Koszmarny 2 latek ja zwariuje!

[bunny.tsukino]

Błagam o pomoc. Nie wiem, czy to wynik stresu (żłobek), choroby, rozłąki ( na
czas choroby via Dzidki), ale już nie wytrzymuję psychicznie, z mojego
kochanego synka zrobił się upiór..Nigdzie nie pójdzie beze mnie chwili się sam
nie pobawi. Przybiera to już karykaturalny obrót, bierze mnie za rękę do
sypialni, siada i siedzi, a ja mam obserwować, nie ma mowy żeby go opuścić
choćby na 3 minuty bo płacz i złość...Dodam ciągłe płacze o byle co, złamie
się banan i ryk, daje nowego, nie on chce, żeby złamanego 'skleić'. Dodam, że
nie chce żeby płakał bo po płaczu się zaciąga wymiotuje i kaszle, a ledwo co
wyszedł z anginy..zwolnienia kolejnego brać nie mogę. I się kółko zamyka...

[mma_ramotswe]

no cóż: chciałaś dziecko to masz. Człowieka, nie automat który można
dowolnie zaprogramować

[bunny.tsukino]

W sumie to nie wiem, czy chciałam.W sumie to ciągle się zastanawiam, czy dobrze
zrobiłam zatrzymując syna przy mnie. Ale teraz jestem odpowiedzialna za to co
oswoiłam.

[mma_ramotswe]

widze właśnie tę odpowiedzialność: nazywasz synka koszmarnym
dlatego, że choruje i tęskni

[bunny.tsukino]

Ano Nie cierpię kiedy choruje, katar kończy się zapaleniem płuc lub oskrzeli
i pobytem w szpitalu.

Oprócz tego gryzie mnie, szarpie za włosy, uderza z baranka...

[mma_ramotswe]

dziwię się, ze nie jest gorszy przy takim nastawieniu matki do niego

[gardeniaa]

to się nazywa bunt dwulatka
pocieszę cię, nie przerabiasz tego sama
u mnie to samo

[lineczkaa]

jest nas więcej, moja też 2 latka od jakiegoś czasu jest mamofilem.

[sfajczala]

co to znaczy via Dzidki?

[bunny.tsukino]

via Dziadki, w sensie do Dziadków, np ostatnio spędził tam tydzień. Bateria mi
pada w klawiaturze..

[bluemiss]

Potem bedzie jeszcze gorzej...

[sfajczala]

Acha, ze do dziadkow, acha. No to nie wiem co ci rzec bo niby w tym
wieku ten bunt ale ja tam obstawiam na to ze to wlasnie dziadki via,
choroba i cala reszta ktora go przeladowala bidaka.mUSISZ SIE
UZBROIC W CIERPLIWOSC I NA ten przyklad zaczac sie bawic w chowanego
moze powoli sie nauczy ze jak znikasz to wracasz?
Musisz byc z nim bo nie ma nic gorszego jak matka co jej nie ma a
syn potrzebuje...

Koszmarne jest Twoje podejście do dziecka

[coco.a]

Jak można miec wątpliwości typu "nie wiem, czy dobrze zrobłam
zostawiając dzicko przy sobie"???!!!
Wychowywanie i kochanie bezwarunkowe to pewna trudność, którą jak
widzę wolałabyś aby ktos odwalił za Ciebie.
Nie przyszlo Ci do głowy, że moze przeżywać to co się dookoła niego
dzieje i co go znacznie przerasta? Podporą jesteś, nie ma co...

[agao_72]

wiesz, mam dwuletnią córę. i po kolejnej aferze, w której niezbyt
wiem o co chodzi, ale ona się drze, rzuca i gryzie zastanawiam się
po co mi były te całe kwiaty. czy nie lepiej byłoby nam, żyć tak jak
przed Zośką.
przynajmniej ciszej . a Zosia jest i tak bardzo grzeczna.

[mma_ramotswe]

tak to jest jak niedojrzali ludzie mają dzieci( Żal dziecka, no żal

[agao_72]

mnie też Zo jest żal, że się będzie z idiotami w życiu dorosłym
spotykać...

[e_r_i_n]

Ale ze niby co takiego strasznego robi?
Ze ma jakis kryzys? Mnie tez szlag trafia i mi sie marzy czas bez
dziecka, jak mlody ma jakas faze jeczenia albo wkurzania sie na
wszystko. Co nie znaczy, ze go nie kocham nad zycie.

[coco.a]

Dziecko nie reaguje w ten sposób tak zupełnie bez powodu. A jeśli
nawet to sporadycznie, nie bez przerwy. I to je odróżnia od
dorosłych (niektórych, jak widać), ze dopiero uczy się swoich emocji
i ich oswajania. I czym innym jest chęc odpoczynku a
wątpliwości "czy dobrze, że jest ze mną".
Tez mam dzieci, nie jestem cyborgiem, ale teki tekst by mi do głowy
nie przyszedł. I stąd moje oburzenie.

[e_r_i_n]

Moje dziecko na poczatku przygody ze zlobkiem reagowalo podobnie -
musialam byc przy nim, odleglosc maksymalna 15 cm. Nie moglam nawet
siedziec na fotelu, gdy on siedzial na podlodze, bo byla histeria.
Tyle, ze ja mialam pomoc taty dziecka, ktory sie mlodym zajmowal (a
ja sie moglam uczyc do waznego egzaminu, ktory akurat wtedy mialam).
Bunny pomocy nie ma, z histeriami i innymi takimi jest sama. Mozliwe
wiec, ze mimo, iz wie, ze to nie bez powodu i nie zlosliwe, to
wysiada jej cierpliwosc. Z reka na sercu - nigdy nawet przez mysl Ci
nie przebieglo 'o matko, jaki tu byłby spokoj bez tego diabła
wcielonego'?

[coco.a]

No nie przeszło mi przez myśl, a mam dwa diabły wcielone. Bo jednak
to ja z męzem je wychowuję i mocno w takich "trudnych momentach"
wierzę, że nie pozostaną w tej histerii na zawsze.

[e_r_i_n]

Rozsadne myslenie, a emocje to dwie rozne sprawy .
Ja sie przyznaje bez bicia, ze czasami tylko wyjscie z siebie i
policzenie do 10 sprawia, ze mlody nie jest jak obtluczone jablko.
Musze przyznac jednak, ze z wiekiem cierpliwosc coraz wieksza .

[demarta]

ty z mężem, bunny sama. ot, taka nic nie znacząca różnica....
ale przynajmniej wiemy, dlaczego cieżko ci ją zrozumieć.

[coco.a]

nooo, ot i jest usprawiedliwienie...

[demarta]

błąd. nie usprawiedliwiam. wskazuję jedynie różnicę między wami.

[coco.a]

różnic by się pewnie znalazło więcej, co nie znaczy że
twierdzenie "nie wiem, czy dobrze zrobiłam zatrzymujac dziecko przy
sobie" ma tu inny wydźwięk...

[bunny.tsukino]

No dzięki, chociaż Ty erin. Tak, mam kryzys. Młody choruje i się nałożyło
wszystko inne stres w pracy, stres w domu, stres na uczelni i słynny bunt dwulatka.
Gwoli wyjaśnienia: pracuję na pół etatu, studiuję max 2 soboty i pół niedzieli w
miesiącu, dziadki są dla wnuka najlepszymi dziadkami na świecie, bawią, nie
rozpieszczając w nadmiarze. Cały wolny czas spędzam z dzieckiem, piorę,
gotuję,prasuję i ogólnie kurzę się w czasie kiedy śpi. Przez cały dzisiejszy
dzień ani chwili nie dałam mu poznać, jak mnie irytuję i jak jestem znudzona
budowaniem po raz n-ty garażu i burzeniem go.

Nigdy nie zastanawiałyście się co jest najlepsze dla waszego dziecka?

[e_r_i_n]

bunny.tsukino napisała:

> No dzięki, chociaż Ty erin.

No widzisz, chociaz w piorka obrosłam , to jednak pamietam czasy,
gdy moj teraz super_samodzielny_szesciolatek mial rok czy dwa lata i
sie czepial spodnicy jak dziki .

[bunny.tsukino]

Bo widzisz zazdrość czy zawiść zła rzecz. Oj, bardzo zła. czasami tak czytam na
forum jak się ludziom dobrze dzieje, to mnie zżera jak na moją nędzę patrzę. Ani
w tym moja zasługa, ani nikt mi tego na złość nie robi, ale czasami zazdroszczę
po kolei, wszystkiego :dzieci, męża, rodziny, pieniędzy, choć wiem, że to bywa
wypracowane i nie jest tak różowo, jak może wyglądać. I jadu upuszczę. za co
niniejszym przepraszam. ale silniejsze ode mnie to bywa.

a piórka ładne i na zimę się przydadzą

[e_r_i_n]

Alez nie musisz. PMS i inne takie chodza po ludziach .
Spokojnie, determinacja i osli upor działaja cuda .

[coco.a]

Wielokrotnie się zastanawiam. Ale nie wpadłabym na coś takiego.

Naprawdę rozumiem zmęczenie i kryzys. I złość na częste chorowanie,
gdy zaczyna się złobek czy przedszkole też. Ale to jest NORMALNE,
niestety w tym wieku. Bo dziecko ma dziś TYLKO dwa lata i świata
poza matką nie widzi. To minie na pewno, a w życiu potem bywa
całkiem odwrotnie - i to jest dopiero dramat.

[peresia]

Niestety, niektórym matkom się wydaje, że mają patent na wieczne
zdrowie i szczęście, tzn. życie przerasta ich wyobrażenie o
macierzyństwie i małżeństwie, myślą że ich dzieci zawsze będą
grzeczne, ułożone i zdrowe, małżeństwo sięgnie ideału, a tu doopa...
Albo miały spieprzone dzieciństwo i relacje z własnymi rodzicami,
albo do czasu urodzenia dziecka za mało w doopę dostały, albo
jeszcze nie dojrzały do tak odpowiedzialnej roli:/.

Bunny, Twoje wypowiedzi mnie szokują, proponuję wizytę u dobrego
psychoterapeuty, dla dobra Twojego i dziecka przede wszystkim.

[mera73]

Nie przejmuj się. Nasz "kochany" dwuletni synek ma bardzo podobnie, chociaż
atmosfera w domu miła, żłobka niet, niania kochana, i mało chorób... Nie można
go opuścić nawet na pół minuty, żeby pójść po kanapkę do kuchni. Dodam, że
propozycja "chodź z mamą do kuchni" witana jest rykiem. Tak ma i koniec. Trzeba
siedzieć na kanapie (wstanie witane jest rykiem) i robić "brum brum"
samochodzikiem. Nie doszukuję się zasadniczych błędów w swoim postępowaniu
Postanowiłam przeczekać, i nie zawsze ulegać. Ciągle tłumaczę: muszę wyjść do
łazienki, bo chce mi się siusiu, do kuchni, bo nastawiam zupę itp. Trzymaj się!

[sfajczala]

No bez takich tesktow ze to niby zla mama! Bez przesadyyyy.Ja tam
rozumiem bo tez czasem mam dosc. Ale trza kochac syna i nie zgadzam
sie ze ulegac zawsze bo se malego terroryste wychowasz uwaga!
Dziecko moze ma taka faze ale przeciez kupe walnac trzeba czy siku
czy zupe nastawic nie?
Musi zrozumiec a jak pobuczy tez nic wielkiego sie nie stanie.

[mateoeasy]

moze to i glupie co ci napisze.ale moj syn mial podobne objawy przy
stresie.myslalam ze niegrzeczny,grymasny itd,a okazalo sie ze cierpi
na autyzm.oby moje slowa okazaly sie rzeczywiscie glupota...

[coco.a]

moje zdrowe też tak miały

[setia]

na pewno choroba i nienajlepsze samopoczucie mogą miec wpływ na takie zachowanie
dziecka. moze jak poczuje się całkiem dobrze to chociaz częściowo mu to przejdzie.
moja córka tez miewała ataki histerii (zaciąganie i wymioty, o ktorych
wspomniałaś) i ja jestem w stanie bezposrednio powiązać je z dietą (jest
alergikiem) - cos jej zaszkodziło - była rozdrażniona i rozhisteryzowana. teraz
jest juz trochę starsza i podobne zachowania się jej nie zdarzają.

[selka25]

Ja to widzę tak, że mały ma bunt dwulatka

[mateoeasy]

mam pytanie do ciebie bunny.tsukino czy twoj syn lubi powtarzac te
same czynnosci ze stoickim spokojem,albo czy np lubi powtarzac
niektore pytania po tobie,czy ciezko przychodzi mu akceptacja
czegokolwiek co jest nowe?.odpisz prosze

[e_r_i_n]

Nie diagnozuj przez net autyzmu.

[coco.a]

Dziecko ma najnormalniej bunt dwulatka, a te podjazdy z
diagnozowaniem czegokolwiek są żenujące i naprawdę mało
prawdopodobne.

bunny

[lila1974]

Świetnie rozumiem frustrację, a szczególnie w Twojej sytuacji.
Tym bardziej uważam, że warto zrobić to, o czym rozmawiałyśmy, żeby
nie robić emocjonalnej i psychicznej krzywdy ani sobie ani jemu.

Przy różnych schizach moich dziewczynek pomagają mi rozmowy z mamami
dzieci w podobnym wieku, od których dowiaduję się, że ich dzieci
przechodza podobne stany. Wówczas wiem, że oto nadeszła fala
tsunami, którą należy po prostu przetrwać. Co wcale nie oznacza, że
nie mozesz sobie pomóc w tej sytuacji.

W myśl tego, co mi pomaga, napisze Ci, ze moja Kornelka również
miewała fazy na "rzepowanie" na mnie, czy odjazdy bananowe. Broń
bże, żebym go przekroiła w połowie lub obrała w całości ze skórki -
nienadawal się wówczas do jedzenia. Banan miał być cały a skórki
mialy wisieć!

I jeszcze kwestia dziadków.
Moje dziewczynki po powrocie od teściów, gdzie non stop są centrum
wszechświata, bo teściowie oboje na emeryturze i w dodatku
stęsknieni, wracały do domowych ram jakieś dwa tygodnie. Być może i
Twój synek dopomina się o to, co u dziadków ma w ofercie
podstawowej - MAKSIMUM UWAGI. A Ty przecież nie mozesz mu tego dać.

Trzymaj się i pisz, a jak chcesz to możemy pogadać "by phone"

[majmajka]

Stawiam na dziadkow, ktorzy syna rozpieszczaja(normalka, jak to dziadki), pewnie nie raz mu tego banana sklejili. POza tym, wydaje mi sie, ze moze maly nie jest jeszcze do konca zdrowy, albo przynajmniej niewyspany. Moj syn jak byl niewyspany do wytrzymac nie mozna bylo. No i mamy tak maja, ze te swoje najukochansze dzieciaki nie raz zostwilyby komukolwiek, aby odpoczac ociupine. Po czym z wielka tesknota wracac(po roznym czasie niewidzenia sie).

[guderianka]

co nas nie zabije to nas wzmocni . policz do 10, odetchnij głęboko i
podejdź do wszystkiego ze stoickim spokojem. Byłam w podobnej do
ciebie sytuacji. Stres, samodzielna odpowiedzialność, problemy z
dzieckiem, zaczęły się odbijac na moim zdrowiu. Lekarz doradził mi
żebym przynjamniej raz w tygodniu wychodziła z domu-do pubu, do
kawiarni tam gdzie jest dużo ludzi i nie ma dzieci. Myslę że masz za
mało czasu dla samej siebie i dlatego trudno jest ci znaleźć
wewnętrzną równowagę. Nie jesteś złą mamą

[bunny.tsukino]

No już mi lepiej. Po prostu po całym dniu miałam kompletnie dość. I się
pożaliłam na forum. Gwoli wyjaśnienia, e czasie sprawy rozwodowej wytaczane były
przeciw mnie takie argumenty, że się wciąż zastanawiam, czy jestem dość dobra na
matkę. _Ale_miałam do wyboru, albo oddać małego do bidula, albo do ojca, co w
ramach zemsty na matce, wystawiał go śpiącego na balkon, w samej pidżamce, w
styczniu.

Pracować muszę, nie na waciki, czy na własne przyjemności, ale zwyczajnie na
lekarzy, jedzenie, mieszkanie. Czas wolny spędzam z dzieckiem, a nawet jeśli
muszę coś w domu pilnego zrobić, to wciągam w to coś zabawę, by Młody mógł
uczestniczyć.

Nie ma czego współczuć mojemu dziecku. jest kochane, zadbane, wybawione, ubrane,
leczone. Tylko mnie czasami dopada zmęczenie i żal do świata.

Bunny,

[coco.a]

z jakiego miasta jesteś? Napisz na priv, jeśli chcesz. Może coś
wymyślimy.

[majmajka]

Ale dlaczego piszesz o wspolczuciu? Wspolczuc to mozna co najwyzej ludziom, ktorzy sie wymadrzaja i udaja swietych. Nikt z nas ne jest taki idealny, jakby sie niejednym z nas zdawalo. Tez jestem wiekszosc czasu sama z dziecmi i nieraz nie wytrzymuje. To zaden wstyd, to norma. Tylko, ze niewszyscy sie przyznaja. A swoja droga to niezle Ci musieli psychike nadszarpnac na tej sprawie rozwodowej. Wycisz sie, wyjdz sama czesciej, nie tylko w co druga sobote i odsapnij od dwulatka. Jakies gadki szmatki o niczym, troche luzu-tego Ci potrzeba. I nie obwiniaj sie , bo to o czym piszesz to normalne.

[morgen_stern]

Och, widzę, że cały zastęp idealnych matek porwał włócznie do boju.
Przez takie zołzy dziewczyny mają potem głupie myśli typu "jestem
beznadziejną matką", "do niczego się nie nadaję", bo przecież
idealnej i doskonałej matce nie mają prawa czasem opaść ręce, nie
może się poczuć wykończona szalejącym dzieciakiem, nie może mieć
doła, bo zaraz chodzące doskonałości się zapluwają. Matki - Polki
się, cholera, znalazły.

Wyjdz do innego pokoju i sie wykrzycz.

[vera-0]

Jak juz nie mozesz od razu bedzie ci lepiej, rozpruj poduche .

[loganmylove]

Bo tu tak jest Bunny, że nie mozna uzyć słów cisnących się na usta
tylko nawet jak sie żalisz czy wkurzasz musisz być poprawna
politycznie. I nie wierzę, że żadna z tych idealnych nigdy nie
pomyslała, że bez dziecka było jej lżej-każdemu takie myśli
przychodzą do głowy tylko jeden je z siebie wyrzuci i mu się lżej na
duszy robi a inny będzie opowiadał jak to mu sie w głowie nie
mieści, że można takie straszliwe rzeczy mówić. Pamiętam Twoje różne
posty, wiem jaką masz sytuację. Nie myśl o sobie, że jesteś złą
matką bo gdyby tak było nie inwestowałabyś w siebie ucząc się i
pracując. Takie podejście świadczy o tym ,ze myslisz o przyszłości
swojego dziecka. Zgadzam się z którąś z forumek która sugerowała Ci
skorzystanie z pomocy psychologa. Masz dużo na głowie i czasem Twoje
reakcje mogą być nieadekwatne do ciężkości zdarzenia. A co do
meritum-małemu przejdzie na pewno, wiem że to niezbyt odkrywcze ale
naprawdę tzreba przeczekać. Sama już zauważyłaś, że jest kilka
czynników które mogły wpłynać na dziecko, że boi sie stracić Cię z
oczu. Musisz stosować zasadę zdartej płyty i mówić w kółko , że go
samego nie zostawisz, że wrócisz z pracy a on poczeka z dziadkami
itp itd. Będzie dobrze-głowa do góry!

Morgen, nareszcie!

[nisar]

Dokładnie tak.
Ciekawe, czy każda z tych Idealnych Mamuś nigdy nie była wkurzona i
zmęczona mężem/matką/siostrą (niepotrzebne skreślić), których
niewątpliwie faktycznie bardzo kocha. Tylko na matkę/męża/siostrę
wkurzyć się wolno, a na dzidzię nie. Czemu? Bo to największy skarb
mamusi. Zwłaszcza tej, która nie pracuje zawodowo, w domu do roboty
potrafi jeszcze męża po pracy pogonić, a sama całymi dniami napawa
się byciem z dzidzią.
Aż dziwne, że dzidzie tych ideałów tak często są w okresie
poniemowlęcym zwyczajnie nieszczęśliwe przez niedostosowanie.

Bunny, olej głupie komentarze. Dwulatek potrafi dać w kość, a matka
MA PRAWO być tym zmęczona i zniechęcona. Zwłaszcza jak do tego jest
z nim sama, sama prowadzi dom, pracuje i sie uczy.

Niestety, nie pocieszę Cię jako matka trzynastolatki. To jest
dopiero jazda
Trzymaj się.

[coco.a]

nisar napisała:

> Dokładnie tak.
> Ciekawe, czy każda z tych Idealnych Mamuś nigdy nie była wkurzona
i
> zmęczona mężem/matką/siostrą (niepotrzebne skreślić), których
> niewątpliwie faktycznie bardzo kocha. Tylko na matkę/męża/siostrę
> wkurzyć się wolno, a na dzidzię nie. Czemu? Bo to największy skarb
> mamusi.


Jesli do mnie pijesz to mam aż dwie dzidzie, z czego jedną
podrośniętą.

Zwłaszcza tej, która nie pracuje zawodowo, w domu do roboty
> potrafi jeszcze męża po pracy pogonić, a sama całymi dniami napawa
> się byciem z dzidzią.

A wypowiadały się tu takie ??? Ja akurat pracuję zawodowo. I wyobraź
sobie mąż też! I to nie z musu!


> Aż dziwne, że dzidzie tych ideałów tak często są w okresie
> poniemowlęcym zwyczajnie nieszczęśliwe przez niedostosowanie.


Których konkretnie? Wszystkich, ktore ośmielają się skrytykować? Bo
tu nie o samym kryzysie Autorki było, ale o "lekkim" jednak
przegięciu, którego się niektóre matki dzidź (tak odmieniasz?)
doczytały.

>
> Bunny, olej głupie komentarze.

Szczęście, ze madrym opatrzyłaś...


Dwulatek potrafi dać w kość, a matka
> MA PRAWO być tym zmęczona i zniechęcona. Zwłaszcza jak do tego
jest
> z nim sama, sama prowadzi dom, pracuje i sie uczy.

No Ameryki nie odkrylaś, wszyscy to wiedzą, ale nie tego krytyka
dotyczyła...

P.S. Rozumiem, ze przytakiwanie byłoby ok. Nie zastosuję się pomimo
życzliwego upomnienia ;P

[mma_ramotswe]

a nie, morgen, tu nie chodzi o chwilowe wnerwienie się na dziecko.
tylko o ogólną postawę: żałuję-że-cię-mam. Szkoda, że nie widzisz
różnicy

[nisar]

a nie, mma_ramotswe, to już nadinterpretacja. Bunny nie pisze, że
żałuje że ma dziecko, tylko "nie wiem, czy chciałam". To subtelna
ale różnica jednak...

[mma_ramotswe]

nieprawda. O przeszłości jest - że nie wie czy chciała. A o
teraźniejszości niestety też jest: "W sumie to ciągle się
zastanawiam, czy dobrze
zrobiłam zatrzymując syna przy mnie."
Nie wyobrażam sobie, żeby zastanawiać się nad czymś takim. Jak sie
kogoś kocha, to się chce z nim być, no nie?

[myelegans]

Jak sie
> kogoś kocha, to się chce z nim być, no nie?

NIe. Nie moge byc z NIKIM 24/7 nawet gdy kocham nad zycie.
Potrzebuje czasu dla SIEBIE SAMEJ zeby zresetowac silniki.

Bunny, trzymam za reke, oddychaj w takim momencie i powtarzaj jak
mantre, "to chwilowe, to chwilowe". To na prawde przechodzi, tak
jeszcze z rok, niestety, ale pozniej jest latwiej.
Dobrze, ze masz prace, dobrze, ze robisz studia, byloby CI znacznie
trudniej, gdybys byla w domu. Trzymaj sie kobit....
Jak sobie przypomne naszego dwulatka, kochanego, w pelnej rodzinie,
z kochajaca niania i z identycznymi zachowaniami, to mi gula w
zoladku rosnie. Gdyby sciany w mojej lazience umialy mowic... tam
krzyczalam do umywalki i ryczalam czasami z frustracji nie mniejszej
niz moj dwulatek. Trzylatek to juz zupelnie inna para kaloszy,
latwiejszy w obsludze i pogadac mozna ;0)

[mma_ramotswe]

nie 24 na dobę, ale tak w ogóle.

[loganmylove]

A niby na jakiej podstawie wysnułaś wniosek, że autorka żałuje że ma
dziecko cały czas? Na tej, że się zastanawia czy jest dobrą matką,
czy dobrze zrobiła decydując się na samodzielną nad nim opiekę? Bo
wyciągasz chyba zbyt pochopne wnioski twierdząc, że to stała
postawa. Z postów Bunny których dużo na forum wynika raczej, że
dziewczyna ma ciężko i się nie poddaje a gorszy dzień kazdy ma prawo
mieć.

[mma_ramotswe]

nie znam Bunny, nie zcytam wszytskich postów. Na pewno ocena
pocvhopna i za to przepraszam. Ale nadal nie wyobrażam sobie, że
matka nie wie, czy chce być z dzieckiem. Ja wiem, że chcę, a że
czasem bywa ciężko, to już zupełnie inna sprawa