zle mysli

[lelabey]

i podly nastroj.ciagle tak sie czuje.nie wiem jak to wyeliminowac.po prostu
nie wiem.to dzieje sie samo.nie piszcie,ze mam isc do lekarza,bo nie pojde.nie
wierze w to,ze lekarz mi pomoze.mysle,ze czlowiek powinien sam sobie umiec
pomoc,a ja juz tego nie potrafie.teoretycznie wiem,ze powinnam myslec
pozytywnie.cieszyc sie z tego,co mam itp.ale nie potrafie.ciagle placze,placze
i placze.to chyba nie jest normalne?mam kochajacego meza,zdrowe
dzieci.beznadziejnych rodzicow,ktorzy mnie doluja.skonczone studia,ktore nic
nie znacza tu gdzie mieszkam.nadwage z ktora nic nie robie,bo sil mi brak.skad
czerpac energie do zycia?

[mamus-ia111]

Mam ten sam problem.Jestem tym stanem wykonczona...
Zal mi zycia ktore tak szybko ucieka,ale nie umiem wziac sie w garsc...
Padam ze zmeczenia.Trzymaj sie

[tylna.szyba]

"nie piszcie,ze mam isc do lekarza,bo nie pojde"

Idz do psychologa/psychiatry.

nie
> wierze w to,ze lekarz mi pomoze.mysle,ze czlowiek powinien sam
sobie umiec
> pomoc,a ja juz tego nie potrafie.

A jak my ci mamy pomoc? Moim zdaniem to depresja - to sie leczy.

[maleninki]

wez gleboki oddech i pomysl... czy naprawde chcesz poczuc sie lepiej? bo jesli
tak, to i depresja, i nadwaga wymagaja wizyty u lekarza. i jeśli chcesz, to
uwierz, ze z pomoca specjalisty jest latwiej. moze zle samopoczucie i nadwaga to
efekt jakiejs choroby? ja np mialam problem z tarczyca.
moze jakies hobby, by pomoglo? czesto wystarcza po prostu zrobic pierwszy krok.
pozdrawiam

[k1234561]

Cóż,jeśli jesteś wierząca ( niekoniecznie praktykująca)może poproś
swojego Anioła Stróża o pomoc,najpierw o wyciszenie,a potem o
pozytywną energię.Ale musisz w to wierzyć,jak nie wierzysz szkoda
zachodu.Znam niemałą ilośc osób którym właśnie Anioły i modlitwa do
nich bardzo pomogły.Oczywiście nic nie dzieje się natychmiast na
zasadzie prosisz-masz.Czasem zabiera to trochę czasu,ale warto
próbować,pod warunkiem że nie podchodzisz do tych spraw sceptycznie.
Pozdrawiam
Anika

[greenadela77]

Nie wiem, śmiać się czy płakać.

[gryzelda71]

A jak anioły zawiodą zawsze pozostaje współczesna farmakologia.

[k1234561]

Rzeczywiście nic tak nie poprawi nastroju jak Deprim i inne tego
typu specyfiki.Może nawet autorka skusi się na wizytę u
psychoterapeuty który jakieś psychtropy jej przepisze.Nic tak nie
poprawia nastroju,jak przebadane medycznie i poprate wiedzą naukową
środki farmakologiczne.
Po nich od razu wszystko będzie piękne i wspaniałe.Gorzej jak ich
działanie się skończy,albo organizm się przyzwyczai.....
A nie lepiej, po prostu,usiąść,pomyśleć,że przecież ma się wspaniałe
dzieci,męża psa,kota, itp.nikt nie choruje,starcza od pierwszego do
pierwszego,jest gdzie mieszkać.Ludzie mają naprawdę gorsze tragedie
i jakoś wychodzą na prostą.
Zresztą idzie powoli wiosna,wyjdzie słońce i nasz nastrój też się
będzie poprawiał.
Wystarczy tylko odpowiednie spojrzenie na świat.

[marghe_72]

k1234561 napisała:

> Rzeczywiście nic tak nie poprawi nastroju jak Deprim i inne tego
> typu specyfiki.Może nawet autorka skusi się na wizytę u
> psychoterapeuty który jakieś psychtropy jej przepisze.

a od kiedy to psychoterapeuci mogą przepsiywałc leki? Wot ciekawostka
A Deprim z pewnoscią w takim stanie nie pomoże

[insomnia0]

wiosna idzie dostaniesz energetycznego kopa
a tak na serio to mysląc o sobie w ten sposob dołujesz się jeszcze bardziej
zupełnie niewiem czemu sobie to robisz.. nakrecasz się rozumiesz?
Oczywiscie moze byc to depresja.. i sama sobie nie pomozesz.
Lekarz nie szaman nie uzdrowi Cie ot tak.. po co sie uprzedziłaś ? Z
psychologiem..czasem warto pogadac.. on jako osoba z zewnątrz - osoba
obiektywna.. da Ci mozliwosc spojrzenia na swoje zycie..od zupełnie innej
strony. Ty sama mozesz nie uchwycić tego.
Poza tym czasem lepiej wygadac sięobcej osobie.
Są telefony zaufania..porady psychologow.. zadzwon.. zobaczysz czy to Ci
odpowiada.. Bedziesz anonimowa..
Kochana musisz zmienić natawienie do siebie i do zycia.. to pozwoliłoby Ci
czerpac pozytywną energię .

[mamus-ia111]

My to wszystko wiemy,ale dziekujes=my za rady.

[oklaska]

Oj działo się u mnie wiele złego i wtedy (gdy juz byłam u granic
wytrzymałości) sama sobie na głos powiedziałam: masz cudowne
dziecko , niezwykłą matkę, pracę, dach nad głową, a wszyscy których
kochasz są zdrowi-pomogło. Pewnie,że są lepsze i gorsze dni jak u
każdego ale zawsze powtarzam sobie w/w słowa (i gdzieś tam w głowie
przeplatają się tragedie innych-śmierć-choroby)i z tego czerpię moją
siłe.

"czlowiek powinien sam sobie umiec pomoc"

[nangaparbat3]

A niby dlaczego?
Jak widzisz - nie umie, i to jest stan normalny, gdyby każdy umial radzic sobie
ze wszystkim bez niczyjej pomocy, po co by komu byli rodzina, przyjaciele, po co
lekarze czy psycholodzy? Po co policja? Ksiadz? Pielegniarka?
Pomyśl - nie radzisz sobie i zamiast oprosic o pomoc i rozwiazac problem tkwisz
w nim, a do tego wpuszczasz sie w poczucie winy.
Masz prawo czasem sobie nie radzic i masz prawo - a nawet swoisty obowiazek -
poszukac wtedy pomocy.
I jesli masz dzieci, proszę Cię, zrewiduj swoje przekonanie w tej sprawie, bo
przecież nie chcesz na pewno, by one cierpiały kiedys tak jak Ty teraz.
Stan, który opisujesz, rzeczywiscie przypomina depresje - wiec trzeba do psychiatry.
To naprawdę sie leczy (ale nie same prochy tylko koniecznie też psychoterapia).
Pozdrawiam i zyczę powodzenia
n.

[lila1974]

Rozumiem, że jak Ci się ząb psuje to też sama go leczysz?

[mathiola]

< nie
wierze w to,ze lekarz mi pomoze.mysle,ze czlowiek powinien sam sobie umiec
pomoc,a ja juz tego nie potrafie.

wiesz co, jak się okazało, że mam guza, to nijak nie umiałam sobie sama pomóc.
Może głupia jakaś byłam, ale jednak poszłam do lekarza.

[jadzia.orbitrek]

dlaczego płaczesz? tak konkretnie? przez rodziców? przez nadwagę?
energie do zycia czerpie się chyba z moich ścian, bo córka widzi je
codziennie i ciągle biega i biega. i biega i biega.

[marghe_72]

lelabey napisał:

mysle,ze czlowiek powinien sam sobie umiec pomoc,a ja juz tego nie
potrafie.

Sama sobie odpowiadasz.
Poszukaj pomocy. Lekarze, w tym psychiatrzy, nie gryzą.
Są po to, żeby pomóc Ci się odbić od dna i stanąć pewniej na nogach

[lelabey]

Bardzo Wam dziekuje za to,ze chcialo Wam sie napisac cos milego.Moze to i
dziwne,ze anonimowi ludzie z sieci sa bardziej przyjazni,niz rodzina.
A placze z roznych powodow-generalnie nad zyciem,nic mnie nie cieszy po prostu.

[lila1974]

Dziewczyno, ani chybi masz depresję ... sama się z tego nie
wyleczysz - goń do psychiatry - zdziwisz się jak bardzo można sobie
pomóc w ten sposób - wiem co mówię z własnego doświadczenia.

[lelabey]

DziekujeChyba jednak to zrobie.

[bi_scotti]

Psychoterapeuta tez Ci powie, ze masz sama sobie pomoc tyle, ze
bedzie Cie wspierac i nawigowac w tej samopomocy wiec nie musisz sie
tak przed tym bronic. Jest jak mowisz - nikt nam nie pomoze, musimy
sobie pomoc samodzielnie ALE czasem potrzebna "mapa" jak sobie pomoc
i dlatego warto skorzystac z uslug tego, kto taka "mape" moze miec
A sama ze soba mozesz zawsze sprobowac metody drobnych krokow, pracy
nad malymi, codziennymi sukcesami, ktore bedziesz sobie powoli
ukladac w cos wiekszego dajacego Ci trwalsza satysfakcje. Najlatwiej
(i najturdniej!) zaczac z nadwaga. Jutro nie zjesz nic slodkiego,
niczego nie posolisz, wypijesz 3 litry wody i pojdziesz na 20 minut
energicznego spaceru. Jesli sie uda, kladac sie spac bedziesz miala
powod do poklepania sie samodzielnie po ramieniu. Na nastepny dzien
wyznacz sobie nastepny maly krok i tak dalej. W innych sprawach -
podobnie.
W depresje popada sie powoli i niezuawazalnie, dokladnie tak samo
trzeba sie z niej wydobywac - powoli, krok za krokiem.
Powodzenia, trzymaj sie dzielnie

[aga_rn]

Hej Lelabey,ciesze sie ze zdecydowalas sie pojsc do lekarza. Pisze
to z wlasnego doswiadczenia-w listopadzie ubieglego roku zostalam
zdiagnozowana jako cierpiaca na depresje kliniczna. Zaczelo sie od
wiecznego zmeczenia, podlego nastroju,codziennego bolu glowy,
problemami z zasypianiem. “Zle mysli” to byly prawie natrectwa,
wciaz przychodzily mi do glowy makabryczne scenariusze/tragedie
ktore moga dotknac moja rodzine/dzieci. Byle sprzeczka z mezem
urastala w mojej glowie do monstrualnych rozmiarow, wlacznie z
przywolywaniem jakichs problemow z dalekiej przeszlosci,
rozmyslaniem bez konca, a konczylo sie uzalaniem sie nad soba i
poczuciem totalnego dola. W pazdzierniku doszedl duzy stress-praca
na caly etat plus nawal nauki/eseje do napisania/projekty i
prezentacje (studiuje zaocznie), no i umarla moja Babcia. Zaczely
sie placze, czasem bez konkretnego powodu (np. za kierownica, jadac
z pracy do domu), czasem dwa dni pod rzad non stop. Poszlam do
lekarza rodzinnego – I jestem bardzo szczesliwa ze sie na to
zdecydowalam. Od listopada jestem na antydepresancie plus leku
pozwalajacym mi normalnie zasnac i spac. Mialam kilka "sesji" z moim
lekarzem (ktoremu bardzo ufam i totalnie uwielbiam ), plus
niedlugo wybieram sie do psychiatry (tu gdzie mieszkam trzeba miec
skierowanie od lekarza rodzinnego plus dlugo sie czeka na wizyte).
Zaczelam cwiczyc (bieganie na biezni) chociaz sama od lat zmagam sie
z waga i jestem ogolnie bardzo leniwa jezeli chodzi o wysilek
fizyczny Dodatkowo probuje medytacji plus relaksacji (zakupilam
sobie odpowiednie CDs). Na dzien dzisiejszy czuje sie bardzo dobrze,
jestem znowu soba Owszem, w moim zyciu jednego powaznego
stressora nie moge na razie wyeliminowac (mam dosc stresujaca prace,
mysle o zmianie w niedalekiej przyszlosci) ale staram sie sobie
radzic i nie wpadac w spirale samodolowania. Na tym etapie nie chce
przestac brak lekow ale wiem ze leki to nie wszystko-tyle ze bez
lekow nie poradzilabym sobie sama. Zycze Ci zebys trafila na dobrego
lekarza ktory pomoze Ci wyjsc z tego stanu w ktorym sie znajdujesz,
na pewno dasz sobie rade. Jednego jestem pewna - potrzebujesz teraz
fachowej pomocy, bez wzgledu czy jest to depresja, czy inna
przyczyna. Nie zwlekaj, porozmawiaj szczerze z lekarzem, opisz
wszystkie niepokojace objawy ktore u Ciebie wystepuja, a na pewno
dostaniesz pomoc ktorej potrzebujesz. Trzymam kciuki !

[asia_i_p]

Masz depresję. Pomysł, że człowiek z depresją ma sam sobie pomóc i
nie chodzić do lekarza jest równie dobry, jak pomysł, żeby sam sobie
pomagał człowiek z zapaleniem płuc albo z rakiem. To jest zwykła
choroba, nawet nie zawsze (choć bardzo często) na tle psychicznym,
czasami to wynik zmian chemicznych w organizmie. Uwierz, branie się
w garść pomaga na to w tym samym stopniu jak branie się w garść przy
złamanej nodze.

[renkag]

Dziewczyny,
A chorowałyście kiedyś na depresję? Nie boicie się, że wróci? Ja
chorowałam, ale nie mogę siępozbyć tego lęku, że to znowu wróci i
przez to nie umiem w pełni cieszyć się życiem. Napiszcie jak sobie
poradziłyście i czy długo brałyście leki i czy wysokie dawki. A
autorce szczerze polecam wizytę u lekarza.

[czar_bajry]

poczytaj Chmielewską mnie zawsze nastrój poprawia

[aga_rn]

Ja jestem swiezo po pierwszym epizodzie, na razie boje sie co bedzie
jak przyjdzie czas odstawiac leki. Biore Wellbutrin XL 450 mg
dziennie. Wiem jednak ze leki to nie wszystko i trzeba troche nad
soba popracowac Mnie pomogla bardzo ta ksiazka (tyle ze jest po
angielsku, nie moge znalezc jej w polskim tlumaczeniu):

www.empik.com/the-mindful-way-through-depression-z-importu,2611064,p


Ale tutaj jest cos na ten sam temat, i tego samego autora (no,
jednego z nich, Jona Kabat-Zinn) ktory od wielu lat zajmuje sie
medytacja i praktyka uwaznosci:


www.dobreksiazki.pl/b9693-gdziekolwiek-jestes-badz.htm
Moze to by Ci pomoglo uwolnic sie od tego leku ...
Powodzenia !