Błędy młodości pokutują....

[zblakanadusza]

Kilka lat temu miałam romans z żonatym mężczyzną -kolegą z pracy. Sama już
wtedy też byłam mężatką, ale zakochałam się w nim bez pamięci, oszalałam na
jego punkcie i byłam w stanie zrobić wszystko byle tylko być z nim. Myślałam
(tak mówił) że on czuje to samo i mimo przeciwności losu będziemy razem. Ale
okazało się, że on traktował mnie jak zabawkę, że oszukiwał i wykorzystywał
moje uczucie. Ból i cierpienie jakie wtedy odczułam było nie do zniesienia.
Trochę dla złagodzenia tego bólu (naiwnie myślałam że to coś pomoże) trochę
dlatego, że czułam już silne pragnienie posiadania dziecka zaszłam w ciążę ze
swoim mężem. Poszłam na zwolnienie, potem na urlop macierzyński, wychowawczy.
Zaczęłam normalnie funkcjonować choć oczywiście ciągle czułam na zmianę
wyrzuty sumienia i ból. Ale odsuwałam od siebie te myśli i z czasem udało mi
się stworzyć myślę niezły dom dla dziecka i męża. Wszelkie myśli o tym
człowieku po prostu odsuwałam od siebie.
Problem zaczął się w ostatnim czasie gdy wróciłam do pracy. On ciągle tam
pracuje, a mnie traktuje jak... powietrze. Niby się tego spodziewałam, ale
okazało się, że kiedy go widuję (choć właściwie z nim nie rozmawiam) cały ból
i cierpienie wróciły. Nie wiem skąd ten nagły powrót tak gwałtownych uczuć.
BOję się, że mogę zrobić coś głupiego tylko po to, żeby złagodzić ten ból,
który czuję. Praca stała się dla mnie koszmarem. Zastanawiam się czy nie
zrezygnować z niej, ale w obecnej sytuacji rynkowej znalezienie nowej
graniczy z cudem. Co robić żeby wreszcie zmądrzeć i przestać się przejmować
tym złym człowiekiem?

[skylight]

Hmmmm, ciężko powiedzieć, ze ON jest złym człowiekiem. Przecież razem
oszukiwaliście swoich najbliższych. Fakt kobiety są bardziej naiwne od mężczyzn
(może inaczej - bywają bardziej naiwne)... facet - jak facet, podobałaś mu się,
chciał się zabawić, rozerwać i tyle... FAkt, ze może Ci być b.ciężko razem
pracując ale obecna sytuacja rynkowa.... ciężko coś zmienić...
Chyba musisz się uodpornić, zaakceptować to, że rpzede wszystkim jesteś ŻONĄ i
MATKĄ ! A to, że kiedyś, coś WAs łączyło... no cóż, niestety ale takie jest
życie... Nie próbój niec robić - prócz zapomnieć o przeszłości, postaraj się
nie krzywdzić obecnego stanu, który posiadasz.
Życzę powidzenia, pozdrawiam.

[zabcia_m]

A może to i lepiej, że traktuje Cie jak powietrze niż miałoby sie znowu
zacząć...
Nie wiem do końca jak to było, ale może to właśnie On okazał sie tym rozsądnym
w Waszym "złym" związku... Moze jak był z Tobą i mówił Ci te wszystkie piekne
rzeczy to rzeczywiście w tej chwili to czuł, a później zrozumiał, że robi błąd,
że krzywdzi żonę, ciebie, twojego męża... może ta jego oschłość i nagłe
odrzucenie to jest właśnie taka tarcza obronna przed popełnianiem błędów. Nie
chcę go absolutnie bronić, bo może to flirciarz i teraz "wyrywa" inną laskę ale
w takim wypadku szkoda sobie nim zawracać głowy i też go traktuj jak powietrze.
Tylko najważniejszą kwestią jest: czy Ty kochasz swojego męża? Bo jeśli tak to
nie powinnaś się gościem przejmować, zbłądziłaś, znasz swój błąd, starasz się w
domu go naprawić, nie radzę Ci rachunku sumienia przed mężem bo to może tylko
jeszcze popsuć sytuacje, ale jeśli ten twój kolega to "normalny" człowiek to
może z czasem uda wam sie przejść na strone koleżeńska i pogadać jak to w
Waszym życiu jest...
Powodzenia, nie zmieniaj pracy... chyba że coś do niego czujesz...

Zabcia

[zblakanadusza]

Ja na początku też myślałam, że on jest tym rozsądnym i nie chce nikogo
krzywdzić, dopóki się nie dowiedziałam, że w chwilę potem jak skończył ze mną
odszedł od żony i dziecka do drugiej dziewczyny. Tak po prostu, po miesiącu z
nią znajomości...

[skylight]

A - i tu Cię boli !
Musisz najnormalnie w świecie olać sprawę, no bo co innego chciałabyś
zrobić ?!! Chyba nie zamierzasz robić mu wyrzutów, że przez niego zostałaś z
mężem albo broń Boże, że 'zrobiłaś' sobie dziecko. Tak na prawdę to nie wiem
chyba o co Ci chodzi.
Najlepiej udawać, że nic się nie stało, pokazuj, że jesteś szczęśliwa (a
jesteś?). Na Twoim miejscu nie wracałabym do przeszłości ani nawet do rozmowy z
nim, bo po co rozdrapywać stare rany /czułości /sentymenty.
Jeśłi ciągle będziesz o nim myślała to sądzę, że Twój 'biedny' małżonek i
dziecko będą niestety na drugim miejscu.... chyba, że o to Ci chodzi...

[magolcia]

Hej
Przeczytałam Twój post i zdębiałam - zabrzmiał jak historia mojej byłej
znajomej - identyczna historia ją spotkała, ale to jest rasowa podrywaczka i
nimfomanka - myślę, że Ty nie z tych...
Co Ci mogę poradzić - nie wiem na ilę męczysz się tą atmosferą w pracy, bo
jeżeli bardzo, to chyba bym jednak (pomimo ciężkeij sytuacji na rynku) odeszła.
Jeżeli jednak jesteś w stanie się przełamać, to przede wszystkim zachowuj się
tak jak ten facet - nie prowokuj spotkań, nie szukaj kontaktu, nie próbuj
kierować roamowy na grunt prywatny. Facet zachowuje się (moim zdaniem) bardzo
poprawnie - nie chce dawać Ci żadnych złudzeń, być może widzi, że się męczysz i
odbiera to, jako Twoją chęć przywrócenia dawnej sytuacji. A tego z pewnością
nie chce - w końcu masz już dziecko i pomimo, że wcześniej mąż mu nie
przeszkadzał, to faceci mają jednak jakąś rezerwę, jeżeli chodzi o macieżyństwo.
No i może przemyślał sobie pewne kwestie związane z własnym małżeństwem.
Mnie takie historie z reguły wytrącają z równowagi, bo nie potrafię znaleźć
usprawiedliwienia dla kłamstwa i obłudy, ale cóż... życie jest życiem i różne
szaleństwa ludzie popełniają w imię tzw. "miłości". Ale wyjdź z tego z twarzą i
jeżeli cokolwiek czujesz do tego mężczyzny, to po prostu szukaj innej pracy, bo
tzw. okazja czyni złodzieja.
Pozdrawiam
Magda

[zblakanadusza]

Nie wiem czy coś czuję. Ale na pewno czuję się upokorzona, że kiedyś wyznawał
mi miłość, a dziś mnie nawet nie zna. Nie chcę wracać do tego co było, za dużo
mnie to kosztowało, ale myślę, że kultura wymaga żeby w takiej sytuacji
traktować się życzliwie i z koleżeńską sympatią.

[skylight]

Może on właśnie widział, że kiedyś się w nim zadużyłaś i teraz będąc z kimś
innym taką przyjął strategię wobec Ciebie (moze też jest mu głupio i sam nie
wie jak się zachować w stosunku do Ciebie?). Myślę, ze tak będzie
najbezpieczniej i dla Ciebie i dla niego. Bo dosłownie tak to jest - jak już
ktoś wyżej napisał, że okazja czyni złodzieja... wydaje mi się, że mimo
wszsytko jeszcze coś do niego czujesz i moze pod wpływem rozmowy z nim
przypomniałąbys sobie jak to było ....

[magolcia]

No wiesz, niektóryc to przerasta. Zwłaszcza mężczyźni chyba nie za bardzo
potrafią się w takiej sytuacji odnaleźć. Zwłaszcza jeżeli nie mają pewności o
co chodzi tej byłej : czy przypadkiem nie będzie chciała drążyć przyczyn
rozstania, czy nie będzie miała jakichś pretensji, czy nie będzie szantażować
(nie śmiejcie się - takie sytuacje zwłaszcza na gruncie zawodowym się zdarzają -
moja była znajoma jest tego przykładem). Myślę, że aby uzdrowić Wasze relacje
(a z tego co widzę, chcesz żeby one istniały - choć nie widzę tu sensu...) to
przede wszystkim musisz jasno i wyraźnie dać my do zrozumienia, że to co było,
minęło i Ty już o tym nie myślisz. Musisz się odciąć od tamtej historii. Daj mu
do zrozumienia, że spełniasz się w roli matki i żony, że jesteś szczęśliwa i że
Twoje dążenie do ozdrowienia relacji między Wami wynika tylko i wyłącznie z
chęci poprawienia komfortu pracy. Czy jakoś tak...
Pozdrawiam
Magda

[niunka5]

Ja rozumiem, że możesz czuć się tym jego niezauważaniem upokorzona. W końcu
kiedyś traktował Cię inaczej, i nawet to że już nie jestescie razem nie zwalnia
go od kulturalnego zachowania się. Porozmawiaj z nim, a jeżeli to nie pomoże
olej drania. Niewarty nawet rozmowy.

[aluc]

słuchaj, a czego tak naprawdę, z ręką na sercu, oczekiwałaś?
że rzuci się przed Tobą na kolana i wyzna miłość do grobowej deski?
albo będzie wodził tęsknym wzrokiem?

miał z tobą romans, romans się skończył, układy wróciły do stanu sprzed układu,
czyli obojętności... ja tam bym się na twoim miejscu nie spodziewała niczego
innego

w dodatku nie dał ci szansy na choć odrobinę satysfakcji, lecąc od razu w
ramiona następnej "tej drugiej" - tak bywa też bym wolała na twoim miejscu,
żeby odszedł od żony i do końca zycia marniał w samotności

jeśli nie potraficie wypracować sobie jakiegoś sposobu na przyjacielskie, czy
też koleżeńskie współegzystowanie w pracy, to trudno, nie z każdym się udaje...
a może właśnie warto spróbować, może wspólne chodzenie na lunche albo parę słów
zamienionych przy robieniu kawy przekona cię, że to żaden siódmy cud świata i
że dobrze się stało, żeście się nie wpakowali w to na dobre?

włóż na chwilę męskie spodnie i pomyśl obrzydliwie cynicznie "no dobra,
przeleciałam go, ale teraz nie mam już czasu na takie pierdoły" ))

[fra_mauro]

Zatrzasnij te drzwi mocno za soba i niech nigdy nie przyjdzie Ci ochota ich
otwierac! Cena , jaka mozesz za to zaplacic jest zbyt wysoka. Niestety, mam
bardzo podobna historie za soba i wiem co mowie. O malo nie stracilam meza i
dziecka. Skonczylo sie, na szczescie, tylko na zmianie pracy.Lecz do dzis
drecza mnie koszmary z przeszlosci, nie moge zrozumiec tego co zrobilam. Jesli
tylko mozesz, znajdz inne zajecie i zapomnij o tym facecie.

[zblakanadusza]

Wiecie, mam wrażenie, że ten ból i takie gwałtowne uczucia to była moja reakcja
na zobaczenie go po długim okresie niewidzenia. Teraz jakoś powoli mi
przechodzi, juz serce mnie nie boli na jego widok i w ogóle z dnia na dzień
zaczyna mnie on coraz mniej obchodzić. I to, że nie przyjdzie mi powiedzieć
cześć czy nie zapyta co słychać przestaje mieć znaczenie. Tak sobie myślę, że
chyba zakres bólu, który mi zadał już się wyczerpał. Nie można przecież w kółko
cierpieć z powodu jednego człowieka...
Mam nadzieję, że tak będę trzymać.