Jakiś czas mnie nie było i tak sobie czytam (czasem po łebkach)
niektóre wątki. I chyba przez tę długą moją nieobecność w oczy aż
ciśną mi się niektóre odpowiedzi- ociekające jadem i złośliwością. I
tak zastanowiłam się nad samą sobą. Zdarza mi się być przesadnie
ironiczną- to chyba złe określenie- raczej złośliwą, kąśliwą, łatwo
mnie wyprowadzić z równowagi itp. itd. Dzieje się tak wtedy, gdy
jestem przemęczona, mam wszystkiego dość (szczególnie samej siebie),
gdy patrzę w lustro, a tam jakieś straszydło, gdy modlę się, żeby
Mały spał jak najwięcej i dał mi spokój, gdy jednym słowem mam dość
bycia tylko mamą, a chciałabym pobyć trochę po prostu kobietą, a nie
mam na to niestety czasu (tak, wiem, że bycie mamą nie wyklucza
bycia kobietą, ale chodzi mi tu o ten rozdźwięk między czasem dla JA
a DZIECKO). I tak sobie pomyślałam- czy takie właśnie jesteśmy?
Przemęczone, złe, krytykujemy wszystkich, którzy mają inne zdanie,
żeby poczuć się lepiej, czy też utwierdzić w tym, że ja robię
dobrze, ba, najlepiej!
Nie macie czasem wrażenia, że wszystkie te złośliwości "idealnych"
mam to tylko próba ukrycia tego, że wcale nie czują się tak świetnie
w tej roli jak to próbują pokazać?
Ja się przyznaję oficjalnie- NIE JESTEM IDEALNĄ MAMĄ i nigdy nie
będę, bo ideały nie istnieją. I jeśli kogoś kiedyś uraziłam (choć
staram się nad sobą panować), bo miałam gorszy dzień- przepraszam. Z
całą odpowiedzialnością, pozwalam sobię na chwile słabości ale bez
wyżywania się na innych
pozdrawiam- Magdalena
