"No co się mówi?"

[kudlata.pl]

"Pocałuj ciocię, nie pocałujesz?", "no ukłoń się, ukłoniłaś
się?", "zaśpiewaj pani ładnie, wierszyk powiedz, no nie wstydź się!"

Dla mnie to szczyt głupoty, rodzica oczywiście. Wrrr, pamiętam
niestety kilka takich z dzieciństwa. A Wy? Paniętacie? Co wtedy
czułyście? Ja coś na kształt niezrozumienia mojego "nie chcę" do
którego miałam prawo, skrępowania i wstydu a jednocześnie nie czułam
wsparcia. Dlaczego komfort cioci miał być ważniejszy?

[lila1974]

Z tą głupotą to pojechałas ...

[kudlata.pl]

Niby dlaczego? nie lepiej dać przykład, pomóc lub chwilowo odpuścić?
Czy czasem nie przekłada się opinii innych nad własne dziecko, no
bo "co ludzie powiedzą"?

[e_r_i_n]

Błedem w sasiednim watku byla kara nieadekwatna do winy, nie
konsekwencja.
Zawsze bedzie powod, zeby 'chwilowo'/'wyjatkowo' odpuscic.

[kudlata.pl]

Wyjątek to wyjątek. Czasem takie popuszczenie jest jak wentyl.

[lila1974]

Owszem, dość często, niemniej jednak skrajna głupota to to nie jest.

[kudlata.pl]

Czasem jest , szczególnie gdy nie o słowo dziecka a ambicję
rodzica chodzi.

[e_r_i_n]

Całowac nikogo nie nakazuję, wstydzic sie nie zabraniam.
O mowieniu dzien dobry, dziekuje itd przypominam - sporadycznie, ale
jednak.
I nie widze w tym nic glupiego, skoro, jak juz napisalam,
sporadycznie musze przypominac.

[kudlata.pl]

Przypominać trzeba, pytanie tylko, jak to się robi.

[e_r_i_n]

Czasami 'co sie mowi'. Mlody reaguje natychmiast.

[gacusia1]

"Co sie mowi"
"Pamietasz co powinienes teraz powiedziec"
"O,super,dostales cukierka? Pamietales o magicznym slowie?"
"Magiczne slowo...."

[kropkacom]

> "Pocałuj ciocię, nie pocałujesz?", "no ukłoń się, ukłoniłaś
> się?", "zaśpiewaj pani ładnie, wierszyk powiedz, no nie wstydź się!"

Nie cierpię tych słów. A jednak czasami zdarza mi się przypomnieć dzieciom o
powiedzeniu dzień dobry. Żeby nie było ja zawsze mówię pierwsza

A konsekwentnym trzeba być. Trzeba też wiedzieć kiedy nie stawiać zbytnich
wymagań bo z góry wiemy że dziecko stanie okoniem. A tu buntu można się było
spodziewać (mówię o poprzednim wątku).

[gacusia1]

To nie szczyt glupoty w/g mnie tylko zwyczajnie "wyniesione" z
wlasnego dziecinstwa. Pewnie ogromna wiekszosc z nas tak wlasnie
byla wychowywana. Chyba gorszy jest ciag dalszy typu "nie pocalujesz
cioci?No wiesz...ciocia czeka,ciocia sie pogniewa zaraz jak nie
pocalujesz". Piekne wzbudzanie poczucia winy u dziecka. No i masz
racje-dziecko ma prawo do tego by NIE CHCIEC pocalowac
cioci,powiedziec wiersza,powiedziec DZIEKUJE atym bardziej na
ZAWOLANIE.

[bri]

Ja wchodziłam do pokoju i ogłaszałam "A teraz powiem wierszyk" i
jeszcze wdrapywałam się na krzesełko. Nie trzeba było mnie
prosić .

.-))) eee...bo Ty INNA bylas ,-PPPP

[gacusia1]

bri

[madame_zuzu]

Miałam identycznie!!! Czasami gość nie zdążył dobrze wejść w progi a ja już
klepałam wierszyk, albo śpiewałam piosenkę

[madame_zuzu]

a co do całowania to rodzice często się za mnie wstydzili...jako 2-4 letnie
dziecko zostałam nauczona przez koleżanki i kolegów mojej 7 lat starszej siostry
brzydkiego tekstu, na wypadek jakby ktoś chciał dać buzi...
ciocia/wujek/babcia/dziadek ktokolwiek oprócz rodziców przy próbie dania mi buzi
słyszał " nie dotykaj mnie swoim parchem" Do tej pory niektóre ciotki i
wujostwo wypomina mi tego parcha.

[kra123snal]

Że mnie nikt tak nie nauczył... Pozostało mi tylko zwiewanie
Całowania nie znoszę do dzisiaj, ale dzisiaj zwiać już nie mogę i
czuję się zakładnikiem całuśnych. Nie wiem jak grzecznie zbliżającej
się twarzy powiedzieć "Nie, dziękuję. Może uścisk dłoni?"

[mathiola]

to nie komfort cioci tylko rodziców... bo to oni są rozliczani
zzłego "wychowania" dziecka. I o ile: "pocałuj ciocię" mnie
odstręcza, o tyle: "co się mówi?" przy wchodzeniu i wychodzeniu ja
najbardziej z młodszymi ćwiczę. Bo miło jest mieć dziecko dobrze
wychowane

[bri]

Moja córka (lat wtedy 3,5) do wujka (lat 30) odczekawszy chwilę po
tym, jak coś mu podała "Czy Ty przypadkiem o czymś nie
zapomniałeś?". Wujek-gapa się nie zorientował i musiała mu
przypomnieć, że w takich sytuacjach mówi się "dziękuję".

[mathiola]

eeeeeee, moja córka (2,5) często krzyczy do kogoś "kukuje!!" dopóki
ten ktoś się nie zreflektuje i nie powie w końcu sam z
siebie "dziękuję" Grunt to dobre wychowanie

[wilma1970]

Mój trzylatek chyba myśli, że cała procedura wygląda tak;
Ja: Dzię. /zawieszenie głosu/
On: Kuję.

[bri]

rotfl

[carrymoon]

dzkękuje, prosze i przepraszam oraz dzieńdobry czy do widzenia dla
mnie należą do kultury zachowania i tego oczekuje od mojego dziecka.

Natomiast moja mała nie jest małpką w Zoo aby na rozkaz śpiewać
piosenki itp, tak samo całowanie cioci nie jest obowiązkiem.

[moofka]

mięszasz jak dla mnie
czym innym sa popisy ku uciesze zebranych, a czym innym elementarna grzecznosc
owszem jak dziecko dostanie zabawke od babci i sie na nia od razu zagapi to mu
przypominam 'co nalezy powiedziec'
ale nie kaze w zamian robic pajacykow
podobnie w przedszkolu - zdarza mi sie przypomniec mu o dzien-dobry albo
do-widzenia kiedy zaaferowany wybiega i juz mysli o czym innym
bo zasadniczo co sie mowi to on wie
tylko nie zawsze pamieta
za to jak jego male pusci baka w pampersa slyszy od bracha "a teraz przepros"

[18_lipcowa1]

mnie nikt nie zmuszal to takich rzeczy na szczescie
dziekuje,prosze,przepraszam i owszem i nic ponad to
i bardzo dobrze

[czerwcowa_anulka]

W/g mnie chodzi o FORMĘ przypomnienia dziecku o formie grzecznościowej. Głośne
"co się mówi" dla mnie było jakieś takie... poniżające. I zawstydzające.
Zacinałam się wtedy na maxa, a jak już podziękowałam/przeprosiłam to bardzo mi
się pogarszał humor i znikała frajda ze spotkania i upominku za który trzeba
było podziękować...

Fajnie byłoby to przypomnienie zastosować jakoś dyskretniej, albo podziękować za
dziecko/razem z dzieckiem. Przynajmniej na mnie - małego dzikusa - to działało,
cicho powtarzałam za dorosłym "dziękuję" (albo i nie, kiedy zawstydzenie
zablokowało mnie na amen - kończyło się na uśmiechu w stronę rozmówcy) ale
pamiętam uczucie ulgi że dali mi spokój A ze wstydliwości wyrosłam i nie było
potem żadnego kłopotu z proszę/dziękuję/przepraszam.

[aniaop]

Calowania cioc nie wymagam (wrecz przeciwnie), deklamacji
wierszykow tez nie. Natomiast wymagam mowienia prosze, dziekuje,
dzien dobry, do widzenia itp i faktycznie Mloda stara sie pamietac o
tym.

[karolcia86]

Zgadzam się z Tobą, dla mnie "co się mówi?" jest tez takie
poniżające i zawstydzające, i nigdy w stosunku do dzieci tego nie
stosuję. Pamiętam jak mnie to zacinało i do dziś mnie trzęsie, jak
to słyszę.
Ja widzę, że moje dzieci po prostu się wstydzą obcych i im czasem
dzień dobry nie chce przejść przez gardło. Natomiast do nas, rodziny
bez problemu stosują dzień dobry, dziękuję, proszę. Więc wobec
obcych odpuszczam im na razie, dbając by widzieli moje poprawne
zachowanie.

[clas_sic]

moja córka bodaj trzyletnia wówczas, odbierając od gości prezent z jakiejś
okazji, na moje hasło, 'co się mówi' odpowiedziała "wszystkiego najlepszego"
A na hasło "powiedz Magiczne słowo" sama często odpowiadałam "Abrakadabra"

Córka miała w swoim życiu tak, że nie mówiła dzień dobry, nie dziękowała bo się
wstydziła. Wtedy po jednokrotnym przypomnieniu jej co należy powiedzieć w takiej
sytuacji sama za nią "dziękowałam". Potem przy każdej okazji - przypominałam,
sama (nad)używając w domu słów proszę dziękuję przepraszam - aż młoda się
przyzwyczaiła, że tak się po prostu mówi. Wchodząc do przedszkola mówi głośno
"dzieeeńdooobry" i czeka aż jej ktoś odpowie. Jeśli nie odpowie, to młoda
powtarza znów "dzieeeńdooobry", aż wreszcie ktoś zareaguje równie grzecznie

[thana203]

Ja myślę, że opór dzieci wynika po części z ich szczerości - bo uczymy je
stosowania pustych formułek. Ja staram się zawsze przy okazji uczenia
"magicznych słów" powiązać je z konkretnymi uczuciami innych ludzi. Żeby córka
nauczyła się sama rozpoznawać sytuacje, kiedy wypada coś powiedzieć, a nie
reagowała na hasło-odzew. W kontaktach z innymi ludźmi np. przy dziękowaniu za
prezent nie zmuszam, ale mówię: "cioci będzie miło, jak podziękujesz. Ucieszy
się." Albo "Gosi jest przykro, że ją nadepnęłaś, jak przeprosisz, to ona poczuje
się lepiej." I to zwykle działa.
A co do całowania, to u nas tylko mama i tata mają "prawo" do buziaków. Cała
reszta, łącznie z dziadkiem, babcią i ciociami muszą poprosić córkę o buziaczka.
Zwykle dostają, ale czasem ona odmawia. I nikt nie ma o to pretensji. Zmuszanie
dziecka do całowania kogoś trąci, jak dla mnie, lekkim sadyzmem.
I przy okazji z innej beczki: potwornie mnie wkurza, kiedy obcy (zazwyczaj
starsi) ludzie zagadują i bezczelnie pogłaskują czy poklepują 2-3 letnie dzieci
w parku, czy w kolejce w sklepie. I jeszcze uważają, że dziecko powinno być
zachwycone takimi zaczepkami. Skąd to przekonanie, że dziecko każdy może
głaskać, klepać, zaczepiać??? Dorosłych jakoś nie poklepują... Jak córka była
młodsza, musiałam się wdawać w kretyńskie awantury z takimi ludźmi. Teraz moja
czterolatka sama z miejsca rzuca tekst: "proszę mnie nie dotykać, i nie mówić bo
z obcymi nie rozmawiam."

[kiraout]

wychowywana w dużej mierze przez babcię pamiętam te formułki przypominacze jako
koszmar dzieciństwa (dobrze, ze tylko taki ) Moja babcia, osoba bardzo
towarzyska i jednocześnie zwracająca dużą uwagę na konwenanse wkładała mi do
głowy od małego: "co się mówi?", powiedz to czy tamto... Brrr! Dlatego sama tak
córce nie nadaję.
Tak, też uważam, ze to jest zawstydzające dla dziecka. Przykład i rozmowa - to
myślę klucz do szczęscia.

[ewcia1980]

No to ja jestem GŁUPIA na maksa.
Bo i przypominam dziecku o magicznych słowach typu - dziekuje,
prosze, przepraszam pytając własnie "Co sie mowi?"

Poza tym uskuteczniam mówienie wierczyków (no zapewne tresuje
córke !) na co moja dwulatka reaguje bardzo zywiolowo.
I chetnie recytuje ze mna wierszyki które sie nauczyła.
W tej chwili jestesmy na etapie uczenia sie wierszyka na dzien babci
i dziadka.

> A Wy? Paniętacie? Co wtedy czułyście?

Tak, z dziecinstwa pamietam jak chetnie popisywałam sie z siostrom
naszymi umiejetnosciami recytatorsko-wokalnymi.
Bardzo to lubiłam chociaz byłam dzieckiem niesmiałym.
wiec czemu zakładac ze dla wszystkich dzieci to jakies bardzo
nieprzyjemne przezycie.

aha - no i dawanie buziaków u mnie tez funkcjonuje.
nie kazde córce całowac każda "pociotke" ale nie widze nic złego w
tym, ze da buziaka na powitanie czy pozegnanie babci, dziadkowi czy
cioci, która lubi.
czasem nie ma checi tego robic wiec po prostu pzresyłą buziaka i
jest po sprawie.


nie robie tego dla kogos czy bo ktos cos powie.
dla mnie to normalne zachowania i tyle.
nic nadzwyczajnego.

[phantomka]

I ja glupia, bo tez tak czasem mowie, coraz rzadziej, bo cora z
reguly wie, jak sie zachowac. Zdarza sie, ze zawstydzona zapomina o
tym i wiem nawet, w jakich to bedzie miejscach(np. u lekarza prawie
za kazdym razem, w przedszkolu, jak dostaje od jednej z pan - ktora
notabene bardzo lubi, ale sie jej wstydzi)