11 września

[santta]

Wisława Szymborska
"Fotografia z 11 września"

Skoczyli z płonących pięter w dół
- jeden, dwóch, jeszcze kilku
wyżej, niżej.
Fotografia powstrzymała ich przy życiu,
a teraz przechowuje
nad ziemią ku ziemi.
Każdy to jeszcze całość
z osobistą twarzą
i krwią dobrze ukrytą.
Jest dosyć czasu,
żeby rozwiały się włosy,
a z kieszeni wypadły
klucze, drobne pieniądze.
Są ciągle jeszcze w zasięgu powietrza,
w obrębie miejsc,
które się właśnie otwarły.
Tylko dwie rzeczy mogę dla nich zrobić
- opisać ten lot
i nie dodawać ostatniego zdania

[adasari]

realną świeczkę zapalę pod ambasadą

wieczne odpoczywanie....

[mariajolanta1]

Ciągle o Nich pamiętam...o wszystkich co zginęli tam pod gruzami....

Mariola

REFLEKSJA

[domali]

Dwa lata temu mój synek był jeszcze w brzuszku... i oglądając na zmianę TVN24 i
CNN zastanawiałam się, na jaki świat on niedługo zawita...
A ten nasz dzisiejszy świat, mimo technologii, postępu, jest smutny (((
Bliski Wschód
wczoraj Szwecja
dzisiaj nasza Warszawa

Pomyślmy o nich... ja jeszcze dzisiaj, oglądając zdjęcia z NY z trudem
powstrzymuje łzy...
((((((

[jagasz]

Domali, miałam dokładnie takie same myśli jak Ty.
Dwa lata temu byłam w 7 m-cu ciąży i dosłownie zaczęłam się bać o dziecko.

[madziarek_edziecko]

Ja 2 lata temu byłam w 5 miesiącu ciąży, miałam podobne myśli co Wy, bałam
się.. przede wszystkim się bałam, jaki będzie ten świat...
Tyle się dzieje złych rzeczy... Czy tak musi być? Czemu ? Dlaczego?

Madzia

[florydka]

Ja 2 lata temu bylam w 6 miesiacu ciazy i mieszkalam w New york tylko nie na
manhattanie tylko na brooklynie-moj maz pracowal niedaleko WTC na budowie i
przyjechal caly i zdrowy -caly w szoku
teraz mieszkam w Miami ale gdy ogladam wspomnienia z tego okresu to placze-choc
nikt z mojej rodziny nie zginal-a co czuja rodziny zmarlych?to jest powyzej
mojego wyobrazenia-nie potrawie wyobrazic sobie ich bolu
pamietam ludzi podchodzacych do mnie ze zdieciami bliskich i pytajacych czy ich
widzialam.......
ewa mama Iski

[pesteczka5]

Mój synek dostał wtedy nocnik. Tuptał z tym nocnikiem na swoich tłuściutkich
nóżętach. Zadzwoniła siostra męża, ze jakieś samoloty... na Manhattanie... że
w RMF-ie... Pomyślałam - idiotka. Moje dziecko nocnik dostało, a ona mi tu o
samolotach...

Nigdy tego nie zapomnę. Nagle nasz dom, ten bezpieczny świat, gdzie właśnie
nocnik był tematem nr 1, rozpadł się, jakby jednej ściany brakowało, i przez
tę dziurę całe popołudnie, wieczór i noc leciały nan nas samoloty zła, tamten
gruz i pył. Wisiały nad łóżeczkiem Bartusia, a we mnie tłukło się serce
oszalałe ze strachu i bezsilności. Zasypiałam w rozpaczy, że w takim domu, na
takim świecie stoi łóżeczko mojego dziecka... Ja je tu postawiłam i niewiele
mogę zrobić!

[edytkus]

Tamtego ranka smacznie sobie spalam, zadzwonil moj maz zebym koniecznie
wlaczyla telewizor, samolot wlecial w Empire State Building (z przejecia
pomylil budynki). Ja calkiem zaspana (do switu przygotowywalam sie do testu)
kazalam mu sie odczepic i odlozylam sluchawke. I juz mialam zasypiac gdy nagle
zaswitalo mi w glowie ze moze jednak powinnam sie obudzic. Na kablowce nic nie
moglam znalezc a wiekszosc kanalow podstawowych nie dzialala. W koncu mi sie
udalo, zobaczylam plonacy wiezowiec, zerwalam sie do odbiornika w kuchni,
znalazlam jeszcze jeden kanal, tak mi bylo zal tych ludzi chociaz nie
wiedzialam dokladnie co sie stalo. I wtedy pokazano na zywo nastepny samolot -
to bylo takie dziwne uczucie patrzec na to wszystko jak na film wiedzac ze to
sie dzieje naprawde a mimo to niedowierzajac. I natychmiastowa mysl: to
niemozliwe, to nie jest przypadek, CO SIE DZIEJE?! Pamietam gdy walila sie
pierwsza wieza komentatorka krzyknela, ja sama stalam przed telewizorem z
dlonia na ustach, a potem byl grobowy komentarz "ladies and gentlemen, we are
wittnessing distruction of Lower Manhattan..." To juz dwa lata a pamietam jak
dzisiaj. Na drugi dzien bylo czuc swad "palonej smoly." We czwartek moj maz
pojechal do pomocy w szukaniu ofiar. Przyjechal pozna noca, kompletnie
przemokniety (lalo jak z cebra) i niesamowicie cuchnacy spalonymi przewodami,
opowiadal o czesciach ludzkich cial w gruzach... na drugi dzien juz nie
pojechal. Tylu ludzi zginelo bez powodu... I pomyslec ze bylismy na Manhattanie
dzien wczesniej, ze moja tesciowa pracuje w wiezowcu "next block," ze to byly
takie kolosy... Na pamiatke zostal mi odcinek z biletu wstepu na taras widokowy
i pare zdjec.

[ela1975]

W roku 2002 otrzymałam wizę do USA i znalazłam prace w Pensynlwanii w okolicach
Pitsburga. Miałam wyjechać we wrześniu ale dwa miesiące wcześniej okazało się
że jestem w ciąży, nie planowanej. Może to przypadek ale chyba się cieszę że
nie przezywałam tej tragedii w Stanach tylko w Polsce.
ER

[xena_music]

W dniu kiedy stała się tragedia byłam od rana w domu, wieczorem miałam grac
bankiet dla jakichś szych...właczyłam tv i zobaczyłam uderzający
samolot...pomyślałam -wypadek, to takie wielkie kolosy...zawadził
skrzydłem....i w tym momencie zobaczyłam drugi samolot wbijający sie w
budynek.nie rozumiałam co się dzieje. już musiałam wychodzić na granie...W
tramwaju panowała dziwna przejmująca cisza..mimo godzin szczytu..Tramwaj
zatrzymał sie na przystanku przy świetokrzyskiej, facet w samochodzie miał
właczone radio na wiadomości ...usłyszałam ludzi wołających"niech pan to
odgłosni!@!niech pan weżmie głosniej!!!!!!"po chwili czyjs szloch, czyjeś
przerażenie.....przybyłam na ten bankiet bo musiałam..umowa podpisana...ale
wierzcie mi, nikomu z obsługi nie chciało sie szykowac stołów, nam-zespołowi
nie chciało się grać...siedzieliśmy w ciszy przed odbiornikiem radiowym....
Do domu wróciłam w nocy, kolega prosił o zdjęcia na jutro...otworzyłam szafkę i
pierwsze co znalazłam to zdjecie tatusia(zmarł 10 lat temu) na tle WTC jak był
na turnee...popłakałam sie..ja ...a co dopiero musieli czuć bliscy tych
ludzi...będacych tam wysoko...
xena

[aniamode]

11 września 2001 roku byłama z moją Julią na szczepieniu.
Nigdy nie zapomnę tego dnia - nie z powodu szczepienia.
Tylko z powodu ogromu tragedii.
Dziewczyna mojego brata była wówczas w Nowym Yorku. Na szczęście nie
ucierpiała.

Pozdrawiam , Ania

[mmilki]

11 wrzesnia 2001 roku
bezradnie,przez lzy patrzylam na przemian -
w ekran telewizora i na spiaca twarzyczke mojego malutkiego synka,
nic nie moglam zrobic,bylam bezsilna...
telefon w pracy mojego meza nie odpowiadal,komputer nie dzialal,
jakakolwiek komunikacja zamarla w przestrachu -
zreszta i tak nie moglam ruszyc sie z domu - dziecko spalo w lozeczku,
a na zewnatrz nie bylo zbyt bezpiecznie...

widzialam w TV,jak runal wiezowiec,
ten,w ktorym od kilku lat na 71 pietrze pracowal moj maz
-nie wiedzialam,czy byl w srodku
zawsze rano wychodzil do pracy i wracal...tego dnia mogl nie wrocic...
minuty leku,godziny samotnosci...
i wkoncu zadzwonil telefon -
Michal,to ty,na pewno ty ? nic ci sie nie stalo!
rozplakalam sie,i poczulam ulge...
trudno to zrozumiec,ale w tej calej tragedii bylam szczesliwa...


P.S.
z pracy mojego meza zginelo kilku znajomych,
wiele osob przezylo szok,niektorzy ucierpieli fizycznie,
ale sa tez tacy,ktorzy odzyskali wiare w sens i radosc zycia,
do nich nalezy nasza mala rodzinka...matka,syn i ojciec...

- nigdy nie zapomne o tych,ktorzy tego dnia odeszli,
mysle o nich,o tym,jak probowali sie ratowac,
skaczac z okien,do ktorych ja,z moim lekiem wysokosci
jeszcze niedawno nie chcialam podchodzic zbyt blisko ...
-rozwazam,o czym mogli wowczas myslec...

nigdy nie zapomne o ich najblizszych,
i mam nadzieje,ze po 2 latach tej strasznej tragedii,
choc troszke sie odnalezli...

pozdrawiam z Nowego Jorku, milki

[johana2]

A ja 11 września 2001r byłam w szpitalu i robiłam intensywne przysiady, żeby
już urodzic ( termin na 9). Mąż mi zaczął coś opowiadać o jakiś samolotach 0-
trochę posłuchałam radia i... zaczęłam się coraz bardziej denerwować - co
właściwie się dzieje? Dostałam silnych bóli brzucha... Kilkanaście godzin
później byłam mamą. Tego dnia na pewno nie zapomnę