wasze sposoby na chandrę

[iwonapa]

jak sobie z nią radzicie? Mnie dopada zazwyczaj w listopadzie i zupełnie nie
umiem sobie z nią poradzić. Wszystko mnie wkurza - dzieci, mąż. Wszystkich
rozstawiam po kątach niesłusznie zresztą, aż konczy się to wszystko
kosmiczną awanturą ze strony męza, bo obydwoje jesteśmy cholerykami. A potem
najbardziej mi zal dzieci bo nie wiedzą czemu mamusia tak się wścieka.
Słodycze nie pomagają
Iwona mama dwójki

[ewalewi]

Ja łykam taki cudo co nazywa się Valdispert, to takie ziołowe tabletki na bazie
popularnego dziurawca. Niedrogie, nieuzależniające i fajnie odprężają. polecił
mi je mój ginekolog jak wariowałam w pierwszym trymestrze ciąży a to może byc
niebezpieczne.Dodam jeszcze że nienawidze wszelkiego rodzaju medykamentów ale
to naprawde pomaga. No i obowiązkowo metoda mojej babci na absolutnie odjechane
pomarańczowe skarpety albo kapcie. Taka swoistego rodzaju koloroterapia. Zawsze
jak się popatrzę to się uśmiecham. No i baśnie Andersena albo cokolwiek co
czytałam jako " dziewczę " np. Anię z Zielonego Wzgórza i tym podobne.
Ale Valdispert koniecznie!!!

[nariolla]

Najlepszym dla mnie sposobem jest wyjście z domu ,jakieś zakupy ,ale z
przeznaczeniem dla mnie-choćby drobiazg .W czasie braku środków
finansowych ,choćby pozwiedzanie sklepów .Super działa też wizyta u
fryzjera ,ale pod warunkiem ,że efekt końcowy jest dobry ,bo jeżeli nie
to...Ostatecznie może być dobra komedia i małe co nieco-słodkie oczywiście .

[annba1]

Ja, kiedy już do mnie dotrze, że to coś mnie dopadło, najpierw się całkowicie
dołuję i wnerwiam. Rozpamiętuje jakies bezsensowne sytuacje; np. kiedy bardzo
się wkurzyłam, zbieram w myślach argumenty na mojego męża, w stulu jak on mnie
rozwściecza i jaki jest nieedukowalny. Po tym wszystkim najczęściej się
rozryczę i...jakoś mi lżej. Oczyszczam się czy co!? Pilnuję się tylko żeby
Jaśko nie odczuł mojego okropnego nastroju. To taka moja wypracowana niby
terapia, jak na razie działa.
Acha, bywam czasem bardzo wredna, jeśli mąż w tym czasie się napatoczy
to...zdarza się, ze przed jego wyjściem do pracy, bez żadnego gderania czy
awantur zaczynam płakać i ..unikam go (robię ten mój rachunek sumienia; idę do
łazienki,czy tam gdzie nikogo nie ma). On wtedy z dusza na ramieniu idzie do
pracy, a jak wraca to omalże na klęczkach, skłonny zrobić prawie wszystko. A to
też baaardzo poprawia mi nastrój. Zdarza się to tylko wtedy gdy na prawdę
zajdzie mi za skórę.
pozdrawiam
annba1