Do więcej - niż - jedno - dzietnych ale nie tylko.

[adzia_a]

Dziewczyny kochane - mam pytanie. Może ktos miał, albo ma tak jak ja - a może
nie miał i nie ma, ale byłby chętny podzielić się refleksjami? Będę
wdzięczna...

Sprawa wygląda następująco:
trzy lata temu byłam w szóstym miesiącu ciąży. od początku trwałam w
zacgwycie nad tym cudem - było głaskanie brzuszka, przemówienia do fasolki,
śpiewanie i puszczanie Bacha (czemu Bacha? Nie wiem, ot zachcianka ). od
samego początku rzadkie były chwile, kiedy nie myślałam o dziecku. Śniło mi
się po nocach (i wyglądało tak, jak teraz - a ja myślałam, że to chłopak
będzie ). Płakałam ze wzruszenia na myśl o tym, że będę Człowieka uczyć
życia...

Teraz zaczęłam czwarty miesiąc drugiej ciąży. I wiecie co - jakoś tak
zwyczajnie jest. Oczywiście dbam o dzidziusia, odzywiam się zdrowo, wódki nie
pijam, witaminki karnie łykam Ale nie ma już tego przejęcia, ekscytacji,
nie ma projekcji, wyobrażeń...Jest inaczej...

A może właśnie tak ma być? może ta miłość jest teraz dojrzalsza, prawdziwsza -
analogicznie, jak prawdziwsza i dojrzalsza jest miłość do mężczyzny na
etapie, gdy już nie jest "podkręcana" endorfinami?

Dodatkowo - Bozia dał dziecko, dał i na dziecko - a dał nieskończone pkłady
miłości, czułości i cierpliwości. I...całą pulę zgarnia Dominika od
jakiegoś czasu tak sobie aniołkujemy i gołąbkujemy, jak nigdy.
Czy po porodzie to się "przeniesie" na drugie dziecko?
Nie powiem, żeby ta kwestia spędzaia mi sen z powiek - ale powiedzcie, czy to
jest typowe i zdarza się też Wam?

pozdrawiam Agnieszka

[agusiah]

Adzia - choc post nie do mnie, bom jednodzietna, przynajmniej na razie....

Tak sie boje tego, ze macierzynstwo mi spowszednialo, ze ten zachwyt nad bezzebnym usmiechem, pierwszymi kroczkami nie stanie sie udzialem drugiego dziecka, ze wszystko juz zgarnal Bartek, ze milosci nie starczy dla dwojga, ze przeciez mojego synka juz kocham najbardziej, wiec kazde nastepne sila rzeczy musi byc mniej.........

Co gorsza znam z zycia smutne przyklady nierowno kochanych dzieci - to naprawde rzutuje na cale zycie...

Drogie mamy dwojki i wiecej dzieci - napiszcie, jak przestawalyscie byc matkami jedynakow, powiedzcie, jakich zachowan sie wystrzegac, na co uwazac. Uspokojcie matki przy nadziei.

[yenna_m]

Adziu, pierwszą ciążę to ja przehisteryzowałam, bo raz:
mąż w rocznej delegacji, a ja praktycznie sama
dwa: ginekolog, slawny Pan Profesor, tak prowadzil ciaze, ze trzy razy bylam
pewna, ze dziecko zyje (nie sluchal bicia serca Michala a ja umieralam ze
strachu od jednego do drugiego usg).

Drugiej ciazy, poniewaz Michal byl malutki (roznica miedzy dziecmi - rok i 3
kwartaly ) nawet nie zauwazylam. Nie mialam czasu.
Bylo inaczej, ale i ja bylam pewniejsza, wiedzialam czego sie spodziewac.

Pomimo tego, ze ciąża z Wojtkiem taka ksiazkowa nie byla, trzeba bylo bardzo na
siebie uwazac i bylo realne zagrozenie przedwczesnym porodem (od 6 miesiąca
rozwarcie).

A jednak... pracowalam (w ciazy z Michalem prawie od poczatku bylam na
zwolnieniu). I bylam jakas bardziej do życia, mniej rozhisteryzowana,
spokojniejsza.

Az dziwne.

Co do "Bog dal dziecko, da na dziecko".
Jak sie Michal urodzil, mielismy naprawde niezlego farta. Forsa po prostu
sypala nam sie sama do kieszeni. Bylo na absolutnie wszystko, a nawet bylo
jeszcze wiecej tego pieniadza.
Jak sie urodzil Wojtek, okazalo sie, ze nie zawsze "Bog dal dziecko, da na
dziecko" jest prawdą.
Mąż stracil jedną pracę, Wojtek jest alergikiem, więc nutramigen dla dwojki
dzieci (20 puszek miesiecznie) i sinlac kosztuja niebotyczną kasę..
Bylismy poremontowi (remont robilismy na gwalt zanim sie Wojtek urodzil, bo
przy dwojce malutkich dzieci z generalny remont to juz nierealna egzotyka), bez
grosza na boku Ciągle w sumie jestesmy.

Ale.. jakos sobie radzimy, choc faktem jest, ze bywalo o niebo lepiej.

I czekamy na lepsze czasy

Pozdrawiam
YennaM

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

Też jakoś tak niepostrzeżenie minęła mi druga ciąża, bez zachwytów. A miłość
się mnoży (też miałam wątpliwości).
Co mnie zaskoczyło:
- starsze dziecko po powrocie ze szpitala (gdzie przez kilka dni oglądało się
noworodka) wydaje się starsze o jakieś 10, no może 15 lat ; jest OGROMNA
pokusa, żeby wymagać od niego rozumienia sytuacji ("przecież widzisz, że
dzidziuś płacze, a ty taka już duża jesteś")
- przeżywałam okropnie, że młodsza odebrała całą miłość starszej, że starszej
(!!!) już nie potrafię kochać; ważne, żeby się tym nie martwić, na początku
jeszcze człowiek trochę skołowany nową sytuacją; potem miłość się mnoży: teraz
mam więcej czułości i ciepła dla każdej, niż przdtem dla jednej (czyli
pomnożyło się przez więcej niż 2)
- nie wpada się w panikę przy ciut innym kolorze kupki
- nie zważa się na sprawy typu "przyzwyczai się" (np. do spania z
rodzicami/smoczkiem itd.), większy luz, mniejsza panika
- nie jesteś w stanie (ale to dopiero jakiś 8-10 miesięcy po porodzie)
kontrolować poczynań obu dzieci na raz: dzieci mają więcej swobody=mają sznsę
żyć własnym życiem.

Wnioski końcowe: chciałabym ponożyć liczbę dzieci jeszcze przez przynajmniej
2 , ale to już trochę nie na temat . Trzymaj się Adziu.

Pozdrawiam seredcznie

PS Adziu, kiedy przeprowadzka, bo my już za półtora tygodnia (28.06).

[lolyta]

Wiesz co, tez jestem w drugiej ciazy (5 miesiac) i odczuwam roznice miedzy ta i
ta pierwsza dokladnie tak samo, jak Ty. Ale nie boje sie, ze mi "sie milosc nie
rozmnozy". Po prostu w pierwszej ciazy dochodzila ekscytacja faktem, ze zostane
mama - to byla dla mnie absolutna egzotyka, wiele rzeczy musialam w sobie
przewstawic i sie jakos do tego przygotowac. Druga ciaza przychodzi juz niejako
na gotowe - juz jestes mama, nie musisz wchodzic w nieznana dla siebie role i
tyle.

[mirka17]

Nawet dla trzeciej dzidzi starcza miłości i będzie jej całkiem sporo, więc nie
martw sie drugą. Wiem to z własnego doswiadczenia. A powiem nawet więcej. Moj
trzeci - Marcinek - był trafiony przypadkowo (i to przy antykoncepcji). Powiem
szczerze, że go nie chciałam. Owszem dbałam o siebie w ciązy tak jak poprzednio
ale wcale nie chciałam 3 dziecka (az do końca ciąży), w planie była dwójka i
koniec. Ale gdy tylko sie urodził... To była miłośc od pierwszego wejrzenia. Od
pierwszych minut beczałam ze szczęscia że go mam. Zupełnie to pokręcone.
Najbardziej przeżywa się pierwszą ciążę. Czytałam ksiązki na ten temat,
czasopisma, sprawdzałam wg kalendarza ile ma cm, czy już patrzy, drapie itd.
Chodziłam po sklepach w poszukiwaniu ciuszków, leżaczka, pieluszek i reszty.
Przy drugim też czytałam, przypominałam sobie to i owo, ale to juz inaczej, bo
sporo pamietałam (acha - minęły dwa lata więc wszystko mniej wiecej swieże).
Miałam wszystkie ciuszki, dokupiłam parę ale już bez emocji w sklepach, bez
zachwycania się jaki to malutkie, sliczne, kolorowe. Przeciez juz to znałam.
Wychodzi na to że tylko raz mozna przezywać ten pierwszy raz. Ale dzieci są tak
samo kochane i wychuchane jak to pierwsze. No z tą różnicą że nie trzęsę się
już nad katarkiem, psikaniem, długim spaniem, krótkim spaniem, piciem, moim
niby jałowym pokarmem i innymi wyolbrzymionymi problemami. W końcu praktyka
robi swoje. Wszystko co nowe jest straszne i potem już jest ok. Pozdrowienia
Mirka17

[dziubelek2]

dołaczę do moich poprzedniczek. u mnie druga ciąża była nieplanowana i do
pewnego momentu(tak ok.4 m-ca niezbyt chciana).zachwytów takich jak przy
pierwszej też nie było, ale też nie przeżywałam takiego stresu jak przy
pierwszej, zagrożonej. z kolei trzecią ciążę, mimo tego, że była znowu
zagrożona znosiłam najspokojniej.miałam jakieś takie wewnętrzne przekonanie,
że wszystko musi być dobrze. do tego stopnia byłam 'ufna", że w czwartym
miesiącu pozwoliłam sobie na jazdę rowerem, co się oczywiście skończyło w
szpitalu.
najbardziej bałam się przy drugim dziecku, że nie poradzę sobie z dzieleniem
miłości, czasu pomiędzy dzieci. trzeci maluch jakoś już takich dylematów nie
wywołał. kocham ich wszystkich, staram się poświęcać im tyle czasu, ile
potrzebują.
i prawdą jest, że przy drugim i kolejnym dziecku jest się bardziej "na luzie" -
nie przejmujesz się każdą bzdurą, uczysz się większej tolerancji(tak, tak, jak
się trafi dziecko z zupełnie innym charakterkiem niz pierwsze, to przestajemy
patrzeć na rozbrykane dziecko sąsiada -"ależ to mały łobuziak").
i poza tym - weselej jest w domu po prostu, gdy jest rodzinka większa.
pozdrawiam.anka

[adzia_a]

Matko, dzięki, dziewczyny
Agusia, więc nie jestem jedyna, uch co za ulga liczyłam właśnie na
wypowiedzi przyszłych drugich mam (Silije, a Ty to gdzie jesteś ) i widzę,
że nie tylko ja mam podobne wątpliwości.

Gosiu, gratuluję i zazdroszczę - my szykujemy się za rok - nie będziemy się
ściskać, tym bardziej, że za rok będzie kanalizacja. nie wyobrażam sobie
zestawu niemowlak plus pralka plus szambo

Yenna, z tym ,ze dał dziecko, da i na dziecko - nie chodziło mi bynajmniej o
pieniądze, tylko o zwiększoną dawkę miłości, empatii i - siły po prostu. Gdyby
tak sypał kaską z nieba, to mielibyśmy hiperinflację, zresztą, komu ja to
tłumaczę

Lolyta, mam nadzieję, że to tylko to, co piszesz - fascynacja nowością...Na
marginesie - masz najlepszą sygnaturkę, jaką w życiu widziałam.

Dzięki

[agacz2905]

Adziu, jak wiesz, jestem w drugiej ciąży, obecnie 33. tydzień. Chcę tylko
napisać, ze jestem tak skołowana i spanikowana jak sobie poradzimy Z TYM
WSZYSTKIM, że kochanie drugiego dziecka jest dla mnie wielką abstrakcją. Ale
mam nadzieję, co więcej - jakąś wiarę, że skoro Bóg (jak pisałaś) dał drugie
dziecko, to da i na dziecko....tej miłości, cierpliwości i otwartości, bo na
forsę z nieba jakoś tak realistycznie nie liczymy) To chyba normalne, ze
pierwszą ciążę przeżywa się inaczej, wszak wszystko jest nowością. W drugiej
ciąży człowiek jednak myśli, uczucia, intencje czy działania kieruje przede
wszystkim do dziecka, które już jest na świecie - ciężko jakoś wsłuchiwać się w
sygnały organizmu, ruchy dziecka, gdy pierworodne np. właśnie myje ręce w
kibelku, prawda? Pozdrawiam
Agnieszka

[silije.amj]

Jak to gdzie Adzia jestem - w szpitalu leżałam jak kłoda. Było mi bardzo ciężko
rozstać się z córeczką, żeby ratować siebie i fasolkę, choć codziennie mnie
odwiedzali z tatusiem, więc ja tych wątpliwości drugociążowych też mam mnóstwo.

Do Silije

[adzia_a]

Ania, wiem, znaczy, teraz już wiem, wtedy nie wiedziałam. Mam nadzieję, że już
wszystko dobrze i możesz się tylko cieszyć.
Ja się cieszę, szaleńczo, naprawdę. Odwróciło mi się

[gemma.v]

Tu ja z doskoku
Też tak mam, Adzia. Bez ochów i achów, ale uznałam, że tak ma być, bo w końcu
juz doświadczona jestem w kwestiach ciążowych, hehe ))
Zapisałam się do szkoły rodzenia, mąż mówi, że jestem tam recydywa - siedzę
sobie, spoglądam na te rozgorączkowane przyszłe mamy z uśmiechem pobłażania i
zastanawiam się, o co tyle krzyku. )))) A tak poważnie - całą tę ciążę
przeżywam tak spokojnie, że aż strach. Wiadomo, że sie czasem martwię
(jeszcze nie widziałam kobiety w ciąży, która by sie niczym nie martwiła), ale
generalnie wszystko przyjmuję spokojnie. Najpierw spokojnie (przynajmniej w
porównaniu z pierwsza ciązą) czekałam, aż mdłości mi sie skończą - bo
wiedziałam, że się skończą. Potem spokojnie i bez nerwówy czekałam na pierwsze
ruchy, teraz spokojnie czekam na poród, ale wszytsko to bez typowego dla
ciężarnych debiutantek "nie mogę się już doczekać". Cieszę się samym byciem w
ciąży, choć przyznaję, że tak jak u Ciebie, teraz ta ciąza jest jakby obok
wszystkiego, a nie w centrum, jak poprzednim razem.
Myślę sobie, że to nieco mniej zaangażowane przeżywanie drugiej ciąży ma także
związek z tym, że nie da sie już tak całkowicie skupic na tym nowym - przyszłym
członku rodziny, bo jest już ktos, na kogo całe pokłady miłości mozna przelać
(czyli starsze dziecko). W dodatku łatwiej je przelać, bo starszak to
juz "konkret" - jest kogo przytulić, wycałować itd.

Jedyna rzecz, którą się nieco martwię, to kwestia zostawienia Zuzki na te
minumum trzy dni, jak juz nadejdzie pora. Tłumaczę jej, że pójdę do szpitala
urodzić dziecko, że wtedy będzie sie nią zajmował tylko tatuś, ewentualnie
babcia, ale ona jeszcze nie do końca rozumie, co to znaczy. Ostatnio mąz mnie
podwoził do szpitala na zajęcia do szkoły rodzenia, wysiadłam, oni z Zuzką
odjechali ze 100 metrów, po czym Zuzka radosnie oznajmiła "mama poszła do
szpitala urodzić dzidzię i zaraz wróci". Heh, potem była zawiedziona, jak
wróciłam z brzuszkiem. )
Dobra, odeszłam od tematu.
Pozdrawiam cieplutko ))
to mówiłam ja, gemma

[agab51]

wszystkie te wątpliwości- ja też to znam, pocieszające dla mnie jest to, że z
każdym dniem coraz więcej mam dobrego humoru, a raczej to nie o humor chodzi,
a moje nastawienie do tego co się dzieje we mnie. nic dziwnego, powolutku
wkraczam w II trymestr (14-15 tydzień) i hormony jakby mniej buzują,że niby
teraz to będzie najfajniej. bo początkowo, to nawet nie cieszyłam się. ta
ciąża była bardzo chciana (pierwsza zresztą też) i te nastroje o których
piszecie, i ktore też mam, bardzo mnie zaskoczyły. ale ja to sobie tłumaczyłam
zmęczeniem, bo dość trudno o chwilkę chociaż relaksu przy roczniaku. ale
zauważyłam też, że jestem dużo słabsza fizycznie, wymagam większej dbałości o
siebie niż przy pierwszej ciąży.

w każdym razie nawet ślepy widzi że mam brzuch, bo to już jest widoczne
bardzo - wizualnie dałabym 5-6 m-c.
czy to prawda, że w drugiej ciąży brzuch szybciej
rośnie i jest większy?
bo ja od razu zrobiłam się taka, no jakby tu powiedzieć, ciężarna
i chodzę w ciążowych ciuchach, wcale nie starająć się brzuszka ukrywać, nawet
podobam się sobie (pewnie tylko do czasu), parapoks, bo przy poprzedniej ciąży
nie mogłam patrzeć na siebie!
poza tym czuję się w swoje roli jakby nieco pewniej. przy pierwszym porodzie
mąż nie był ze mną, trochę zbieg okoliczności mu w tym pomógł, przypuszczam,
że zbytnio naciskałam,zbyt dużo prosiłam, za dużą nagonkę zrobiłam na jego
osobę, on tak w każdym razie uważa,a teraz to już kategorycznie odmówił mi
swojej obecności w tym wydarzeniu. i wiecie co - pies go drapał! nie to nie!
nie będę się prosić! wtedy sobie poradziłam, teraz też dam radę. jestem dużo
bardziej wystraszona i bardziej się boję niż przed pierwszym razem, bo poród
to rzecz straszna!!! ale jak widać żyję. bez jego udziału i pomocy mam
nadzieję, że i tym razem przeżyję. zaproponowała mi pomoc i swoją obecność
koleżanka (ona rodzi na pocz. sierpnia), więc jakoś może pójdzie.
acha i jeszcze jedno:
mąż tylko stwierdził- "to co? w ciąży jesteś?"
od mamy słyszałam tylko: jak ty sobie teraz poradzisz? jak ty sobie dasz radę?
a teściowa była zmartwiona, że jej pierworodna wnusia ukochana tak szybko
została zdetronizowana.
i żadnego pytania : a jak się czujesz? wszystko dobrze?
gdyby mi najbliźsi radośniej na tę nowinę zareagowali, to
przypuszczam i ja większą radością i entuzjazmem bym reagowała.
i staram się chociaż mieć dobry nastrój i dbać o siebie, i tak sobie myślę,
że już niedługo będę kochać zamiast jednego, dwa dzieciaczki. a to napradwę
poprawia mi humor.

pozdrawiam wszystkie po raz drugi ciężarne, a zwłaszcza gdy dzieci
będą 'jedno po drugim'
aga

[asiaasia1]

Czesc ,
Jestesmy w troche podobnej sytuacji .
Moja "starsza " coreczka wlasnie dzisiaj skonczyla 11 miesiecy , a dzidzius w
brzuszku ma 19 tygodni i 4 dni . Tata moich maluchow jest od miesiaca za
granica i pracuje . Jestem wlasciwie sama z Maja i dzidziusiem .Nie moge sie
doczekac , kiedy bedzie COS widac . W moim przypadku nie potwierdza sie
fakt ,ze w 2. ciazy brzuszek jest szybciej widoczny . Nie przytylam jeszcze
nic ,tak zreszta bylo i w pierwszej ciazy i tym sie wcale nie martwie . Chodze
na dlugie spacery z coreczka . Rzadko mysle o tym ,ze JESTEM w ciazy , moj 11-
miesieczniak nie daje mi czasu na refleksje .Chcialabym , aby moj partner byl
ze mna w czasie porodu i on tez by bardzo chcial .Niestety dzieli nas na razie
ocean ( pozdrawiam , asia ....

planowane, nieplanowane...

[adzia_a]

Wiecie, mnie się wydaje, że ten zachwyt - lub jego brak - nad ciążą, nie zależy
od tego, czy dziecko było planowane, czy nie. Moja córeczka nie była (chociaż,
hm, kto dziecka nie planuje, powinien trochę czasem pomyśleć ) ale bylismy
niesamowicie szczęśliwi, dziecko było dla nas czymś zupełnie naturalnym na tym
etapie związku.

Podobnie, jak to drugie - już planowane, chociaż bez kalendarzyka i
termometru Chociaż rozsądni mówią, że powinnismy poczekać z nim na
przeprowadzkę, ale my tam wiemy swoje

Może rzeczywiście to jest tak, że człowiek ma dużo zajęć i nie ma czasu
na "przeżywanie". U mnie: starsze dziecko, praca zawodowa i dom, a w domu
nieczęsto mogę liczyć na pomoc męża, bo on spędza wiekszość czasu na budowie,
że nie wspomnę o delegacjach, które ostatnio go przywaliły, jedna za drugą
Podobnie jak Ty, Aga, jestem w 15 tygodniu i ostatnio dostałam niesamowitego
energetycznego kopa, więc wyrabiam bez trudu, marzę tylko, żeby mi tak już
zostało .Na marginesie - też już mam widoczny brzuszek, podczas gdy w
poprzedniej ciąży jeszcze w siódmym miesiącu zaczepiali mnie żołnierze z koszar
koło mojej pracy

Jedyną osobą, którż rozrzewnia fakt mojej ciąży, jest właśnie wyżej wymieinona
Dominika - głaszcze mnie po brzuszku, całuje i składa deklaracje wszechstronnej
pomocy przy dzidziusiu łącznie z noszeniem na rękach ale będzie czad

[beata32]

Agnieszko,

W mojej drugiej ciąży miałam bardzo podobne odczucia - nie przeżywanie, nie
wsłuchiwanie się w siebie mniejsze przywiązywanie wagi do zdrowego trybu życia
(pizze, hamburgery, czekoladka i niekiedy 1 kieliszeczek winka wieczorami - aż
dziwne, że wyniki badań zawsze rewelacyjne) i trochę mam wrażenie, że były one
spowodowane właśnie trochę 'nieplanowaniem' tego drugiego. Czasami niemal nie
pamiętałam że jestem w ciąży, aby chwilę później popadać w otchłanie poczucia
winy z tego powodu.

Ponadto sen z powiek spędzały mi straszne wizje zazdrosnego starszego
czychającego tylko aby wsadzić palec w oko biedniutkiemu i bezbronnego
młodszego ... lub biedniutki starszy płaczący w kąciku z poczuciem ogromnego
odrzucenia od kochającej do tej pory mamusi, która za dużo czasu poświęca
małemu wrzeszczącemu zawiniątku.

rzeczywistość okazała się nie (aż ) tak straszna - na szczęście

Pozdrawiam
Beata32 mama Maciusia 2 i 4 mies i Adasia 4 mies

[mamapoli]

Adziu,
mam zupełnie podobne odczucia dotyczące przeżywania pierwszej a drugiej ciąży
jak Ty Z tym, że obie były w 100% planowane.]
Będąc w 1. ciąży człowiek jakoś tak bardziej chuchał i dmuchał na siebie,
czytał książki, kupował masę gazet dotyczących ciąży i porodu. A teraz
kompletny spokój.
I brzuszek jakoś tak szybciej rośnie
W przeciwieństwie do większości Was nie prześladują mnie myśli w stylu "jak my
sobie poradzimy z tym wszystkim, z dzieleniem miłości na dwoje dzieci, z
ewentualną zazdrością starszego maluszka". Ja podchodzę do tego tak: nie my
pierwsi i nie ostatni. Jeśli będzie gorszy okres to na pewno niezbyt długi.
Może moje podejście do sprawy wynika może z tego, że generalnie jestem życiową
optymistką cokolwiek by się nie działo. I bynajmniej nie wynika to z faktu, że
życiowo zawsze mi się powodziło.
Mam nadzieję, że tak jak poprzednio będę mogła pracować do końca.
Tak jak w poprzedniej ciąży nie boję się specjalnie porodu choć przy pierszym
wcale nie było kolorowo.
Jestem zachwycona, że będzie tak jak sobie zaplanowaliśmy. Pola będzie miała
niecałe 2 lata gdy w styczniu zostanie starszą siostrzyczką.
I również czeka nas przeprowadzka - jesienią - więc zdążymy jeszcze przed
narodzinami drugiego szkraba.
Serdecznie pozdrawiam
Anka

[grajka11]

A mnie spotkało coś całkiem odmiennego od odczuć jakie miało większość mam
przy drugim. U nas przerwa trwała 10 lat i gdy naszło nas na drugie nie było
tak łatwo, nawet się denerwowałam, że nie zajdę w ciążę. Gdy się udało byłam
tak podekscytowana jak przy pierwszej ciąży. Oczywiście też byłam
spokojniejsza, nie bałam się czy podołam jako mama, ale ciekawa była reakcja
Kasi - to ona przeżywała emocje jak to będzie mieć rodzeństwo, jak sprawdzi
się jako siostra, czy go pokocha itd. Przeżywała to samo co mama w pierwszej
ciąży, ona głaskała brzuch, śpiewała maluszkowi i gilgotała miejsca, które on
wypychał. Miłości mam dla każdego, choć jest to różna miłość na miarę potrzeb
i oczekiwania każdego z dzieci. Kasia do teraz potrafi wgramolić się na kolana
i poprzytulać i jakieś sekrety wszeptać mi do ucha. A Grześ mały rozbójnik co
potrzebuje weźmie sam.
Pozdrawiam wszystkie mamy spodzewające się drugiego maluszka i baaaardzo
zazdroszczę, bo to niepowtarzalne chwile.
Grajka

[milorzab]

Jakbym czytała siebie sprzed jakiegoś czasu. u mnie dodatkowo były obawy o to,
że mały człowiek zabiera cos Ignasiowi. Czyli starszemu(prawie 3 lata). I co?
Od 13 dni jest z nami Tosia i nadal jest normalnie. Ale pokochałam ją tak
łatwo. Bez dylematów, co robi ten stwór u mojego boku. Patrzę teraz na nią i
też wzruszenie mnie dusi A jak Ignaś ją przytula, to nie naprawdę trudno nie
płakać. Jakoś płynnie wchodzi do naszego życia i już cieżko sobie życie bez
niej wyobrazić. Pozdrawiam. Tych na zewnątrz i w środku. Asia

[grzalka]

Post zdecydownie nie do mnie, ale też się wypowiem (a, co, mam wenę) Ja tylko
raz byłam w ciąży i przez cały czas nie czułam ani ciut, ciut więzi z dzieckim,
więcej, jak dziecko się zaczęło ruszać to kojarzyło mi się to z filmem "Obcy".
Zero jakichś ciepłych uczuć, wybierania ubranek, zero emocji. Co się zmieniło w
chwili ujrzenia malucha na sali porodowej diametralnie. I teraz tak sobie
wyobrażam, że z drugim dzieckiem to właśnie się będę rozczulać

[adzia_a]

Czego Ci serdecznie życzę. I dodam, że i ja się zaczęłam rozczulać, tak po
troszkę

[balbinkaa]

A ja boję się trochę o siebie . Z moimi histeriami trudno mi będzie z dwójką
dzieci i to na obcym terenie. Właściwie wszystkie myśli zaprząta mi teraz
remont (też mam w planach przeprowadzkę ) Ten dzidziuś jest, ale trochę tak
jakby go nie było; jest małodokuczliwy i gdyby nie powiekszający się brzuszek
chyba bym nie pamiętała. Liczę na miłość od pierwszego wejrzenia po porodzie.
Pozdrawiam
Balbinka mama Grzesia i Zarodka.

[kasiajan]

O, a zobaczysz jak to fajnie nie dostawać pięc razy dziennie histerii,że
dzieku przy kąpieli wleciała kropla wody do ucha, że przy siusianiu dziwnie się
otrząsa, że za długo spi,że za mało śpi itd,itp.
A przy trzecim jest jeszcze fajniej. I obyśmy tylko zdrowi byli!!!!!!!!!
kasiajan