inaczej. Mama odeszła w
spokoju otoczona rodziną. Do dzis mi źle z myslą, że nie mogłam tego zapewnić
ojcu,który zmarł nagle w szpitalu oczekując na wyjście do domu, do kórego nie
zdążył dojechać.

do Syrenaa

[indiaaa]

Tak mnie teraz zastanowiło, czy wiesz skąd Twoja koleżanka miała raka płuc w
tak młodym wieku? Czy paliła czy po prostu nie wiadomo skąd się cholerstwo to u
niej wzięło?

[syrenaa]

Moja kolezanka nie paliła, nie wiem skąd się wziął u Niej ten rak płuc, jeszcze
niedawno przecież parę miesięcy temu w tym roku widziałam Ją usmiechniętą,
zmieniła fryzurę i ogólnie nic nie było po Niej widać, może ukrywała swoją
chorobę?W każdym bądź razie nie skarżyła się na ból...Nawet nie wiem czy Ją
bolało, bo czy rak może boleć?Jak to jest w środku organizmu, jakie zmiany
nastepują, i czy człowiek gorzej się czuje?Tego nie wiem i chyba się nie dowiem
od nikogo, bo raczej nikt kto umiera nie powie tego. Koleżanka była dość otyła,
ważyła 130 kg, ale mimo swojej wagi była ładną kobietą. Nie miała Męża i
Dzieci, o tyle dobrze...Pozr.

[asia_i_p]

Też się nad tym zastanawiam, zwłaszcza że to jest do pewnego stopnia niepojęte -
przed chwilą organizm był przecież tak samo chory, ale żył. I kiedy patrzę na
moje babcie - 90 i 87 lat - to najchętniej zatrzymałabym czas. I myślę jak to
jest - mieć tę śmierć tak o krok, być jeszcze w miarę zdrowym i zastanawiać
się, z której strony uderzy, w jakiej formie. Na każdy ból życiowy szukamy
sobie pocieszenia, planujemy co będzie potem - ze śmiercią tak się nie da, bo
to co potem jest niewyobrażalne. I jeszcze ten żal - moja młodsza babcia
wyraziła to tak - kiedy rodził się mój wnuk, chciałam tylko dożyć jego
dorosłości, teraz mam prawnuczki, wiem, że ich dorosłości nie dożyję, a tak
strasznie bym chciała zobaczyć na kogo wyrosną, tak bardzo żal. Wierzę w życie
po śmierci, ale nie jestem w stanie go sobie wyobrazić, i nie wiem, czy będę w
stanie pod koniec życia. Ale słyszałam też o ludziach, którzy pogodzili się ze
śmiercią - legendą rodzinną jest mój pradziadek, który dożył wg jednych
przekazów 98 wg innych 106 lat. W dzień śmierci rąbał ze swoimi 80-letnimi
synami drzewo na podwórzu. Około południa stwierdził: skończycie sami chłopaki,
bo ja będę umierał. Poszedł do domu, ogolił się, przebral w garnitur, położył i
umarł. Skąd się bierze taka śmierć? Myślicie, że kiedy człowiek jest już bardzo
wiekowy, to bardziej "widzi" tamtą stronę i już się tak nie boi?

[edycia274]

to cos strasznego...moja ciocia umierała w mękach...i chyba wiedziała kiedy
umrzeć, w noc przed tym jak umarła pożegnała się i prosiła by jej nikt nie
odwiedzał, umarła na rękach mojej matki....

[joasiiik25]

Wlasnie zadzwonili rodzice
moja babcia jest w szpitalu miala zawal
ma 92 lata jest sprawna osoba jak na swoje lata,mieszala sama
kurde......Jest w szpitalu w Zamosciu-stan krytyczny
jutro rano tato jedzie do szpitala

[snoezelan]

bardzo mi przykro z powodu twojej kolezanki. zawsze to przykre, kiedy ktos
odchodzi, zwlaszcza w tak mlodym wieku. mam nadzieje, ze miala kogos przy
sobie, kto jej pomogl tak, zeby nie czula sie sama. to czesto wazne w takiej
chwili.
czasem boli. kazda smierc jest inna. tak jak zycie.

nie boj sie, napewno masz jeszcze sporo czasu, zeby sie do niej przygotowac.

www.blox.pl/html

[snoezelan]

snoezelan.blox.pl/html