Dlaczego nie wolno mi myśleć "jakoś to będzie"?

[marzena75]

W 80% przypadków spotykam się z niezbyt ciekawą reakcją na wieść że
mam AŻ trójkę małych dzieci. Najpierw wielkie oczy, później
obowiązkowe pytanie: stać was na trójkę? Następnie: jakie
mieszkanie, jaki samochód, itp, itd. No i jeszcze informacja że nie
pracuję zawodowo to już oczy robią się jak spodki. Na moją
odpowiedź, ze to dzieci traktujemy jako najważniejszą naszą
inwestycję na przyszłość i (z przymróżeniem oka)że skoro dał Bóg
dziecko to da i na dziecko, zawsze słyszę: nie możecie myśleć że
jakoś to będzie!
Tak mówią ludzie młodzi, którzy sami mają - w porywach - dwójkę
dzieciaków. Gdy rozmawiam ze starszymi, których dzieci mają już
swoje rodziny, każdy mówi że było warto zaciskać pasa, odmawiać
sobie różnych przyjemności i mieć trójkę, czwórkę, czy też więcej
dzieci.
Wiem, że utrzymanie wielodzietnej rodziny kosztuje i wierzę że damy
sobie radę i że za te 20 lat powiem to samo: było warto!!!

[taleksander]

mądra kobieta z Ciebie, wyrazy uznania i szacunku.

[aneta_mil]

Pozazdrościć podejścia. Wg mnie najlepsze co mam w życiu to własne dziecię i
rodzinę. Moje 4 rodzeństwa (w tym bliźniaczka) to zwarta ekipa, chociaż z dużą
różnicą wieku. Dla dzieci największym szczęściem jest rodzeństwo. U mnie to
szczęście przełożyło się na dorosłe życie. Moja babcia miała 9 dzieci i jakoś
wszyscy zostali wychowani na ludzi. Mam rodziny caaałąąą furę w całej Polsce.

[net79]

Skoro wierzysz to i tak będzie, a na takie pytania przygotuj sobie standardową
ripostę Każdy z nas żyje po swojemu i ma inne priorytety, dla jednych to
będzie dobry wóz, wypasiony dom, kariera, a potem dziecko, albo równolegle, ale
nie więcej niż jedno. Dla innych życie rodzinne, potem reszta, a wiadomo dzieci
są bardzo silną stymulacją, aby przeć do przodu. Powodzenia i fantazji w życiu

[mamaemmy]

pewnie tu Cie zjedzą zaraz
Ja sie sama zastanawiam teraz czy lepiej zeby miec jedno dziecko-które ma
wszystko,czy tak ze 3-i gimnastykowac sie pod koniec miesiaca..I cały czas
jednak myślę o tej trójce

[taleksander]

mamaemmy napisała:

czy lepiej zeby miec jedno dziecko-które ma
> wszystko

tylko co to jest to wszystko. Czy super zabawki i najnowszy plecak, to to co dziecku zapewnia w życiu szczęście? Ja czułabym się samotna, gdybym nie miała rodzeństwa. Fajnie spotkać się w dużym gronie rodzinnym. Za kilkadziesiąt lat może się okazać, że świat jets pełen samotnych jedynaków, którzy zostają sami na świecie gdy rodzice odejdą.

[mamaemmy]

taleksander napisała:

> mamaemmy napisała:
>
> czy lepiej zeby miec jedno dziecko-które ma
> > wszystko
>
> tylko co to jest to wszystko. Czy super zabawki i najnowszy plecak, to to co dz
> iecku zapewnia w życiu szczęście? Ja czułabym się samotna, gdybym nie miała rod
> zeństwa. Fajnie spotkać się w dużym gronie rodzinnym. Za kilkadziesiąt lat może
> się okazać, że świat jets pełen samotnych jedynaków, którzy zostają sami na św
> iecie gdy rodzice odejdą.

Moze i masz racje.Ale ja jestem jedynaczką i nigdy samotna nie byłam,bo od
dziecinstwa mam kilka przyjaciólek-z ktoórymi przyjazn przetrwała do dzisiaj -z
"najstarsza"przyjaznie się 25 lat Czy szukałabym bratniej duszy ,gdybym w
domu miała fajną siostre?Nie wiem.
Wiem tylko,że moja Emka marzy o bracie..A ja czuje ze nie wszystkie dzieci mam w
domu..

[sanciasancia]

> tylko co to jest to wszystko. Czy super zabawki i najnowszy plecak, to to co dz
> iecku zapewnia w życiu szczęście?
Tu raczej chodzi o zapewnienie dobrego wykształcenia i zarazem startu w życiu, a
nie o najmodniejszy plecak.
> Ja czułabym się samotna, gdybym nie miała rod
> zeństwa. Fajnie spotkać się w dużym gronie rodzinnym. Za kilkadziesiąt lat może
> się okazać, że świat jets pełen samotnych jedynaków, którzy zostają sami na św
> iecie gdy rodzice odejdą.
Ja się nie czuję samotna. Mam masę dobrze mi życzących ludzi wokół mnie. Co
więcej, w najgorszym momencie mojego życia okazało się, że rodzina dała ciała, a
przyjaciele mnie wspierali.

[tolka11]

Też mam trójkę, a czwarte w drodze.
Ale nie mówię jakoś to będzie. Mówiłam tak i tak żyłam, gdy byłam
sama. Teraz jestem odpowiedzialna nie tylko za siebie.
A poza tym pracuję, ale to akurat mój wybór.
I nikt nie robi wielkich oczu, gdy słyszy o ilości dzieci, bez
przesady. Gdzie ty zyjesz?

[net79]

Ja żyję w dość dużym mieście i niestety czasem jesteśmy sensacją, choć mamy
tylko trójkę dzieci Nie raz słyszałam w trzeciej ciąży,:" o Ty znowu w ciąży"
o pracę nikt nie pytała, bo ludzie znają naszą filozofię i wiedzą, że na rzecz
dziecka wezmę wychowawczy i jakoś sobie damy radę Ludzie dziwnie czasem
reagują, nie mając nic złego na myśli, a faktem jest, że i tak nic to
konstruktywnego w życie osoby "ocenianej" nie wnosi A jakoś to będzie
faktycznie oznacza, zrobię wszystko, ze by było dobrze i tak trzymam

[tolka11]

>A jakoś to będzie
faktycznie oznacza, zrobię wszystko, ze by było dobrze i tak trzymam

Widzisz dla mnie to ma wydźwięk raczej negatywny. Czyli widzimy to
samo zupełnie inaczej.

[net79]

I tak powinno być, ponieważ jesteśmy dwoma zupełnie innymi osobami, co nie
oznacza rywalizacji Taki urok człowieczeństwa i relatywizmu kulturowego

[marzena75]

"Obywam się" akurat w takim towarzystwie, gdzie norma to 1 dziecko,
muszę jeszcze trochę ich przecierpieć
A to że niepracuję to wina pewnych zawirowań życiowych, na które nie
miałam wpływu. Mam wielką nadzieję że nadejdzie w końcu ten dzień że
i ja będę miała swoje 5 minut

[net79]

a ja nie pracuję z wyboru, choć teoretycznie wciąż czeka na mnie dobre
stanowisko Kwestia filozofii życiowej, która też filozofującego ma prawo zmęczyć.

[marzeka1]

Dlaczego? Bo znam przypadki, kiedy życie zweryfikowało taką postawę baaaardzo
drastycznie. Jakoś tak w otoczeniu jest kilka trudnych lub wręcz tragicznych
wydarzeń, które to potwierdzają:
- umiera przyjaciółka siostry, ma 2 dzieci, dopiero co wybudowany dom, 36 lat i
2 tygodnie życia (rak)
- dziś jest pogrzeb 3 mężczyzn z jednej rodziny (wypadek)

Mój ojciec zginął w wypadku (wjechał w jego samochód pijany kierowca), matka
został wdową w wieku 40 lat.
I tak bywa, dlatego nie potrafię myśleć "jakoś to będzie".

[net79]

Kochana, ale to niezależnie od statusu majątkowego i ilości dzieci się zdarza...
niestety... idąc tym tropem, niewielu z nas dzieci mogłoby posiadać...

[echtom]

Idąc tym tropem, to nikt nie mógłby mieć dzieci. Każdemu może się coś
przytrafić, a dla dziecka taka sama strata, czy rodzice osierocą jedno czy
troje. Idąc tym tropem, to w ogóle nie warto nic robić, bo w każdej chwili może
trafić nas szlag, więc po co w ogóle próbować?

[croyance]

Dokladnie to wszystko, co wymienilas, sklada sie u mnie na
postawe 'jakos to bedzie'.
Zdarzaja sie nieprzewidywalne tragedie, smierci, g. sie da
zaplanowac - wiec nie planuje i mysle wlasnie jak powyzej

[moofka]

tak trzymaj
tak samo uwazam, oby zdrowie bylo i milosc w rodzinie
a kasa raz jest raz jej nie ma
poza tym szczesliwi ludzie zawsze spodziewaja sie wszystkiego co najlepsze i
lepiej sie z tym zyje

na marginsesie taleksander - bobovitki wygralas?

[taleksander]

moofka napisała:


> na marginsesie taleksander - bobovitki wygralas?
>
no, ba...

[moofka]

w sensie gratulowac?

[taleksander]

no chyba...

[moofka]

za ktory wierszyk nagrode dali?

[taleksander]

moofka napisała:

> za ktory wierszyk nagrode dali?

za mój, bo oprócz tych forumowych sama "uprawiałam" poezję

[kropkacom]

> a kasa raz jest raz jej nie ma

Zauważyłam że na tym forum im mniej dzieci tym bardziej kategoryczne poglądy na
finanse.

[myga]

Trojka dzieci to wcale nie taka znowu rzadkosc, piszesz tak, jak bys miala co
najmniej piatke. A ze dzieci kosztuja, to sie przekonasz dopiero wtedy, kiedy
pojda na studia. Dobrze, jezeli masz roznice wieku co 5 lat, gorzej, jezeli
mniej. Bo jak naraz cala trojka zachce studiowac, to juz bedzie ciezko.
Mieszkanie dla studenta i utrzymanie go to naprawde duze koszty, a co dopiero
trojki studentow...ale moze i wtedy jakos to bedzie? Dopoki sa w domu, to jednak
jakos sie da wytrzymac, bo tam gdzie dwojka sie wyzywi, to i trzecie tez.

[net79]

Znam wielu kooperatywnych studentów, którzy kończą studia w terminie za swoje i
kilku, którzy za mamusine już 7 rok Oczywiście nie jest to regułą, ale po obu
stronach się zdarza. Zauważyłam, że Ci, którzy nie wszystko dostali lekką ręką
łatwiej radzą sobie z przeciwnościami losu i inne maja do nich podejście. Jeśli
rodzice wychowują dziecko w miłości i akceptacji to da sobie radę ze wszystkim

[myga]

net79 napisała:

> Znam wielu kooperatywnych studentów, którzy kończą studia w terminie za swoje
__________
Roznie bywa, ale sa studia, ktorych za swoje nie ukonczysz, jezeli bedziesz
chciala powaznie potraktowac nauke, a juz napewno przez pierwsze trzy lata. Poza
tym ja uwazam, ze jezeli dziecko idzie na stuia dzienne, to obowiazkiem rodzicow
jest go utrzymywac, a jezeli sam tez sie przylozy do zarabiania, to jego sprawa
i uznanie dla niego. Nie moglabym swoim dzieciom powiedziec po maturze " a teraz
drogie dzieci studiujcie i utrzymujcie sie same, jakos to bedzie". Zreszta prawo
chrono dzieci studiujace przed takim podejsciem rodzicow.

[marzena75]

Co do ilości, to odpowiedziałam już wyżej a co do studiów, to mam
wielką nadzieję że będą chcieli studiować i to wszyscy jednocześnie,
byle w Toruniu na UMK. Wtedy i wikt i opierunek się nie zmieni
bo my z Torunia jesteśmy

[myga]

co do studiów, to mam
> wielką nadzieję że będą chcieli studiować i to wszyscy jednocześnie,
> byle w Toruniu na UMK.
___________
A jezeli beda mialy inne marzenia to co zrobisz?

[morfinka79]

to beda raczej musialy te marzenia zweryfikowac albo sprobowac
sobie poradzic
mnie tez sie marzyl Krakow a ze cala rodzina w Lodzi to i w miescie
rodzinnym skonczylam studia

[myga]

morfinka79 napisała:

> to beda raczej musialy te marzenia zweryfikowac albo sprobowac
> sobie poradzic
> mnie tez sie marzyl Krakow a ze cala rodzina w Lodzi to i w miescie
> rodzinnym skonczylam studia
____________
I o tym wlasnie mowie. A jednak zal gdzies przez ciebie przemawia, ze nie Krakow
i ze marzenia nie spelnione... Coz, ja tez wolalabym, zeby syn wypral Poznan,
ale marzeniem jego byl Uniwersytet Warszawski, i nie chcialam pozbawiac go tych
marzen o tej wlasnie szkole i podcinac mu skrzydla. I wiem, ile kosztuje
utrzymanie studenta w Warszawie, niestety, kiedys byl watek, ze ceny mieszkan sa
poprostu juz nieprzyzwoite, ale cale szczescie, ze mam roznice pomiedzy moja
trojka ponad 6 lat, wiec zostala mi jeszcze jedna, ale akurat wtedy pojdzie na
studia, kiedy syn skonczy.
A wracajac do twojej wypowiedzi, dobrze, ze nie napisalas, ze beda musieli
zredukowac marzenia i pojsc do pracy...I o tym ten watek, czy dzieci musza
redukowac marzenia, bo rodzice uwazaja, ze jakos to bedzie?

[morfinka79]

Myga no coz, jakis zal jest ALE tak sie uparlam na ten Krakow, ze po
skonczeniu studiow prace tam znalazlam, przeprowadzialm sie i
mieszkalam cale 2 czy 3 lata po czym ucieklam do Irlandii ale to juz
inna historia Dziecko chyba tez musi wiedziec ze nie wszystko
spadnie z nieba. Teoretyzuje bo moj 'dzidzius' dopiero w drodze
dodam, ze jestem jedynaczka. i to co mam, co osiagnelam to w duzej
mierze 'zasluga' tego, ze nie mam rodzenstwa.
pozdrawiam

[aetas]

myga napisała:

> Trojka dzieci to wcale nie taka znowu rzadkosc, piszesz tak, jak
bys miala co
> najmniej piatke. A ze dzieci kosztuja, to sie przekonasz dopiero
wtedy, kiedy
> pojda na studia. Dobrze, jezeli masz roznice wieku co 5 lat,
gorzej, jezeli
> mniej. Bo jak naraz cala trojka zachce studiowac, to juz bedzie
ciezko.
> Mieszkanie dla studenta i utrzymanie go to naprawde duze koszty, a
co dopiero
> trojki studentow...ale moze i wtedy jakos to bedzie? Dopoki sa w
domu, to jedna
> k
> jakos sie da wytrzymac, bo tam gdzie dwojka sie wyzywi, to i
trzecie tez.

Myga, ja tez studiowałam i nie pamiętam, żeby rodzice mi fundowali
semestr i lokal, studiowałam i pracowałam, nie mam jakiejś
szczególnej traumy z związku z tym, mam nadzieje, że uda mi sie
wychować dzieci na zaradnych i inteligentnych ludzi, jak będę mogła,
to pomogę, ale nie uważam, że rodzice MUSZĄ zapewnić studentowi
studia, mieszkanie plus jeszcze utrzymanie mieszkania

[moofka]

> Myga, ja tez studiowałam i nie pamiętam, żeby rodzice mi fundowali
> semestr i lokal, studiowałam i pracowałam, nie mam jakiejś
> szczególnej traumy z związku z tym, mam nadzieje, że uda mi sie
> wychować dzieci na zaradnych i inteligentnych ludzi, jak będę mogła,
> to pomogę, ale nie uważam, że rodzice MUSZĄ zapewnić studentowi
> studia, mieszkanie plus jeszcze utrzymanie mieszkania
>

a ja sie poczuwam
zeby dbac o ich zdrowie najlepiej jak potrafie i niczego nie zaniedbac i zeby
zapewnic im wyksztalcenie do jakiego beda aspirowac
nie uwazam natomiast ze ujma jest wozek za 500 zl czy koszulka po bracie

[echtom]

"nie uważam, że rodzice MUSZĄ zapewnić studentowi
> studia, mieszkanie plus jeszcze utrzymanie mieszkania

Też mi się to wydaje dziwne i poproszę o link do aktu prawnego, który to
reguluje. Z tego co wiem, obowiązek edukacyjny trwa do 18 roku życia i do tego
wieku rodzice muszą łożyć na naukę swoich dzieci. Trudno mi sobie wyobrazić
dziecko pozywające rodziców do sądu za to, że stwierdzili, iż nie stać ich na
sfinansowanie jego dziennych studiów.
Nie znaczy to oczywiście, że nie zamierzam pomagać swoim studiującym dzieciom,
bo jak wielu rodziców mam ambicje wykształcić je jak najlepiej. Moi rodzice
zapewniali mi w czasie studiów dach na głową, podstawowe utrzymanie i niewielkie
kieszonkowe, na ekstra wydatki zarabiałam sama (stypendium, korepetycje, praca w
wakacje). To mi odpowiadało, bo zawsze lubiłam mieć swoją kasę. I najlepiej
"smakowała" mi zagraniczna wycieczka, którą wykupiłam w całości za pieniądze
odłożone ze stypendium.

[moofka]

echtom napisała:

> "nie uważam, że rodzice MUSZĄ zapewnić studentowi
> > studia, mieszkanie plus jeszcze utrzymanie mieszkania
>
> Też mi się to wydaje dziwne i poproszę o link do aktu prawnego, który to
> reguluje. Z tego co wiem, obowiązek edukacyjny trwa do 18 roku życia i do tego
> wieku rodzice muszą łożyć na naukę swoich dzieci. Trudno mi sobie wyobrazić
> dziecko pozywające rodziców do sądu za to, że stwierdzili, iż nie stać ich na
> sfinansowanie jego dziennych studiów.

jezeli diecko studiuje dziennie obowiazek alimentacyjny obowiazuje do 24 czy 25
roku zycia
sama dostawalam od ojca alimenty az zrobilam dyplom
mialam 24 lata
renta po zmarlym rodzicu z zus tez jest wyplacana do konca nauki
> Nie znaczy to oczywiście, że nie zamierzam pomagać swoim studiującym dzieciom,
> bo jak wielu rodziców mam ambicje wykształcić je jak najlepiej. Moi rodzice
> zapewniali mi w czasie studiów dach na głową, podstawowe utrzymanie i niewielki
> e
> kieszonkowe, na ekstra wydatki zarabiałam sama (stypendium, korepetycje, praca
> w
> wakacje). To mi odpowiadało, bo zawsze lubiłam mieć swoją kasę. I najlepiej
> "smakowała" mi zagraniczna wycieczka, którą wykupiłam w całości za pieniądze
> odłożone ze stypendium.
>

[myga]

> Też mi się to wydaje dziwne i poproszę o link do aktu prawnego, który to
> reguluje. Z tego co wiem, obowiązek edukacyjny trwa do 18 roku życia i do tego
> wieku rodzice muszą łożyć na naukę swoich dzieci. Trudno mi sobie wyobrazić
> dziecko pozywające rodziców do sądu za to, że stwierdzili, iż nie stać ich na
> sfinansowanie jego dziennych studiów.
______________
To moze ja poprosze link do aktu prawnego tego, na ktory ty sie powolujesz?
Czyli wynikalo by z tego, ze juz w drugiej klasie ogolniaka moge wykopac dzieci
z domu i niech sie same utrzymuja, wszak 18 lat skonczone maja? I tylko moja
dobra wola, ze gnojkom jeszcze kotleta mielonego daje!
I po co wogole maja sie uczyc? Niech ida do roboty, a tam juz jakos to bedzie!

> Nie znaczy to oczywiście, że nie zamierzam pomagać swoim studiującym dzieciom,
> bo jak wielu rodziców mam ambicje wykształcić je jak najlepiej.
________
Ale to juz niech ci dozgonnie wdzieczni beda, bo wszak nie musialas! Obys sie
nie zdziwila, ile doroslych studiujacych dzieci pozywa rodzicow o alimenty i
sprawy wygrywaja, poniewaz obowiazkiem rodzicow jest zapewnic dziecku
studiujacemu dziennie godne warunki nauki.

[echtom]

Ale czemu tak agresywnie? Nie piszę o sobie, bo zakładam, że moje dzieci będą studiowały dziennie i ja im w tym pomogę. Rozważam teoretycznie. Więc Ty sugerujesz, że jest tak: dziecko z biednej rodziny np. w zachodniopomorskim oznajmia rodzicom, że chce studiować dziennie w Warszawie, rodzice mówią, że ich na to nie stać, a wtedy młody/a pozywa ich o alimenty. Dla mnie to dziwne, rzekłabym - okrutne i nie znam takiego przypadku, ale teraz się dowiaduję, że jest ich dużo. To znaczy, że jeśli moje córki stwierdzą, że Gdańsk i Warszawa to prowincja i chcą studiować na Harvardzie, a ja odpowiem, że mnie na to nie stać, to spotkamy się w sądzie? Dotąd myślałam, że obowiązek alimentacyjny wobec studiujących dzieci dotyczy tylko rodziców, którzy z racji rozwodu i tak płacili wcześniej alimenty - więź jest wtedy na ogół słaba, więc chociaż kasą można sobie zrekompensować - a teraz się dowiaduję, że rodzice, którzy przez 19-20 lat opiekowali się dzieckiem też mogą zostać postawieni pod ścianą. To może lepiej zacznę zbierać na ten Harvard?

[myga]

echtom napisała:
Więc Ty sugeruj
> esz, że jest tak: dziecko z biednej rodziny np. w zachodniopomorskim oznajmia r
> odzicom, że chce studiować dziennie w Warszawie, rodzice mówią, że ich na to ni
> e stać, a wtedy młody/a pozywa ich o alimenty.
__________
To ty napisalas, ze obowiazek alimentacyjny jest do 18 roku zycia. Ja cie tylko
wyprowadzam z bledu. A co do tego, ze dziecko z biednej rodziny itd, to wlasnie
o tym swiadomym rodzicielstwie jest mowa w tym watku. O to wlasnie, zeby
swiadomie decydowac sie na rodzicielstwo, zdajac sobie sprawe, jaki to jednak
kosztowny interes, miec dziecko i wywiazac sie z obowiazkow wzgledem niego, a
nie zywiolowo "jakos to bedzie".

[echtom]

Nie pisałam ani słowa o obowiązku alimentacyjnym, tylko edukacyjnym.
Nie przyszło mi do głowy, że jeśli mieszkam z moimi dziećmi,
wychowuję je i zapewniam im utrzymanie, to wypełniam obowiązek
alimentacyjny. Dotąd myślałam, że to normalne rodzicielstwo, a
alimenty płacą ci, którzy wskutek rozpadu związku nie uczestniczą na
co dzień w wychowaniu swoich dzieci. Wiem oczywiście o przedłużeniu
obowiązku alimentacyjnego wobec studiujących dzieci - moja bliska
koleżanka z tej właśnie okazji spotkała się z ojcem w sądzie. W
normalnej rodzinie młodzi ludzie realnie oceniają możliwości
rodziców i jeśli wiedzą, że nie stać ich na sfinansowanie studiów,
sami na nie zarabiają.
A decydując się na dzieci nie jesteś w stanie przewidzieć, co będzie
za 20 lat. Możesz nie dożyć, ciężko zachorować, zbankrutować, może
być kryzys gospodarczy czy wojna. Decyzję podejmujesz na podstawie
aktualnych danych i prognoz statystycznych, które wcale nie muszą
się sprawdzić i trudno to nazwać nieodpowiedzialnością.
PS. Ludzie z biednych rodzin, gdzie od lat wszyscy kończyli tylko
zawodówki, na ogół nie przewidują, że ich dzieci za 20 lat zechcą
pójść na studia. Trudno od nich żądać, by przyjęli takie założenie i
w ograniczyli się z tego powodu najwyżej do 1 dziecka.

[e_r_i_n]

Przepis prawny?
Proszę:
Kodeks rodzinny i opiekunczy
Art. 133. § 1. Rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych
względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się
samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na
pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.
§ 2. Poza powyższym wypadkiem uprawniony do świadczeń
alimentacyjnych jest tylko ten, kto znajduje się w niedostatku.

Może to więc dotyczyć nie tylko studentów studiów dziennych, ale i
np. studentów zaocznych tylko dorabiających. Jesli dziecko sie uczy,
a nie lezy i dlubie w nosie, to na 99% dostanie alimenty po 18 roku
zycia.

Dla mnie podstawa to zapewnienie mojemu dziecku tego, co zapewnili
mi moi rodzice - czyli bazy w postaci dobrych studiów (wędki innymi
słowami), która pozwoli mu radzić sobie w dorosłym życiu bez mojej
pomocy.
Mam jednocześnie nadzieję, ze bedzie podobnie do mnie dazyl jak
najszybciej do samodzielnosci.

> Dotąd myślałam, że obowiązek alimentacyjny wobec studiujących
> dzieci dotyczy tylko rodziców, którzy z racji rozwodu i tak
> płacili wcześniej alimenty

Źle myslałas.
O alimenty dziecko moze pozwac swoich nierozwiedzonych rodzicow,
jesli ci nie zapewniaja mu srodkow na utrzymanie.

[echtom]

To jeszcze podaj mi przepis określający wysokość tych alimentów.
Jeżeli dorosłe dziecko zażąda kilku tysięcy miesięcznie na studia za
granicą, to też mu się należy?

[e_r_i_n]

Nie podam, bo nie ma czegoś takiego.
Wysokość alimentów zalezy od uzasadnionych potrzeb dziecka (czyli
potrzeb faktycznych, nie skutera i mercedesa) ORAZ mozliwosci
rodzicow.
I tak, wychowujac dziecko i dajac mu jesc, wypelniasz obowiazek
alimentacyjny - bo ten obowiazek to prawna nazwa dla obowiazkow
rodzica.
I taki obowiazek masz do czasu, az dziecko nie bedzie sie w stanie
samo utrzymac. Jesli uzna, ze chce isc na studia, to masz obowiazek
mu to zapewnic. W moim odczuciu rodzic powinien brac pod uwage chec
dziecka do kontynuowania nauki na studiach, dziennych na przyklad.
I powinien o tym myslec juz planujac dziecko. Bo to, ze ciuszki po
mlodszym i wozek, i łozeczko wystarcza, to pewne. Ale z czasem
wydatki sa bardziej 'zindywidualizowane'. I nie da sie dwojki czy
trojki 'oplacic' takimi samymi kwotami, jak jednego.

[kropkacom]

> I powinien o tym myslec juz planujac dziecko. Bo to, ze ciuszki po
> mlodszym i wozek, i łozeczko wystarcza, to pewne. Ale z czasem
> wydatki sa bardziej 'zindywidualizowane'. I nie da sie dwojki czy
> trojki 'oplacic' takimi samymi kwotami, jak jednego.

Powiem Ci tak, oboje z mężem pochodzimy z raczej nie majętnych rodzin i my i
nasze rodzeństwo (u mnie teraz studiuje najmłodsza siostra, męża brat też
jeszcze jest na studiach) skończyliśmy wyższe szkoły. Owszem, nasi rodzice
patrząc na finanse pewnie powinni skończyć na jednym dziecku. Nie skończyli. Nie
było tak żebyśmy chodzili boso i bez kolacji spać. Nie było zawsze prosto ale
wszyscy się wyedukowaliśmy a dzieciństwo nie było trauma.

Nie chce tu powiedzieć że każdemu się uda i żeby rozmnażać się bez głowy. Ale
jestem przeciwna temu żeby jak gdzieś jest więcej niż jedno dziecko a rodzice
nie są bogaci i nie mają polis to odsądzać ich od wiary bo ich dzieci skończą
zawodówki i staną w kolejce po zasiłek. Prawda jest taka że jak są chęci i
potrzeba to człowiek góry przenosi. I może to brzmi naiwnie ale jak patrze na
znajomych to widzę ze z każdym kolejnym dzieckiem maja lepiej i więcej. Po
prostu często dziecko to taki kopniak by coś zmienić na lepsze. Nie wszyscy
wielodzietni są nieudolni.

[e_r_i_n]

kropkacom napisała:

> Nie wszyscy wielodzietni są nieudolni.

Ja jestem ostatnia, żeby takie tezy wysnuwac.
Też pochodzę z rodziny, która na kasie nie spała.
Moi rodzice naprawdę musieli zasuwać, żeby miec pieniadze na wydatki
dla nich priorytetowe - czyli nasza edukacji (mam dwoje rodzenstwa)
i zdrowie.
Oznaczalo to dla nich nie raz rezygnacje z wlasnych potrzeb.
Tez nie bylo biedy i glodu. Ale było cos kosztem czegos - czyli ja
zajmujaca sie dzieciakami, bo rodzice w pracy, mniejsze srodki na
jakies 'gadzety' (a te, jakkolwiek bysmy dyskutowali, tez sa
potrzebne dzieciom, w rozsadnych ilosciach, oczywiscie).
Jestem moim rodzicom BARDZO wdzieczna za to, ze mieli sily i ochote
dac nam to, co nam dali (i daja nadal mojemu rodzenstwu - oboje
studiuja dziennie, w Warszawie, na dobrycj uczelniach).
A jeszcze bardziej sie ciesze, ze teraz maja czas i kase na to, zeby
zadbac o siebie - kupic sobie wymarzone auto i pojechac co roku w
fajne miejsce.

[kropkacom]

> A jeszcze bardziej sie ciesze, ze teraz maja czas i kase na to, zeby
> zadbac o siebie - kupic sobie wymarzone auto i pojechac co roku w
> fajne miejsce.

No, posiadanie gromadki dzieci nie jest raczej wyrazem wygodnictwa i tak jak
piszesz na pewne luksusy trzeba trochę poczekać.

[e_r_i_n]

Owszem, trzeba - jeśli stwierdza się, ze takie się ma priorytety.
Chyba, ze chcesz dostosowac plany prokreacji do mozliwosci tak, aby
wilk był syty i owca cała.

[lola211]

>na pewne luksusy trzeba trochę poczekać.

I to jest wlasnie okropne.Te luksusy w wieku srednim juz tak nie
smakuja , jak w mlodosci.
Patrze na moja matke, ktora wychowala 3 dzieci i smutek mnie
ogarnia.Niewiele w zyciu przezyla, widziala, ciagle tylko dzieci i
dzieci, same obowiazki.A teraz emerytura- niska oczywiscie i
zmaganie sie z codziennoscia, szara beznadzieja.

[kropkacom]

> Patrze na moja matke, ktora wychowala 3 dzieci i smutek mnie
> ogarnia.Niewiele w zyciu przezyla, widziala, ciagle tylko dzieci i
> dzieci, same obowiazki.

I żałuje że nie skończyła na jednym? Życie to wybory. Często wybór typu mam
jedno i tzw. luksusy też okazje się nie za bardzo. Po pięćdziesiątce przychodzi
przewartościowanie i czasami wszystkiego się żałuje. Ot, życie...

[echtom]

Bo to, ze ciuszki po
> mlodszym i wozek, i łozeczko wystarcza, to pewne. Ale z czasem
> wydatki sa bardziej 'zindywidualizowane'. I nie da sie dwojki czy
> trojki 'oplacic' takimi samymi kwotami, jak jednego.
>
Nie musisz mi tego tłumaczyć, bo mam dzieci już w szkole średniej i
wiem, ile co kosztuje.

> Wysokość alimentów zalezy od uzasadnionych potrzeb dziecka

Wyjaśnij, proszę, słowo "uzasadnione". W moim mieście jest 7
wyższych uczelni i wybór którejkolwiek z nich przez moje dzieci
uważam za jak najbardziej uzasadniony. Czy jeśli każde z moich
dzieci uzna, że chce studiować na analogicznej uczelni w Warszawie
lub Krakowie, też mam to uznać za uzasadnioną potrzebę i do kosztów
utrzymania dodać koszt stancji i przejazdów Intercity? Czy jeśli
powiem: "Dziecko, masz tu 1000zł, tyle, ile miałabyś na miejscu, a o
resztę postaraj się sama" to jestem wyrodną matką i kwalifikuję się
pod sąd?

[e_r_i_n]

echtom napisała:

> Wyjaśnij, proszę, słowo "uzasadnione".

Znaczy to, co uzna za uzasadnione sędzia w czasie sprawy.

> Dziecko, masz tu 1000zł, tyle, ile miałabyś na miejscu, a o
> resztę postaraj się sama" to jestem wyrodną matką i kwalifikuję
> się pod sąd?

Kwestia Twoich układów z dzieckiem.
Ale za tysiąc zł spokojnie sobie student w Warszawie poradzi, więc
luzik .

[e_r_i_n]

I jeszcze: ja naprawdę nie uwazam, ze kazdy dzieciak powinien
rodzica pozywac o alimenty w sytuacji, gdy wiadomo, ze brak kasy na
studia wynika z faktycznego braku mozliwosci dania jej.
Ale sa rodziny, gdzie dziecko na studia nie dostanie 'bo nie', nie
dlatego, ze nie ma. Nie dostanie, bo rodzic nie dostal od swoich
rodzicow, bo rodzic uwaza, ze kierunek studiow nie ten i milion
innych powodow. I wtedy dziecko ma furtke w postaci mozliwosci
wystapienia o alimenty.
W rodzinie, gdzie sa normalne uklady i dziecko wie, ze rodzic robi
tyle, ile moze, zeby mu zapewnic najlepszy z mozliwych (i
dostepnych) start w zycie, pewnie do sadu po alimenty nie pojdzie.

[madami]

Wtedy sąd ustali czy Cię stać czy nie. Jeżeli uzna, że tak zasądzi przyznanie
alimentów w odpowiedniej kwocie proporcjonalnej do dochodu.

[echtom]

A jeśli nie będzie mnie stać, to sąd nie nakaże mi, bym podjęła
pracę na drugi etat, żeby dorobić kilka tysięcy i zaspokoić potrzebę
dziecka?

[e_r_i_n]

Sąd weźmie pod uwagę nie tylko faktyczne zarobki, ale i możliwosci
zarobkowe.
I moze zasadzic nawet 100% pensji, jesli uzna to za stosowne.

[echtom]

A jak się wylicza możliwości zarobkowe? Czy np. sąd może uznać, że
skoro znam angielski, to zamiast biblioteki w Gdańsku mogłam wybrać
korporację w Warszawie? Czy wziąłby pod uwagę, że nie mogłam
wyjechać do Warszawy, bo na miejscu miałam dwoje starych,
schorowanych rodziców? A może uznałby, że trzeba było oddać ich do
domu starców i zarobić na ten Harvard?

[lola211]

> A jak się wylicza możliwości zarobkowe?

Wg widzimisie sedziego.

[e_r_i_n]

Trochę na pewno.
Ale też są jakieś tam średnie zarobki osoby o danym wyksztalceniu,
w danym miescie. I to one daja obraz owych mozliwosci zarobkowych.

Podsumowując długą dyskusję

[echtom]

wychodzi na to, że wyznacznikiem odpowiedzialnego rodzicielstwa
jest zgromadzenie takiej ilości kasy, żeby wystarczyło jej na
spełnienie wszystkich marzeń każdego z dzieci do 25 roku życia, bo
inaczej możesz stanąć przed sądem.

[e_r_i_n]

Ciekawa umiejętność - czytać to, co nie zostało napisane

[echtom]

To się nazywa interpretacja

[e_r_i_n]

Raczej NADinterpretacja

[mama-maxa]

I bardzo dobrze myślisz... teraz ludzie to tylko kasa i kasa, a na
ch... im ta kasa, jak potem będą samotni

[lilka69]

czy zgodnie z nickiem tylko maxa? JEDNEGO?

[mama-maxa]

a co Cię to interesuje hmmm?

[lilka69]

no bo piszesz, ze dzieci sa waniejsze niz kasa a masz chyba TYLKO
JEDNO wobec tego wychodziloby na to , ze WOLISZ kase zamiast trojki
dzieci.

zgodnie z teoria swojej wypowiedzi zostaniesz sama na stare lata.

[mama-maxa]

oj lilka jak ty płytko myslisz... ja jeszcze nie powiedziałam
ostatniego słowa, jeżeli chodzi o rozmnażanie

i niestety zawiodę Cię, ale kasa to dla mnie drugorzędna rzecz, może
dlatego że jesteśmy na tyle zaradni, że mamy co chcemy, nie
zabijając się dla niej czego i tobie zyczę

[lilka69]

ja sie wcale nie zabijam. nie popracowalam w zyciu za wiele a jestem po 30-tce.

bylam w ciazy na zwolnieniu( tesciowa ginekolog wypisywala), potem 3 latka na
wychowawczym. wrocilam do pracy na 3/4 etetu NA STALE. maz pracuje tez na 3/4.
oprocz kasy mamy czas. a czas jest bezcennywolny

[tolka11]

A jak te twoje małe dzieci pójdą do szkoły to juz poczujesz mocniej,
ze trudno zyc z jakos to będzie.
A jeszcze jak będą miały kosztowne pasję to kanał. A i tak bywa.
Dlatego ja poprzestanę na czwórce dzieci. Z tym, że u mnie nie
wszystkie są małe, niektóre to już nastolatki.

[lilka69]

i tyle. ale skoro wy jestescie zadowoleni to ok. i nikomu nic do
tego. jednak pytalas to iodpowiadam- myslenie jakos to bedzie jest
niepowazne i nieodpowiedzialne nawet przy zalozeniu, ze nie wszystko
da sie zaplanowac i przewidziec. mam jedno dziecko bo.. nie mysle,
ze jakos to bedzie.

[kasulka79]

ależ wolno ... tylko wg mnie to trochę egoistyczne podejście do życia. Gdybym
wiedziała, że nie będę w stanie utrzymać dzieci na godnym poziomie, to
poprzestałabym na takiej ilości, jakiej byłabym w stanie godny byt zapewnić
(jedno, dwoje, trójka, ósemka - dla każdego to kwestia indywidualnych
możliwości). Jakoś mam mieszane uczucia, kiedy ludzie wyznający zasadę "jakoś to
będzie" decydujący się na kolejne dzieci, później marudzą, że nie mogą związać
końca z końcem albo nie stać ich na wakacje, leki, ubrania czy nawet jedzenie
dla tych właśnie dzieci ...

[net79]

to raczej w skrajnych przypadkach, a skrajność możesz znaleźć na każdym
poziomie. Ja marudzę czasem, że dla mnie nie starcza, a raczej nie marudzę, ale
czasem by się chciało, dzieciom z materialnych rzeczy nigdy nic nie zabrakło, ba
nawet wysyłamy paczki bardziej potrzebującym opłacamy przedszkole dla dwójki
co jest nie lada kosztem i jednak nikt mnie nie przekona, że szkoła jest
droższa, nie mówię tu o studiach i faktycznie czasem bywa ciężko, ale to nam
rodzicom, a nie dzieciom. one mają aż w nadmiarze Mój Ojciec z tych co to
wiecznie kasa, pracował ile wlezie, odkładał do skarpety coby było i co... na
studia od niego nie chciałam, kontaktu nie zdążyliśmy nawiązać, mimo iż 12 lat
byłam jedynaczką i teraz nie ma dla nas wspólnych tematów, jest miłość, ale to
naturalne, choć czasem takie puste... ale chyba bardziej doceniłabym czas tylko
dla mnie, niż tę kasę w skarpecie szanuję, że się poświęcał, ale nic więcej z
siebie nie wykrzesam, bo przez zmęczenie mimo pokaźnego konta, był i jest
człowiekiem znerwicowanym, choć o trwogo dziecko z garnuszka dawno odeszło, a
zera na koncie spadły. Life, nigdy nie wiesz, jak będzie...

[hancik5]

Popieram Cię całkowicie.
Ja uważam, że zgorzkniali ludzie boją się wszystkiego i wszystko starają się
przewidzieć i zaplanować

A ja uważam, że nic tak do końca nie da się zaplanować, a w końcu posiadanie
trojga czy czworga dzieci to chyba nie jest jakaś fanaberia.
Gdybyś planowała jedenaste to może bym Ci doradziła rozwagę, ale tak ...

[kasulka79]

> A ja uważam, że nic tak do końca nie da się zaplanować, a w końcu posiadanie
trojga czy czworga dzieci to chyba nie jest jakaś fanaberia.

ależ oczywiście, że nie fanaberia i nikt tu chyba nie traktuje tego w ten
sopsób. Wg mnie to kwestia możliwości finansowych, są poprostu ludzie, którzy
żyją maksymą autorki wątku i mówiąc "jakoś to będzie", mnożą się bez opamiętania
(lub nawet w umiarkowanych ilościach) a kładą dzieci spać bez kolacji, czy nigdy
nie pomyśleli, że może warto było by posłać swoją dwójkę, trójkę czy inną liczbę
dzieci na zajęcia dodatkowe, basen, tańce czy cokolwiek co sprawi dziecku radość
i będzie je rozwijać i wcale nie mam na myśli jakiś zbytków.

[madameblanka]

)że skoro dał Bóg
> dziecko to da i na dziecko,

no to chyba sie przekwalifikuje na wierzącą, he he

ale kto zaciska pasa ty czy twoje dzieci? Moja teściowa twierdzi że skoro nie
chcemy kolejnych dzieci to jesteśmy wygodniccy, a nie przypadkiem
odpowiedzialni? Warto narobić sobie dzieci i później stać w kolejce do opieki
społecznej po zasiłek? I czym sie chwalić, że muszę odmówić dzieciom wielu
rzeczy albo wszystkiego? Przecież to właśnie one dostają a po tyłku.

I nieprawda że kasa to nie wszystko, miłością nie wykarmisz i nie ubierzesz.

[margotka28]

ja nie umiałabym myśleć w takich kategoriach: Bóg dał dziecko to da
i na dziecko.
Ale ja nigdy nie chciałam mieć dzieci więcej niż dwoje. Optymalnie
było jedno, ale pojawiły się bliźniaki I to bynajmniej nie z
powodu nadmiaru lub braku kasy.

[mathiola]

Ja też mam trójkę. W życiu nikt mnie nie zapytał, czy nas stać na trójkę. W
życiu nikt się nie zmartwił naszym stanem posiadania.
Gdzie wy mieszkacie??
A "jakoś to będzie" to moje motto życiowe, wraz z drugim: "nie święci garnki
lepią". Ale "jakoś to będzie" nie jest u mnie równoznaczne z powiedzeniem: "Bóg
dał dzieci to da i na dzieci". Nie da. Sami musimy się o to zatroszczyć.

[gryzelda71]

Święte słowa.Jakoś to będzie to(nikt nie umie przewidzieć przyszłości),to nie to
samo co Bóg dał dzieci da i na dzieci.Za dużo znam przypadków,gdzie tylko dzieci
dał i zapomniał o drugiej części.

[marzena75]

Dziewczyny, no przecież napisałam, że mówię to z przymróżeniem oka,
no!
Fakt, taki tekst ucina dalszą dyskusję, pewnie wtedy ludziska myslą:
idiotka, albo jeszcze coś gorszego. Przynajmniej mam ich z głowy.

[kawka74]

Ciekawa jestem, co by mi w ośrodku adopcyjnym powiedzieli, gdybym na liczne
pytania odpowiadała 'jakoś to będzie'. ;p

[margotka28]

żeś nieodpowiedzialna i niegodna przyjęcia dziecia pod swój dach

[mama-maxa]

a wiecie co? to kwestia indywidualna, bo dla jednych trójka to duzo,
a dla innych jedno to juz megawydatek najlepiej na takie sugestie,
głupie pytania nie zwracac uwagi, bo wkońcu za swoje żyjecie, za
swoje wychowujecie dzieci i nie żerujecie na innych, więc co komu do
tego, że chcecie mieć taka a nie inną rodzinę

[kawka74]

Żeby tylko
W ośrodku zmusili mnie do zastanowienia się, i to mocno, nad rzeczami, nad
którymi nie miałam ochoty się zastanawiać, radośnie planując adopcję co najmniej
dwójki dzieci. A tu zonk. Ale to może dlatego, że w ośrodkach sami zgorzkniali
ludzie siedzą, co to wszystkiego się boją ;p

[sanciasancia]

Zapewne, że na matkę to się nie nadajesz.
Nie ma sprawiedliwości, Kawko.

[kropkacom]

Jestem ciekawa ile teraz trzeba mieć pieniędzy na dziecia żeby nie było gadania
że preferuje się wersję - "Bóg dał dzieci da i na dzieci"?

[sanciasancia]

A skąd ja to mogę wiedzieć?
Pewnie w niektórych społecznościa 5000 PLN, a w niektórych wystarczy fakt
stałego zatrudnienia ojca albo otrzymywania przez niego renty.
A jakie są wymogi w kwestii adopcji nie wiem, bo nigdy się o nią nie starałam.

[margotka28]

to zależy od człowieka. Dla jednego to 5 tysi miesięcznie to mało i
nie chce drugiego dziecka bo nie stać go na wózek za 3 tysiace, inny
żyje za tysiąc miesięcznie i twierdzi, że niczego sobie nie odmawia.
Ja dla przykładu nigdy nie rozpatrywałam rodzicielstwa przez pryzmat
pieniędzy. Raczej patrzyłam na stabilizację zawodową, ale jak się
okazało po czasie było to pojęcie względne i dośc abstrakcyjne. Bo o
ile miałam przed zajściem w ciążę dobrą pracę, to już będąc na
macierzyńskim dowiedziałam się, że moje stanowisko będzie
redukowane. Efekt był taki, że zostałam bez pracy. Bardzo mnie ta
sytuacja stresowała i nie chciałabym nigdy więcej się w niej
znaleźć. Właśnie z powodu, że Bóg dał dzieci, ale na dzieci musiałam
zapracować sama.

[echtom]

Trudno powiedzieć. U mnie w rodzinie wypada dochód ok. 1000 zł miesięcznie na
łebka i uważam, że jest ok. Podobno są rodziny, gdzie na samą edukację 1 dziecka
przeznacza się ponad 2000 miesięcznie. Ja mam taką kwotę na pełne utrzymanie
dwójki. A niektórzy na utrzymanie 4-osobowej rodziny.

[irima2]

Ja też myślę w ten sposób.
Oczywiście pewien poziom moim zdaniem trzeba zabezpieczyć.
Usiąść, rozważyć rózne "plany B" a potem żyć i nie przeliczać
wszystkiego na pieniądze.
Póki co mamy jedno dziecko, drugie w drodze. Budujemy dom,
przewidzielismy dla nas sypialnię + trzy pokoje dla dzieci. Ludzie
się na nas dziwnie patrzą i jakoś nie chcą wierzyć, że my na serio z
tą trójką.
Naprawdę wolę żeby moje dzieci jeździły jednym wózkiem za 500 zł i
miały rodzeństwo niż jeździły takim za 3000 a potem były same jak
palec na świecie (nikt mi nie wmówi, że najlepsi nawet przyjacie
mogą zastąpić rodzonego brata albo siostrę).
A w tym, że Bóg jak da dzieci to do też pieniądze jest chyba trochę
prawdy, bo i w pierwszej i w drugiej ciązy przynajmniej jedno z nas
dostało spore podwyżki
Poza tym to jest tak, że jak trzeba to się pieniądze znajdą.
A za 20 lat NA PEWNO powiecie że było warto
P.S. Wg mnie trójka dzieci to jeszcze nie rodzina wielodzietna!

[kasiula2004]

W tym, że Bóg jak da dzieci to je zabezpieczy jest chyba trochę
prawdy
My sie staralismy prawie 2 lata o potomka i nawet przed ciaza czasem nam był ciezko alw w koncu sie udało nasz szkrab ma teraz roczek i myslimy o kolejnym dziecku
Jak zaszłam w ciaze moj maż zaczał zarabiac tyle co my razem przed moja ciaza
Teraz jestem na wychowawczym jak trzeba zawsze pojde i dorobie troche kasy
Zawsze staramy sie miec jakies pieniadze odłozone na wrazie co taki plan B gdyby sie cos wydazyło
Czy warto czasem zacisnac pasa odmowic sobie kina czy jakies imprezy dla mnie TAK i za 20lat napewno nie bede załowac
Ale kazdy z nas musi zyc tak jak uwaza dla jednych szcesciem jest miec jedno dziecko a dla innych czworka

[gryzelda71]

Jakie optymistyczne wypowiedzi.
Jak ma się kryzys finansowy to najlepiej zaciążyć

[kali_pso]

Zawsze staramy sie miec jakies pieniadze odłozone na wrazie co taki
plan B gdyby sie cos wydazyło



...czyli chcąc, czy raczej nie chcąc, sądząc po Twoim poście, jesteś
wirtualnym zaprzeczeniem, tezy, że "jakoś to będzie", nie należy się
niczym martwićP

Twoje życie- Twoja sprawa

[kali_pso]

....zdaję sobie jednak sprawę, że czasami odkrywa się, że najlepsze
w życiu jest nie to co się zdobywa, ale to, co niejako przychodzi
samo- masz chyba takie same szanse na bycie szczęsliwą do końca
swoich dni, jak ktoś, kto po macierzyńskim wraca do pracy, ma jedno
dziecko, zabezpieczył siebie i je polisami na przyszłość itd,
najbezpieczniej czuje się wtedy, gdy ster swojego życia trzyma we
własnych rękach( albo chociaz mu sie tak wydaje, nie zdając sie na
siły wyższe czy "jakoś to będzie".

Mnie bliżej do tego drugiego modelu, ale to moje życie przecież



Natomiast ta częśc wypowiedzi trochę mnie wzburzyła:

Gdy rozmawiam ze starszymi, których dzieci mają już
> swoje rodziny, każdy mówi że było warto zaciskać pasa, odmawiać
> sobie różnych przyjemności i mieć trójkę, czwórkę, czy też więcej
> dzieci.




A co Ci maja powiedzieć?
Dziewczyno, nie bądź naiwna- toz nikt nie powie inaczej, bo to
byłoby jakby zaprzeczenie sensu własnego życia- tyle lat wyrzeczeń i
nagle stwierdzenie, że nie było warto? To jak właściwie przeżyłem to
własne, jedno przecież, życie?

[net79]

Kiedyś jechałam ze starszym Panem taxówką i on od słowa do słowa opowiedział mi
pewną historię... Jego przyjaciel posiadacz jednego dziecka i sporego majątku i
on z żoną z trójką dzieci na jednej pensji... wiem, że to skrajność, ale mnie
ścisnęła za serce. Przyjaciel stracił syna, kiedy ten miał już 20 lat i ... po
latach w jakiejś rozmowie przyznał się, że zazdrości mu trójki dzieci i głupcem
był twierdząc, że przecież nie pora, nie czas na wielodzietność, pouczając ...
drugiej szansy nie dostał. Z każdym z moich dzieci umarłaby cząstka mnie, ale z
każdym by jakaś wciąż pozostała... i oczywiście odpukać i tfu, tfu sto lat
zdrowia dla moich i waszych dzieci. Nie jesteśmy w stanie zaplanować sobie życia.

[mama-maxa]

otóż to!

grunt to nie ilość i nie zarobek, ale podejście do tego tematu.
Ja nie rozumiem dlaczego się patrzy z taka dezaprobata na normalne
rodziny wielodzietne, jakby nie wiadomo, co to było, a jak się widzi
patologię z ósemką dzieci, to każdy tylko kiwa głowaq i sobie mysli:
no tak ci to mają... tych dzieci żal, bo tam niestety Bóg to chyba
się pomylił, ale jak rodzinka super, sie kocha, jeden za wszystkich
wszyscy za jednego - to jak chcą, jak najbardziej im życzę

[kali_pso]

tych dzieci żal, bo tam niestety Bóg to chyba
> się pomylił


To Bóg sie może pomylić?
Może skoro się myli to i pomóc, tym pokładającym w nim nadzieję, że
jakoś to będzie, we właściwym momencie nie będzie umiał, co?

[kropkacom]

A ja w pewnym sensie, podziwiam ludzi którzy twierdzą że wszystko trzymają we
własnych rękach. Podziwiam za pewność siebie. Ja bym nigdy nie miała odwago tego
powiedzieć.

[kali_pso]

E tam, nie podziwiasz, tylko im nie wierzyszP
Tak jak oni nie są w stanie uwierzyć, że coś sie im może przytrafić,
pomimo, że zabezpieczyli się jak mogli

[kali_pso]

Przyjaciel stracił syna, kiedy ten miał już 20 lat i ... po
latach w jakiejś rozmowie przyznał się, że zazdrości mu trójki
dzieci i głupcem
był twierdząc, że przecież nie pora, nie czas na wielodzietność,
pouczając


A gdyby go nie stracił, śmiałby się z biedaka, że biedny bo głupi

Człowiek w takiej chwili szuka pocieszenia w czymś, co gdyby
rzeczywiście miało miejsce, nie wiadomo czy przyniosłoby mu
zadowolenie, ale nie znając na to odpowiedzi i mając jej nigdy już
nie poznać, będzie trwał w tym przekonaniu, ku pogłebianiu się
depresji, że byłby "szczęśliwszy gdyby....".

To ludzkie, fakt, ale oparte na rozpaczy ojca zmarłego dziecka,
mocno więc emocjonalne i nie robiłabym z tego przesłanki do
posiadania większej ilości dzieci.

[sanciasancia]

Niestety ludzie postracie dziecka różne dziwne rzeczy mówią i robią (była tu
kiedyś dyskusja o dziewczynie, która umieściła zdjęcia martwego dziecka na n-k)
i nie należy się sugerować tym, co akurat mówią w tym momencie (zwłaszcza, gdy
od tragedii nie minęło wiele czasu).
To nie jest też tak, że im więcej dzieci, tym mniej cierpisz. Czy też kolejne
dziecko ukoi Twój ból (może przy noworodku, ale na pewno nie przy dwudziestolatku).

[kali_pso]

Zgadza się.
Straty dziecka nie da się porównać z niczym innym, nie ma żadnego
punktu odniesienia, dlatego zrozumienie tego, co robią i mówią
rodzice zmarłych dzieci, wykracza poza logikę i racjonalizm, którymi
zazwyczaj się kierujemy.

[net79]

Racja i nie jako przesłankę do posiadania większej ilości dzieci to pisałam...
był to dzień kiedy ze łzami w oczach w tej taxówce jechałam z najmłodszym gdzieś
tam gdzieś tam i w sumie Pan tymi słowami postawił mnie do pionu Generalnie
nie waż na to co mówią inni, ciesz się tym co masz...
a co do rodziców po stracie dziecka... oni dokładnie wiedzą co mówią, choć nie
wiedzą co byłoby gdyby... nie nam w połowie życia oceniać jego sens, przyjdzie
ta myśl u jego schyłku...

[sanciasancia]

> a co do rodziców po stracie dziecka... oni dokładnie wiedzą co ?mówią, choć nie
> wiedzą co byłoby gdyby....
Rodzice po śmierci dziecka przechodzą tak skrajne stany emocjonalne, że w
zależności od momentu mówią rzeczy, które mogą sobie przeczyć. A poza tym różne
się w takim momencie rzeczy wydają prawdziwe i właściwe. (To akurat wiem z autopsji)

[net79]

Więc pewnie wiesz co mówić, mi pozostaje Cię tylko uściskać

[sanciasancia]

Myśleć to Ci wolno, co tylko chcesz.

[daga_j]

Ja też tak myślę jak Ty. Nie zadałabym takich pytań matce kilkorga dzieci, bez
sensu, widocznie jakoś sobie radzą. A jak ma się dwójkę to już to trzecie nie
jest takim obciążeniem zapewne, potrafię sobie wyobrazić posiadanie trójki
dzieci, ale na razie mam dwójkę. I nie wiem czy trzecie kiedyś będzie, bo jednak
do pracy chcę pójść, a to muszę dokształcić się, więc za kilka lat - kto wie co
będę myślała
Ale duże rodziny oczywiście gdzie dzieci są zadbane i dobrze wychowane, podobają
mi się i mówię im "brawo"!

[zuzanna56]

daga_j napisała:

> Ja też tak myślę jak Ty. Nie zadałabym takich pytań matce kilkorga
dzieci, bez
> sensu, widocznie jakoś sobie radzą, potrafię sobie wyobrazić
posiadanie trójki
> dzieci, ale na razie mam dwójkę. I nie wiem czy trzecie kiedyś
będzie,
> Ale duże rodziny oczywiście gdzie dzieci są zadbane i dobrze
wychowane, podobaj
> ą
> mi się i mówię im "brawo"!


Ja myślę bardzo podobnie. Sama mam dwoje, myślałam o trzecim i
jednak nie zdecydowałam się, ale patrzę z wielkim sentymentem na
większe rodziny.
Tyle że ja nie potrafię myśleć, jak autorka wątku, że jakoś to
będzie. Jestem ostrożna, trochę się jednak obawiam co przyniesie
los, chociaż jak na razie to chyba nam sprzyja

[lola211]

każdy mówi że było warto zaciskać pasa, odmawiać
> sobie różnych przyjemności i mieć trójkę, czwórkę, czy też więcej
> dzieci.

Kwestia priorytetów.Ja akurat uwazam, ze mnie sie od zycia tez cos
nalezy i nie widze sensu pozbawiania sie przyjemnosci przez
najlepsze lata mojego zycia.Zaciskanie pasa nie dla mnie.A dzieci to
nie wszystko i trzeba zyc tez swoim wlasnym zyciem, a nie tylko jako
rodzic.

Zalezy co przez to rozumiec

[gacusia1]

Jezeli rozumiec,ze manna z nieba bedzie spadac,no to raczej "jakos
to NIE bedzie" dobrze...
Gdy jednak masz duza rodzine i robisz wszystko co w Twojej mocy
by "jakos to bylo" no to faktycznie "jakos to bedzie" no bo byc
inaczej nie moze,prawda?

[moofka]

gacusia1 napisała:

> Gdy jednak masz duza rodzine i robisz wszystko co w Twojej mocy
> by "jakos to bylo" no to faktycznie "jakos to bedzie" no bo byc
> inaczej nie moze,prawda?

o to to
kidy patologie sie mnoza w mysl tej zasady, to uwazam to za cokolwiek lekkomyslne
kiedy normalne ksztalcone ludzie to jakby inaczej byc nie moze

[kol.3]

Każdy ma tyle dzieci na ile go stać. Zależy też, jakie ma warunki
życiowe - jedni mają niemal nieograniczoną pomoc od rodziców -
finansową, w naturze, pomoc w opiece. Znam panie, które wychowały
kilkoro dzieci i są niespracowane i niezmęczone, bo babcia zajęła
się dziećmi, zaprowadziła do lekarza, ugotowała, wyprała, dołożyła
kasy jak brakowało. Gdy ktoś nie ma takich warunków - ogranicza się
z liczbą dzieci i uważm to za rozsądne.
Ryzykowna jest sytuacja kiedy jest więcej dzieci, a pracuje tylko
sam mąż, a kobieta pozostaje w domu i nie podejmuje pracy zawodowej.
Oczywiście można wierzyć, że wszystko będzie dobrze i nic złego się
nie stanie, (wiele zależy też od zasobów finansowych rodziny), ale
dla mnie taka sytuacja byłaby nie do przyjecia, bo normalnie bałabym
się, czułabym się nieodpowiedzialna.

[undomestic_goddess]

Ludziom nie dogodzisz. Masz jedynaka, to ciagle pytaja, kiedy drugie. Jak masz drugie tej samej plci, co pierwsze, to ciagle slyszysz, ze nie udal sie chlopiec/dziewczynka do pary

A przy trojce to juz wogole uzywanie.

Przy komentowaniu liczby dzieci proponuje:
- to dopiero polowa planu, planujemy jeszcze troje
- ZUS dlugo nie pociagnie, dlatego trojce dzieci bedzie latwiej utrzymac starych rodzicow niz jedynakowi
- w domu zostawilam jeszcze dwojke, wie pani, maz musial miec w koncu syna/corke

Wolno Ci miec nadzieje i spodziewac sie najlepszego od zycia, a takze masz obowiazek z optymizmem patrzec na swiat.

I dobrze, ze sa tacy zakreceni ludzie jak Ty, dla ktorych nowe zycie jest darem, ktory przyjmuja z radoscia, a nie ponurym obowiazkiem i czyms, czego sie boja najbardziej na swiecie.

Przykre jest to, ze, jak juz pisalam, zajmowanie sie czlowiekiem, udzial w jego tworzeniu przez wychowanie, milosc i obecnosc sa tak nisko obecnie cenione. Nie rozumiem, czemu ludzie maja sami o sobie tak niskie mniemanie?

[alexandra74]

przypomniałam sobie, jak bedąc w drugiej ciąży (zwłaszcza, że
dopiero 9 lat po pierwszej) wszyscy naokoło gratulowali mi.

Sytuacja uległa zmianie, gdy zaszłam w 3 ciążę rok po urodzeniu 2
dziecka. Nie słyszałam juz gratulacji. Widziałam tylko ukradkowe,
współczujące spojrzenia. A jedna taka (współczująca) zaszła w 3
ciążę pół roku po mnie. Ale ja jej kulturalnie pogratulowałam

Przeczytałam wszystkie wypowiedzi bardzo uważnie

[marzena75]

i jestem mile zaskoczona.
W jednym z początkowych postów znalazłam słowa że mnie tu zjedzą za
to co napisałam. Rzeczywiście, jest mnie trochę mniej, ale myślałam
że będzie gorzej
Faktycznie: moje życie-moja sprawa. Ale to nie jest tak do końca.
Ktoś pisał o kolejkach po zasiłk aby tę dziatwę wychować, wykarmić.
Więc siłą rzeczy moja sprawa moich dzieci staje się sprawą podatnika
(bo stąd chyba te pieniądze, prawda?) Apropo, zasiłków nie mamy.
Wiecie co mnie cieszy? Szacunek mojego męża dla mojej pracy
niezawodowej. Pieniędzy za to przecież nie dostaję, korzyści jedynie
rodzinne, ale staram się jak mogę żeby choć ta moja "rodzinna firma"
funkcjonowała jak wielki biznes. Chyba mi to wychodzi, dzieci chodzą
najedzone, ciuchy z nich nie spadają, zajęcia swoje też mają (choć
najbardziej to lubią zabawę w swoim gronie), dużo czasu spędzamy na
dworzu, staram się organizować im czas zabawą nie telewizorem. I
widzę, że mąż lubi powroty z pracy do nas, nie siedzi po godzinach w
pracy, raczej posiedzi w domu przy kompie gdy dzieci już śpią.
Znajdujemy też czas dla siebie, żadnych dziadków nie mamy w pobliżu
choć gdy poprosimy to chętnie przyjadą i zajmą się dziećmi.
Rzeczywiście, mamy małą pomoc w osobie rodziców (mieszkają na wsi
więc po powrocie od nich zawsze jedziemy z wielką wałówą) To
spore oszczędności, nie będę tego ukrywać.
I jeszcze jedno co nasunęło mi się po przeczytaniu wątku: nie jest
moją maksymą życiową stwierdzenie: jakoś to będzie. Myślę o
przyszłości swoich dzieci, o naszej przyszłości również. Mam swoje
ambicje zawodowe (niestety na pewien czas schowane głeboko, ale na
pewno je wyciągnę na wierzch i to mam nadzieję niedługo). Nie
działam w myśl zasady jakoś to będzie i funduję sobie kolejne
dziecko. Choć to trzecie było zaskoczeniem to na pewno nie tragedią.
Muszę myśleć pozytywnie bo co by mi dało ciągłe biadolenie i
patrzenie na to że inni mają lepiej a ja tylko to co mam? Gdy jest
ciężko staram się myśleć, że inni mają jeszcze gorzej a JAKOŚ SOBIE
RADZĄ więc i mnie też się uda, tylko trzeba jeszcze trochę poczekać.

[mathiola]

czyli w zasadzie tak samo jak u nas Nawet to, że ja też nie jestem matką
trojga z wyboru, tylko z wpadki
Staram się ogarniać to nasze życie jak mogę i myśleć perspektywicznie, ale nie
spędza mi snu z powiek fakt, że mam tak dużą rodzinę. Co ma być to będzie, my
robimy wszystko, żeby nasze dzieci miały szczęśliwe dzieciństwo. Reszta jakoś
się poukłada (jakoś się układa).

[estelka1]

Fajnie, że są tacy rodzice, ja Ty i Twój mąż. Wasze dzieci, Was
wybór i Wasz problem. Tak powinno być, a jakby się nawet skichało i
potrzebowalibyście wsparcia instytucji i organizacji pozarządowych,
ja z przyjemnością bym Wam pomogła, bo wbrew tytułowi wątku, wcale
nie jesteś z tych kobiet, co myślą "że jakoś to będzie".
Ja mam tylko jedno dziecko - z wyboru - Ty troje, więc razem mamy
czworo Podzielić przed dwie pary rodziców... czyli pożadana norma
wykonana
A poważnie, ciepło pozdrawiam i życzę z całego serca miłości i
dostatku.