kryzys w małżeństwie

[aga11]

dziewczyny, powiedzcie mi, czy to normalne, że po kilku latach wspólnego
życia człowiek tak obojętnieje na swojego partnera. rozumiem, nie może być
ciągle tak jak na początku, tego dreszczyku, gdy cię dotyka itd. ale nie
wyobrażałam sobie, że to wszystko będzie aż tak beznadziejne. chwilami wydaje
mi się, że gdyby nie dziecko, wspólne zobowiązania, to nie wiem, co by nas
razem trzymało. już nawet kłócić nam się ze sobą nie chce. napiszcie, czy u
was też tak jest, i czy można temu zaradzić, czy to już zawsze tak będzie...

[sylwica]

znam ten bol, tez nie moge sie dogadac z moim, lacznie ze sprawami lozkowymi,
ktorych unikam, akiedys tak nie bylo, nie znalazlam sposobu, ale wiem, ze
unikanie to tez nie patent, bardziej odsuwa, bo oni to odbieraja jako kare,
mamy nawet problem z rozmowami, takimi ot sobie, i wolny czas spedzamy w jakims
towarzystwie, byle nie tylko w swoim jedynie

[aga11]

czyli możemy sobie pogadać... niby wszystko o.k. rodzina funkcjonuje, oboje
kochamy naszego synka najbardziej na świecie, najgorsze jest to, że poza
sprawami "organizacyjnymi" nie mamy właściwie o czym ze sobą rozmawiać. oboje
zdajemy sobie z tego sprawę, nie chcemy, żeby tak było, ale nie potrafimy temu
zaradzić. żyjemy nie ze sobą, ale obok siebie.

[zabcia_m]

Hej,
Też przez to przechodziłam. Gusła mówią, że 7-my rok małżeństwa jest
przełomowy - albo w tą albo wewtą. Może coś w tym jest, bo u nas sie poprawiło
RADYKALNIE, choc nie pamietam, czy był to rok 7 czy 8. Teraz jest super (poza
małymi wyjątkami, którymi się nie przejmuję). Chyba oboje sie zmieniliśmy,
dostrzegliśmy chyba wobec nieszczęść naszych znajomych swoje własne szczęście.
Czasem takim przełomem jest jakieś wydarzenie, które wstrząsnie Wami, czego Wam
nie zyczę, chyba, że pozytywnie np. kolejny dzieciaczek
Może odkryjcie wspólną pasję: zimą narty, latem kajaki i już zycie toczy sie od
wyprawy do wyprawy

"Szlachetne zdrowie, nikt sie nie dowie, jako smakujesz aż sie zepsujesz..."

Powodzenia
Zabcia

[macte]

a to ciekawe z tym 7 rokiem.
to co moge powiedziec to walcz , zapytaj sama siebie czy bedziesz potrafila
odpowiedziec nastoletniemu dziecku dlaczego tak wyglada wasze malzenstwo a
potem walcz. Od poprawnej obojetnosci i zycia obok jest juz tylko jeden krok do
zycia z kim innym. Tak jestesmy skonstruowani ze potrzebujemy bliskosci innej
osoby i tylko nieliczne wyjatki posiadaja zkielet moralny, a pozniej juz sa
tylko kolejne poklady bolu, zal i w koncu to co najgorsze zgorzknienie i brak
wiady w siebie. Jak nie potrafisz walczyc sama lub po prostu nie wiesz jak idz
do pssychologa serdecznie polecam sama korzystam wyslalam kilku znajomych to
pomaga popatzrec na rzeczyswistosc obiektywnie bez emocji nalezc inne
rozwiazania zrozumie przyczyne reakcji

trzymam kciuki , mnie sie nie udalo

[ddorcia]

hmmm, tez mam podobny problem...
Własciwie przed chwila czytając wasze posty nazwałam to po imieniu. tez mam
chyba kryzys. Niby widujemy sie często ale tylko słuzbowo(pracujemy razem), on
wraca bardzo późno (po 21-22), nie rozmawiamy ze soba o nas (tylko o sprawach
firmy), nie kochalismy sie od dwóch miesięcy..... (nie ma kiedy, a jak jest to
sie nie chce).Sama nie wiem co robić, od czego zacząć, czy to sa juz "te"
problemy.., czy to jakies przejsciowe bo sa problemy w pracy... Po prostu
ryczec się chce..
Acha , u nas staz 4 lata. w sierpniu..., zapomnielismy o tym zupełnie...

[monika.od.werki]

wiecie co.. nam za dwa dni stuka 'piatka'..
Na pewno nie jest teraz tak, jak bylo 'kiedys', znacznie wiecej rutyny i..
wlasnie tej codziennosci, ktora tak daje czasem w kosc i wymecza...
SA okresy, ze po prostu egzystujemy obok siebie.. Ale wtedy... ktores z nas
wreszcie tego nie wytrzymuje. Ale w pozytywnym sensie. I np. ostatnio (jakis
tydzien temu) ja zaczelam na ten temat rozmowe. U nas pomaga ROZMOWA. Ale taka
szczera. No i trzeba byc wtedy pelnym dobrej woli i... milosci, bez boczenia
sie, czy checi 'dogryzienia' i nawymyslania tej drugiej osobie.. Trzeba
otworzyc serce.. Ja naleze do osob, ktore nie potrafia z takim'kacem'
wewnetrznym zyc. I po prostu TRZEBA to z siebie wyrzucic. A jak taka naprawde
szczera rozmowa, taka OD SERCA oczyszcza atmosfere... autentycznie same sie
przekonajcie! Zaczynam przy stole pelna goryczy... konczymy w usciskach na
kanapce.....!
Pomaga to nam obojgu. Czujemy 'powiew swiezosci', chyba przede wszystkim w
sercach.
Dziewczyny, nie dawajcie sie temu!!!Przeciez prawdziwa milosc nie wietrzeje!!!
Tylko trzeba o nia walczyc...
Trzymajcie sie cieplutko i powodzenia!
Monika

[aga11]

dziewczyny dzięki za posty. nie jestem sama, jak widać. też zastanawiamy się
nad wizytą u psychologa rodzinnego. może przy kimś obcym łatwiej jest
powiedzieć, wyjaśnić pewne rzeczy. pracujemy razem, co też nie wydaje mi się
zbyt dobre dla małżeństwa. cały czs mam nadzieję, że to wszystko będzie się
jeszcze lepiej układać. pozdr

[szymanka]

U mnie mija ósmy rok, niby jesteśmy juz po tym decydującym siódmym Co z tego
te Wasze posty równie dobrze mogłabym ja napisać. Niestety z wyjątkiem. Mój mąż
nie potrafi rozmawiać. Na moje próby reaguje zbywająco, czasami śmiechem że
przesadzam itd. Ale przecież nie jestem ślepa, żyjemy razem ale obok siebie.
Tematy naszych rozmów: dziecko i jego sprawy (właśnie synek poszedł do szkoły,
więc rozmów jest więcej), załatwianie spraw, zakupy, sprzątanie... i właściwie
nic więcej mi się nie przypomina. Nie kłócimy się, no może czasem sprzeczamy
czy gniewamy na siebie przez kilka godzin, ale kiedy próbuję przypomnieć sobie
powód ostatniej sprzeczki... no tak, o bałagan w domu.
Przygnębia mnie to nasze życie, niby nic złego na mojego męża nie mogę
powiedzieć, ale to typ który nie okazuje emocji, tłumi wszystko w sobie, a ja
nie potrafię z niego wydobyć żadnych informacji na temat tego co myśli, czuje,
czego pragnie. Czasami też myślę o jakiejś terapii dla nas, ale wiem że mój mąż
absolutnie by się na coś takiego nie zgodził.

[wb18]

Więc umnie jest tak:
1. moje niezadowolone myśli
2. moja zła mina
3. nie patrzę mu w oczy
4. szuram głośno nogami i trzaskam czym mogę (on już dawno zauważył, że coś
się kroi ale próbuje przeczekać)
5. kladę się na łóżku i udaję,że będę już spać np. o 20 godz.
6. on pyta co się stało
7. zaczynam się zastanawiać co się stało czyli o co mi właściwie chodzi
8. wzruszam się wszystkimi wyobrażeniami własnej kszywdy i zaczynam płakać
9. on juz mnie przytula i próbuje dociec w czym problem
10. zdając sobie sprawę z własnego galimatiasu , rozżalona na wszystko nie
mogę mu nic sensownego powiedzieć
11. w końcu cos ze mnie wyciąga i już w tym momencie sama widzę jak
przesadziłam
12. on mówi mi mądre, proste i miłe rzeczy
13. skrapiamy się łzami wspólnego wzruszenia i ściskamy się
14. ściskamy się coraz mocniej i całujemy
15. sytuacja postępuje na uściskach się nie kończy
16. następnego ranka jestem zadowolona i no problem

Taki mini kryzysik powstaje mniej więcej raz na pół roku. Zdaje się, ze po
prostu raz na jakiś czas trza popłakać, żeby się uspokoić.
A tak poważnie to spróbuj o wszystkim mu opowiedzieć albo napisać w liście.
Będziesz miała pewność, że on wie co czujesz za czym tęsknisz i może sie wam
polepszy

[wb18]

sory za błędy ortg. które porażają wasze oczy, niepiśmienna ze mnie gapa

[zabcia_m]

Hej Szymanko
A mój to myślisz lepszy był (i jest), ulubione jego słowo to "yhy" wypowiadane
tylko wtedy gdy o cos pytam. Do poradni żadnej by tez nie poszedł "nie podobam
Ci się to droga wolna, znajdź takiego co będzie Ci przynosił kwiaty codziennie
i rozmawiał całą noc" - cytuje Ale sie przestałam tym
przejmowac, "gburowatość" jego przyjełam jako fakt i zaczęłam go rozśmieszać -
na szczęście ma tą pozytywna cechę charakteru, że umie smiac się z samego
siebie
Pozdrawiam i powodzenia
Przeczytajcie wątek "pogoda ducha"
Zabcia

[evee1]

Kochane dziewczyny,
Ja mam staz prawie 10 letni (malzenstwa, a razem jestesmy od
1989 roku) i tez musze Wam powiedziec, ze nie prowadzimy ze
soba rozmow, poza sprawami bierzacymi, ewentualnie planami,
ale w tym ostatnim przypadku, to sa na ogol monologi (moje),
bo moj slubny nie cierpi nic planowac i ja jestem od planowania
i zalatwiania.
Ale nie uwazam, zeby to bylo cos nienormalnego. Po prostu zyjemy
razem i laczy nas szare, codzienne zycie. Ja akurat na brak
czulych slow, czy kwiatow nie narzekam, bo ich nigdy nie bylo.
Ale, ale, mi sie akurat wlasnie podoba takie zycie, spokojne,
z kims, kto wiem, ze jest i bedzie, i kocha mnie i nasze dzieci,
chociaz wlasciwie o tym nie mowi, ani tego tak jawnie nie okazuje.
Tak sie moge zestarzec i dobrze mi z tym bedzie.
CIekawa jestem jakie zycie z Waszym mezczyzna by Was zadowolilo?
Ja mowie, ze musi Was zadowolic to, jakie teraz z nim wiedziecie,
ale czego tak naprawde chcialabyscie i na czym Wam zalezy.

[mamadwojga]

A nam niedługo stuknie 10 lat, ale w przypadku mojego małżeństwa jest coraz
LEPIEJ. Może dlatego, że życie nas trochę podeptało i pokopało. Doceniamy to
co mamy, szanujemy się i kochamy bardzo, bardzo mocno. A jak urodziłam synka
to mąż już kompletnie oszalał na punkcie rodzinki.

[renataf3]

Nie ma reguły, czy recepty na udane małżeństwo... ale wydaje mi się że jest
ważnych kilka spraw ... Trzeba ze soba rozmawiać !!! trzeba wierzyc we
wzajemna miłość, trzeba sie starać i walczyć by było lepiej...
Codzienne sprawy, monotonnie mijające dni...do naszego zycia wkrada się
szarość, zobojętnienie na drugiego, jakże ważnego człowieka...
Pomyślcie jak było w nażeczeństwie, dlaczego tak często sie do niego
odwołujemy..ilez wówczas było energii chęci, pomysłów i optymizmu...
A teraz mamy mężów, dzieci, dom...nasze marzenia się spełniają a my zamiast
sie cieszyć tryskac radościa, popadamy w smutek zniechęcenie...jakze często
pojawiają się pytania czy o to właśnie nam chodziło ??? czy jestem z
człowiekiem z którym powinnam być ??? czy to wszystko co wydarzyło sie w moim
zyciu to nie jest jakaś jedna wielka pomyłka ???
Ale gdy ochłoniemy...zaczniemy sie zastanawiać to dochodzimy do wniosku, ze
może nie do końca chciałyśmy by wygladało tak nasze życie, ale jestem z
człowiekiem, którego kocham i który mnie kocha i jeszcze mamy dzieciaki,
którym chce dac dom, do którego chce sie wracać.. w którym jest miłość...
Był czas w naszym małzeństwie, ze moje zycie wydawało mi się wielka pomyłka...
nie potrafiłam odnaleźć w nim nic radosnego...Ciagle chodziłam przgnębiona,
smutna, wszystko mnie przerastało... i nie potrafiłam o tym rozmawiac z
męzem... czułam, ze jest mi źle, ale nie potrafiłam tego wypowiedzieć... I
wówczas przyszedł mi do głowy pomysł, aby zacząć pisać e-maile do męza...
Początki były bardzo trudne, ale wolno uczyłam się nazywać to co było we
mnie..pisalam o moich uczyciach, problemach... o tym co się do tej pory we
mnie "naskładało" a o czym tak trudno było mi mowić. Dla męza było to duze
zaskoczenie, ale starał sie w domu ze mna "na nowo" rozmawiać... i tak krok po
kroku zaczeliśmy ze sobą rozmawiać... Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów
poczułam sie szcześliwa...
Poniewaz nic u mnie nie trwa wiecznie, dlatego nowym sposobem były telefony...
czasem krótkie słowo "kocham", "tęsknię" ... dodaje skrzydeł ...
Ale przychodzi na mnie i taki czas, ze mam wrazenie iz tylko mi zalezy na tym
by bylo dobrze... zazwyczaj pojawia sie to wowczas gdy mąz ciagle pracuje,
pracuje... dzieci chorują i wszystko na mojej głowie...
I wówczas spoda na mnie takie uczucie, ze tez mi nie zalezy, tez mi sie nie
chce... robie to co musze... Ale wowczas świat traci kolory, muzyka dźwię...
jest mi znów strasznie źle .... I staram sie wówczas modlić, bo wiem,ze sam
nic nie potrafie...
Od dzieciu uczę się zachwytu zwykłymi rzeczami... staram się dostrzegać "małe"
radości ...i zbieram je aby znów uwierzyć ze moze być dobrze i ze to słońce
dla nas świeci...
Czasem pomaga mi spacer, siłownia... czasem musze się w samotnosci
wypłakać... by nabrać dystansu... by znów podjąć walkę... By znów uwierzyć ze
bedzie dobrze !
Dobrze,ze sa dobre wspomnienia... one tez pomagaja w tej walce !
Ciepło pozdrawiam !
Renata

[pysio8]

Teraz wiem, że kryzys małżeński okazał się dla mnie zbawienny.
Nieporozumienia między nami narastały całymi latami. Te wszystkie wydarzenia
bardzo, bardzo bolesne wyrwały mnie z niemocy, zgnuśnienia, wiecznego
niezadowolenia na świat, męża, na to jak żyłam. W trzynastym roku małżeństwa
okazało się, że mąż ma inną kobietę. Nie była to przygoda jednej czy kilku nocy.
Mąż wyprowadził się do niej, zostawiając mnie z synem. Nie były to żarty,
straciłam poczucie bezpieczeństwa, nie miałam pracy, a o alimenty nie chciałam
wystąpić. Przez wiele dni byłam w szoku. Dzięki kochanym znajomym, a właściwie
przyjaciołom znalazłam płatne zajęcie. Nic takiego- sprzątanie, potem
opiekowanie się dziećmi, starszą osobą. Zaczęłam "trzeźwieć", zobaczyłam jak w
naszym związku tylko żądałam, i niewiele dawałam z siebie. Obracałam się wśród
różnych ludzi, przeżywających najrozmaitsze tragedie. Widziałam jak ludzie nie
potrafią się odnaleźć w życiu, mając na przykład prestiżową pracę. Syn
kobiety , u której sprzątałam, pomimo fantastycznego wykształcenia i ciekawej
pracy w zagranicznej kancelarii adwokackiej, okazał się narkomanem totalnie
uzależnionym... od matki. Za każdym razem, kiedy do niego przychodziłam sterty
ubrań leżały w nieładzie,porozrzucane po całym mieszkaniu. Jej córka, piękna,
majętna, również "wisiała" na matce. Jej życie uczuciowe, związek z mężczyzną
nie funkcjonował dobrze, czułam, że facet lituje się nad nią i lada moment od
niej odejdzie. Opiekowałam się również starą, niegdyś znaną aktorką, tak
samotną, dotkniętą chorobą. Bez przerwy wyczekiwała na jakiś sygnał od syna,
stęskniona za nim do granic. O wszystkim zapominała, potrafiła przypalić obiad,
zapominała wyprowadzić czy nakarmić psa. Kochana pomimo wszystko. Obracanie się
wśród tych ludzi chwilowo pomagało mi przezwycięzyć uczucie wielkiego
cierpienia. Były chwile, że chciałam umrzeć. Myślałam, że to ponad moje siły i
nie dam rady żyć, wychowywać , być z synem, zarobić na dom, na nas. Zobaczyłam
też jaka byłam niewdzięczna, leniwa w działaniu, po prostu "uśpiona". Mąż
wystąpił o separację... i wycofał się. Po kilku miesiącach ( dla mnie to całe
wieki )wrócił do mnie i syna. Ja przez ten czas nauczyłam się o sobie bardzo
wiele. Wiem też, że nie jestem sama i dam sobie radę. Kilka miesięcy temu
urodziłam córkę. Teraz myślę o tym, by zacząć się uczyć, nadgonić to, co
zaprzepaściłam. Wszystkich tych moich doświadczeń jednak nie oddałabym i nie
zamieniłabym się z nikim. Na męża czasami narzekam ,ale doceniam, to co mam,
cieszę się każdym dniem, chociaż życie wcale mnie nie rozpieszcza i dostarcza
mi ciągle nowych, nie zawsze " miłych" doświadczeń.Nie zawsze wiem, co
zrobić ,jak zadziałać albo czego nie robić, na pewno jestem dużo bardziej silna
niż kiedyś.

[zabcia_m]

Poruszył mnie Twój post... Cieszę się, że wszystko się dobrze skończyło i że
teraz jesteś szczęśliwa... I jednocześnie bardzo Cię podziwiam, że potrafiłaś
przyznać się do "współwiny" za rozpad waszego związku i wybaczyć mężowi, że
odszedł... On pewnie też zrozumiał ile stracił...

Szczęścia życzę...
Zabcia

[pysio8]

Zabcia - dziękuję za Twoje słowa.
Wybaczanie było długie i bolesne. Musiało być obustronne.
Ale najgorszy był smutek w oczach syna i jego krzyki " Czy ty myślisz, że ja
mogę żyć bez ojca ?"
Pozostało nam jaeszcze syna prosic o wybaczenie, że musiał przez nas głupców
przez to przejść.
Pozdarawiam Cię.