Dylemat na temat rezygnacji z pracy

[ipola]

Od pewnego czasu zastanawiam się nad rezygnacją z pracy zawodowej. Mam dwoje
dzieci, 10 lat i 1,5 roku. Pracuję od lat, po drugim dziecku wróciłam do
pracy, kiedy mała miała kilka miesięcy. Powrót był bardzo trudny, bo karmiłam
jeszcze piersią, mała do dziś kilka razy budzi się w nocy (choć już nie
karmię). Pracuję na pełnym etacie, jestem poza domem od 7.00 do 17.00, czasem
dłużej. Kiedy wracam do domu malutka zaraz domaga się uwagi, jest wyraźnie
stęskniona (opiekują się nią babcie), a ja nie wiem za co się wziąć, czy
pobawić z nią, czy zrobić zakupy, czy obiad na następny dzień, czy sprzątać.
Mąż pomaga mi w domowych obowiązkach, ale pracuje na różnych zmianach i sami
rzadko się widujemy. Zawsze chciałam pracować, ale nie daję już rady, nie mam
siły, jestem ciągle śpiąca, zmęczona, nie czerpię z życia żadnej radości.
Praca ostatnio nie przynosi mi satysfakcji, po wielu latach oddanej pracy
dostałam 40 zł brutto podwyżki. Poczułam się upokorzona. Nie wiem, co zrobic
w tej sytuacji.

[edycia_s]

Ja bym zrezygnowala natychmiast.
O ile warunki ekonomiczne nie pzreszkadzaja.

[ramka2]

Jestem tego samego zdania co edycia.

[bri]

Jeśli Was na to stać to dlaczego nie miałabyś iść na wychowaczy?

[ipola]

Jeszcze nie rozmawiałam z mężem na ten temat, sama podjęłam takie przemyślenia
czując, że nie daję rady. Mogłabym skorzystać z wychowawczego, dalibyśmy radę
utrzymać się z jednej pensji, oczywiście z pewnymi ograniczeniami. Boję się
tylko, że później nie znajdę pracy. Boję się też, że będąc domu, poczuję się
zepchnięta na margines, mniej wartościowa.

[bri]

Znajdziesz pracę jeśli będziesz chciała. Jeśli się poczujesz źle to możesz
przecież w każdej chwili zrezygnować z siedzenia w domu.

Może zrób próbę - weź dwa tygodnie urlopu i sprawdź jak będzie.

[ipola]

Idę na urlop za miesiąc, dosłownie odliczam dni. Mam wyrzuty, że tak przestałam
sobie radzić.

[abi3]

To właśnie teraz czujesz się zepchnięta na margines, upokorzona i
niedowartościowana. Idź na urlop wychowawczy, chociaż na rok. Zobaczysz jak
rozkwitniesz, pobędziesz z dziećmi....A prace znajdziesz, jeśli będziesz tego
chciała....

[edycia_s]

Tak, nalezy Ci sie urlop wychowawczy. Wykorzystaj go.
Teoretycznie z powrotem beda Cie musieli przyjac, jest szansa ze to zrobia.

Pobadz w domu z dzieckiem, ty go potrzebujesz i on Ciebie.

[gaskama]

Nie wiem, czy Cię to pocieszy, ale ja też przestałam sobie radzić. Mam jedno
dzieko, które ma pięć lat. Przestałam sobie radzić jakoś tak rok temu, jak
młody poszedł do przedszkola. Wydaje mi się, że po prostu pojawiły się nowe
problemy związane z tym etapem rozwoju dziecko. Po piersze nie chwycił
przedszkola a po drugie ciągle choruje. I koło się zamyka. Ponieważ ciągle
choruje to jakoś nie ma czasu na polubienie przedszkola. Jak już pochodzi przez
dwa, trzy tygodnie pod rząd, to jest ok, ale zaraz potem choróbsko i dwa
tygodnie w domu. Ciągle nieprzespane noce, wyrzuty sumienia, że idę do pracy a
on w domu chory (z nianią, którą zna od 11 miesiąca życia i którą bardzo lubi).
Zaczynam się ostatnio zastanawiać nad przejściem na 3/4 etatu. Nie jestem
pewna, jak by zareagował na to mój pracodawca. Obawiam się, że raczej miałabym
wybór między cały etat a 1/2 etatu. Mam fajną pracę i przede wszystkim bardzo
dobrze płatną. No i psychicznie jest dla mnie ważne, by mieć własne pieniądze.
Długo by na ten temat pisać. Ale zdecydowanie mam kryzys i też odliczam dni do
urlopu modląc się, by młody wyzdrowiał, bo znowu jest chory.
Trzymaj się!

[bri]

Z czym konkretnie sobie nie radzisz?

[ipola]

Z ciągłym zmęczeniem, niewyspaniem, brakiem czasu dla siebie, a co się z tym
wiąże z ciągłym przygnębieniem, smutkiem, ostatnio też z motywacją do pracy.

[gaskama]

przepraszam ipola, dołączyłam się do Twojego wątku ze swoimi problemami. Mam po
prostu podobne frustracje.
Pozdrawiam

[ipola]

Nie przepraszaj, dzięki temu poczułam, że nie tylko mi jest ciężko.

[gaskama]

Głównie z psychiką. Przez 34 lata życia byłam wesołym człowiekiem, pełnym
energii, absolutną optymistką. W ostatnich miesiącach często mi psyche siada.
Jak młody jest chory, to strasznie się przejmuję (a chory jest non stop). Nie
mogę wtedy spać z nerwów. Kiedyś chorował raz na 3 miesiące, więc po kilki
nieprzespanych nocach wszystko wracało do normy. Teraz chodzę jak zombi. Mam w
pracy zmianę szefa. Tym też się denerwuję. ... Straciłam optymizm i wszędzie
szukam dziury w całym. Pracuję, bo muszę mieć swoją kasę i lubię swoją pracę.
Ale często zazdroszczę matkom, które siedzą z dziećmi w domu. Jeszcz rok, dwa
tata temu czułam się "super biznez woman", co to praca, partnerski związek,
dziecko, hobby. A teraz czuję się tylko zmęczona.

eee, to było do bri, myślałam, że mnie pyta, sorry

[gaskama]

[ipola]

No w sumie nie wiadomo, kogo pytała, ale nic się przecież nie stało.

[bri]

Rozumiem doskonale, że można się czuć zmęczoną przy takim trybie życia.
Myślałam, że jakoś konkretnie sobie nie radzisz, nie wiem, ze sprzątaniem albo
coś w tym stylu.

Ja byłam wykończona jak córka miała ok. 1,5 roku. Chodziła do żłobka też ciągle
choroby itp. Potem długa ciemna zima. Jak ona była chora to ja też i nie można
było wyściubić nosa z domu. Ale w pewnym momencie przeszło jak reką odjął.
Taraz mam więcej pracy bo mąż oprócz pracy na etat założył firmę i ma mniej
czasu ale jakoś ja się lepiej zorganizowałam i wszystko mi się udaje ogarnąć.
Poza tym córeczka jest już starsza i potrafi sama się sobą zająć na jakiś czas.

W sumie to zmieniło mi się jak zaczęłam chodzić wcześniej spać. Teraz
regularnie usypiam ok. 22:00 ale za to mam znacznie więcej energii przez cały
dzień.

[ipola]

Od początku małżeństwa prowadzimy z mężem samodzielne życie, bo zamieszkaliśmy
sami i sama musiałam się zorganizować, a przy małej pierwszej córce robiłam
jeszcze studia. Zastanowiło mnie to, co napisałaś o spaniu. Ja chodzę spać
około północy, w nocy mała kilka razy potrafi się obudzić, wstaję o 6. Tylko
kurczę wcześniej nigdy nie mogę się wyrobić, mała zasypia po 21, duża chce
pogadać, sprzątam ogólnie mieszkanie (zabawki, ciuchy, mycie naczyń itp.),
kąpiel, chwila rozmowy z mężem i tak w kółko.

[gaskama]

Ja też myślę, że gdybym chodziła wcześniej spać, to byłoby lepiej. Wcześnej tak
robiłam, ty bardziej, że młody jeszcze rok temu zasypiał koło 20.30. Teraz nie
uśnie przed 21.30, często zasypia koło 22.00 (za oknem za widno i za głośno,
dzieciaki szaleją na podwórku). Ale jak zacznę znowu chodzić spać o 22.00, to
znów nie będę miała czasu na gazetę, maseczkę na gębę, rozmowę z niemężem,
programy "Teraz My" i "Co z tą Polską" itp. No albo rybka albo pipka.

[bri]

Maseczkę można przy dziecku zrobić i poczytać gazetę też. Przynajmniej przy
takim ponad dwulatku. Ja mam np. taki patent. Córka uwielbia się pluskać w
wodzie. Wchodzimy obie do wanny, puszczam jej z kranu wąski strumień wody i ona
sobie tam nalewa, wylewa, myje kaczuszki itp. a ja robię sobie pedicure i
manicure. Bez malowania naturalnie, bo to ją już za bardzo interesuję. Maluję
jak jest mąż w domu i mogę się spokojnie zamknąć w łazience.

Też trochę ubolewam nad tym, że nie daję rady obejrzeć w TV wszystkiego, co bym
chciała ale to przecież tylko telewizja. Moje zdrowie i szczęście jest
ważniejsze.

Z mężem umawiamy się na randki, zwykle raz w tygodniu, w piątek wieczorem.
Staramy się wtedy córkę szybciej spać położyć i cały wieczór poświęcamy tylko
sobie nawzajem. Czasem jak nasza córka jest u babci to zrywamy się wcześniej z
pracy i umawiamy w domu na szybki numerek zanim ją odbierzemy

[bri]

Postaraj się tak zorganizować, żeby chodzić spać wcześniej. Z tego co piszesz
na sto procent masz deficyty snu a to może doprowadzić do depresji, tycia,
braku koncentracji, ciągłego zmęczenia itp.

[ramka2]

Wyrzuty są zupełnie niepotrzebne. Masz prawo czuć się zmęczona. To ciężka
praca. Pracujesz zawodowo, masa pracy w domu. Dojazdy do pracy też są męczące.

[kacha222]

Jeśli dacie rady finansowo, to nie zwlekaj z decyzją!
Dziecko ma raz dzieciństwo, a Ty masz jedno życie .. i skzoda tego! naprawdę ...

mialam to samo, praca, dom, dziekco, studia, i praca która nic nie dawała
oprócz wielu godizn poza domem - kasa była ale już nie to co lata temu, a ja po
macierzyńśkim odeszłam na boczny tor. Podjęam decyzje, do roku jestem w domu,
robię doktorat - jest biedniej, ale szczęśliwie. A mój syn nigdy nie był tak ze
mną związany i sam kiedyś spytal "mamo a ty już nigdy nie wrócisz do pracy,
napewno, bo ja jestem teraz taki szcżęsliwy ..",

[miedzymorze]

Spróbuj zmienić wymiar czasu pracy na 1/2 etatu - jako mama dziecka do lat 3 masz do tego prawo.

pozdr,
mi