odwiedziny w szpitalu a pacjenci na sali

[franczii]

W szpitalu, w ktorym lezal po wypadku moj maz bylo napisane w regulaminie, ze
pacjenci nie chodzacy maja prawo do calodniowej obecnosci kogos z rodziny. No to
siedzialam non stop od 8 rano do 20. Staralam sie nikomu nie przeszkadzac i
wychodzilam z sali za kazdym razem kiedy do innych chorych wchodzili lekarze
lub pielegniarki. Nie zostawilabym meza samego bo widzialam, ze poza zmiana
opatrunkow i podaniem lekow nie mogl liczyc na nic innego. Jest to straszne,
ale po kilkunastu godzinach lezenia w zakrwawionej poscieli na obchodzie nikt
nie zwrocil uwagi na smrod a ja jeszcze przez pol dnia nie moglam sie doprosic o
zmiane tej poscieli. Ulitowano sie w koncu gdy poprosilam zeby mi daly posciel,
to zmienie sama.. Karmienie i mycie a potem wynoszenie basenu to nic,
wchodzilam sobie jak gdyby nic do pokoju pielegniarek i bralam z lodowki zimne
oklady, ktore mial zalecone przez lekarza, gazy opatrunkowe itp. , po kilku
dniach bylam jak u siebie w domu wiec nie dziwi mnie, ze ze szpitala mozna cos
wyniesc.
Potem maz mial zabiegi i lezal w innym szpitalu i tam juz tyle nie siedzialam
bo nie mialam nic do roboty Ale tam tez byla zasada, ze czlonek najblizszej
rodziny mogl byc przy pacjencie caly dzien, tyle ze tylko w charakterze podmory
moralnej . Na sali meza bylo kilku mlodych mezczyzn po usunieciu hemoroidow i
kazdy z troskliwa zona przy wezglowiu. .
A na salach poporodowych tu, gdzie obecnie mieszkam wszedzie maz moze przebywac
caly dzien z zona poloznica i dzieckiem, z czego wszyscy korzystaja ale sale sa
maks. dwuosobowe lub mozna sobie zaplacic za jedynke.

[protozoa]

Ustalmy może czym jest szpital i w jakim celu ludzie do niego idą.I jesli
dojdziemy do wniosku, że jest to miejsce, w którym leczy się ludzi, ratuje ich
zdrowie i życie, w którym jedni przychodzą na świat a inni z niego odchodzą to
dojdziemy do wniosku, że sprawą drugorzędna jest cokolwiek innego: życie
towarzyskie, zaspakajanie potrzeb psychicznych - to o tych "umierających z
tęsknoty".
W szpitalu potrzebny jest spokój, względna intymność, czystość.
Nie zmienimy warunków, z dnia na dzień nie powstana separatki z łazienkami, nie
zatrudnimy tabunów pielęgniarek, sprzątaczek itd. Nie ma na to pieniędzy.
W związku z tym trzeba pogodzić się z tym, że na sali jest więcej ludzi,
niekoniecznie chetnych do znoszenia obecności naszych bliskich, kolegów czy
sąsiadów.
Ludzie moga krępować się tego, ze wymiotują na oczach sporego audytorium, muszą
korzystać z basenu, maja podłączone cewniki, kroplowki itd.
Chorzy nie zawsze moga w nocy spac, w związku z tym czasem chcieliby zdrzemnąć
się po południu, a jak to zrobic kiedy sąsiad ma gości, ryczy telewizor, dzieci
skacza po łożkach?
Ludzie nie rozumieją, ze niewinna dla nich infekcja może byc zabójcza dla osoby
w czasie chemioterapii czy noworodka albo chocby osłabionego choroba starszego
współpacjenta.
Rodziny kochaja przynosić domowe smakołyki. Zgoda, ale czasem one po prostu
szkodzą. Sa lepsze niż szpitalne jedzenie, ale nie zawsze dieta jest dobrze
dobrana. Część ludzi żywi się świństwem typu chińszczyzna z budki za rogiem. I
przynosi owe świństwo o dość specyficznym zapachu skutecznie zasmradzając okolice.
Dziś, w dobie telefonów komórkowych, trudno mówic o ograniczonym kontakcie z
rodziną.
Jestem za
- krótkimi odwiedzinami max 2 godzinnymi, które nie dezorganizuja pracy oddziału
- bezwzględnym zakazem wstępu do szpitali w okresach wzmozonych infekcji
- zakazu wschodzenia w płaszczach, kurtkach
- limitem liczby odwiedzających przypadających na 1 chorego ( max 2 osoby)
- bezwzględnym wypraszaniem z sali gdy komukolwiek z chorych przeszkadzaja
odwiedzający ( źle się czuje, chce spac, goście zachowuja się głosno i
nieadekwatnie do miejsca),
- bezwględnym zakazem przebywania w salach w czasie obchodów lekarskich,
zabiegów, zajęć dydaktycznych ze studentami..

[anik0987]

To, co piszesz, jest sprzeczne z tym, o czym coraz wyraźniej się mówi. Wsparcie
psychiczne chorych i ich samopoczucie odgrywa bardzo ważną rolę w powrocie do
zdrowia. Zgadzam się z tym, że należy ustalić jasne zasady odwiedzin - między
innymi należałoby ograniczyć liczbę odwiedzających do 1-2 osób na raz. Z moich
obserwacji wynika, że rodziny często odwalają sporo pracy, którą powinny
wykonywać pielęgniarki. Kiedy moja babcia była w szpitalu, pielęgniarki
zapominały o tym, że trzeba wymienić kroplówkę, albo ją odłączyć, kiedy się
skończyła. Ważniejsza była przerwa na kawkę. Nie mówię już o tak prozaicznych
czynnościach jak mycie czy podawanie basenu. O karmieniu nawet nie wspomnę
(osoby leżącej z ograniczoną możliwością ruchu). Gdy leżałam na patologii ciąży,
gdzie wiele kobiet nie może wstawać, nie działały przyciski do wzywania
położnych. Kto to miał robić? Ciężarna, która ma leżeć plackiem? A może należało
krzyczeć na całe gardło aż ktoś usłyszy?
Niestety w większości polskich szpitali nie można liczyć ani na troskliwą opiekę
personelu ani na wsparcie psychiczne. Najprostszym sposobem jest określenie
jasnych zasad odwiedzin i zapewnienie minimum intymności (kotary, parawany,
ograniczenie liczby odwiedzających). Niestety lekarze najczęściej traktują
chorego jak przypadek medyczny, a nie jak człowieka. Obecność kogoś bliskiego
jest bardzo ważna.

[protozoa]

A może jednak warto miec na względzie dobro wszystkich chorych? Bardzo jestem
ciekawa czy chciałabys, aby ktos z Twoich bliskich złapał w szpitalu infekcję
przywleczona przez kogos, kto własnie przszedł wspierac psychicznie swojego
bliskiego??????
Staram sie traktowac ludzi po ludzku, ale nie ukrywam, ze najwazniejsze dla mnie
jest skuteczne leczenie a nie fanaberie typu trzymanie 17 latka za rączke tak
jak miało to miejsce 2 dni temu na moim oddziale.

U mnie też nie działały przyciski

[sir.vimes]

Kiedy moja babcia była w szpitalu, pielęgniarki
> zapominały o tym, że trzeba wymienić kroplówkę, albo ją odłączyć, kiedy się
> skończyła. Ważniejsza była przerwa na kawkę. Nie mówię już o tak prozaicznych
> czynnościach jak mycie czy podawanie basenu. O karmieniu nawet nie wspomnę
> (osoby leżącej z ograniczoną możliwością ruchu). Gdy leżałam na patologii ciąży
> ,
> gdzie wiele kobiet nie może wstawać, nie działały przyciski do wzywania
> położnych. Kto to miał robić?

Jedna pacjentka karmiła i myła drugą.

Kobieta z nakazem leżenia nie mogła 4 godziny dodzwonić się o basen. Inna
pacjentka musiała jej ten basen w końcu podać bo pielęgniarek nie znalazła. Mąż
innej pacjentki trzymał obcej kobiecie miskę gdy wymiotowała - z tego samego
powodu. przycisk nie działał, pielęgniarek w dyżurce nie było. Szpital
Bielański w Warszawie - ~ 9 lat temu.

[protozoa]

Bzdury o tym, ze pielęgniarka przez 4 godziny nie zajrzy do sali gdy jest
wzywana możesz opowiadac komus innemu. Zbyt długo jestem lekarzem, zeby uwierzyc
w takie brednie.
Dziś na 60 łózkowym oddziale mam po południu 3 a w nocy 1 pielęgniarkę. I 1 (
chyba) salowa. A w każdej chwili cos może się dziac. Jak te kobiety maja w
każdej minucie byc przy każdym? To oczywiście nie oznacza, ze czeka się na basen
4 godziny!!!

Nie denerwuj się tak:)

[sir.vimes]

Wiesz, Protozoa, ja pochodzę z lekarsko-farmaceutycznej rodziny. I jakoś nikt
nie zaprzecza faktom.


Jak te kobiety maja w
> każdej minucie byc przy każdym? To oczywiście nie oznacza, ze czeka się na base
> n
> 4 godziny!!!

Nikt nie wymaga by były cały czas przy każdym pacjencie.
Co więcej - nie uważam, że zepsute przyciski są winą pielęgniarek

[protozoa]

Ja nie twierdzę, ze zepuste przyciski powinny sie zdarzyć, ale nie są norma.

[sir.vimes]

No nie są normą, ale w tamtej sytuacji gdyby nie inni ludzie dziewczyna
zwymiotowałaby na siebie. Co i dla niej i dla innych pacjentek nie byłoby
szczególną rozkoszą.

Ale... Szpital Bielański to dla mnie temat rzeka - najgorszy burdel jaki w życiu
widziałam. A, niestety, byłam tam sama i kilka osób z rodziny też miało tą
"przyjemność".

[protozoa]

1. Nie pracuje w Szpitalu Bielańskim
2. Mam nieco inne zdanie - zwłaszcza o chirurgii dziecięcej ( byłam tam na stazu
do swojej specjalizacji).

[kkokos]

protozoa napisała:

> Ja nie twierdzę, ze zepuste przyciski powinny sie zdarzyć, ale nie są norma.

wiesz co, może i nie norma, ale jakoś dziwnie tak się składa, że są zepsute na
oddziałach, na których do dyżurki można chodzić po trzy, cztery razy, zanim
pielęgniarka ruszy cztery litery. a tam, gdzie pielęgniarki są tak czy siak
życzliwe i szybko reagują na twoje prośby, przyciski działają.
tak, ja mam silne podejrzenie, że te przyciski psute są celowo - choć oczywiście
nikogo psującego nie widziałam. a może po prostu mają swoje lata i mają prawo
się psuć, a celowo nie są reperowane...

[anik0987]

Może pracujesz w jakimś wyjątkowym szpitalu Ja wiem, bo chodziłam do pokoju
pielęgniarskiego, prosząc o odłączenie kroplówki babci. Chodziłam kilkakrotnie,
zanim któraś łaskawie się ruszyła. I nie był to jakiś pipidówek tylko porządny
szpital w Krakowie. Ja leżałam na patologii w Warszawie. Nie sto lat temu, tylko
3. Ostatnio sporo miałam do czynienia ze szpitalami, niestety, po tam trafiali
moi bliscy. Dwie osoby w bardzo ciężkim stanie i już stamtąd nie wyszły. Wiem,
jak wygląda opieka i wiem, jaką rolę odgrywają bliscy. I nigdy nie zapomnę słów
jednego lekarza w stosunku do bardzo bliskiej mi, umierającej osoby - ten to
powinien już umrzeć. I nie przeszkadzało lekarzowi, że rodzina chorego stoi
obok. Nie opowiadaj mi, jak to rodziny przeszkadzają w wykonywaniu obowiązków.
Bo rodziny często wyręczają pielęgniarki w ich obowiązkach. Gdyby nie bliscy to
chorzy byliby zdani na siebie. Niektórym lekarzom i pielęgniarkom chyba
najbardziej przeszkadzają w szpitalu chorzy.

[babcia47]

od pierwszego postu piszę, ze nie mam na mysli osób, które zajmuja
sie osobami, które wymagaja stałej opieki, na tej sali tez leżała
starsza osoba z Alzheimerem, która przeszła operacje wstawienia
sztucznego stawu biodrowego i córka, która opiekowała sie nia
praktycznie od rana do wieczora mi nie przeszkadzała!! Przeszkadzały
mi tabuny osób, które przyszły w celach towarzyskich, w duzych
grupach, mieszanych, zachowywały się głośno, zawłaszczały całą
przestrzeń, zaczepiały inne chore, nie pozwalały na chwile
odpoczynku itd..dla mnie w ten sposób szpital nie tylko nie wykonuje
swoich zadań ale równiez naraża chorych,,bo przebywajac w domu
przynajmniej ma sie w okreslonych godzinach spokój, mozna odpocząć
przespać sie..może lepiej zlikwidowac szpitale a personel niech
owiedza chorych w domu i dokonuje odpowiednich zabiegów?..wiem to
nierealne..ale w takim razie gdzie się leczyć, gdy nie ma mozliwości
w szpitalu???

Protozoa

[sir.vimes]

ty też mylisz odwiedzających z kretynami.

> Rodziny kochaja przynosić domowe smakołyki. Zgoda, ale czasem one po prostu
> szkodzą. Sa lepsze niż szpitalne jedzenie, ale nie zawsze dieta jest dobrze
> dobrana. Część ludzi żywi się świństwem typu chińszczyzna z budki za rogiem. I
> przynosi owe świństwo o dość specyficznym zapachu skutecznie zasmradzając okoli
> ce.
> Chorzy nie zawsze moga w nocy spac, w związku z tym czasem chcieliby zdrzemnąć
> się po południu, a jak to zrobic kiedy sąsiad ma gości, ryczy telewizor, dzieci
> skacza po łożkach?

Nigdy w życiu nie widziałam dziecka z wizytą w szpitalu.
Nigdy nie widzialam by ktoś przynosił choremu chińszczyznę.

Widziałam za to obiadki szpitalne złożone z samych produktów niedozwolonych dla
chorych. Słone jak sos sojowy ziemniaczki i smażone w głębokim tłuszczu kotlety
dla chorych na diecie bezsolnej. Obiadek tego typu postawiony bez słowa przy
łóżku mało kumatej (z powodu choroby) osoby, pełnej zaufania dla SZPITALA i z
zaufaniem po te kotleciki sięgającej.

Bawią cię "umierający z tęsknoty" - mnie nie bawią. Nawet cholernie mnie nie
bawią. Gdy umierał jeden z moich dziadków na korytarzu leżała samotna kobieta -
miała zapewniony spokój bo nikt jej nie odwiedzał. Rzucano jej michę jak psu.
Popychano łózko przy przechodzeniu przez korytarz (mówię o personelu medycznym,
nie o chamskich bandach gości z dziećmi i flaszkami, które podobno są takie
popularne). To JA - nie pielęgniarka - zmieniałam tej obcej pani koszulę, myłam
twarz. To JA chodziłam dopytywać czy wolno jej się napić - ona nie była w stanie
tego wiedzieć.

Myślę, że w sporej ilości upokorzeń jakie zafundowano tej pani, moja obecność i
codzienne wizyty w szpitalu była naprawdę najmniejszym.

[protozoa]

To chyba jednak mało widziałaś - przynoszenie chińszczyzny zdarza się nader
często, zapewniam. Nie ma dyżuru, zebym nie widziała w szpitalu dzieci w
charakterze odwiedzających.
Jedzenie szpitalne jest niesmaczne, ale przy roznoszeniu posiłków jest obecna
pielegniarka, choc robi to salowa, i ona pilnuje diety. Pomyłki raczej sie nie
zdarzają, choc nie mozna ich wykluczyć. Częściej są problemy po jedzeniu
przynoszonym z domu. Zwłaszcza na chirurgii.
Przykro mi, ze ludzie leżą na korytarzach, ale takie są warunki. I nie jest to
wina lekarzy tylko złego systemu, braku szpitali itd, temat na długie dyskusje.
Pewnie, ze czynności przy tej chorej na korytarzu powinny robic pielęgnioarki,
ale ich po prostu nie ma. Coraz mniej chce pracować za takie pieniądze. A będzie
jeszcze mniej. Natomiast te siostry, które są nie rozdwoja się.

[sir.vimes]

Jeżeli chińszczyzna zdarza się często - cieszę się, ze tego nie widziałam. I
współczuję lekarzom, którzy muszą z taką głupotą walczyć.

> Jedzenie szpitalne jest niesmaczne, ale przy roznoszeniu posiłków jest obecna
> pielegniarka, choc robi to salowa, i ona pilnuje diety. Pomyłki raczej sie nie
> zdarzają, choc nie mozna ich wykluczyć.

No , ja nie uważam, ze jest niesmaczne. Najlepszy w życiu budyń jadłam w
szpitalu na Grochowie Ale pomyłki (?) zdarzają się niestety często.

> Przykro mi, ze ludzie leżą na korytarzach, ale takie są warunki.

Tak, takie śą warunki - i dlatego irytuje mnie postulat odwiedzin tylko w środy
i w niedzielę. Ja WIEM, że pielęgniarek jest mało, są potwornie zmęczone. Ale to
nie jest powód by pacjent nie mógł zostać umyty , napojony czy przebrany przez
kogoś życzliwego.

Natomiast chamów z flaszkami, kebabami czy darciem mordy powinno się zwyczajnie
spuszczać po schodach - i nie powinni tego robić lekarze czy pielęgniarki tylko
ochrona.

[protozoa]

Ochrona? Emeryt czy rencista? Wolne żarty!! On może najwyżej zadzwonic na policję.
W dalszym ciągu upieram się, ze jesli zdarzają sie pomyłki (!) to są one
sporadyczne. W każdym razie nikt ich nie zgłasza.
Zastanawiam się czy ja, choc jestem lekarzem, potrafiłabym dobrze umyć chorego
leżącego w łózku, prawidłowo go podnieść itd. I czy np. mój ojciec wolałby zebym
ja robiła te czynności czy tez pielęgniarka?

[sir.vimes]

No, ja akurat potrafię to robić prawidłowo.
Ale obmyć twarz, uczesać, podstawić naczynie do wymiotów to umie każdy.

[protozoa]

To bardzo fajnie, ze to umiesz. Ja umiem wykapac niemowlę i.....umyć siebie. Nie
podjęłabym się umycia chorego. To samo z czesaniem - szybciej powyrywałabym
włosy niz uczesała.
Czy inni potrafią to robic - nie wiem, natomiast wiem, ze widok wymiotującego +
woń jest dla wielu nie do zniesienia.

[gaja78]

protozoa napisała:

> W dalszym ciągu upieram się, ze jesli zdarzają sie pomyłki (!) to są one
sporadyczne. W każdym razie nikt ich nie zgłasza.

Z moich doświadczeń szpitalnych na oddziale położniczym:
- po pierwszym porodzie 3 doba, na obiad - pierogi z truskawkami,
- po drugim porodzie 2 doba, na śniadanie - kanapki z dżemem truskawkowym.

Ja rozumiem, że nie ma sensu przeginać z dietą karmiącej matki, że nie trzeba
profilaktycznie ograniczać menu do ryżu, kurczaka i marchewki, że pomyłki się
zdarzają. Ale sorry, truskawki serwowane matkom karmiącym kilkudniowe noworodki
to IMHO mocne przegięcie. I niestety nie pomyłka. A czy zgłaszałam ? Nie, nie
zgłaszałam. Słyszałam tylko komentarze neonatologów, że to "skandal". Skoro oni
nie potrafili przezwyciężyć gdzieś "u góry" rytuału serwowania truskawek na
położniczym, uznałam, że moja interwencja nie ma sensu.

Pomijam fakt, że szpitalne racje były połową tego, co potrzebowałam zjeść będąc
po porodzie i karmiąc dziecko.

Co do tematu głównego - jestem za ograniczeniem liczby odwiedzających do góra 2
osób.

[protozoa]

Nie widzę nic złego, ze matka karmiąca je kanapki z dżemem truskawkowym,
surowych truskawek nie powinna.

[attiya]

gaja78 napisała:

> protozoa napisała:
>
> > W dalszym ciągu upieram się, ze jesli zdarzają sie pomyłki (!) to są one
> sporadyczne. W każdym razie nikt ich nie zgłasza.
>
> Z moich doświadczeń szpitalnych na oddziale położniczym:
> - po pierwszym porodzie 3 doba, na obiad - pierogi z truskawkami,
> - po drugim porodzie 2 doba, na śniadanie - kanapki z dżemem truskawkowym.
>
>
>
w szpitalu podwarszawskim położnicom na obiad - tym po cesarce też - dawano
smażone mięso. Więc nie są to przypadki odosobnione....

[franczii]

Wiadomo, ze system do bani, lekarzy malo i pielegniarek tez ale ktos przy
chorych te robote odwalic musi a kto to zrobi jesli wprowadzisz takie
ograniczenia, o jakich pisalas we wczesniejszych postach? Zamkniecie sie wszyscy
w jednym chlewiku? Dopoki szpital nie ma warunkow, zemy zapewnic odpowiednia
opieke chporym i musi go w wielu czynnosciach wyreczac rodzina pacjenta, nie
moze stawiac wymagan co do odwiedzin. Moze najwyzej ograniczyc liczbe
odwiedzajacych ale nic poza tym. Czy bliska mi osoba ma lezec w gnijacej
poscieli, nieumyta i zarzygana tylko dlatego, ze w szpitalu za malo jest
pielegniarek? Na szczescie tam gdzie takie warunki panuja pozostalo na tyle
zdrowego rozsadku,zeby nie ograniczac odwiedzin bo zdaja sobie sprawe ze cala
robote z higiena i karmieniem zalatwia rodzina chorego.

[babcia47]

> Wiadomo, ze system do bani, lekarzy malo i pielegniarek tez ale
ktos przy
> chorych te robote odwalic musi a kto to zrobi jesli wprowadzisz
takie
> ograniczenia, o jakich pisalas we wczesniejszych postach?
nie pisałam, że chcę powrotu do dawnych przepisów, pisałam jakie
obowiazywały kiedyś, zmieniono je i to jest OK (tez to pisałam), ale
przegięto w druga stronę! Nikt nad tym nie panuje, nikt nie
kontroluje, nikt nie chroni innych chorych. Uwazam, ze odwiedziny
powinny byc ale powinno to byc w jakis sposób urególowanez jednej
strony by szpital zachował swój charakter i był miejscem gdzie mozna
powrócić do zdrowia z drugiej by bezradni chorzy mogli sie czuć
bezpiecznie pod kazdym względem, by nikt m.in. nie wyniósł kolejnego
noworodkaa lub np. nie okradł lub molestował nieprzytomnej
pacjentki..bo i to kiedyś może się przy takich obyczajach zdarzyć

[franczii]

Babciu47, mnie chodzilo o posta, w ktorym Protozoa przedstawila swoja wizje
regulaminu wizyt dosc rygorystyczna i nie do przyjecia w obecnych warunkach
kiedy szpitale nie maja mozliwosci realizacji podstawowych potrzeb pacjentow.
Natomiast zgadzam sie, ze powinno sie wprowadzic ograniczenia co do ilosci
odwiedzajacych.

[franczii]

>Obiadek tego typu postawiony bez słowa przy
łóżku mało kumatej

A ja, kiedy do meza na chirurgie chodzilam, widzialam takie obiadki stawiane,
tez bez slowa na stoliku plasko lezacego chlopaka z jakims urazem kregoslupa
albo polprzytomnego 100 letniego dziadzia. Smacznego! Ale popatrzyc sobie mogli
na kotleta.

[babcia47]

Słone jak sos sojowy ziemniaczki i smażone w głębokim tłuszczu
kotlety
> dla chorych na diecie bezsolnej.
ee to byłas w jakimś wypasionym szpitalu!! ja dostałam cieniutki
krupnik, który miesa nie widział, a na drugie 5 klusek slaskich z
jakimś sosem (wygladał jakby był z torebki) bez zadnych warzyw i
miesa..na sniadanie 2 kromki chleba, masła na zatkanie dziurek w
połowie jednej kromki i pomidorek srednicy 3 cm..kolacja podobnie
tylko zamiast pomidorka trójkacik serka topionego. Kubki trerzeba
było miec własne, sztućce też, o srodkach czystosci i higieny
osobistej nie wspomnę, oczywiscie pizame, szlafrok i kapcie..tego
juz nawet nie proponuja..wskazany włąsny koc gdy cieniutki,
szpitalny nie wystarcza. Leki na choroby inne niz zwiazane z
schorzeniem na które przyjeto pacjeta trzeba przynieśc własne..co
ciekawsze nikogo nie interesuje za bardzo co i w jakich dawkach
pacjent przyjmuje oraz czy nie bedzie to kolidowało z zaordynowanymi
i podawanymi w szpitalu lekami, wiekszość środków opatrunkowych też
trzeba dostarczyć we własnym zakresie a i co drozsze leki, którymi
szpital nie dysponuje podobno..badania zalecone przy przyjęciu na
oddział są wykonywane..albo nie i tez nikt z tego nie rozlicz ani
nikt sie tym nie przejmuje..po wypisaniu sie przeze mnie do domu
lekarz kilkakrotnie "przegonił" mnie do szpitala..bo chciał mnie
zobaczyć..a własciwie jak sie zgłosiam na zapowiedziana wizyte
stwirdził, ze przyjechałam niepotrzebnie (po co wyznaczał termin? po
co zwlekałam sie z łózka i jechałam?)..o tym jak wygladało przyjecie
mnie po wypadku do szpitala, m.in. 12 godzin łazenia po piętrach z
uszkodzonymi kregami szyjnymi..to nawet szkoda pisać..a na koniec
zamiast pomocy i wypoczynku..pikniki w sali chorych

[babcia47]

ps. dzieci w wieku od lat 2 do 20 też były wśród odwiedzających

[protozoa]

Oczywiście za leki powinien odpowiadać szpital, ale nie ma na wszystko
pieniędzy. Jesli np. mój chory bierze krople do oczu z powodu jaskry to po
pierwsze ja nie znam się na lekach okulistycznych, ich dawkowaniu itd, ani mój
oddział nie dysponuje takimi lekami.
Może jesli składka ubezpieczeniowa byłaby pomnozona przez 2 to poprosiłabym na
konsultacje dyzurnego okulistę, a apteka miałaby cały asortyment leków.

[babcia47]

moja mama musiała brać leki na cukrzycę, była w szpitalu 3 tygodnie
musiałam jej te leki wykupywać..wyszło, że dostała w szpitalu leki,
które się z tamtymi kłóciły

sir.vimes :-)

[attiya]

leząc w ciąży na patologii ciąży jestem tego najlepszym przykładem, że mając
zachcianki (w życiu mi się to nie zdarzyło) jadłam właśnie chińszczyznę,
hamburgery, korniszony, KFC, chipsy i inne cudeńka. Ale leżałam akurat wtedy
sama wiec hulaj dusza....
Aha - i piłam litrami kwas chlebowy, którego nie lubię. Natomiast będąc w ósmym
miesiącu ciąży potrafiłam mieć mdłości na widok ziemniaków - które normalnie
uwielbiam.
Poza tym masz rację pisząc o tym, że często odwiedzający pomagają chorym na
sali a jest to psi obowiązek pielęgniarek i salowych. Ale co innego pomoc, co
innego wizyty 10 osób na raz - szpital to miejsce dla chorych a nie na zloty
rodzinne. Często kobiety były odwiedzane przez osoby, które nie widziały ich
przez wiele lat - ot może umrze więc odwiedze ją w szpitalu...

Attiya

[sir.vimes]

u mnie na patologii leżała laska , której mąż przemycał piwo. Innej mąż
przemycał szlugi.

Tak więc wierzę i w kebaby i hamburgery;P

Ale co innego pomoc, co
> innego wizyty 10 osób na raz

No toż od początku piszę, że to kwestia kultury. Nikt normalny nie pcha się z 10
osobową bandą na wizytę do szpitala.

[babcia47]

> Ale co innego pomoc, co
> > innego wizyty 10 osób na raz
> No toż od początku piszę, że to kwestia kultury. Nikt normalny nie
pcha się z 10 osobową bandą na wizytę do szpitala
..no dobra..zakładam, ze Twoja babcia jest przytomna a Ty lub ktos z
rodziny z jakis powodów nie może jej odwiedzić..kto ma Twoja babcie
obronić przed obecnościa na sali tych hord niekulturalnych ludzi? co
tym biednym nieporadnym chwilowo lub na stałe pacjentom pomoze
świadomośc, że do tej lub tamtej pacjentki zwala sie codziennie
kilkanaście niekulturalnych osób? Zdefiniowanie zjawiska nie pomaga
w jego opanowaniu lub nie przeciwdziała złym skutkom

[sir.vimes]

kto ma Twoja babcie
> obronić przed obecnościa na sali tych hord niekulturalnych ludzi?

Twoim zdaniem najlepiej obroni ją zakaz odwiedzin dopuszczający dwie godziny w
niedzielę?


"Kto dba o higienę, ten jest podły stalowooki Pyziak. " nessie-jp

[babcia47]

dla tabunów tak, z dopuszczeniem wizyt osób opiekujacych sie
obłoznie chorymi pojedynczo, bez ograniczeń...najlepiej tej samej
płci co pacjenci sali na której leży chory ale bez przesady, bo
najczęściej chorymi mężczyznami zajmują się też kobiety z rodziny, a
ciężarnym, którym zalecono leżenie najbardziej potrzebny jest
małż..osoby pojedynczo sa jakby bardziej skłonne do współpracy,
empatyczne, zauważaja kiedy należy wyjść z sali.."tłum" rządzi się
innymi, własnymi prawami i jest w pewnym sensie "egoistyczny"..
łatwiej rzucić nieprzyjemny tekst w kierunku chorego proszacego o
spokój lub interweniujacej pielegniarce gdy ma sie za plecami małe
stadko "swoich"..no i w ich obecności nie wypada dać sobą "rządzić"
nawet gdy zachowanie jest z gatunku ponizej krytyki

no dobra

[attiya]

no dobra - w sumie przecież chodzi o kulturę odwiedzających i o dobro chorych -
jedno z drugim połączyć można - w końcu nikomu tłumaczyć nie trzeba, że szpital
to nie kawiarnia. Koniec konców najważniejszy jest pacjent.
A jeśli chodzi o jedzenie - no naprawdę nie mogłam sie powstrzymac, choć mój
lekarz zawsze powtarzał, że wszystko w granicach zdrowego ludzkiego rozsądku
jest dozwolone

[sir.vimes]

No ale kto ma uczyć tej kultury? Zakaz odwiedzania?

Nie mam nic przeciwko temu by w regulaminie odwiedzin czerwonymi wołami,
największą czcionką, widniało, że "bez flaszek, nie drzeć się, nie karmić
chorego brudnymi łapami kebabem, wychodzić gdy ktoś prosi, przebiera się, robi
kupę; nie siedzieć 24 godziny an dobę, nie ryczeć telewizorem , radiem i
telefonem, nie komentować obcych ludzi, nie przyprowadzać dzieci, nie odwiedzać
gdy się jest chorym , przeziębionym" itp tylko zdaje się, ze to i tak
uwzględnione w regulaminie jest (nie widziałam np. nigdy regulaminu, który nie
zawierałby zakazu przyprowadzania małych dzieci) .

Ale zakaz odwiedzania czy jakieś odgórnie narzucone dwie godziny to czysty
absurd. Może w szpitalach przydałaby się lepsza ochrona, z możliwością
reagowania i prawem do wywalenia z sali 10 osobowej bandy rozplotkowanych
zakatarzonych wielbicieli pikników?
Tylko ktoś, bo przecież nie nieprzytomny lub osłabiony pacjent, musiałby
powyższą ochronę informować i prosić o reakcję. Kto?

[babcia47]

> Ale zakaz odwiedzania czy jakieś odgórnie narzucone dwie godziny
to czysty absurd.
cae dziesieciolecia ten absurd funkcjonował i miał sie dobrze, wiem
bo z okazji pierwszej ciąży była 4 x w szpitalu, z druga raz potem
zdarzyło sie tez ze dwa razy, połoznic wogóle nie mozna było
odwiedzać a ojcowie zazwyczaj poznawali swoje pociechy dopiero przy
wypisie..ale to nie było dobre..odwiedziny były tylko w niedziele
przez 2-3 godziny i w srodę..ale jeżeli ktoś przyjechał z daleka,
pracował w systemie zmianowym itp. to często pozwalano na odwiedziny
w drodze wyjątku..gdyby obecnie ograniczono do 2 godzin dziennie
wizyty(z określonymi wyjątkami) tez nikomu nic by się nie
stało..osoby "chodzące" zawsze mogły zejść do holu lub do ogrodu
niezaleznie od godziny i spotkac się ze znajomymi..do stale leżących
dopuszczano nawet wówczas kogos kto sie tą osoba opiekował..nawet ze
zwykłej wygody, bo odciążał pielęgniarki

[sir.vimes]

> cae dziesieciolecia ten absurd funkcjonował i miał sie dobrze

Chciałam się dowidzieć czy chcesz powrotu do systemu "2 godzinki w środę, 2
godzinki w niedzielę" . I już wiem.

[babcia47]

> Chciałam się dowidzieć czy chcesz powrotu do systemu "2 godzinki w
środę, 2
> godzinki w niedzielę" . I już wiem.

dla tłumów i pikników tak, jak najbardziej!! szpital jest po to by
się leczyc a nie by prowadzić życie towarzyskie

[attiya]

babcia47 napisała:

> > Chciałam się dowidzieć czy chcesz powrotu do systemu "2 godzinki w
> środę, 2
> > godzinki w niedzielę" . I już wiem.
>
> dla tłumów i pikników tak, jak najbardziej!! szpital jest po to by
> się leczyc a nie by prowadzić życie towarzyskie

amen

[katia.seitz]

> cae dziesieciolecia ten absurd funkcjonował i miał sie dobrze

Może absurd miał się dobrze, ale pacjenci nie
Leżałam w szpitalu jako 8-latka i moi rodzice mogli mnie odwiedzać właśnie na
takich rygorystycznych zasadach... To było straszne. Dzieci na salach płaczące
za rodzicami i pielęgniarki, które zaglądały do nich raz na parę godzin. Nie
wolno nawet było zadzwonić do rodziny z telefonu na kartę znajdującego się na
korytarzu (komórek oczywiście wtedy nie było). Rzeczywiście, świetne rozwiązanie

[sir.vimes]

> Może absurd miał się dobrze, ale pacjenci nie

dokładnie.

[babcia47]

odziały dzieciece to inna broszka i do przebywania rodziców na nich
nawet 24h/na dobe nie mam zastrzezen..ale rodziców pojedynczo lub w
parze, ewentualnie innych osób pojedynczo.. a nie w wielkich
delegacjach skłądajacych sie z dalekich pociotków, stada rodzeństwa,
które po 5 minutach sie nudzi i zaczyna rozrabiać..ja tez byłam w
szpitalu majac ok 8 lat..mama miała do mnie dostep zawsze mimo, że
to były czasy głębokiego PRL-u..dopuszczono do mnie poza godzinami
odwiedzin nauczycielke (samą), która chciała mnie odwiedzic i
podnieść na duchu..inne osoby miały wyznaczone pory odwiedzin

[ewa-krystyna]

katia.seitz napisała:

>komórek oczywiście wtedy nie było).


teraz komorka tez ci na nic w szpitalu,bo i tak ich nie nalezy uzywac i powinny
byc wylaczone na terenie szpitala

[babcia47]

> teraz komorka tez ci na nic w szpitalu,bo i tak ich nie nalezy
uzywac i powinny
> byc wylaczone na terenie szpitala
marzenie..dwie z moich sasiadek na okrągło korzystało bez wyciszania
syglałó..ja również ale miałam ustawiony tel na wibracje

[ewa-krystyna]

w Kanadzie,gdzie mieszkam, na terenie szpitali jak i zwyklych przychodni jest
zakaz uzywania komorek uzywanie ich wszedzie uwazam za istna plage... jednak
musze przyznac,ze u nas obok kazdego lozka jest telephone i mozna go uzywac,ale
i system jest inny

[aga_rn]

ewa-krystyna napisała:

> w Kanadzie,gdzie mieszkam, na terenie szpitali jak i zwyklych
przychodni jest
> zakaz uzywania komorek uzywanie ich wszedzie uwazam za istna
plage... jednak
> musze przyznac,ze u nas obok kazdego lozka jest telephone i mozna
go uzywac,ale
> i system jest inny

Ewa-Krystyna, ten zakaz zaczyna sie powoli zmieniac Moj szpital
(w Toronto) od pewnego czasu jest cell-friendly Mozna uzywac
komorek na terenie szpitala, prosza tylko o szanowanie spokoju
innych pacjentow i ich rodzin

[ewa-krystyna]

tego nie wiedzialam ale dalej uwazam,ze cell sa jak najbardziej niepotrzebne
kiedy ma sie obok lozka normalny telephone....
w ktorym szpitalu pracujesz?

[aga_rn]

Hehe, Ewa_Krystyna, mysle ze powoli zobaczymy te wywieszki typu "our
hospital is cell-friendly" Ale ja musze powiedziec ze po moim
drugim porodzie (cala noc na nogach bo chodzilam sobie po domu a do
porodu pojechalam w ostatniej mozliwej chwili) przeklinalam na czym
swiat stoi te stacjonarne telefony przy lozkach Moja sasiadka w
lozku obok caly dzien wisiala na telefonie (duzo telefonow bylo do
niej) i organizowala ceremonie obrzezania dla swego syna ( a czasu
miala niewiele bo trzeba tego dokonac w 8-mym dniu po urodzeniu. A
mi sie tak chcialo spac

Nie wiem czy czytalas moj wczesniejszy post na temat odwiedzin w
szpitalu w tym watku. Ja jestem za tym aby rodzina miala dostep do
swoich bliskich w szpitalu (szczegolnie tych bardzo chorych, w
ciezkim badz krytycznym stanie, itp.) bo zakazy powoduja tylko
negatywne emocje i zachowania. Ale to co sie wyrabia w szpitalach w
Toronto (ja pracuje w Humber River Regional) jest czasami nie do
opanowania. W moim szpitalu bardzo duzo pacjentow jest pochodzenia
wloskiego. O ile sa to naprawde rodzinni i w wiekszosci mili
ludzie, za tez po prostu bardzo meczacy. Cala rodzina musi odwiedzac
swojego bliskieo na OIOM-ie. Czyli nie tylko dzieci, ale tez wnuki,
kuzyni i ich dzieci,wujkowie, sasiedzi i przyjaciele. No i niestey,
notorycznie ignoruja zalecenia. Ostatnio mielismy takie zaostrzeni e
sytuacji ze ochrona siedziala w naszym oddziale non stop aby
pilnowac rodzine jednego pacjenta, a my mielismy zalecone aby w
sytuacji jakiejkolwiek eskalacji problemu dzwonic po policje
A co powiesz na sytuacje kiedy umieral Somalijczyk, ktory wsrod
swojej spolecznosci byl wazna i respektowana osoba. W jedno
popoludnie naliczono okolo 200 osob z ktorych kazdy chcial odwiedzic
tego mezczyzne w OIOM-ie. Oczywiscie ochrona musiala "kierowac
ruchem" bo mamager nalegala ze trzeba odwiedzjacym umozliwic wizyte
w imie respektowania ich zwyczajow, tyle ze nikt nie pomyslal ani o
innych pacjentach, ani o innych rodzinach (ktore nie mialy gdzie
odpoczac bo pokoj dla odwiedzajacych byl okupowany przez ten caly
tlum), juz nie mowiac o pielegniarkach ktore nie byly w stanie
normalnie wykonywac swojej pracy. Ja naprawde wierze w Open
Visiting policy, z perspektywy pacjenta dla ktorego obecnosc
bliskich ma znaczenie terapeutyczne, ale niestety, w wiekszosci
przypadkow strzelamy sobie w stope bo rodziny po prostu nie chca z
nami wspolpracowac I nie widze wyjscia z tej sytuacji bo nikt
nie wroci do restrykcyjnych przepisow.
Pozdrowienia

www.youtube.com/watch?v=I9eLeZS9OeY

[attiya]

no wiesz....dobre pytanie....obawiam się, że niektórych ucząc całe życie nie
nauczysz....A niektórzy załapią, że tak powiem za pierwszym razem....A zreszta
zawsze się znajdzie gieroj, który będzie uważał, że ma do wszystkiego
prawa....Inni z kolei powiedzą wszystkim w sali "dzień dobry" i wyjdą z krewnym
na korytarz.

[kkokos]

> Nigdy w życiu nie widziałam dziecka z wizytą w szpitalu.

a ja owszem, bardzo często.

[azile.oli]

Zgodzę się całkowicie z sir.vimens. Po cc miałam ścisłą dietę, nikt
z rodziny mnie nie dokarmiał. Potem przeszłam na tzw salę ogólną,
gdzie matki karmiące otrzymywały na obiad np łazanki z kapustą.
Jadły to tylko te pacjentki, których nikt nie odwiedzał. W przypadku
kobiet po cc takie danie mogło spowodować dodatkowe komplikacje, nie
tylko kolkę u dziecka, zwłaszcza, jak się 3 dni tylko kleik jadło
(albo i nie, bo był ohydny).
Co do zepsutych przycisków...były sprawne. Niestety, po drugim
porodzie, gdzie pielęgniarka miała zaglądać do mnie co kilkanaście
minut, o mało nie zeszłam z tego świata, bo dostałam atonii macicy i
krwotoku. Była noc z piątku na sobotę, mąż został wyproszony z
oddziału , tylko pacjentkom z sąsiedniej sali zawdzięczam , że żyję.
Dzwoniłam, ale pielęgniarki poszły sobie na plotki na porodówkę.
Traciłam przytomność, gdy jakaś kobieta je znalazła, a krew lała się
już po podłodze. Były tak przestraszone, że pobiegły po lekarza nie
czekając na windę. Pokój lekarski był, niestety, dwa piętra wyżej.
Nie piszę tego tendencyjnie i oskarżająco. Sama mam mamę
pielęgniarkę. Mnie potem tych dziewczyn było nawet żal, bo jeden
lekarz wpadł na salę i zajął się mną, a drugi nie wiedział, czy
najpierw tych pielęgniarek nie udusić. Wydarł się na nie straszliwie.
Gdyby był przy mnie mąż, ratunek przyszedłby znacznie szybciej. A
tak, najpierw kilkakrotnie dzwoniłam, potem zaczęłam krzyczeć,
przybiegła jakaś dziewczyna po porodzie, zanim obeszła wszystkie
sale i w końcu trafiła na porodówkę trochę czasu minęło.

[asia_i_p]

Zaspakajanie potrzeb psychicznych ma wpływ na stan zdrowia chorego,
a "umieranie z tęsknoty" nie jest takie zabawne, jak ci się wydaje.
Niepotrzebnym pobytem w szpitalu (jakby mi, do cholery, badań nie
mogli przeprowadzić ambulatoryjnie, a pouczyć w sprawie diety przy
cukrzycy ciężarnych w gabinecie) zafundowano mi depresję w czasie
ciąży. A zakażenia pokarmowego raczej nie przywlekli odwiedzający
(nie jadłam żadnego donoszonego jedzenia) - sądząc z odporności na
jakiekolwiek leczenie była to zadomowiona bakteria szpitalna. Bogu
dziękuję, że mąż mógł mnie odwiedzać, czekałam na te wizyty jak na
zbawienie, licząc minuty.
I zmieniłabym kolejność przymiotników - w szpitalu potrzebny jest
względny spokój i intymność. Co to znaczy "względna intymność"? To
znaczy, że może być naruszana, kiedy tylko personelowi jest tak
wygodnie?
Jeżeli rodzina ma nie przynosić domowych smakołyków, to porcje w
szpitalach nie powinny być głodowe i powinny być dostosowane do
diety - jeść dostawaliśmy mało i nie zawsze mogłam zjeść, bo często
było fabrycznie słodzone - a ze strachu przed złamaniem diety i
dłuższym pobytem w szpitalu dojadałam tylko sucharkami bezcukrowymi.
I dlaczego pielęgniarki przy rannym mierzeniu temperatury mogą mnie
zupełnie wybudzić o piątej zapalając ranne światło i łomocząc
drzwiami, a po południu nie może mnie odwiedzić mąż, bo jeszcze mnie
obudzi? Dlaczego osoba, która mi ewidentnie pomaga, podtrzymując na
duchu, ma się zmywać z podkulonym ogonem, kiedy pojawią się
studenci, dla których jestem pomocą dydaktyczną? I dlaczego nikt
mnie nie spyta, czy tą pomoca dydaktyczną zgadzam się być?
Dewiza House'a, że "leczy się chorobę, a chory tylko w tym
przeszkadza" to miał być żart, a polscy lekarze najwyraźniej biorą
to poważnie.

[babcia47]

Zaspakajanie potrzeb psychicznych ma wpływ na stan zdrowia chorego,
> a "umieranie z tęsknoty" nie jest takie zabawne, jak ci się
wydaje.
a czy sadzisz, ze zapobieganie "umieraniu z tesknoty" dwóch
pacjentek przez przewalanie się przez cały dzień od 8-mej do 22-
giej, naprzemiennie, delegacji rodzinno-sasiedzko-kolezeńskich w
grupach mieszanych: mężczyźni, kobiety, dzieci, po 4-8 osób w kazdej
delegacji wpływa korzystnie na pozostałych pacjentów leżących na
sali po operacjach lub wypadkach?

[asia_i_p]

Czyli podpisujesz się pod pomysłem, żeby odwiedziny ograniczyć do
dwóch godzin dziennie?

[babcia47]

dla tabunów tak..dla osób zajmujacych sie osobami obłoznie chorymi
lub małymi dziecmi z możliwoscia przebywania przez cały dzień..ale
pojedynczo..do mycia itp. mozna poprosic o pomoc pielegniarke, która
i tak będzie szczęśliwa, że ta osoba z rodziny zajmuje sie taką
osobą przez wiekszość dnia..dla osób "chodzących" wydzielić sporą
salę/świetlicę w szpitalu gdzie bedą mogły zejść i spotkac się z
bliskimi, którzy nie moga przyjść w innych godzinach..w ciepłych
porach roku przy kazdym przewaznie szpitalu do dyspozycji dla takich
osób jest park lub ogród przy szpitalu

[figrut]

babcia47 napisała:

> dla tabunów tak..dla osób zajmujacych sie osobami obłoznie chorymi
> lub małymi dziecmi z możliwoscia przebywania przez cały dzień..ale
> pojedynczo..do mycia itp. mozna poprosic o pomoc pielegniarke, która
> i tak będzie szczęśliwa, że ta osoba z rodziny zajmuje sie taką
> osobą przez wiekszość dnia..
Bierzesz pod uwagę przypadki, gdzie w czynnościach pielęgnacyjnych i karmieniu
muszą brać udział minimum dwie osoby ? Nie piszę tu o malutkich, lekkich
dzieciach, a o pacjentach dorosłych w stanie terminalnym.

[sir.vimes]

Nie, babcia nie bierze pod uwagę przypadków gdy dobro chorego wymaga znoszenie
przez innych pacjentów rodziny przy łożu więcej niż 2 h w niedzielę i w środę.

sir.vimes

[ib_k]

> Nie, babcia nie bierze pod uwagę przypadków gdy dobro chorego wymaga znoszenie
> przez innych pacjentów rodziny przy łożu więcej niż 2 h w niedzielę i w środę.


myślę że nie starasz się zrozumieć tego co pisze babcia i inne dziewczyny, nie mamy nic przeciwko osobą opiekującymi się chorym, nawet 24/24 ale POJEDYŃCZO, tzn jedna osoba na raz, protestujemy przeciwko odwiedzinom tabunów ludzi różnej płci, przez cały dzień!

[sir.vimes]

Figrut właśnie pyta o sytuacje gdy potrzebna jest więcej niż jedna osoba. Więc
to chyba nie ja się nie staram zrozumieć...


> myślę że nie starasz się zrozumieć tego co pisze babcia i inne dziewczyny, nie
> mamy nic przeciwko osobą opiekującymi się chorym, nawet 24/24 ale POJEDYŃCZO

[mama_kotula]

Sir.vimes, myślę, że upierasz się dla zasady
"Pojedynczo" to skrót myślowy od "tyle osób, ile jest niezbędne przy pięlęgnacji".
Wszyscy macie rację. Krótko mówiąc - odwiedziny towarzysko piknikowe bardzo
ograniczone, odwiedziny pielęgnacyjne w ilości osób tyle ile jest potrzebne
nieograniczone. Tak gra?

[sir.vimes]

Mediatorka się znalazła;PPP

Upieram się, że nie 2 godziny i nie dwa razy w tygodniu

odwiedziny towarzysko piknikowe bardzo
> ograniczone, odwiedziny pielęgnacyjne w ilości osób tyle ile jest potrzebne
> nieograniczone. Tak gra?

Tak, gra. I telewizorem nie ryczeć.

[mama_kotula]

sir.vimes napisała:

> Mediatorka się znalazła;PPP
A bo wiem z doświadczenia, że w toku dyskusji jak jest 150 postów to się
przydaje spojrzenie z boku.

> Upieram się, że nie 2 godziny i nie dwa razy w tygodniu

Jejku, to obojętnie jak. Porę trudno ustalić. Ale jak nie będzie to w
jakikolwiek sposób czasowo i terminowo uregulowane, to sytuacja będzie taka jaka
jest, czyli bez przerwy będą się tabuny po salach przewalać.
Widzę, co się dzieje na dziecięcym u mojej matki, masakra chwilami jest. W
sezonie grypowym są awantury, bo siostrzyczka nie może braciszka odwiedzić (i
nie ma znaczenia, że siostrzyczka ma 1,5 roku, a braciszek 2 miesiące i obojgu
te odwiedziny gilają), w salach jest tłok i syf, syf, nawet nie bałagan tylko
syf. Nad łóżkiem dziecka niejednokroć siedzi matka, ojciec, i babcia z
dziadkiem, jakby k.wa nie można było się umówić, że przyjdą pojedynczo, nie
rodzina potęgą jest i basta. Dużo by opowiadać.

[sir.vimes]

No, to jasne, ale to inna historia.

Zresztą - w dziecięcym troszkę nie wyobrażam sobie ograniczeń (oprócz ilości
osób - bo przecież mogą wizytować niekoniecznie całą bandą na raz).

Ale jeśli byłyby narzucone godziny , np. 15-17 , to wielu chorych obeszłoby się
bez żadnej wizyty, obiadu i mycia bo rodzina mogłaby nie dać rady dostosować się
do wymogów.

Wiesz, ja tez miałam dzikie akcje szpitalne - łącznie z chorym mężem, który
odwiedzał żonę na położnictwie. i, nieprawda, ja z wcześniakiem, rozumiesz, a tu
mi facet kaszle, charcha itp itd.

Spuścić po schodach, ot co. Co do dzieci w szpitalu - naprawdę nie widziałam
nigdy. Nawet na położniczym rodzeństwo tylko duże (po chyba 15 roku życia)
odwiedzało nowo narodzone.

Ale nie widzę opcji by utrudniać ludziom dostęp do chorego. Za wiele razy byłam
w szpitalu by uznawać to za dobre.

[mama_kotula]

Cytat
> Zresztą - w dziecięcym troszkę nie wyobrażam sobie ograniczeń (oprócz ilości osób - bo przecież mogą wizytować niekoniecznie całą bandą na raz).


Ograniczenie nr 2 - osobom przeziębionym wstęp wzbroniony.
Ograniczenie nr 3 - to już moje osobiste - tylko NAJBLIŻSZA RODZINA, ograniczona do rodziców i dziadków. Na litość, dwulatkowi naprawdę to gila, czy go odwiedzi chrzestna, chrzestny i ulubiona pani sąsiadka.

Póki co, jest sytuacja patowa. Wyjściem byłby odpowiedni system interwencyjny, czyli zapis w regulaminie odnoszący się - tak, tak, do zasad kultury - i jego egzekwowanie. Ochrona w szpitalu ma niestety bardzo ograniczone uprawnienia, może usunąć awanturujące się osoby lub takie, co stwarzają zagrożenie publiczne. Nie będzie wzywać policji do tego, że przy łóżku pani Kowalskiej są 3 koleżanki głośno rozmawiające przez komórkę i komentujące otoczenie.

Właściwie to wyjścia z sytuacji jako takiego nie ma. Ograniczenie odwiedzin powinno być, jak najbardziej, tylko problem, jak to zorganizować logistycznie. Bo, jak sama widzisz, na zwykłą kulturę ludzi nie ma co liczyć, zwłaszcza, kiedy jej brak.

Na patologii ciąży leżałam w sali - tadaaam - 8-osobowej. Możesz to sobie wyobrazić . Do jednej pani z tzw. marginesu przyjeżdzał dzień w dzień mąż z bandą kolegów z kroniki kryminalnej, na sąsiednim łóżku parka przez kilka godzin dziennie uprawiała dziki petting. Mąż jednej pani - przyjezdnej - potrafił siedzieć cały dzień, bo skoro już wydał xxx kasy na pociąg, to szkoda by było na godzinę. Telewizor wył cały dzień, bo banda z kroniki kryminalnej hmmm go zhakowała ;/. W desperacji wiałam do koleżanki na salę obok, gdzie był większy luz, ale zaraz słyszałam "pani P., pani jest pacjentka leżąca, proszę do łóżka wracać".

[sir.vimes]

No weź, a kto odwiedza SĄSIADÓW??? Chyba, ze musi zastąpić rodziców/bliskich w
jakichś czynnościach pielęgnacyjnych.

> Ograniczenie nr 3 - to już moje osobiste - tylko NAJBLIŻSZA RODZINA, ograniczon
> a do rodziców i dziadków. Na litość, dwulatkowi naprawdę to gila, czy go odwied
> zi chrzestna, chrzestny i ulubiona pani sąsiadka.

A co do chorych ludzi odwiedzających - tylko kretyn coś takiego robi. Moim
zdaniem to to samo co jazda po pijaku - taki człowiek jest potencjalnym
mordercą. I już. Odpowiedzialność powinna być taka sama.

Ja też miałam na patologii salę 8 osobową. I właściwie dość podobne klimaty.

[mama_kotula]

Cytat
No weź, a kto odwiedza SĄSIADÓW??? Chyba, ze musi zastąpić rodziców/bliskich w jakichś czynnościach pielęgnacyjnych.

Życia koleżanka Vimes nie zna.
Gdy urodziłam Szymona, przez jeden dzień zwaliły się do mnie 2 sąsiadki, potem jedna "przy okazji, bo akurat odwiedzała teściową w szpitalu", syn sąsiadki (ok, znam go od przedszkola, potem mieliśmy jakis hmm epizod, ale bez przesady, nie jest to powód aby po 6 latach od epizodu odwiedzać mnie w szpitalu), małoletnia córka sąsiadki z koleżanką, matka koleżanki z ogólniaka (taak, też przy okazji). Na drugi dzień poprosiłam oddziałową, aby wpuszczała do mnie wyłącznie rodzinę pt. moja matka i moja siostra.

A - żeby nie było, byłam na 1-osobowej sali, jakby to było na sali wieloosobowej, to bym pewnie wcześniej darła mordę. I tak uważam, że darłam za późno.

[sir.vimes]

przez jeden dzień zwaliły się do mnie 2 sąsiadki, potem
> jedna "przy okazji, bo akurat odwiedzała teściową w szpitalu", syn sąsiadki

Zabiłabym. Tępą siekierą.

[mama_kotula]

Aaa - odwiedziły mnie jeszcze niemal wszystkie pielęgniarki z oddziału
dziecięcego, na którym pracuje moja matka .

Jak leżałam na internie z jedną panią po 70-tce, codziennie była u niej
przynajmniej 3-osobowa delegacja z kółka różańcowego czy jakiejś tam innej
wspólnoty. Sceny komiczne się odgrywały, bo wszystkie panie przygłuche i rozmowy
na zasadzie "jak się macie Bartoszu?" - "mam indyki w koszu", bardzo głośno.

Przez 5 minut takie sceny są komiczne, potem wyłącznie drażnią. Miałam discmana
na szczęście .

[sir.vimes]

Ale to już nie wina pań że głuche;P

Ja raz leżałam z kobietą, która co 10 minut wzywała pielęgniarkę . Spokój był
tylko wtedy gdy przy łożu siedziały córki i konwersowały. Gdybym miała zwyczaj
się modlić, modliłabym się by i na noc zostawały.

Kotula

[jowita771]

Ciesz się, że nabożeństw nie odprawiały, tak tez mogło być. Kumpela leżała
kiedyś w szpitalu i opowiadała, że salę obok była babka - ŚJ. Chodziła i
nawracała zupełnie nie przyjmując do wiadomości odmowy. Ale chyba typ najgorszy,
jaki mógł się trafić - neofitka koło 80-tki.

[babcia47]

> No weź, a kto odwiedza SĄSIADÓW??? Chyba, ze musi zastąpić
rodziców/bliskich w
> jakichś czynnościach pielęgnacyjnych.
pisałam w jednym z pierwszych postów..znakomita część "tabunów" to
byli sąsiedzi

[babcia47]

boszsze, sir.vimes..czy Ty naprawde nie potrafisz czytac ze
zrozumieniem? nie mam nic przeciw JEDNEJ osobie, która "waruje" i
pomaga w opece nad osobą, która tego wymaga, jest obłoznie chora,
niesprawna ruchowo itd. ale do szału doprowadza mnie fakt, ze kazdy
kto sobie przypomni, że ma znajomego, sąsiada, krewnego w szpitalu
może w celach towarzyskich przyjśc do szpitala, czesto w sporej
grupie i przebywać na oddziale bez zadnych ograniczeń dotyczących
ilości przebywajacych osób, godzin odwiedzin (bywało, ze do 22-giej,
a nawet i później), bez kontroli co do zachowania tych osób, często
głosnego i uciążliwego dla innych pacjentów, którzy sa w szpitalu
nie dlatego, ze im sie tak zachciało ale dlatego, ze ich zdrowie a
czasem zycie trzeba ratować????

[sir.vimes]

Babciu. TY nie umiesz czytać ze zrozumieniem. Od początku piszę, ze grupy
odwiedzających i pikniki są niedopuszczalne.

[babcia47]

> Babciu. TY nie umiesz czytać ze zrozumieniem. Od początku piszę,
ze grupy
> odwiedzających i pikniki są niedopuszczalne
..wiec dlaczego oburza Cie propozycja by ograniczyc ich wizyty do
kilku godzin w tygodniu przy zachowaniu pozwolenia na jedno-dwu
osobowe przebywanie osób opiekujacych sie obłoznie chorymi bez
ograniczeń, za zgoda i wiedzą personelu medycznego?
pisząc obłoznie chorymi mam tu również na mysli cięzarne na
patologii, które maja nakaz leżenia plackiem..

[sir.vimes]

Oburza mnie propozycja by ograniczyć wizyty do dwóch godzin w tygodniu i
wybranych dni.

Nie może oburzać mnie propozycja o ograniczeniu wizyt 10 osobowych grup bo jak
najbardziej jestem za niewpuszczaniem tylu osób na raz do chorego (zresztą,
zazwyczaj takiej opcji nie ma, 3 osoby na raz to maksimum z jakim się spotkałam,
w innych sytuacjach wypraszały grupę pielęgniarki lub inne pacjentki).

[babcia47]

> Nie może oburzać mnie propozycja o ograniczeniu wizyt 10 osobowych
grup bo jak
> najbardziej jestem za niewpuszczaniem tylu osób na raz do chorego
(zresztą,
> zazwyczaj takiej opcji nie ma, 3 osoby na raz to maksimum z jakim
się spotkałam , w innych sytuacjach wypraszały grupę pielęgniarki
lub inne pacjentki).
Na oddziale gdzie ja przebywałam pielegniarki były zbyt zapracowane
by kontroliwac ilośc odwiedzających, ich zachowanie i ewentualnie
wypraszać..pacjentki przewaznie zbyt słabe (oddział cho=iryrgiczno-
ortopedyczny)..odgórny zakaz odwiedzania chorych przez tabuny, poza
wyznaczonymi godzinami pozwoliłby ochronie na niewpuszczanie
odwiedzających poza uzgodnionymi przypadkami: osób zajmujacych sie
osobami obłoznie chorymi lub tymi, którzy nie moga odwiedzic w
innych godzinach..ale uzyskali indywidualne zezwolenie po
wyjasnieniu swojej sytuacji..to by sprawiło, ze sytuacja byłaby pod
kontrola a osób przebywajacych poza wyznaczonymi godzinami byłaby
ograniczona ilość..tak było zreszta w czasach obowiązywania tych
restrykcyjnych przepisów!!! zawsze osoba "chodząca", czyli taka
która nie wymaga specjalnie spokoju, lezenia, jest np. na badaniach,
ustawianiu dawek leków itd. mogła spotkac sie z osobami, które
przyszły w innych godzinach niz obowiązujace w przeznaczonej do tego
osobnej sali w szpitalu, w holu lub w przylegajacym do szpitala parku

[babcia47]

> Nie może oburzać mnie propozycja o ograniczeniu wizyt 10 osobowych
grup bo jak
> najbardziej jestem za niewpuszczaniem tylu osób na raz do chorego
(zresztą,
> zazwyczaj takiej opcji nie ma, 3 osoby na raz to maksimum z jakim
się spotkałam
> ,
> w innych sytuacjach wypraszały grupę pielęgniarki lub inne
pacjentki).
>
hmm przez te dwa dni kiedy byłam na oddziale grupy 3-osobowe
zdarzały sie rzadko..zazwyczaj były 4-8 osobowe..a pielegniarki
miały naprewdę dość innej roboty przy zabiegach medycznych i
higienicznych pacjentów leżących po operacji lub na wyciągach ..do
nich o ten stan rzeczy mam najmniej pretensji..one nie sa od tego by
jeszcze pilnowac odwiedzajacych..od tego jest regulamin, wewnetrzne
zarządzenia i osoba przy drzwiach wejsciowych na oddziały szpitalne,
coś w rodzaju recepcji gdzie moga też przebywać ochroniarze..jest
tez telefon, za pomoca którego można wpuscic na
oddział "wyjatkowego" goscia

[attiya]

sir.vimes napisała:

> No, to jasne, ale to inna historia.
>
> Zresztą - w dziecięcym troszkę nie wyobrażam sobie ograniczeń (oprócz ilości
> osób - bo przecież mogą wizytować niekoniecznie całą bandą na raz).
>
> Ale jeśli byłyby narzucone godziny , np. 15-17 , to wielu chorych obeszłoby się
> bez żadnej wizyty, obiadu i mycia bo rodzina mogłaby nie dać rady dostosować si
> ę
> do wymogów.
>
> Wiesz, ja tez miałam dzikie akcje szpitalne - łącznie z chorym mężem, który
> odwiedzał żonę na położnictwie. i, nieprawda, ja z wcześniakiem, rozumiesz, a t
> u
> mi facet kaszle, charcha itp itd.
>
> Spuścić po schodach, ot co. Co do dzieci w szpitalu - naprawdę nie widziałam
> nigdy. Nawet na położniczym rodzeństwo tylko duże (po chyba 15 roku życia)
> odwiedzało nowo narodzone.
>
> Ale nie widzę opcji by utrudniać ludziom dostęp do chorego. Za wiele razy byłam
> w szpitalu by uznawać to za dobre.

a ja widziałam i to nie raz w ubiegłyum roku w szpitalu w Wołominie i momio
tego, że zwróciłam mu uwagę, to facet zasmiał mi sie w twarz i poszedł z tą
dwójką dalej

[babcia47]

> Tak, gra. I telewizorem nie ryczeć.
mi mniej przeszkadzało gdy ktoś sobie cicho zapuscił odcinek
ulubionego serialu po zapytaniu o zgode pozostałych pacjentek niz te
tabuny, głosne rozmowy, co chwila odzywajace sie komórki i głosne
rozmowy prowadzone za ich pomoca, wszedobylscy goscie płci obojga
sprawiajacy, ze nie miałam ani grama intymnosci i ani chwili by
odpocząć, nabierać sił i zdrowieć..zamiast leżeć, jak lekarz
przykazał, musiałam się ewakuowac w inne miejsca by wykonać
niezbedne czynności pielęgnacyjne, higieniczne..i to wszystko z
zawrotami głowy, z niebezpieczeństwem, że padnę zemdlona gdzieś na
korytarzu lub w łazience..to juz nie jest kwestia kultury lub
obyczaju..to jest stwarzanie autentycznych zagrozeń dla pacjenta

babciu ;-)

[attiya]

no wiesz ale wazniejsze niż te twoje zabiegi pielęgnacyjne były wizyty całej
wielopokoleniowej rodziny - w końcu hahaha po to jest szpital....tylko jakby
tych ciągle przeszkadzajacych chorych tak gdzieśby ewakuować...przeszkadzają i
przeszkadzają...a już najbardziej w leczeniu przeszkadzają...

radio i TV

[sir.vimes]

A mi cholernie przeszkadza jak ktoś ryczy TV lub radiem. Utrudnia leczenia,
denerwuje, nie daje spać, irytuje, zmusza do słuchania czegoś czego nie mam
ochoty słuchać.

Ale nie proponuję zakazu radia i TV. Czy pozwolenia na radio i TV przez 2 h
dziennie.

[babcia47]

A mi cholernie przeszkadza jak ktoś ryczy TV lub radiem.
czy Ty umiesz czytac ze zrozumieniem? w tym konkretnym przypadku
telewizor został uruchonmiony za zgodą WSZYSTKICH pacjentek leżących
na sali w tym moją..gdsybyśmy się nie zgodziły telewizor by nie
grał..czepiasz się konkretnej sytuacji, do której doszło za ogólna
zgodą, na ogół telewizor był wyłączony..ale i tak osoba, która
dostała zgodę innych pacjentek nie miała okazji z tego skorzystać
mimo wrzuconej kasy, bo "tabuny", które się pojawiły w międzyczasie
uniemozliwiły to bardzo skutecznie zagłuszając 3x taką ilością
emitowanych decybeli

[sir.vimes]

Swoją drogą, w życiu nie przyszłoby mi do głowy narażać zdrowie i wlec się do
łazienki w celu uczesania gdy nakazano leżeć.

"..zamiast leżeć, jak lekarz
> przykazał, musiałam się ewakuowac w inne miejsca by wykonać
> niezbedne czynności pielęgnacyjne, higieniczne..i to wszystko z
> zawrotami głowy, z niebezpieczeństwem, że padnę zemdlona gdzieś na
> korytarzu lub w łazience."

[babcia47]

> Swoją drogą, w życiu nie przyszłoby mi do głowy narażać zdrowie i
wlec się do
> łazienki w celu uczesania gdy nakazano leżeć.
nie wiem jak Ty ale ja czasem chciałam umyć zęby..a pokazywanie
zapienionej buzi i plucie do umywalki wydaje mi sie mało
estetyczne..leżałam w połowie lata, czasem potrzebowałam zwyczajnie
obmyc się z potu, przy braku zasłonki przy umywalce na sali było to
niewykonalne, przebrac sie w czysta bieliznę i koszule tez musiałam
w miejscu ustronnym a nie na oczach panów rezydujacych przy
sasiednim łóżku.. to ze czułam spory dyskomfort będąc potargana, z
przetłuszczonymi włosami to dodatek..ale dla mnie istotny i
stresogenny..a to zdrowieniu ponoc nie służy

[attiya]

sir.vimes napisała:

> Figrut właśnie pyta o sytuacje gdy potrzebna jest więcej niż jedna osoba. Więc
> to chyba nie ja się nie staram zrozumieć...
>
>
> > myślę że nie starasz się zrozumieć tego co pisze babcia i inne dziewczyny
> , nie
> > mamy nic przeciwko osobą opiekującymi się chorym, nawet 24/24 ale POJEDYŃ
> CZO
jezu....czasem i takie się zdarzają - zrozum, że nie zawsze leżenie w szpitalu
oznacza nieruszanie się przez długi czas....ale ciągle mówimy tu o tabunach
odwiedzających.....nie przeszkadzałoby Ci 20 osób do jednego chorego na sali
6-osobowej? No już nie pisz mi, żeś w szpitalu taka towarzyska jesteś.....pop
swajo a cziort swajo

[sir.vimes]

Nie jestem towarzyska w ogóle.

"No już nie pisz mi, żeś w szpitalu taka towarzyska jesteś....."

A jeżeli chcesz ze mną dyskutować przeczytaj moje posty - i pokaż chociażby
gdzie zachwycam się 20 osobowymi bandami.

[attiya]

bo autorka wątku w kółko i namiętnie pisze przeciw czemu jest a z czym się
zgadza a ty w kółko maglujesz ten temat i maglujesz...
jej postulaty są rozsądne i przemyslane i nie ma tu z czym dyskutowac - rozsądek
w szpitalach przede wszystkim i tyle

[babcia47]

biore pod uwage i opisałam, ze taka sytuacja miała miejsce w czasie
mojego pobytu na tym oddziale, gdzie leżała stara kobieta z
Alzheimerem po operacji wstawienia sztucznego stawu biodrowego, jej
córka była obecna na okragło, od rana do wieczora i ona nam nie
przeszkadzała..do pomocy przy poważniejszych zabiegach (np. mycie,
zmiana pościeli)wołała pielegniarkę, która robiła to z nią chętnie,
bo i tak córka zastępowała ją/je przez wiekszośc dnia przy zabiegach
pielegnacyjnych przy mamie, pilnowała by ta nie wstawała (nie
powinna po operacji a chciała), chodziła, zajmowała sie nią,
rozmawiała, karmiła, poiła, podawała basen itd.

[babcia47]

ps. pielegniarki były bardzo w porządku i bardzo się starały, byłam
pod wrażeniem ich wysiłku, szczególnie, że na tym oddziale większośc
ludzi była unieruchomiona po wypadkach lub operacjach, wymagali bez
przerwy pomocy w podstawowych czynnościach..ich ilośc była wręcz
zbyt mała, ale nigdy nie odmawiały pomocy..gdy trzeba było zaczekac
na ich pomoc wynikało to z tego, ze akurat zajmują się innym
pacjentem a nie tym, ze piją kawkę w dyżurce (choc czasem miałyby
prawo chocby po to by odpocząć)..postawa lekarzy to inna bajka

[figrut]

babcia47 napisała:

> biore pod uwage i opisałam, ze taka sytuacja miała miejsce w czasie
> mojego pobytu na tym oddziale, gdzie leżała stara kobieta z
> Alzheimerem po operacji wstawienia sztucznego stawu biodrowego, jej
> córka była obecna na okragło, od rana do wieczora i ona nam nie
> przeszkadzała..do pomocy przy poważniejszych zabiegach (np. mycie,
> zmiana pościeli)wołała pielegniarkę, która robiła to z nią chętnie,
Widzisz, nie zawsze pielęgniarki robią to chętnie. Bywają pielęgniarki z
powołaniem i bywają cierpiętnice, które przyszły do szpitala, bo w innym miejscu
pracy nie było.
Mój Ojciec leżał kilka dni w hospicjum. Na sali były trzy osoby leżące, które
całkowicie były zdane na innych. Leżał pan któremu poprawiałam pozycję, a do
którego przychodziły dwie osoby na kilkanaście minut. Pan miał tak przesikanego
pampersa, że łóżko było bardzo mocno zamoczone w tym miejscu. Pan nie mógł się
doprosić zmiany pozycji, bo większość pielęgniarek miało już przesyt w pomaganiu
temu człowiekowi. Sama nie dawałam rady aby go podciągnąć na poduszki,
przekręcić na bok, poprawić prześcieradło, zawsze robiliśmy to we dwójkę. Łóżko
obok leżał inny pan. Żona i jeden z synów byli tam przez większość dnia, aby
właśnie coś takiego, co pielęgniarki robiły dwa razy na dobę podczas zabiegów
higienicznych, robić na życzenie chorego. Ojciec też miał przez większą część
dnia dwie osoby przy sobie, bo jedna nie dała by rady. Myślisz, że pielęgniarki
tak chętnie pomagały ? Guzik prawda. Jedne większość czasu przesiadywały w
pokoju pielęgniarek, inne biegały przy pacjentach, ale niestety, ta biegająca
garstka nie dawała rady zająć się wszystkimi.
Na sali pacjentów trzech. Gdyby samotny pan miał rodzinę przy sobie, musiałby
mieć też dwie osoby, które dałyby radę go przewinąć, umyć, poprawić, nakarmić.
Byłoby nas z zewnątrz 6 osób przy trzech łóżkach i wszystkie potrzebne. Tam
osoby z zewnątrz były bardzo pożądane nie tylko przez pielęgniarki, ale też
przez pacjentów z oddziału. Bardzo często było tak, że jak wyszłam na korytarz,
jakiś pacjent wołał mnie z prośbą o poprawienie pozycji, podanie wody i nawet
zawołanie pielęgniarki, bo na dzwonek nie reagowały...
Sprawy pielęgnacyjne można było bardzo łatwo rozwiązać - nikt się nie obrażał,
kiedy na paręnaście minut rodzina pacjenta która chciała basen podać, umyć
wypraszała tych drugich z sali. Wszystko można rozwiązać. To nie jest kwestia
wytycznych odgórnych, a zwyczajnej kultury i zrozumienia. Jakoś dziwne jest, że
na mnie nikt nigdy się nie obraził, kiedy kogoś wypraszałam. Kwestia formy w
jakiej została wypowiedziana prośba ?

[babcia47]

Co to znaczy "względna intymność"? To
> znaczy, że może być naruszana, kiedy tylko personelowi jest tak
> wygodnie?
to znaczy, ze nie jestem wystawiana w stanie delikatnie mówiąc
paskudnym na widok publiczny, że mogę sie zdrzemnąć w ciagu dnia gdy
mój organizm tego wymaga bez obawy, ze iksiński zobaczy moja goła
doopę gdybym sie przypadkiem rozkopała, ze moge w sali, w umywalce
do tego przeznaczonej umyć sie gdy poczuję się nieświeża(od jakiegos
czasu nie ma zasłonek przy umywalkach), ze bede mogłą zmienić
bieliznę, bez wychodzenia z sali gdy jest to niewskazane ze wzgledów
medycznych (chodzenia do kibelka lub łazienki), że nie będę sie
stresować, ze wyglądam jak śmierć na urlopie i ostatni niechluj, bo
własnie jestem po wypadku, zabiegach medycznych, unieruchomiona i
nie moge zadbać o swój wygląd a nawet higienę, bo w sali ciągle
przebywają postronne osoby w tym mężczyźni

[ewa-krystyna]

Babciu,doskonale rozumiem o czym piszesz i sie totalnie z toba zgadzam w
szpitalu jako pacjentka bylam raz- 7 miesiecy temu rodzac corke- i to nie w
Polsce... u nas odwiedzac miala prawo cala dobe jedna osoba wyznaczona przez
rodzaca/poloznice reszta rodziny/znajomych miala wydzielone godziny odwiedzania
i dodatkowo byly zaslony,ktorymi mozna bylo sie "zaslonic" przed wzrokiem innych
- ja z nich skorzystalam... sala byla tylko 4 osobowa + noworodki... bedac po
cesarce,z cewnikiem,pocaca sie jak momps,bo bylo okropnie goraco i wilgotno (
mieszkam w Kanadzie) a klimatyzacja jakby niedzialala, na prawde w tym momencie
nie mialam absolutnie zadnej ochoty na jakiekolwiek odwiedziny poza moim
partnerem nawet w wyznaczonych godzinach.... ledwo sie obronilam przed jego
matki obecnoscia podczas porodu ( u nas mozna rodzic rodzinnie wlacznie z
obecnoscia dzieci) i tego samego dnia po... niestety ona tego nie rozumiala,ze
ja nie chce nikogo w szpitalu!wiem,ze to nie szpitala wina,ale ja nie moglam jej
powiedziec znowu nie,a jakby bylo odgornie,ze nie wolno to by nie miala
wyjscia...ostatecznie w szpitalu bylam tylko 3 doby,wiec chyba mozna tyle
poczekac z odwiedzinami.... gdy przyszla nas odwiedzic zaczela komentowac inna
pacjentke majaca klopoty z karmieniem piersia -mowila do nas,ale wystarczajaco
glosno; krytykowac, choc w jej opinii tylko mi radzila, jak ja mam karmic moje
dziecko,ze je glodze,bo pokarmu jeszcze nie mialam i odmawialam podania butli;
ze na pewno cos z mala jest nietak,bo sie krztusi - urodzila sie przez cc wiec
nie miala szansy stracic wod plodowych z pluc i jakos musialy przeciez "wyjsc",a
to jej musi sie pic chciec,bo ma suche usta ; kilkakrotnie powtarzalam jej ja i
moj partner na zmiane,ze mala lekarz widzial kilka razy i wszystko jest w
porzadku - ale ona wiedziala swoje.... ja nie moglam sie obronic od jej
odwiedzin, byly one dla mnie bardzo stresujace i calkowicie zbedne.... i
zakonczyly w koncu moim wybuchem,co mysle o jej komentarzach....
obok mnie lezala mloda dziewczyna,do ktorej przychodzily tlumy odwiedzajacych z
dziecmi,ktore nie omieszkaly i do mnie zagladac... poza tym jako osoba niepalaca
mam bardzo wyczulony nos na papierosy,a do tej dziewczyny przychodzilo
towarzystwo palace-ona sama tez wychodzila na papierosa i nie tylko- mnie sie
robilo niedobrze od tego smrodu.... ona po porodzie naturalnym,bez nacinania ani
pekania zawodzila wiekszosc czasu i marudzila pielegniarkom jaka jest umierajaca
i narzekala,ze szpital jej nic nie daje dla dziecka-ubran, jedzenia,pieluch....
w miedzyczasie odwiedzila ja pani z Child Services,bowiem jest na obserwacji i
moze stracic prawo do dziecka.... na prawde wizyta jednej osoby lub dwoch na
zmiane chyba by wystarczyla... przy odwiedzajacych nie mozna bylo sie zdrzemnac,
przejscie do toalety przez cala sale na ich oczach bylo dla mnie troche zenujace
majac szpitalna pizame- bylo mi w niej wygodniej- z odkrytym tylkiem,cewnikiem i
kroplowka, podtrzymywana przez pielegniarke.... poza tym mimo napisow,ze toaleta
jest wylacznie dla pacjentek odwiedzajacy z nich korzystali...
jedna lub dwie osoby na zmiane chyba by wystarczyly,tymbardziej,ze zwykle w
szpitalu po porodzie lezy sie dobe - dwie... fakt,ze u mnie pielegniarki byly na
kazde skinienie i zajmowaly sie pacjentkami bez zarzutu jedzenie bylo
ochydne,ale dalo sie przezyc... jedynym dla mnie minusem byly wlasnie
odwiedziny.....

[memphis90]

Mój poród trwał 20h. Miałam tego pecha, że te godziny przypadły akurat na noc.
Ale co tam, młoda jestem, zarwanie jednej nocki krzywdy mi nie zrobi. Cały dzień
niosły mnie hormony, euforia, zmęczenia nie czułam. Przyszła noc- najpierw
płakało jedno dziecko. Potem weszła położna, zapaliła górne światło, żeby zrobić
dziewczynie po cc lewatywę (czemu w nocy- nie mam pojęcia). Następnie ta
dziewczyna poszła zrobić efekt lewatywy- z tym, że nad drzwiami łazienki
zamontowano z niewiadomych powodów przezroczystą szybę, więc dostałam 100W
prosto w twarz (tych pobudek spowodowanych strzałem żarówki w oczy było każdej
nocy kilka, niestety). Potem zmiana kroplówek. Potem zaczęło płakać dziecko
numer dwa. Mama dziecka nr. 1 rozmawiała przez telefon. Puszczała dziecku
pozytywkę (w nocy!!!). Potem zaczęło płakać moje. Między 3-4 moja mała zasnęła,
mogłam więc wreszcie się "wyspać". Do 6 rano, bo wtedy budzono na mierzenie
ciśnień. Potem sprzątanie sal, śniadanie, obchód. Od 11 do 18 odwiedziny. Niby
jest napisane, że odwiedzać mogą 2 osoby. Dla mnie znaczyło to tyle, że
przyszedł maż i siostra, posiedzieli z godzinę i poszli do domu. Dla dziewczyny
na łózku obok znaczyło to tyle, że przychodzą naraz dwie osoby. Więc od 11 do 18
wchodzili dwójkami- babcie, dziadkowie, wujkowie, koleżanki, znów babcie i tak w
kółko. Potem kolacja, kąpiel dzieci... i znów powtórka z rozrywki, czyli
atrakcje nocne. reasumując- pierwszą dobę nie spałam, bo rodziłam, druga doba-
spałam jakieś dwie godziny ( w dzień dospać się nie dało), trzecia noc była
koszmarna, nie miałam siły siedzieć z małą i jej karmić, oczy mi się zamykały na
siedząco, głowa opadała... Trzeciego dnia dostałam wypis, zegnana pielgrzymką
gości kobiety z łózka obok. Koszmar! Nie mam nic przeciwko jednej osobie, choćby
i siedziała cały dzień, ale nie pochody krewnych i pociotków!

[kkokos]

ale bo też to wszystko zależy od ordynatora, jak prowadzi oddział. jak jemu
zależy, to i pielęgniarkom zależy (oczywiście nie mówię tu o szopce pt. "obchód
z ordynatorem" - gdy leżałam po porodzie, odbywał się ten obchód w poniedziałek
rano; kiedy godzinę wcześniej pielęgniarka, która na co dzień miała wszystkie
potrzeby położnic i dzieci gdzieś, latała po pokojach i wrzeszczała na
pacjentki, że bałagan mają na szafkach i ma być wszystko równiutko ułożone, bo
obchód z ordynatorem będzie, a ordynator nie lubi bałaganu! )
wszystko zależy od zarządzania - moja mama leżała na oddziale, gdzie
pielęgniarki nie tylko reagowały na wszystkie prośby szybko, ale jeszcze były
uprzejme. i tam łatwo było też o rozmowę z lekarzem. a na innym oddziale, gdy
siedziałam przy łóżku mamy tyłem do drzwi i nie zauważyłam, że weszła
pielęgniarka z zamiarem zrobienia czegoś tam przy innej pacjentce, usłyszałam
nagle ryk: pani wyjdzie!! nie można zarzucić pielęgniarce, że nie zadbała o
intymność tamtej pacjentki i tutaj pogadać z lekarzem i czegokolwiek się od
niego dowiedzieć było niezmiernie trudno.
zdecydowanie najgorzej było na banacha, kompletna zlewka na wszystko, a
odwiedzający niech sobie wiszą nad tymi chorymi, byle dupy nie zawracali. choć
tu akurat goniono za brak ochraniaczy

na mojej matki ulubionym oddziale - leżała tam w sumie ok. 20 razy w ciągu kilku
lat, musiała polubić - długo nie było wyznaczonych godzin odwiedzin. więc
wszyscy odwiedzali swych chorych o dowolnej porze. wiele razy byłam pytana przez
pielęgniarki lub salowe na korytarzu, do kogo idę (oczywiście po pewnym czasie już mnie znały tak jak moją matkę, ale jedne odchodziły, inne przychodziły). tak samo pytały innych odwiedzających - bo każdy był widoczny. a potem wyznaczono stałe godziny po południu - i w ciągu tych trzech bodaj godzin było jak na
dworcu centralnym. tłum, hałas, nikt nad niczym nie panował, wejść wszędzie mógł
każdy, a pielęgniarki ewidentnie chowały się, by przeczekać.

[emigrantka34]

Bardzo trafnie opisane.
Wlasnie dlatego wyszlam wykonczona po porodzie. Nie samym porodem,
tylko warunkami hospitalizacji, w tym pochodami, wrecz hordami
odwiedzajacych.

[insomnia0]

szczerze mowiąc jak lezałam na ginekologii bardzo mi to przeszkadzało..
Jeden mezczyzna siedział od godz 2 w nocy do ok 9 rano- pozniej wyszeł bo był
obchód i znowu wrócił i siedział do wieczora..

Nie mogłam normalnie wyjsc z łózka. a tu jeszcze wkladki zmieniać podmyc się-
to było dla mnie koszmarem- ta jego obecnosc ciagla.. pozniej dowiedzilam sie,
ze jego kobieta poroniła. Wtedy przeszła mi złość.. tak dalej była to
niedogodnosc..ale bardzo im wspolczułam wiec i moje nastawienie sie zmieniło.

[protozoa]

Sytuacja jeszcze gorąca, chyba sprzed godziny. Wchodzę na sale, zeby porozmawiac
z LEŻĄCĄ pacjentka co do jej dalszego leczenia, sprawa poważna, rokowanie
raczej złe. Sala 3 osobowa, najmniejsza jakie mamy oprócz 2 izolatek.
U sąsiadki pod oknem -2 facetów, u sąsiadki spod drzwi 2 mocno wyperfumowane
damy. W godzinach przedpołudniowych. Konwersacja taka, że słychac ja na
korytarzu. Proszę, aby towarzystwo opuściło salę. Panowie wychodzą panie nie
mają ochoty. Wiecie, że jestem z kategorii cholery więc kategorycznie wypraszam,
prosze tez, zeby chodząca pacjentka równiez wyszła. Rozmowa trudna, pacjentka ze
złym rokowaniem płacze, pyta, wyjasniam to trwa. Co 5 minut ktos usiłuje wejśc
do sali - oczywiście razem z odwiedzającymi.
Jak myslicie jak czuła sie leżąca chora gdy tuz po moim wyjściu do sali spłynęły
3 panie w tym 2 odwiedzające. Czy spotkanie towarzyskie nie mogło poczekać? Czy
pacjentka o złym rokowaniu nie ma prawa do spokoju, do przemysleń, czy musi
słuchac jazgotu albo ogladac współczujące spojrzenia?

[figrut]

Protozoa, nie odnosisz przypadkiem wrażenia, że odwiedzający Cię nie słuchają,
bo najzwyczajniej w świecie nie jesteś sympatyczna ?
"Wiecie, że jestem z kategorii cholery więc kategorycznie wypraszam"
Zmiana tonu nie kosztuje absolutnie nic, za to efekty prośby - prośby, a nie
rozkazu - są o wiele cenniejsze...

[protozoa]

Nie, jesli na oddziale jest jakakolwiek sprawa konfliktowa to najczęściej ja ja
rozwiązuje. Po prostu nie pozwolę wejść sobie na głowę, nie wdaję się w dyskusję.

[azile.oli]

Ponoć lepszy lekarz kompetentny , niż sympatyczny i miły. Jak trzeba
wybierać, to zapewne tak. Ja jednak poznałam też lekarzy będących
znakomitymi fachowcami, którzy potrafili jeszcze przy tym zachowywać
się w tak ujmujący sposób, że wystarczyło ich jedno zdanie,
wypowiedziane tonem prośby, a nie rozkazu, aby odwiedzający opuścili
salę. To samo tyczyło się np położnych. Jedna była uśmiechnięta i
miła, wystarczyło jedno jej słowo i wszyscy wychodzili,
bo ,oczywiście, nie ma sprawy. Natomiast gdy inna wchodziła z
naburmuszoną twarzą i tonem głosu sygnalizowała, kto tu rządzi, to
miało się naprawdę ochotę powiedzieć jej, że życzliwość nic nie
kosztuje.
Żeby nie było: nie jestem zwolenniczką tłumnych odwiedzin w
szpitalach, może nawet ograniczyłabym ich liczbę do np 2 osób, lub
nawet jednej. Leżąc w szpitalu uprzedzałam, żeby odwiedzał mnie
tylko mąż, ewentualnie mama, ale ta druga nie za często. Nie
rozumiem ludzi, którzy muszą odwiedzić w szpitalu sąsiadkę, znajomą,
kuzynkę, jeśli wiem, że najbliższa rodzina ją odwiedza. Powstrzymuję
się od takich wizyt i powstrzymuję też innych (np tłumaczę mamie, że
niekoniecznie musi odwiedzić teściową swojej siostry, bo jest dla
niej obcą osobą), nigdy nie zabierałam do szpitala dzieci.
Uważam, że dla pacjentów chodzących dobrym wyjściem byłaby tzw sala
odwiedzin, ale jej często nie ma w szpitalach. Też uważam, że
dobrze by było, aby pacjentki po porodzie odwiedzał mąż , matka,
siostra, a już niekoniecznie koleżanki i kuzynki. w przypadku sal
wieloosobowych odwiedziny te powinny odbywać się w innym miejscu,
niż sala szpitalna, chyba, że ktoś leży sam. Jednak uważam, że
odwiedziny są potrzebne, ponieważ: w większości przypadków konieczne
jest ''dożywianie'' pacjentów, kobieta po porodzie może potrzebować
wsparcia duchowego ze strony męża, jest huśtawka hormonalna, czasem
jest się w szpitalu kilkanaście dni. Przykro to powiedzieć, ale
pacjentki odwiedzane były lepiej traktowane przez personel medyczny,
niż te, których nikt nie odwiedzał.
Natomiast zgadzam się, że odwiedzający mogą być źródłem skrępowania
dla innych pacjentów. Można to rozwiazać. Np do jednego pacjenta
jedna osoba dziennie ( może siedzieć, ile chce, o ile nie
przeszkadza innym ). Dla reszty osób wyznaczyć odwiedziny w
niedzielę i tyle. Bo rzeczywiście to prawda, że 4-6 osób przy jednym
łóżku na raz to niepotrzebny tłum. Natomiast jeśli współmałżonek,
rodzic, dziecko, czy siostra siedzi przy chorym i się nim opiekuje,
to zapewne pozna szpitalne zwyczaje i sam będzie wiedział, kiedy
wyjść z sali.

[protozoa]

Leżałam w szpitalu 3 razy.
1 raz jako nastolatka - chirurgia - wycięcie wyrostka.Odwiedziny w okreslone
dni, wojskowy dryl i rygor, bo taki szpital. O komórkach nikt wtedy nawet nie
słyszał, na korytarzu 3 automaty typu 'prosze wrzucic monetę". Zaraz po operacji
na 5 minut zaglada do mnie ojciec - lekarz pracujący 2 pietra wyżej.Potem wpada
rano na 5 minut i przed wyjściem z pracy na 15, przynosi lekcje. Żadnych
tabunów, pocitków itd.
2 raz na połoznictwie, urodziłam bliźniaki. Miałam na szczęście pojedynczy
pokój, ale mąż tez nie siedział 24 godziny na dobę. Wpadł po porodzie, wpadł
następnego dnia na kwadrans. Kontaktowalismy sie głównie telefonicznie, komórek
jeszcze nie było.
3 raz tez zaliczyłam chirurgię. Lezałam u siebie! Żadnych odwiedzin oprócz
rutynowych obchodow kolegów. Mąż - pracuje w sąsiedniej klinice- wpadał na 10,
15 minut 2 razy dziennie.
Mój mąz leżał tydzień na ortopedii. Po operacji po złamaniu nogi na nartach.
Opłaciłam pielegniarkę do mycia. Ja wpadałam raz dziennie na moment, synowie
byli chyba 2 razy w czasie całego pobytu.
Mój ojciec kezał w szpitalu, w którym pracuje. Raz stan był powazny, ale tez nie
warowałam przy łózku. Rano wpadałam , juz przebrana w fartuch, czynności
związane z myciem robiła równiez opłacona pielęgniarka. Za drugim razem gdy
wpadałam - tym razem stan lekki - zawsze(!!) pytałam współpacjentów czy nie
przeszkadzam. Co więcej nie naaduzywałam wizyt, ceniłam prawo chorych do spokoju.

[franczii]

Jaki sens ma twoj post? ma czegos dowiesc? ma przekonac, ze w szpitalu mozna
wytrzymac i miec sie swietnie bez kontaktu z najblizsza rodzina? Ma zachecic,
zeby brac przyklad z ciebie i twoich bliskich, ktorzy tez tak jak i ty pracuja w
szpitalu? Ciekawa jestem, czy tak samo bylo z czlonkami twojej rodziny, ktorzy
nie sa zwiazani ze sluzba zdrowia. Czy sugerujesz, ze tak samo komfortowo
powinna sie czuc w szpitalu osoba, ktora ze szpitalem ma do czynienia pierwszy
czy drugi raz w zyciu?

A co do oplaconej pielegniarki, to byla szpitalna, ktora dostala w lape, czy
niezalezna z zewnatrz? Jesli z zewnatrz to jaka roznica dla pozostalych chorych
w sali, czy twojego meza odwiedzalas ty czy inna obca dla nich kobieta?

[babcia47]

..z mojego doswiadczenia (chory ojciec z alzheimerem, w szpitalu
bardzo oddalonym od naszego miejsca zamieszkania, bywałysmy z mama
co 2-3 dni, ja pracowałam, mama sama chora)..mozna opłacić prywatnie
pielegniarkę, by wykonała umówione czynnosci przy chorym, robi to po
zakonczeniu swoich pracowniczych obowiazków lub przychodzi
specjalnie by je wykonać

[babcia47]

ma przekonac, ze w szpitalu mozna
> wytrzymac i miec sie swietnie bez kontaktu z najblizsza rodzina?
na co komu naprawde choremu jest niezbedna obecnośc rodziny przy
łóżku? pomijam dwie sytuacje: gdy chory jest zupełnie nieruchomy i
potrzebuje obsługi przy każdej, najprostrzej czynności i gdy jak
ciężarne na patologii, na podtrzymaniu, w sumie maja tylko zakaz
wstawania, nakaz leżenia plackiem, choc pozatym dobrze sie czują a
dyskomfort wynika z długotrwałego lęku o dziecko, potrzeby wsparcia,
rozrywki itd. Ilekroć byłam w szpitalu z powodu faktycznych
niedomagań wizyty rodziny trwajace ponad pół godziny równiez dla
mnie były męczące..a nawet krępujące i stresujace, bo ileż mozna
opowiadać o swoich dolegliwościach, rokowaniach, zabiegach itd. dla
mnie osobiście lepiej było bym o swoich dolegliwościach myslała jak
najmniej..a w przypadku częstych wizyt rodziny (poza małżem, bo z
nim zawsze były sprawy domowe do uzgodnienia)nie dało się od tego
uciec..i co mi miało dać to, ze mamie po raz kolejny mówiłam, ze nie
wiem nic na temat wyników badań i wysłuchiwanie jak to ona bardzo
sie martwi..mnie to jeszcze bardziej dołowało niz mi pomagało..na
szczęście moja rodzinka odwiedzała mnie pojedynczo lub parami i na
(dosłownie) kilka minut

[babcia47]

twu! głupio zabrzmiało połaczenie ciężarnych na podtrzymaniu z
nakazem leżenia i "faktycznych niedomagań" ..oczywiście ciężarne też
mają faktyczne powody by leżeć i są to faktyczne powody a dochodzi
do tego uzasadniony lęk i potrzeba wsparcia ze strony małża lub
innej osoby z rodziny

protozoa

[kropkacom]

Jesteś świetna (nie mylić ze święta). Dziećmi nie obciążasz społeczeństwa, sobą
i mężem też nie. Jak kiedyś znikniesz nikt nie zauważy. Podsumowując, zawsze w
takich watkach wiem co napiszesz.

[protozoa]

Nie jestem ani święta ani świetna. Staram się tak żyć, aby nie wchodzic na teran
prywatności innych. Wiem, ze trudno to pojąć, bo większość emam twierdzi, że mąż
w szpitalu to norma ( a jesli przeszkadza sąsiadce to juz jej sprawa),
wrzeszczące dzieci musza kochac wszyscy ( a jesli przeszkadza im w czasie np.
jedzenia szczebiot "mama kuuuuuuuuuupęęęęęęęęęęęęę" to są nienormalni) itd itp.
Ja uważam inaczej - tu gdzie zaczyna sie wolność innych ludzi kończy się moja i
odwrotnie. Buntuje się i to zdecydowanie, niesympatycznie, ale dość skutecznie
gdy ktos włazi z butami na moje terytorium.

[kropkacom]

> Staram się tak żyć,

Żyj jak chcesz ale nie propaguj tego na okrągło jako jedynie słusznego sposobu
życia. Starasz się być niewidzialna i ok.

> Wiem, ze trudno to pojąć, bo większość emam twierdzi, że mąż
> w szpitalu to norma ( a jesli przeszkadza sąsiadce to juz jej sprawa),
> wrzeszczące dzieci musza kochac wszyscy ( a jesli przeszkadza im w czasie np.
> jedzenia szczebiot "mama kuuuuuuuuuupęęęęęęęęęęęęę" to są nienormalni) itd itp.

Gdybym miała być w szpitalu kilka dni to bym błogosławiła gdyby ktoś, jakaś
bliska dusza chciała pobyć trochę ze mną. Co nie znaczy że popieram tabuny
rożnych pociotków przesiadujących przy jednym łóżku non stop. Czujesz różnice?
Co do dzieci, to owszem fajnie byłoby żeby z marszu rodziły się dojrzałe i z
nienagannymi manierami. Niestety. Można oczywiście do pełnoletności z dzieciem
nie wychodzić albo tłuc się po placach zabaw. Ja tak nie chce ale ty możesz
oczywiście. Tak się składa że dziecko to też obywatel który ma prawo jeździć na
przykład nieszczęsnym pociągiem i nic ci do tego. Może rozważysz przeprowadzkę
na bezludną wyspę? Podobno jakieś są jeszcze do zasiedlenia.

[esi1]

No cóż - twarda z Ciebie babka protoza
niestety nie każdy taki jest. Kiedy urodziłam swojego synka, wyszły u niego
jakieś problemy i zabrali go na oddział noworodkowy. Ja zostałam na położniczym
- leżałam tam w sumie 12 dni. Czułam się okropnie - szaleństwo hormonów po
porodzie, ogromny strach co się dzieje z moim dzieckiem - pół dnia potrafiłam
przepłakać. I gdyby mój mąż wpadał do mnie tylko na 15 minut, to chyba bym
oszalała. To, że przychodził codziennie i próbowała mnie pocieszyć i rozerwać
przez te 1-2 godziny było dla mnie naprawdę ważne.

[protozoa]

Życie nie jest usłane rózami. Niestety. Każda z nas prędzej czy póxniej spotyka
się z róznego rodzaju przeciwnościami i......nie wariuje. Gdybym nie była
twarda, czasem bezwzględna nie traciła głowy prawdopodobnie całkiem spora grupa
ludzi zamiast cieszyć się życiem/dziecmi/wnukami leżałaby na cmentarzu.
Tę zasadę wpoili mi rodzice, im dziadkowie, dziadkom ich rodzice a my z mężem
naszym synom. Może to kwesta wychowania, może genów. I , zapewniam, ze znacznie
łatwiej życ kiedy człowiek jest zdyscyplinowany, twardy, zorganizowany i nie
rozczula sie ani nad sobą ani nad innymi. Nie oznacza to, że nie trzeba pomagać.
T R Z E B A !!!!!!!!Ale jak widzę biedną kobietkę, która jest taka mala, taka
bezbronna i taka zagubiona to zastanawiam się jak zniesie pierwszy mocniejszy
kopniak od życia. A bez kopniaków nikt z nas przez życie nie przejdzie. Jesli
nie nauczymy się odporności, twardości to tym gorzej dla nas.
I nie pisze tego ze złosliwości. Mam ponad 40 lat, sporo życiowego
doświadczenia. Widziałam ludzi , których spotkało prawdziwe nieszczęście.
Widziałam jak reagowali i jakie były tego późniejsze skutki.
Nie bądźmy mimozami. Bo wtedy XXI wiek będzie wiekiem chorób psychicznych. To
także bez złosliwości.

[kiddy]

Wiesz co? Miej swoje poglądy, żyj jak chcesz. Ale nie obrażaj ludzi,
którzy nie tacy "twardzi" jak ty. Nie chciałabym mieć takiego
lekarza, jak ty. Bo jeszcze ochrzaniłby mnie za moją depresję, czy
rozpacz i ogromny strach podczas pobytu w szpitalu z powodu, który
mógł mnie zabić.
Ty uważasz, że jesteś twarda, a ja uważam, że masz ogromny problem.

[gocha80]

Myślę, że to nie odwiedziny w szpitalu są problemem, a brak warunków do nich.
Ogromna ciasnota na salach, brak parawanów.
Mam porównanie pomiędzy polskim dziecięcym szpitalem klinicznym, a dziecięcym
szpitalem klinicznym w Niemczech. W Polsce na małej sali stoi 5-6 łóżeczek,
nawet na taborety dla jednego z rodziców nie bardzo jest miejsce, na sali
duszno, gorąco, zero klimatyzacji. Podobnie jest np. na oddziale położniczym,
gdzie na jednej sali upycha się 8 kobiet po cesarce.
W Niemczech, sala dwuosobowa, ogromna, łóżka można oddzielić parawanem. Jest
miejsce na wstawienie na noc łóżka dla jednego z rodziców, miejsce na stolik,
krzesła, szafę na rzezcy pacjenta. Przy każdej sali łazienka. Do tego kuchnia i
świetlica. W takich warunkach wizyty gości nie są uciążliwe.

[twix52]

Gdy leżałam w szpitalu na patologii ciąży a potem na położnictwie odwiedzający
nie mogli wchodzić na salę chorych. Położna wołała osobę do której przyszli
odwiedzający. Na korytarzu były stoliki i krzesła można było posiedzieć i
porozmawiać. Na sali pooperacyjnej nie było odwiedzin. Gdy leżałam z synem w
szpitalu dziecięcym odwiedziny odbywały się w świetlicy, od sali chorych
odwiedzający nie mógł wejść.

[rotera]

leżałam kilkakrotnie, uziemiona w łóżku totalnie

nie wspominam źle odwiedzających, wspominam źle WSPÓŁTOWARZYSZY,
personel medyczny.

współtowarzyszki- TV na maxa, mózg rozsadza, ale pani miała
niedosłuch poważny, a aparaty leżały na szafce, bo niewygodne
smierduchy- i to głównie chodzące, bo kąpiel raz w tyg, przecież tu
leży i się nie poci
fleje- żarcie od rodziny przynoszone tonami, konsumowane, ale żeby
opakowania wyrzucić, talerzyk opłukać, sztućce, skórke po obranym
jabłku czy bananie czy mandarynce wyrzucić...nie
żarłoki- jak wyżej, plus rybka, bigosik domowy a potem fetor! bąki i
wypróżnianie tegoż na basen
tasiemce - opowieści o rodzinie, ciotce, pociotce, sąsiadce jej
gachu itp
chore - pani droga bo ja taka chora jestem...(nie to co reszta,
która przyszła do szpitala, żeby tego słuchać)

personel - noc prywatna po operacji...kasa wzięta, ani widu ani
słychy, dzwonek też nic, rano rzucona gąbka do michy - pani się myje
(z paraliżem)
salowa - cewnik się przelewa, chlupie na korytarzu, a ona kładzie
drewniaki przechodzi po tym zostawiając reszte....
pościel - niezadowolenie że się pobrudziła - po porodzie, po
operacji obrzygana krwią...wiącha co ja sobie myśle....


z wszystkiego co leżałam
pozdrawiam panią współtowarzyszkę z pierwszej cesarki i jej
odwiedzającego męża z 4 letnim synkiem
pozdrawiam dziewczyny i ich dzieci i odwiedzających mężów z resztą
potomstwa
towarzystwo piersza klasa! oby takich więcej, kultura osobista z
najwyższej półki!
z ostatniej operacji 5 dziewczyn i ich rodziny, śmierducha
i 'chorej' nie pozdrawiam

[agatracz1978]

Ja osobiście leżąc w szpitalu i nudząc się cały dzień czekałam na odwiedziny
kogoś z rodzinki. Starali się przybywać w małych ilościach i oczywiście bez
krzyków, głośnego śmiechu itp. Ponieważ mogłam chodzić zabierałam ich na
korytarz. Ale ich wsparcie było dla mnie nieocenione. Nie wyobrażam sobie, żeby
ktoś zabronił im przychodzić. Zwłaszcza, że do każdej z pacjentek ktoś
przychodził. Oczywiście nie w chwili zabiegów, zastrzyków itp. Wtedy
pielęgniarka prosiła o opuszczenie sali (jeżeli akurat ktoś tam przebywał). Inna
sytuacja kiedy odwiedzamy osobę leżącą - wtedy konieczne jest siedzenie na sali,
ale myślę że też nie ma problemu z tym żeby z niej wyjść na chwilkę na grzeczną
prośbę sąsiadki, która chce sobie np poprawić łóżko czy wyjść do łazienki itp.
Nikt nie jest chyba jakimś gburem, który powie "nie bo nie muszę". Ważna jest
kultura odwiedzających a nie ograniczenia (choć moim zdaniem odwiedziny powinny
być np od 14 zakładając że do południa zazwyczaj odbywa się obchód, badania
itp). A co do wyglądu chorego - jeżeli jest na tyle zdrowy żeby się przejmować
tłustymi włosami to niech je umyje a skoro jest poważnie chora to myślę, że
wygląd będzie dla niej najmniej ważny. Zwłaszcza, że idziemy tam odwiedzić
swoich krewnych a nie oglądać osoby leżące obok.

[babcia47]

> Ja osobiście leżąc w szpitalu i nudząc się cały dzień czekałam na
odwiedziny
> kogoś z rodzinki
a skoro jest poważnie chora to myślę, że
> wygląd będzie dla niej najmniej ważny. Zwłaszcza, że idziemy tam
odwiedzić
> swoich krewnych a nie oglądać osoby leżące obok.
jak rozumiem byłaś w szpitalu z powodu problemów medycznych a nie
dla ratowania zdrowia lub zycia..punkt widzenia zmienia sie w
zależności od..pozycji leżenia.. odwiedzajacy w odróżnieniu od
pacjentów maja wybór..i nie wmawiaj mi że osoba chora czy starsza
nie czuje zazenowania swoim wyglądem..i że to dodatkowo nie pogłębia
uczucia bezradności..bo nie tylko nie moze o siebie zadbać, jest
wystawiona na widok publiczny to najczęściej nie ma siły by coś z
tym zrobic..lub odwagi by pogonić tabuny z sali gdzie leży..a
pielegniarki albo maja i tak od zabicia roboty albo uznają, ze
pacjenci mają załatwić to między sobą..pacjent po operacji z góry
stoi na przegranej pozycji..i tak bogiem a prawdą gdy byłam naprawdę
chora, to bardziej mi zależało na odpoczynku i snie niz
odwiedzinach, które były dla mnie po prostu męczące, szczególnie gdy
przychodziło więcej niz jedna osoba, gdy byłam "na chodzie"
zabierałam odwiedzajacych do sali telewizyjnej (świetlicy dla
pacjentów), do holu gdzie były ławeczki i stoliki lub do parku przy
szpitalu, na ławkę..a na nudę prosiłam o przyniesienie książek lub
korzystałam z szpitalnej biblioteki

[rotera]

> jak rozumiem byłaś w szpitalu z powodu problemów medycznych a nie
> dla ratowania zdrowia lub zycia..punkt widzenia zmienia sie w
> zależności od..pozycji leżenia.. >

generalnie małą różnice widze w tym stwierdzeniu
byłam kilkakrotnie w szpitalu
jako pacjent (w tym kilkakrotne zagrożenia życia - taka choroba,
całkowite leżenie, w tym ograniczona władza w rękach), odwiedzający
wyjdą, śmierduchy i cała reszta zostają niestety.

jako matka pacjenta - 2 latka
nadal nie widze problemu w odwiedzających, problem w innych
pacjentach tak,
jeśli coś przeszkadza to inny 2 latek który płacze całą noc i jego
bezmyślnna mama, która rozwala dupe na łóżku i śpi bo
zmęczona...całe szczęście w sali obok, w naszej sali matki nosiły,
zabawiały dzieci i pilnowały żeby jedno drugiemu nie przeszkadzało w
dochodzeniu po narkozie.


<i nie wmawiaj mi że osoba chora czy starsza
> nie czuje zazenowania swoim wyglądem..>

a to co napisałaś to poprostu śmieszne...
gów...obchodziły mnie moje tłuste włosy itp. cieszyłam się że żyje,
że wybudziłam się z narkozy, że odzyskuje władze w rękach i w
nogach, że zobacze swoje dzieci....

jeśli Ciebie obchodziły takie rzeczy widocznie 'umierająca' nie
byłaś z całym szacunkiem!

[babcia47]

> jeśli Ciebie obchodziły takie rzeczy widocznie 'umierająca' nie
> byłaś z całym szacunkiem!
w pewnym momencie juz nie umierajaca ale jeszcze bezradna na tyle,
by sama sobie jeszcze nie poradzić a na tyle świadoma, że oglądanie
mnie w takim stanie przez obce osoby (niestety często znajome osoby,
w tym mężczyzn)sprawiało mi przykrość..fakt, że potem zamiast leżeć
plackiem (jak miałam zalecone) lub większość zabiegów higienicznych,
kosmetycznych, przebieranie itd wykonywac na sali, gdzie jest po to
umywalka i lustro musiałam wędrowac po całym oddziale z możliwością,
że padnę zemdlona gdzieś w łazience i nikt mnie godzinami nie
znajdzie..jeżeli akurat nikt tam nie zajrzy
To co napisałaś o współpacjentach jest tyle prawdziwe co często
niesprawiedliwie a z drugiej strony nie do uniknięcia..chore osoby
nie pachną jak fiołki, jak trafi się wyjatkowy brudas, to mozna
poprosić pielegniarkę o interwencję..gdy pacjent z powodu choroby
wydziela nieprzyjemne wonie niestety mozna mieć tez pretensje do
pielęgniarek, że nie dbają lub do Pana Boga, ze zesłał nam takie
towarzystwo, gdy zapachy nie do unikniecia..szpital to nie kurort i
nie kawiarnia..co do mamusi śpiącej w sali obok gdy dziecko wyje..to
gdzie były pielęgniarki? nie wiem jakie są teraz warunki przebywania
mam na oddziale, też byłam z małym dzieckiem..ale ja byłam
(teoretycznie)do pomocy i by dziecko oddzielone od mamy nie przezyło
dodatkowego stresu związanego z oddzieleniem od mamy, głównymi
opekunkami były pielegniarki i ja musiałam wykonywać ich
polecenia..dziwne, ze żadna sie nie zainteresowała dzieckiem
płaczacym w nocy..a gdyby mamy z dzieckiem nie było to mogłoby
płakać do rana? Gdy ja byłam z młodym w szpitalu leżał 2-latek, do
którego nikt nie przychodził i nawet nie utrzymywał kontaktu z
szpitalem a był juz do wypisu. Pielegniarki zostawiały mu jedzenie
na stole licząc, że małego nakarmia pacjentki..a te nie zawsze miały
na to ochotę i siły (chirurgia, pokój kobiecy gdzie stały tez
łóżeczka dla małych dzieci po operacjach) ja karmiłam swoje dziecko,
miałam z tym problemy, trwało długo, pacjentki jadły same puki
ciepłe..i po godzinie ktoś zauważał, ze ten mały nie został
nakarmiony a jego tależ stoi na stoliku.. pielegniarki miały go
gdzieś, nikt sie nim nie zajmował całymi dniami, dałam mu troche
zabawek mojego dziecka ale nie umiał sie nimi bawic, troche się nim
zajmowałam, ale byłam tam dla własnego dziecka a nie innego i ono
pochłaniało wiekszość mojego czasu i energii..pielegniarki
ewentualnie próbowały go po interwencji pacjentek nakarmic tym
zimnym jedzeniem..na szczęście ta historia jest sprzed ćwierćwiecza

[rotera]

<chore osoby nie pachną jak fiołki, jak trafi się wyjatkowy brudas,
to mozna poprosić pielegniarkę o interwencję..gdy pacjent z powodu
choroby wydziela nieprzyjemne wonie niestety mozna mieć tez
pretensje do pielęgniarek, że nie dbają lub do Pana Boga, ze zesłał
nam takie towarzystwo, gdy zapachy nie do unikniecia..szpital to nie
kurort i nie kawiarnia..>


tłumaczenie lekko z bani,
opisywane Panie 'brudasy' nie były osobami leżącymi, nie były do
operacji ani po operacji a do diagnostyki, łazienka była na sali....
pielęgniarki....czytałaś opis nocy prywatnej...no to jak uważasz na
tym tle wyglądała 'państwowa'?
a nawet gdyby...jak zmusić 30 paroletnią kobiete do prysznica? siłą?
sugestie nie pomagały...
ja zmusić 50 letnią panią leżącą po operacji, pionizacja następnego
dnia, żeby nie żarła bigosu bo musi go wydalić, jak ją zmusić żeby
poczekała jednen dzień z tym bigosem jak już będzie chodzić...
ja niestety miałam w perspektywie miesiąc leżenia i nie mogłam wyjść
a otwarte okna nie pomagały
ja o miske z wodą się dokrzyczałam codziennie rano, o podmycie
też... i do głowy by mi nie pszyszło jeść coś ponad i narażać innych
na dodatkowe odory z mojego basenu.

no ale czemu się dziwić...tu na forum w wątku o myciu dzieci
wszyscy, pomijając 2 osoby, uważają za fanaberie i udziwnienie
codzienny poranny i wieczorny prysznic dla 2 latka
i pytam co w tym dziwnego? a nawyki potem wychodzą po latach...zęby
umyła i starczy!


pytasz o tego dwulatka...majaczył/przedstawiało mu się po narkozie,
fizycznie nic mu nie było, chciał do domu, chciał swojego misia,
chcial inną podusie...po to tam ta matka była! no ale ona wolała
spać..., interweniowała i pielegniarka i mamy z sąsiednich sal, że
nie wspomne o ich sali.


<jeszcze bezradna na tyle, by sama sobie jeszcze nie poradzić a na
tyle świadoma, że oglądanie mnie w takim stanie przez obce osoby
(niestety często znajome osoby, w tym mężczyzn)sprawiało mi
przykrość..>

a nie wiem jak to nazwać, napisać...
dame rżniesz i nikt Cię w papilotach w szpitalu nie może zobaczyć bo
zepsuje Ci to wizerunek/opinie w mieście?

nikt nie oczekuje wyprasowanego wyglądu z pełnym makeup u pacjent w
szpitalu
tak jak pisałam....widocznie aż tak chora nie byłaś, że zwracałaś
uwage na takie błahostki i pozerstwo

<musiałam wędrowac po całym oddziale z możliwością,
> że padnę zemdlona gdzieś w łazience i nikt mnie godzinami nie
> znajdzie..jeżeli akurat nikt tam nie zajrzy>

podstawowa zasada - umawiasz się z pacjentką obok, ide do tej i do
tej łazienki jakbym nie wróciła za x min, niech Pani sprawdzi


ja niestety nie skończyłam z operacjami i jeszcze czeka mnie kolejna
oby w lepszym towarzystwie

[babcia47]

no cóż bywa, że człowiek trafi na pacjenta, lub mamę opiekującą się
dzieckiem na oddziale niechluja i ja bym też mogłą opisać podobne
przypadki, przeszkadzające, uciązliwe, ale nie to jest tematem
wątku, bo ten dotyczy braku jakiejkolwiek kontroli nad ilością
odwiedzajacych, o kazdej porze dnia a czesto i nocy, braku
intymnosci, warunków do "chorowania" i zdrowienia dla osób
przebywajacych w szpitalu z jakiegoś, jak sadzę, poważnego powodu a
nie na "wywczasach"
> a nie wiem jak to nazwać, napisać...
> dame rżniesz i nikt Cię w papilotach w szpitalu nie może zobaczyć
bo
> zepsuje Ci to wizerunek/opinie w mieście?
możesz to nazwać rżnieciem damy ale ja nawet rodzinie nie pokazuje
sie w stanie niechlujnym a przynajmniej staram się im tego
oszczędzać, zabiegi higieniczne lub kosmetyczne wole wykonywać na
osobności (papilotów nie kręcę, z wałkami nie chodzę), śmieci do
śmietnika pod domem nie
wyniosę, na ogródek nie wyjde jeżeli nie mam umytych włosów, a to
muszę robić codziennie, bo inaczej wygladał jak chochoł, takie mam
włosy, że po obudzeniu mam fryzurę typu "piorun uderzył w rabarbar",
po dwóch dniach tłuszcz z włosów kapie..taka moja uroda..i
pokazywanie sie komukolwiek w takim stanie dla mnie nie jest
przyjemnościa bo wtedy czuje sie brudna, niechlujna i
smierdząca..masz pretensję do współpacjentek, ze nie dbały o swoja
higienę..dziwisz się, ze dla kogoś taki stan jest przykrością a tym
bardziej nie chce być w nim ogladany???..pozatym tak sie składa, że
moje ostatnie zawody były powiazane w pewien sposób z koniecznoscią
utrzymania szczególnie korzystnego, zadbanego wyglądu..fakt, że moi
klienci mnie ogladali w stanie "odmiennym" był dla mnie dodatkowo
przykry, kłopotliwy i przeszkadzał potem w wykonywaniu czynności
zawodowych (niestety też) ale niezależnie od tego do oglądania mnie
w takim stanie nie mam ochoty dopuszczac każdego..równie dobrze
mozna by łóżko chorego postawić na głównym skrzyzowaniu w
mieście..ciekawe czy chciałabyś byc tym chorym..pozatym ja mieszkam
w stosunkowo niewielkim miescie i niestety spora liczba
odwiedzajacych znała mnie stąd lub z skądinąd..może gdyby to byli
ludzie dla mnie zupełnie nieznajomi, to bardziej by mi to "wisiało"
w jakim stanie mnie oglądają
> podstawowa zasada - umawiasz się z pacjentką obok, ide do tej i do
> tej łazienki jakbym nie wróciła za x min, niech Pani sprawdzi
która miałam poprosić? tą z Alzheimerem, którąś z tych po otwartych
złamaniach, po złamaniu miednicy, leżących na wyciągu, tą po upadku
z połamanymi obiema rękami czy tą, która jeszcze nie wstawała po
operacji i sama nie wiedziała na jakim świecie przebywa?..na sali
działał jeden dzwonek do dyzurki, przy łóżku babci z alzheimerem..w
dyzurce pielegniarek nie było i tak bo miały za duzo roboty przy
pacjentach, było ich wręcz za mało i wszędzie je mozna było znaleźć
tylko nie tam

[rotera]

<ale ja nawet rodzinie nie pokazuje>

widzisz inne pokolenie, inne myślenie/zwyczje/wstydliwość...

mój mąż szwy z pleców mi wyjmował, rane czyścił, po porodzie
prześcieradło z krwi spierał, wymiociny dzieci i rozwolnienia też
a normalnych warunkach na liście zakupów ma wpisane podpaski i
tampony


< śmieci do śmietnika pod domem nie wyniosę, na ogródek nie wyjde
jeżeli nie mam umytych, a to muszę robić codziennie, bo inaczej
wygladał jak chochoł, takie mam włosy, że po obudzeniu mam fryzurę
typu "piorun uderzył w rabarbar", po dwóch dniach tłuszcz z włosów
kapie..taka moja uroda..i pokazywanie sie komukolwiek w takim
stanie dla mnie nie jest >

też inaczej, choć włosy mamy takie same....w domku mieszkam, polara
z kapturem narzucan, pierwsza rzecz ze śmieciami lece, godz
pucowania domu, potem robie się na tip top

<..dziwisz się, ze dla kogoś taki stan jest przykrością a tym
> bardziej nie chce być w nim ogladany???..>

nie dziwie się, Ty jednak uderzyłaś w patetyczne tony zagrożenia
życia żeby podkreślić sytuacje, a ja Ci mówie że będąc w takiej
sytuacji niejednokrotnie ostatnią rzeczą o jakiej myślałam był mój
wygląd...przepraszam, jak się żegnałam z dziećmi przed operacją
wygląd był ważny- UŚMIECH i zaciśnięte zęby do granic możliwości
żeby ich nie wystraszyć i nie myśleć co jesli...nie myśleć jak
ewentualnie zapamiętają mame mając 5 i 2,5.

więc nie uderzaj w melodramaty, wygląd i zagrożenie życia....
doszczętnie mnie to wpieniło


zgodze się że wygląd może być krępujący...gdybyś jednak miała
zagrożenie życia i głowe z rabarbaru nie pokazałabyś się rodzinie?
nie...to było pytanie czysto retoryczne.




> przyjemnościa bo wtedy czuje sie brudna, niechlujna i
> smierdząca.

[babcia47]

> nie...to było pytanie czysto retoryczne.
też tak sadzę, bo czym innym jest pokazywanie sie w takim stanie
rodzinie (można liczyc na wiekszą wyrozumiałość) niz znajomym,
postronnym osobom..a w sumie nawet nieznajomym jezeli jest szansa
kiedyś je jeszcze spotkać w innych okolicznosciach, musze sprawdzić,
ale chyba nie pisałam o swoim zagrożeniu życia co Cie tak
bardzo "wpeniło"(raczej innych osób, które przebywały równiez na tej
sali) ja miałam dyskomfort bo powinna byłam być po wypadku "leżąca",
a z racji odwiedzajacych stałam się "chodzacą" wbrew swojej woli i
zaleceniom lekarskim, po wstrzasie mózgu, uszkodzeniu kregów
szyjnych, z dyskopatią szyjnego odcinka kregosłupa, zawrotami głowy,
napadowymi wymiotami, poza całkowita moją kontrolą, podwójnym
widzeniem itd., co gorsza ze skutkiem dla postępów w
leczeniu..ostatecznym skutkiem było wypisanie sie ze szpitala na
własna prośbe bo nie widziałam szans na leczenie i wyleczenie w
takich warunkach. Fakt, ze byłam wystawiona "na widok publiczny" był
dla mnie dodatkową "torturą", psychocznym dyskomfortem, który nie
sprzyjał rekonwalescencji.. to co pisałam od początku.. najgorsze
było to, ze nie miałaam szansy odpocząć w takich warunkach, nie
miałam gdzie sie "schować" ze swoimi dolegliwosciami, zdrzemnąć
nawet po przyjeciu stosownych leków, rozluźnić, bo w sali na okrągło
znajdowało sie co najmniej kilka osób, które zachowywało się tak
jakby były na pikniku, rozpoznajace mnie, zagadujące i
przeszkadzające mi w odpoczynku..w innej sytuacji może by mnie
cieszył fakt, ze przez tyle osób jestem znana i rozpoznawana..ale
nie w tym przypadku
> też inaczej, choć włosy mamy takie same....w domku mieszkam,
polara
> z kapturem narzucan, pierwsza rzecz ze śmieciami lece, godz
> pucowania domu, potem robie się na tip top
każdy ma swoje przyzwyczajenia i priorytety..ja pierwsze co robią
rano to wpadam pod prysznic..potem smigam po chałupie i na zewnątrz

[rotera]

<po wstrzasie mózgu, uszkodzeniu kregów szyjnych, z dyskopatią
szyjnego odcinka kregosłupa, zawrotami głowy, napadowymi wymiotami,
poza całkowita moją kontrolą, podwójnym widzeniem itd.,>

no i widzisz....jednak podpadasz pod kategorie 'pani bo ja taka
chora jestem'....
opisywane przez Ciebie doleglewości wyglądają dla postronnej osoby
strasznie poważnie...dla wtajemniczonej uszkodzenie kręgów szyjnych
i dyskopatia to jendo i to samo, nie da się mieć jednego bez
drugiego, torebki jądra miażdzystego wypadają przy uszkodzeniach
kręgów powodując dyskopatie,
wtrząsu mózgu nie można mieć, a wstrząśnienie...a konsekwencją tego
są <'zawrotamy głowy, napadowymi wymiotami, poza całkowita moją
kontrolą, podwójnym widzeniem itd.,>'

więc zamiast dwóch linijek
dyskopatia odcinka szyjnego L1, i wstrząśnienie mózgu


a wyobraź sobie są gorsze rzeczy i te opisane przez Ciebie nie
podpadają u mnie pod kategorie zagrożenia życia,

dyskopatie szyjną ktorą można operować - wykonać fenestrację
poziomu, naciąć pierścień włóknisty, usunąć jądra
miażdzyste,wstawiając sztuczne kręgi, miesiąc w kołnierzu, pół roku
bez podnoszenia rąk powyżej głowy i tyle.

pikuś w porównianiu z uszkodzeniem rdzenia, zajętym zachyłek
bocznym i korzeniem w kanale...i całą resztą

tak jak matka dwulatka, zmęczona była, ja z częściowym/postępującym
paraliżem nie byłam....nie przyszłoby mi do głowy być, garść leków
zastrzyki pokryjomu w łazience, spanie na krześle....

<ja miałam dyskomfort bo powinna byłam być po wypadku "leżąca",
> a z racji odwiedzajacych stałam się "chodzacą" wbrew swojej woli i
> zaleceniom lekarskim>

widzisz ja byłam 'chodząca' dla własnego dziecka, Ty dla kosmetyki...

<w innej sytuacji może by mnie cieszył fakt, ze przez tyle osób
jestem znana i rozpoznawana..ale nie w tym przypadku>

a nie pomyślałaś, że tak chętnie na Ciebie patrzyli bo ze zdziwiem
otkryli Twoje ludzkie oblicze, zobaczyli że też masz worki pod
oczami i tłuste włosy a nie jesteś dopracowanym
nadczłowiekiem...niewątpiwie sprawiało im to satysfakcje, a Ty nie
mogłaś się po raz pierwszy schować za wypracowanym wizerunkiem i
stąd ta burza w szklance wody.

[ewa-krystyna]

Rotera,
czy tak trudno zrozumiec,ze sa rozni ludzie i maja rozne potrzeby?
to,ze tobie nie przeszkadzaja opisane sytuacje nie oznacza,ze innym nie musza...
to,ze tobie nie zalezy jak wygladasz i kto cie oglada nawet chora nie znaczy,ze
inni musza byc tacy... to,ze ty siedzisz przy dziecku i masz na to sile,to nie
znaczy,ze wszystkie kobiety potrafia,niektore musza jednak czasem sie zdrzemnac
i ze zmeczenia nie slysza a nawet jesli slysza to potrzebuja kilku minut dla
siebie do zregenerowania sil.... nigdy by mi nie przyszlo do glowy krytykowac
matke,ktora jest tak zmeczona chorym dzieckiem,ze usnela i pozwolila dziecku
troche poplakac....moze ja bym inaczej sobie zorganizowala opieke ale nie kazdy
ma takie mozliwosci...
i przestan licytowac sie z Babcia,ktora z was byla bardziej chora,bo kazda byla
w szpitalu z jakiegos powodu a nie dla widzimisie i to co dla ciebie jest niczym
dla niej juz niekoniecznie
i doczytaj wreszcie,ze Babcia nigdzie nie napisala,ze chce zakazu odwiedzin
wszystkich - ona podkresla i to niejednokrotnie,ze POJEDYNCZE OSOBY ( JEDNA LUB
NAWET DWIE JESLI JEST TAKA POTRZEBA w co osobiscie watpie,bo zawsze mozna
zazadac pomocy pielegniarki czy salowej) SA WEDLUG NIEJ OK I NIE MA NIC PRZECIW
NIM,JEJ TYLKO CHODZI O OGRANICZENIE ODWIEDZIN INNYCH CZLONKOW
RODZINY/SASIADOW/DZIECI do stalych godzin i dni.... czy to tak trudno zrozumiec?
jesli juz ktos chce koniecznie zeby go odwiedzali wyzej wymienieni to niech
wlasnie beda ustalone godziny ( 1-3 chyba wystarcza) i dni,w ktorych to
nastapi.... wybacz,ale mnie tez byloby nie w smak lezec na sali,w ktorej od
switu do nocy przewijaja sie rozne osoby,ktorych nie znam a nawet znam,a ja leze
obloznie chora czy dochodze do siebie po operacji...

[rotera]

Ewa-krystyna

po pierwsze bardzo prosze nie nadużywaja Caps

po drugie doczytaj prosze kwestie sporu...
ja nie zarzucam Babci że nie miała prawa czuć się niekomfortowo, nie
zarzucam jej że nie mogła się czuć źle, czy że była chora

zarzucam
-niepotrzebne, patetycznie użyte sformuowanie 'zagrożenie życia',
użyła go by dowieść swojej racji, by podkreślić dramaturgie, dlatego
że zabrakło jej innych argumentów w dyskusji z moją poprzedniczką

ta dyskusja o to, że sformuowanie 'zagrożenia' moi zdaniem ma się
nijak do jej sytuacji, o to że są ludzie bardziej chorzy niż ona i
nie wyjeżdżają z takimi słowami....
uważam, że jej schorzenia i użyte stwierdzenie 'zagrożenie życia'
może dotknąć/urazić ludzi pod respiratorami, z nieodwracalnymi
urazami z chorobami w których walczy się o każdy ruch czy oddech.

Babcia ani razu razu nie przyznała - zagalopowałam się

ja się z nią nie licytuje, nie podałam nigdzie swojej choroby, bo
nie w tym rzecz, ja zbijam jej dramatyczne opisy schorzeń, i
podkreślam, że użyte z braku argumentów 'zagrożenie życia' było
nadużyciem, nieporozumieniem w stosunku do masy osób które są w
takiej sytuacji.


<i doczytaj wreszcie,ze Babcia nigdzie nie napisala,ze chce zakazu
odwiedzin wszystkich - ona podkresla i to niejednokrotnie,ze
POJEDYNCZE OSOBY >

Ty też doczytaj prosze, ja też nigdzie tego nie napisałam, i nie o
to się spieramy

gdziś Ci dzwoni, ale nie w tym kościele...
tytuł postu Cię nie zasugerował?

[babcia47]

"ale do szału doprowadza mnie fakt, ze kazdy
kto sobie przypomni, że ma znajomego, sąsiada, krewnego w szpitalu
może w celach towarzyskich przyjśc do szpitala, czesto w sporej
grupie i przebywać na oddziale bez zadnych ograniczeń dotyczących
ilości przebywajacych osób, godzin odwiedzin (bywało, ze do 22-giej,
a nawet i później), bez kontroli co do zachowania tych osób, często
głosnego i uciążliwego dla innych pacjentów, którzy sa w szpitalu
nie dlatego, ze im sie tak zachciało ale dlatego, ze ich zdrowie a
czasem zycie trzeba ratować????"
..no to sobie zadałam trud poczytania wątku i poszukania gdzie to ja
tak "uderzyłam w patetyczny ton"..przypominam, ze leżałam na
oddziale chirurgiczno-ortopedycznym, gdzie inne pacjentki były w
duzo gorszym stanie po wypadkach lub po operacjach RATUJĄCYCH ŻYCIE
..co do Twojego "profesjonalnego wywodu" na temat moich
dolegliwości, to po pierwsze nie zamierzałam tu nikogo epatpwać moim
stanem zdrowia w tamtym momencie..a uszkodzenie kregów szyjnych było
jednym ze skutków wypadku..wstrzaśnienie mózgu było wynikiem
uderzenia głową w boczną szybę, uszkodzenie kregów również wynikiem
tego uderzenia a raczej niekontrolowanego wahniecia się głowy w
czasie uderzenia samochodu o przeszkodę..dziwnie nikt z lekarzy tego
nie zakwestionował jak równiez faktu, ze mam takie a nie inne
dolegliwości oraz zalecenia, ze mam leżeć i nie petać sie po
oddziale..odpowiedziałam na zadane przez Ciebie pytanie co do mojego
stanu a nie by dowodzic "jaka to byłam chora"..jednak tak sie
składa, ze po wypadku byłam na tyle niesamodzielna, nieruchawa, po
róznistych środkach i zabiegach, ze nie miałam siły sama reagować i
sie bronic przed hordami odwiedzających..sytuacja nie sprzyjała
mojemu powrotowi do sił i zdrowia (po to chyba zostałam przyjeta na
oddział???) a nie takich warunków chyba należało by oczekiwać w
szpitalu, tym bardziej że oddział był taki a nie inny i lezały tam
pacjentki w duzo gorszym stanie ode mnie..a co do zagalopywania sie
to chyba Ty nie doczytałaś dokłądnie i czepiasz sie jak pijany płotu
okreslenia, którego uzyłam (patrz cytat wyzej)w odniesieniu do
pacjentów (ogólnie), którzy przebywają w szpitalu własnie dla
ratowania zdrowia a często i życia

[rotera]

> ..no to sobie zadałam trud poczytania wątku i poszukania gdzie to
ja tak "uderzyłam w patetyczny ton"..>

w odpowiedzi do Agitracz1978, czytując ją i pisząc

<jak rozumiem byłaś w szpitalu z powodu problemów medycznych a nie
dla ratowania zdrowia lub zycia..punkt widzenia zmienia sie w
zależności od..pozycji leżenia.. >

ja odebrałam to jako Twoje własne doświaczenia, przemyslenia, opinie.
odebrałam to jako odpowiedz do Agi - Ty leżałaś z błahego powodu, ja
z ważnego...
czyżbym źle to odebrała?
chcesz powiedziać że wypowiadałaś się w imeniu innych pacjentów?
charakter wypowiedzi sugerował, że miałaś w tej konkretnej
odpowiedzi na myśli siebie i uwypuklenie własnych dolegliwości w
stosunku do śmiesznych dolegliwości Agi.

<Ty nie doczytałaś dokłądnie i czepiasz sie jak pijany płotu
> okreslenia, którego uzyłam (patrz cytat wyzej)w odniesieniu do
> pacjentów (ogólnie)>

jw, ogólnie?
no to nie wypowiadaj się za ogół, nie upoważniam do wypowiadania się
w moim imieniu, znajdzie się więcej takich którym odwiedzający, w
tym ich właśni nie przeszkadzają, a pomagają psychicznie, fizycznie
(w podaniu szklanki wody, w interwencji/informacji u lekarzy)

<co do Twojego "profesjonalnego wywodu" na temat moich dolegliwości>
..a uszkodzenie kregów szyjnych było
> jednym ze skutków wypadku..wstrzaśnienie mózgu było wynikiem
> uderzenia głową w boczną szybę, uszkodzenie kregów również
wynikiem tego uderzenia a raczej niekontrolowanego wahniecia się
głowy w czasie uderzenia samochodu o przeszkodę..dziwnie nikt z
lekarzy tego nie zakwestionował jak równiez faktu, ze mam takie a
nie inne dolegliwości oraz zalecenia>

nic nie zmienia ten opis,
lekarze nie kwestionawali...wypadnięcia, wypadku samochodowego...,
objawów/obrażenień
ja tez nie kwstionuje tego co Ci się stało, ale nie zmienia to
faktu, że obrażenia to

dyskopatia i wstrząśnienie mózgu i nic poza tym

ten opis zajścia nic nie wniósł, nie dodał schorzeń, a opis zajścia
i opis związanych z urazami obajawów nie zwiększa ilości urazów.

<nie zamierzałam tu nikogo epatpwać moim stanem zdrowia w tamtym
momencie>
<gdzie to ja tak "uderzyłam w patetyczny ton"..>

jw.

nie przyznajesz miałam to i to, epatujesz opisami, szczegółami...
opisujesz objawy, wypadek, uderzenie w szybe, wahnięcie - w celu
zwiększenie wrażenia, spotengowania

leżałam na
> oddziale chirurgiczno-ortopedycznym, gdzie inne pacjentki były w
> duzo gorszym stanie po wypadkach lub po operacjach RATUJĄCYCH
ŻYCIE>
i to ich znajomi, rodziny Ci przeszkadzały...
a one były w gorszym od Ciebie stanie i gdyby to zależało od Ciebie
pozbawiłabyś ich tych wizyt dla własnego komfortu...


<jednak tak sie składa, ze po wypadku byłam na tyle niesamodzielna,
nieruchawa, po róznistych środkach i zabiegach, ze nie miałam siły
sama reagować i sie bronic przed hordami odwiedzających..sytuacja
nie sprzyjała mojemu powrotowi do sił i zdrowia >

teraz to się nazywa <bronić przed hordami>, wczesniej naywało się
<jeszcze bezradna na tyle, by sama sobie jeszcze nie poradzić a na
tyle świadoma, że oglądanie mnie w takim stanie przez obce osoby
(niestety często znajome osoby, w tym mężczyzn)sprawiało mi
przykrość..>

no to zdecyduj się<hordy> czy <znajomi mężczyźni>

[babcia47]

> ja odebrałam to jako Twoje własne doświaczenia, przemyslenia,
opinie.
> odebrałam to jako odpowiedz do Agi - Ty leżałaś z błahego powodu,
ja
> z ważnego...
tak z włąsnego doswiadczenia..będąc w ciązy wyladowałam w szpitalu z
powodu uporczywych wymiotów w 5-tym miesiącu ciązy..na szczęście
szybko organizm zareagował na leki..trzymano mnie na oddziale
tydzień, by wykonac wszystkie zalecone badania, sprawdzic czy nie
dojdzie do ponownego nawrotu dolegliwości..i własciwie po dwóch
dniach mi nic nie dolegało, nudziłam się, szukałam sobie zajęć,
wizyty krewnych i znajomych sprawiały mi przyjemność, były
urozmaiceniem, ale wychodziłam z nimi z sali bo
byłam "chodząca"..Będąc w szpitalu po wypadku miałam dolegliwości
zwiazane z potwornym bólem głowy, karku i barków, podwójnym
widzeniem, mdłosciami, napadowymi wymiotami, chodem "marynarza",
zataczaniem się, zahwianiami równowagi, trudnoscią z chodzeniem po
prostej, nadważliwośćia słuchową..to jednak trochę inna "jakość"
przebywania w szpitalu nie sądzisz, niedowładem prawej ręki?..i jak
sadzę powinnam mieć w takim stanie umożliwiony wypoczynek,
zapewniony spokój, nie powinnam byc zmuszana przez jakiekolwiek
okoliczności, poza absolutnie koniecznymi, do chodzenia skoro miałam
to zabronione przez lekarza..no i przy okazji przepraszam, ze nie
miałam podobnie jak sasiadka z innego łózka połamanych obu rąk i
skreconej kostki, otwartego złamania i nie byłam jak dwie inne tuz
po zabiegach operacyjnych, z saczacymi sie ranami i wymiotująca po
narkozie..choc mi niestety wymioty napadowe, niekontrolowane też sie
zdarzały..i wyobraź sobie ze czułam sie źle z tym, ze "obcy" mnie
widzą w tym stanie, ze muszę sie przebrać w czystą koszule ale by to
zrobic muszę taka obfajdana, zataczając się, tzrymając sciany iść do
łazienki a nie moge tego zrobić na sali i na niej sie obmyć w
umywalce, zaprać koszulę by nie "capiła" wszystkim..goscie zamiast
sie wynieść przyglądali się z zainteresowaniem (młodzież)..starsi i
wrazliwsi otwierali okno by przewietrzyc..i siedzieli dalej

[babcia47]

> widzisz ja byłam 'chodząca' dla własnego dziecka,
Twój wybór
>Ty dla kosmetyki
..i zeby nie zostać zakwalifikowana przez taka osobe jak Ty
jako "śmierducha"
a Ty nie
> mogłaś się po raz pierwszy schować za wypracowanym wizerunkiem i
> stąd ta burza w szklance wody.
i co w zwwiązku z tym? mam od dziś co rano przed ubraniem i umyciem
się, dla zdrowia psychicznego pobiegać w pizamie i rozwianym włosem
po okolicy, by inni mogli zobaczyć mnie w całej "okazałości"?
zastanów się dobrze nad tym co piszesz, bo sama raz podsumowujesz
inne osoby określajac ich poziom higieny jako skandaliczny w innym
przypadku dziwisz się i odbierasz prawo do tego osobom, które jednak
maja podobne do Ciebie obyczaje..i to niezależnie od stanu
zdrowia..coś "plączesz się w zeznaniach" w zależnosci od tego co Ci
pasuje w danej wypowiedzi..

[rotera]

<raz podsumowujesz inne osoby określajac ich poziom higieny jako
skandaliczny w innym przypadku dziwisz się i odbierasz prawo do tego
osobom, które jednak maja podobne do Ciebie obyczaje..i to
niezależnie od stanu zdrowia..coś "plączesz się w zeznaniach" w
zależnosci od tego co Ci pasuje w danej wypowiedzi..>

plącze się...dobre,gdzie?
no nie wiem kto się plącze...
raz piszesz że chodziło o higene, a w poprzednich postach powołujesz
się na wizerunek/kosmetyke, o tym, że nie chciałaś, żeby ,znani Ci
mężczyźni> oglądali Cie w takim stanie...

ja rozgraniczam higiene i kosmetyke,
pisząc 'brudas' mam na myśli osobe, która mimo, że jest chodząca,
tylko do diagnostyki,nie myje się nie bierze prysznica, nie podmywa
(przy miesiączce, nie wystarcza zmieniać podpasek...) sporadycznie
myje zęby....
kosmetyka zaczyna się po skończonej higienie osobistej,
Ty pisałaś o kosmetyce, a to zasadnicza różnica, jak pisałam Ci
wyżej nikt w szpitalu nie oczekuje wyprasowanego/dopracowanego
wyglądu, a dla Ciebie właśnie taki wizerunek własny stworzony
wcześniej, a zburzony w przypadku odwiedzających znanych Ci ludzi w
tym mężczyzn, był ważny i to dla Ciebie było przykre (przynajmniej o
tym pisałaś)

pisałaś o wychodzeniu do łazienki na korytarz...że lekarz kazał Ci
leżeć, a Ty mimo to chodziłaś do łazienki...
a co do tego mają odwiedzający? i tak musiałabyś chodzić do tej
łazienki, sama by nie przyszła...
a może gdyby nie Ci odwiedzający to nie musiałabyś chodzić do
łazienki?

gdzie części wspólne? odwiedzający/łazienka - przecież oni nie
chodzili za Tobą do tej łazienki...
przeszkadzali Ci w spaniu - rozumiem, ale co z tą łazienką?


podsumowując
miałaś wypadek
dyskopatie i wstrząśnienie mózgu
potężny dyskomfort psychiczny w związku z utratą wypracowanego
wizerunku/wyglądu

i podtrzymuje to co wyżej
cała burza w szklance wody o tą utrate wizerunku....

czyżby wszystko opierało się na wizerunku zewnętrznym/wyglądzie?
wspomniani ludzie mają do Ciebie szacunek tylko na podstawie tego
wizerunku/wyglądu.... w szpitalnej piżamie już Cię nie szanują?

czyżby Twoi odwiedzający nie przeszkadzali, czyżby nie miał kto
przeszkadzać?

[babcia47]

bosze kobieto alez Ty się rozmieniasz na drobne..będziemy teraz
spiuerac sie o to co jest zabiegiem higienicznym a co kosmetycznym?
może nieszczęśliwie uzywam zamiennie tych określeń ale jak sie
uprzeć to dla mnie zabiegiem higienicznym jest umycie włosów..ale
żeby nie wyglądac jak chochoł muszę sobie te włosy wysuszyc
odpowiednio fenując (zabieg kosmetyczny..o przepraszam fryzjerski),
a nie lubie tego robic nawet w obecności mężczyzn z włąsnej rodziny
a co dopiero obcych..no mam taka schize i nic na to nie poradzę..
nie lubię przy obcych osobach sie myć ale zniose to, jednak by obmuć
sie z potu pod pachami trzeba się rozebrać do połowy np przy
uwywalce w sali, potem ja korzystam z dezororantu no tu definicja
może byc różna czy to zabieg kosmetyczny czy higieniczny.. lub nie
wyobrazam sobie pluć na oczach obcych spieniąną pastą i z ubabranymi
nią ustami, sciekającą po brodzie (zabiegi higieniczne)..przy
męzczyznach tego nie zrobię..po wymyciu sie w moim wieku wskazane
jest uzycie kremu, bo skóra jest zbyt wysuszona, ściąga się od
zwykłej wody a już szczególnie chlorowanej..to już jest zabieg
kosmetyczny..i moze Cie to zdziwi ale tez nie lubię tego robić na
oczach "obcych" osób w tym mężczyzn, makijazu nie uzywam nawet na
codzień..ale niektóre zabiegi kosmetyczne jednak wykonuję..Mało tego
jakos tak jestem skonstuowana, ze przy obcych a juz szczególnie
mężczyznach nie będe sie przebierac w świerzą bielizne, koszulę..a
tego potrzebowałam bo leżałam w "gorącym" miesiącu w czasie
upałów..i z tego powodu musiałam wedrować do łazienki w drugim końcu
korytarza, bo jak opisałam wyżej, jeszcze jedna
grupa "piknikowiczów" nie wyszła a juz wchodziła i rozsiadała sie
nastepna..mogłam ich pogonić na pół godziny..ale nie miałam siły i
ochoty użerać się z ludźmi, którzy nie rozumieja, ze szpital jest od
leczenia a nie klubem towarzyskim i później znosić ewentualne fochy
współpacjentki

[rotera]

aaa...to wszystko wyjaśnia
wszystkie wymienione przez Ciebie zabiegi czy to higieniczne czy
kosmetyczne, łącznie z myciem zębów i zmianą bielizny, rozbieraniem
się do pasa jak dla mnie wykonywane zarezerwowane są na łazienke,
więc nadal nie widze związku z odwiedzającymi, są to dla mnie
zabiegi zarówno nie zarezerwowane dla współleżących jak i dla
odwiedzających.

<jednak by obmuć sie z potu pod pachami trzeba się rozebrać do
połowy np przy uwywalce w sali>

miałaś zamiar robić to na sali?

pomijając osoby przykute do łóżka które takie rzeczy robią w łóżku
(a raczej pomagają im to robić i to z regóły odwiedzający bo
pielęgniarki mają 'inne/ważniejsze' rzeczy, bądź jest ich za mało na
dyżurze.)

wielokrotnie byłam zmuszona do takiej toalety w łóżku i nie
kolidowało to z wizytami,
toaleta poranna przed obchodem (przed 7), wieczorna po obchodzie (po
21),

umywalka na sali jest według mnie po to żeby opłukać szklanke czy
talerzyk, umyć spocone ręce czy twarz w ciągu dnia, do nabierania
wody do miski dla osób wymagających toalety na łóżku

<ale nie miałam siły i ochoty użerać się z ludźmi, którzy nie
rozumieja, ze szpital jest od leczenia a nie klubem towarzyskim i
później znosić ewentualne fochy współpacjentki>

a Twoje zachowanie wyłączności i jedynie słusznej racji nie jest
fochami...
i nie jesteś człowiekiem który nie rozumie, że wizyty mogą być
bardzo dla innych pomocne i psychicznie i fizycznie...

gdyby np ktoś Cię odwiedzał z równym natężeniem nie miałabyś
problemów i obaw co do wypraw łazienkowych - byłoby Cię komu
odprowadzić do tej łazienki, postać tam, poczekać pół h...rano i
wieczorem.

[babcia47]

> miałaś zamiar robić to na sali?
owszem miałam zamiar zrobic to na sali odwrócona tyłem do
współpacjentek i osłanięta od nich dość wysokim murkiem..niestety
zasłonki, które były w tym szpitalu w latach 80-tych, umozliwiające
po ich zasunięciu zrobic to w sposób jeszcze bardziej intymny
znikneły gdzies w pomroce dziejów, choć pałąki do ich podtrzymania
pozostały
> wielokrotnie byłam zmuszona do takiej toalety w łóżku i nie
> kolidowało to z wizytami,
> toaleta poranna przed obchodem (przed 7), wieczorna po obchodzie
(po
> 21),
no widzisz a mnie nie mozna było dobudzić po zastrzykach i jeszcze
miałam fanaberie by chciec obmyc sie w ciągu dnia bo wydawało misie
że "capię" lub zdarzył mi sie "wypadek" z rzygankiem..
> umywalka na sali jest według mnie po to żeby opłukać szklanke czy
> talerzyk, umyć spocone ręce czy twarz w ciągu dnia, do nabierania
> wody do miski dla osób wymagających toalety na łóżku
no moja wina..mogłam zażyczyć sobie toalety w łóżku, bo miałam
zalecenie w nim pozostawać..jednak uważałam, ze przejscie kilku
metrów do umywalki jest małym problemem i mogę sobie z tym dac rade,
gdybym miała możliwość..bywałam w tym szpitalu kilkakrotnie, z
powodu własnych problemów lub z dzieckiem..chyba większośc pacjentów
była tak porąbana jak ja, bo wykorzystywała umywalke do rannej
toalety i gdy zaszła taka potrzeba w ciągu dnia..z łazienki
korzystało się po południu i wieczorem..zresztą najczęsciej była
zamknięta..bo przechowywano tam przez trzy godziny osoby zmarłe
zanim je zwieziono do kostnicy (!!), bywało, ze jak sie tam
dowlokłam to zastawałam zamknięte drzwi..musiałam sobie radzic w
ogólnodostępnej, koedukacyjnej toalecie z przebieraniem, mało
igieniczne warunki, i z toaleta wyczekując az bedzie w miarę pusta
> gdyby np ktoś Cię odwiedzał z równym natężeniem nie miałabyś
> problemów i obaw co do wypraw łazienkowych - byłoby Cię komu
> odprowadzić do tej łazienki, postać tam, poczekać pół h...rano i
> wieczorem.
nie zyczyłam sobie stałych odwiedzin, bo uwazam, ze 11 przykazanie
powinno brzmieć: "nie zawadzać"..mogłam to załatwić, w czym jak
sugerujesz, powinni mi pomóc odwiedzajacy bez ich i siebie
niepotrzebnego fatygowania, częściowo, gdybym miała taką
mozliwość..w pozostałym zakresie nie byłoby to poprostu potrzebne
(moje chodzenie i ich prowadzanie)..i powtarzam po raz chyba
setny!!! córka, która odwiedzała codziennie od świtu prawie do nocy
swoją bezradna mamę mi nie przeszkadzała..przeszkadzały mi tabuny
gosci, którzy wręcz sie nudzili na tych wizytach, bo z iloma naraz
mogła rozmawiac osoba odwiedzana???..rozmawiali głosno miedzy sobą
(nie z odwiedzaną), zaczepiali i wciągali w "imprezę" inne chore, z
nudów lub "niezdrowej ciekawości" kierowali swoje zainteresowanie na
inne osoby znajdujące się na sali, głośno komentowali, dziwili,
dawali wiele rad, niepytani, odnośnie leczenia..głośno rozmawiali
przez komórki, "zabijali czas" rozmawiajac ze sobą (nie z chorą),
częstowali sie przyniesionymi dobrami, dobrze bawili w odróżnieniu
od zmęczonych, zbolałych, chorych osób..zresztą co ja się tu
rozpisuję..chyba sama nie miałaś okazji trafić na taką sytuację i z
mojej stony to chyba wyglada jak opowiadanie ślepemu o kolorach..

[rotera]

<..z łazienki
> korzystało się po południu i wieczorem..zresztą najczęsciej była
> zamknięta..bo przechowywano tam przez trzy godziny osoby zmarłe
> zanim je zwieziono do kostnicy (!!), bywało, ze jak sie tam
> dowlokłam to zastawałam zamknięte drzwi..musiałam sobie radzic w
> ogólnodostępnej, koedukacyjnej toalecie z przebieraniem>

łazienka- kostnica?
łazienka - koedukacyjna?

koedukacyjną widziałam tylko na oddziale dziecięcym, ale była to
łazienka dla małych dzieci z wanienką i przewijakiem

kostnicy nawet nie skomentuje.

No i nie kumam, Ty nie masz pretensji do pielęgniarek, do warunków w
szpitalu - kostnica i koedukacja, ale do ludzi....
nie uważasz że warunki 'łazienkowo- kostnicowe' są nie do przyjęcia,
do pielęgniarki której nigdy nie było w dyżurce, do tego, że jedyny
dzwonek na sali był przy Pani z Alzhimerem....

wiele z tych rzeczy dałoby się zorganizować inaczej bez
najmniejszego wysiłku...
przy dzwonku położyć kogoś zdrowego na umyśle (ale położyły Panią-z
bezmyślności, czy z pewności że nie zadzwoni i z tą salą
mają 'spokój'?)
to samo z kostnicą...i umarłym i żywym należy się szacunek...
czy to nie było bardziej przykre/przytłaczające niż wizyty...
no mnie by milion razy bardziej dołowało i przeszkadzało w
dochodzeniu do siebie


<większośc pacjentów
> była tak porąbana jak ja, bo wykorzystywała umywalke do rannej
> toalety i gdy zaszła taka potrzeba w ciągu dnia..z łazienki
> korzystało się po południu i wieczorem..>

dla mnie poranna i wieczorna toaleta to prysznic i podmycie, tak u
dorosłych jak i u dzieci, w umywalce nie da się tego zrobić,

większość pacjentów...no...i większość na emamie...uważa że prysznic
rano dla dwulatka to fanaberie....a potem po latach ta większość....


> z mojej stony to chyba wyglada jak opowiadanie ślepemu o kolorach..

<córka, która odwiedzała codziennie od świtu prawie do nocy
> swoją bezradna mamę mi nie przeszkadzała..przeszkadzały mi tabuny
> gosci, którzy wręcz sie nudzili na tych wizytach, bo z iloma naraz
> mogła rozmawiac osoba odwiedzana???..>


z mojej również...
nie spotkałam zamkniętej łazienki, łazienki koedukacyjnej,
kostnicy...
nie spotkałam upierdliwych odwiedzających....


zresztą przeszkadzały Ci wybrane osoby, córka- niedołężnej Pani nie,
na tej podstawie zakazałabyś wizyt, pozbyła się upierdliwych
jednocześnie wylewając 'tą córke' z kąpielą....

Generalizujesz sobie ułatwiając w tamtej sytuacji, innym szkodząc

proponuje oburzac się na warunki szpitalne, na brak/bezmyślność
personelu, warunki łazienkowe, braki w lekach, takich podstawach jak
wenflony, plastry do nich, a nie jakieś urwane kawałki, cewniki...
ludzie zawsze są rózni, ale warunki w szpitalu powinny mieć jakieś
odgórne, rygorystyczne standardy i powinny być zamykane jesli takich
nie trzymają.

[babcia47]

widzę, ze koniecznie chcesz sie spierać dla samego spierania..z
zacietrzewienia i albo juz nie pamietasz co wcześniej czytałaś lub
nie czytasz tego na co odpowiadasz, łazienki z prysznicem, wanna i
umywalkami były oddzielne (niestety mogła z niej korzystac jedna
osoba na raz lub więcej gdy im nie przeszkadzało towarzystwo),
toaleta niestety koedukacyjna..i co gorsza równiez dostepna dla
tabunów, czesto sobie w niej robili palarnie ale to już inna bajka.
Jest odgórny przepis, ze osobe zmarłą zwozi sie do kostnicy po
trzech godzinach od smierci, pewnie sa jakies tam powody i
przesłanki, zmarły jest "przechowywany" przez ten czas na oddziale,
czy Ci sie to podoba czy nie..przy takim tłoku jaki był w tym
okresie, braku wolnych sal, zmarłych przechowywano w łazience
(zamknietej), która w dzień była mało wykorzystywana..Wczesniej
zarzucałaś mi że jestem "paniusia" co to zwraca uwage na to ze jest
nieswierza, teraz rzucasz hasła o konieczności korzystania z
prysznica..zapewniam Cie ze zazwyczaj własnie z niego korzystam, ale
czując się niepewnie na nogach wolałam nie ryzykowac posliźniecia
sie lub zasłabniecia pod nim..za to skorzystanie z innej formy
doprowadzenia sie do porzadku sprawiały mi równa ulgę..włazience ,
gdy była dostepna korzystałam tez z umywalki, z innego też
powodu..brzydzę się korzystać z tego urządzenia w miejscach ogólnie
dostępnych, w szpitalu szcególnie, bo nikt brodzika nie dezynfekuje
po kolejnym uzytkowniku
> dla mnie poranna i wieczorna toaleta to prysznic i podmycie, tak u
> dorosłych jak i u dzieci, w umywalce nie da się tego zrobić,
da się..nawet w misce wody wziąść całą kąpiel..trenowałam to na
jahcie z doskonałym skutkiem
> zresztą przeszkadzały Ci wybrane osoby, córka- niedołężnej Pani
nie,
> na tej podstawie zakazałabyś wizyt, pozbyła się upierdliwych
> jednocześnie wylewając 'tą córke' z kąpielą....
wróć do poprzednich moich wypowiedzi, bo nie będę się powtarzać,
kilkakrotnie pisałam jak powinno się to rozwiązać, by nie przesadzic
w żadna stronę..i to bez dodatkowego kłopotu lub zatrudniania
dodatkowych osób
Przy okazji też napisałam, ze do pielegniarek nie miałam pretensji a
raczej im współczułam i podziwiałam, bo pracujac na takim oddziale
miały na okrągło opór roboty i ciężkiej, fizycznej przy pacjentach,
którzy byli przykuci do łózek, po operacjach, złamaniach
wielokończynowych, leżących na wyciagu z przewierconymi kończynami
(a nie zaczepieni o gipsowy opatrunek), ze nie miały same kiedy
skorzystać z toalety..nie siedziały w dyzurce i nie popijały
kawki..dzwonki, nawet gdyby były sprawne mogły by sobie dzwonić.

[babcia47]

> z mojej również...
> nie spotkałam zamkniętej łazienki, łazienki koedukacyjnej,
> kostnicy...
> nie spotkałam upierdliwych odwiedzających....
no to masz szczęście..choc wystarczyłoby poczytać nie tylko moje
wpisy, zeby sie przekonać, ze takie praktyki są nie tylko w
powiatowym szpitalu ale nawet w duzych miastach (tabuny nad którymi
nikt nie panuje i które przeszkadzaja lub zagrazaja pacjentom)..o
brakach w słuzbie zdrowia ciągle sie słyszy w mediach..chyba, ze na
codzień mieszkasz na pustyni gdzie prasa, radio i Tv nie dociera, a
Ty pewnie byłaś w wypasionym i w pełni wyposazonym szpitalu, a
posiłki były przynoszone z pobliskiej restauracji??? Denerwowac to
ja sie moge ale od tego to sie raczej stan SZ nie poprawi, moje
protesty nie sprawia, ze dyrektor szpitala zatrudni 10 dodatkowych
pielegniarek by miał mi kto pomóc w zabiegach higienicznych..zreszta
to niepotrzebne, bo mi wystarczy by mi nikt w nich nie przeszkadzał
i byprzewalajace sie tabuny nie sprawiały, ze szpital do którego
kieruje się i przyjmuje osoby tego wymagające nie zamieniał sie w
świetlice lub kawiarnię, szczególnie dla osób, które przypomniały
sobie o niewidzianym od lat krewniaku lub znajomym, bo wyladował w
szpitalu

[atra1]

tabunom - nie
jednej osobie chocby i 24/h - tak

leżałam kilka razy w szpitalu, z czego raz po operacji poza moim miastem, mąż nie mógł ze mną być

efekt był taki, że po operacji kilka godzin leżałam zarzygana w łóżku i nikt palcem nie kiwnął, każde wezwanie pielęgniarki było albo ignorowane albo pielęgniarka pojawiała się z wyjątkąwą niechęcia i sarkazmem, pod prysznic tez nie było komu mnie zaprowadzić - z godzinę po pionizacji - "pani idzie sie wykąpać", a łazienka gdzies na korytarzu. Wszystko fajnie, jeśli człowiek jest chodzący, to się chocby doprosi, albo sam zrobi

[elkas3]

Przy okazji tego wątku "podziękuję" tej kobiecie ze wsi, która 7 lat temu leżała
ze mną na poporodowej. Sierpień 40stopni, zaduch. Moje dziecko ma parę godzin.
Do kobietki po cc przychodzi 12 osób, łącznie z nieletnimi w wieku
przedszkolnym. Ja prawie nieprzytomna, wszystko mnie boli po porodzie, nie ma
jak się umyć, nie ma jak nakarmić, podobno mam wietrzyć krocze żeby się lepiej
goiło. Jak? Kobieta i jej współtowarzysze nie zwracają uwagi na to, że jestem
półprzytomna, na sali jest dwoje dzieci - moje ma parę godzin, jej 2 doby. Ona
wychodzi po 2 dniach. Ja zostaję na patologii dziecięcej 2 tygodnie.
Do dzisiaj nie mogę sobie tego darować. Gdybym nie była po porodzie i normalnie
funkcjonowała, wyrzuciłam bym te wszystkie wujki, pociotki, sąsiadki i
chrześnice. Nie reagował nikt z personelu.