martwie sie

[bogusia100]

Kochane, jakis kiepski czas w moim zyciu nadszedl. Odkad wyszlam za maz,
zawsze bylo mi calkiem niezle finansowo. Tzn. nigdy nie zylam w przepychu,
ale wystarczalo na spokojne zycie, bez obawy za co zaplace czynsz czy
rachunki...Az tu nagle buch! Ja i moj maz stracilismy prace jednego dnia.
Pracowalismy w tej samej spolce, ktora upada. Naprawde nie wiem co teraz
bedzie. Nie mozemy liczyc na pomoc rodziny. Mamy dwojke dzieci. starszy
synek skonczy 4 lataka w przyszlym miesiacu. Boli mnie, ze moj szkrab nie
bedzie mial wyprawionych urodzin, ladnych prezentow. Ale to oczywiscie nie
wszystko co mnie martwi. Jak my przezyjemy? Od tygodnie nie moge dobrze
spac, jestem caly czas zdenerwowana, odbija sie to na moim zwiazku z mezem.
on jak sie domyslacie tez w nienajlepszym nastroju. Zastanawia mnie dlaczego
tak sie musialo stac. Moze to kara boza, moze nie docenialam dobrego zycia,
ktore mialam przedtem...? Chyba popadam w depresje. Prosze napiszcie mi pare
slow otuchy. Czy ktoras z Was przechodzila kiedys przez podobny kryzys. Jak
sobie radzicie psychicznie w ciezkich momentach? Co Wam pomaga?
Zdolowana bogusia

[deesire]

Bogusiu, okropnie mi przykro, że straciliście z mężem pracę. My nigdy nie
byliśmy w aż tak trudnej sytuacji, ale przez 3 lata utrzymywał nas tylko mąż -
z państwowej pensji. Było ciężko, ale jakoś sobie radziliśmy oszczęzając na
wielu rzeczach, a najczęściej na sobie.
Najważniejsze teraz, to nie załamać się i ne popaść w marazm. Musicie szukać z
mężem pracy - napewno któremuś z Was się to uda. Pewnie prędzej uda się mężowi,
bo kobiety mają jednak trochę gorzej. A Ty? Powinnaś cieszyć się z tego, co
masz. Najważniejsze, że jesteście zdrowi, że dzieci zdrowo rosną i są
uśmiechnięte. nie załamujcie się i bądźcie dobrej myśli. Jeśli ktoś chce
pracowac, na pewno coś znajdzie, zwłaszcza mężczyzna. Ty jednak też nie wątp w
siebie i walcz! Trzymam kciuki, żeby Wam się udało

Pozdrawiam bardzo ciepło ))

[domali]

Wiem co czujesz... przynajmniej w części...
Mój mąż dwa dni przed drugimi urodzinami Wiktorka dostał wypowiedzenie. Ja nie
pracuję, studiuję dziennie, mamy jakieś grosze styp. socjalnego, wypłacanego z
opóźnieniem, no i w krytycznych sytuacjach pomoc rodziców.
Stres jest ogromny... mój maż siedzi w domu drugi tydzien, rozsyła oferty, ale
jest nie do zniesienia... Rozdrażniony, załamany...
Nie poradzę Ci nic... sama przez to teraz przechodzę...
Ale - co nas nie zabije, to nas wzmocni... mam nadzieję...

[agakos78]

dla nas tez los nie jest rzyczliwy, we wrześniu mój mąż stracił pracę,
musieliśmy zawieścic współpracę z opiekunką,zrezygnowac z kilku zaplanowanych
wcześniej wydatków i zacisnąć pasa( Teraz mąż siedzi z małą i wysyła oferty,
jestem przerażona, mimo dobrego wykształcenia poprzednią pracę szukał prawie
rok. Ale mimo to staram sie nie załamywać,muszę byc na tyle pogodna, by nasza
Ola (15 miesięcy) niczego złego nie odczuła, trzeba uwierzyć, że po najgorszej
burzy zawsze wychodzi słońce, poza tym podobno 'nie ma tego złego co by na
dobre nie wyszło", na pewno jakoś sie ułoży
pozdrawiam serdecznie
Agnieszka, mama Oli

[natalii11]

Bogusiu przede wszystkim to przestań się zamartwiać są w życiu każdego z nas
lepsze i gorsze dni , a te drugie po to aby nauczyć cieszyć się z drobnych
radości. Niestety nie jest łatwo znaleźć pracę ale nie jest to niemożliwe,
piszesz ,że masz dwoje dzieci więc spróbuj poświęcić im więcej czasu , pobaw
się z nimi , poprzytulaj a zobaczysz ile energii od nich bije , bo to dzieci
dają nam siłę do codziennychzmagań z losem. Nie martw się o urodziny dziecka
chociaż pieniążków mniej to nie nalezy rezygnować z takich przyjemności, możesz
za to sama upiec torcik, kupić w prezencie książeczkę do kolorowania czy
wycinania i zrobić razem z dzieckiem jakieś zabawki z papieru, czas jaki mu
dasz będzie najlepszym prezentem . O karze Bożej bym nie myślała i doceniła to
co mam , ja w takich chwilach czytam o tych ,których życie naprawdę nie
oszczędza i pamietaj ,że najwazniejsze to zdrowie , dopóki je masz i towja
rodzina wszystko będzie dobrze. Z czasem przekonasz się z jak wielu rzeczy
mozna zrezygnować aby jakoś wyrobić. No i jeszcze bardzo ważna rzecz ponieważ
to jednak kobiety są odporniejsze psychiczne bądx wsparciem dla męża , dla
mężczyzn praca i utrzymanie rodziny to bardzo ważna sprawa, honorowa. Przemyśl
z czego mozna zrezygnować i zapisz to wszystko. Naprawde każdy kryzys da się
przetrwać tylko bądźcie razem i nie obwiniajcie się wzajemnie. Powodzenia

[bogusia100]

Dziekuje Wam bardzo za slowa otuchy. Czasami tak bardzo potrzebujemy uslyszec,
ze wszystko bedzie ok. To naprawde pomaga. Trzymam kciuki za mamy, ktorym tez
niewesolo finansowo! Jakos sobie damy rade...nie mamy innego wyjscia.
Juz troszke mniej zdolowana Bogusia

[73nikusia]

Czesc Bogusiu,
Oj czasy teraz takie okropne, w mojej pracy do konca roku maja zwolnic 20 osob,
pracuje nas wszystkich ok 140. Wszyscy sie boja, taka utrata pracy na Gwiazdke,
najgorsza rzecz.
Ale nie martw sie, jakos wszystko musi sie ulozyc. Moj maz 1,5 roku temu nie
mial pracy, przez pol roku jej szukal, wkoncu znalazl. Nie mamy dzieci ale bylo
nam ciezko, ja wtedy jeszcze nie pracowalam, konczylam studia doktoranckie,
mielismy tylko moje stypedium. Ale jakos sie wszystko ulozylo.

Uwierz wszystko odmieni sie na lepsze, a teraz wspierajcie sie na wzajem i duzo
milosci niech w waszym domku zagosci pomimo trosk i zmartwien.

Pozdrawiam Nika

[anaisia]

Bogusiu, nie napiszę "nie martw się' bo nie zazdroszczę Ci tej sytuacji. znam
trochę ten ból bo mój mąż kiedyś zarabiał naprawdę nieźle, starczało na fajne
wakacje, restauracje, itp. Gdzieś rok temu firma w której pracuje zaczęła mieć
kłopoty, część ludzi zwolnili, ci którzy zostali zaczęli zarabiać 5 razy mniej
a i tak sie cieszyli, ze ich oszczędzono. Ja pracuję w szkole i przed ciążą
sporo dorabiałam tłumaczeniami i korepetycjami. Teraz jednak zajmuję się
maluszkiem (3 mies), nie mam czasu na dodatkowe zajęcia. Za 2 mies kończy mi
sie urlop macierzyński, jeśli będę chciała wziąć wychowawczy, to nie dostane
nawet tych marnych 800zł które na razie mi przysługują. już wiem, ze będę miała
dylemat..
Wiesz, parę miesięcy temu, mając już dość tej marnej posadki w szkole,
wiecznych problemów mojego męża, założyłam działalność i wyłożyłam wszystkie
oszczędności w ten nowy interes. Na razie jeszcze nie wszystko sie zwróciło,
ale mam nadzieję, że będzie dobrze. Trzeba się troche napracować, ale mam
nielimitowane godziny pracy, nikt nie dyktuje mi co mam robić. Z drugiej
strony, jesli podejmę złe decyzje to wszystko stracę. Ale i tak czuje się już
dużo lepiej...
pomyślałam,ze może moglibyscie mężem załozyć swoją firmę, wziąć jakis kredyt,
jeśli nie macie oszczędności. Na pewno nie jest to łatwe, ludziom pomysłów nie
brakuje, ciężko się przebić i utrzymac, itp. Ale może jest to jakiś pomysł.
Pozdrawiam Cię i życzę jak najlepiej.

[lula11]

Kiedy brałam ślub studiowałam a mąż miał dobrze płatną pracę, samochód. Upłynął
miesiąc i nagle, jednego dnia mąż tę wspaniałą pracę stracił. Byłam wtedy w ciąży. Było
BARDZO CIĘŻKO!!!! przez dwa lata borykaliśmy się z brakiem pieniędzy, były takie dni,
że nie jedliśmy, by jeść mogła córka. Nikomu nie życzę przeżywać tego , co my
przeszliśmy. Rodzina, znajomi, "przyjaciele" odwrócili się od nas winiąc za brak pracy
mojego męża.
PRZETRWALIŚMY!!!!
Teraz, mąż ma pracę, choć już nie zaragia tyle co wtedy, kończę studia, mamy jeszcze
jedną córkę i jesteśmy razem, kochamy się.
Dobrze wiem , co czujesz, ale musisz z mężem walczyć, walczyć, tak jak my
walczyliśmy.Musisz być silna.
ZAPEWNIAM CIĘ, ta trudna sytuacja się poprawi, wcześniej , czy później.
Zajrzyj do ogłoszeń na dziale gazety.pl pod nazwą : praca, tam jest naprawdę sporo
ofert.
Życzę powodzenia.

[monika.zdz]

Myślę,że najważniejsze,abyście się nie załamywali.Dziecko czteroletnie naprawdę
nie musi mieć super imprezy urodzinowej i super prezentów,dla niego
najważniejsze jest ,że ma kochających rodziców.Utrata pracy jest
przykra,zwłaszcza chyba dla mężczyzny,co obserwowałam na przykładzie swojego
męża,który ok. 2 lat nie pracował ale nie możecie sobie teraz pozwolić na
depresję tylko tym bardziej aktywnie szukać czegokolwiek.Macie dzieci i trzeba
im zapewnić byt,a nie uciekać od problemu w załamanie.To napewno nie jest żadna
kara boża,tylko normalne życie.Nie wy pierwsi i nie ostatni.Trzeba działać!