Zrobiłybyście tak?

[luccio1]

Wyobraźmy sobie:
Twój przyjaciel, kolega (z pracy, jeszcze ze studiów czy skąd), albo
dobry znajomy, traci w jednej chwili w wypadku żonę i dzieci.
Czy, będąc mężatką, zdecydowałabyś się być z tym kimś przez pierwszą
noc, już po pogrzebie, po rozjechaniu się rodziny, aby nie musiał
w jednej chwili zostawać sam w pustym nagle mieszkaniu - być z tym
kimś większość nocy razem, w pełnym zespoleniu fizycznym -
gdyby ten ktoś poprosił Cię o to albo jakkolwiek dał do zrozumienia,
że tego potrzebuje?

[amelia791]

Tak, myślę że bym tak zrobiła. Naturalnie myślę tu o byciu przy kimś
kto potrzebuje w przełomowym momencie swojego życia wsparcia,
otuchy, nadziei na lepsze jutro. Nie miałabym serca zostawić taką
osobę samej sobie, bez względu czy byłby to mój kolega czy
koleżanka. Oczywiście nie obyłoby się bez zgody mojego męża, ale
podejrzewam że razem bylibyśmy przy tej osobie. Moglibyśmy przegadać
albo przemilczeć całą noc, w zależności od tego co przynosiłoby tej
osobie większe ukojenie. W takich sytuacjach człowiek nie może
zostawać sam.

[luccio1]

Dziękuję za odpowiedź.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16182&w=67661206
Pozwalam sobie dołączyć link do dyskusji na ten sam temat, którą
otwarłem na innym forum - nieco później.
Pozdrawiam
Łukasz.