Przypowieść o perle i skarbie

[marty_chce_do_dzungli]

Z Biblii. Czy jakaś mądra duszyczka mogłaby mi ją objaśnić? W sensie
religijnym i takim uniwersalnym. Miałam ten tekst do analizy na maturze
próbnej i powiem szczerze, oblałam. w życiu bardziej pokręconego (poza poezją
Izabel) tekstu nie czytałam. Robię rachunek sumienia i doszłam do wniosku, że
po tylu latach warto by było się zorientować o co kaman.
Jakoś wyjaśnienia wygooglane wydaja mi się płytkie.
Zwłaszcza o tym skarbie. Czy uczciwy człowiek nie powinien poinformować
właściciela pola o skarbie? I jak mógł żyć ze świadomością, że zdobył coś
przez zatajenie?(gdyby właściciel ziemi wiedział, tak łatwo by nie sprzedał).

a o to i teksty

Przypowieść o skarbie i perle
Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w polu. Znalazł go pewien
człowiek. Ukrył go z powrotem i bardzo uradowany odszedł. Sprzedał wszystko,
co posiadał i kupił to pole.
Królestwo niebieskie podobne jest także do kupca, któy poszukiwał pięknych
pereł. Gdy znalazł jedną, niezwykle cenną, sprzedał wszystko co posiadał i
kupił ją.

Google nie działa? Tu masz

[zuzanka79]

Skarbem nie zawsze jest to czego szukamy. Ale to co znajdujemy
rozpoznajemy jako skarb, bezcenną wartość. Czy rolnik szukał skarbu
w roli? Nie, on ją uprawiał. Skarb pokazał się w trakcie. Czy kupiec
szukał na rynku pięknych pereł? Nie, ona 'wpadła' mu w oko przy
regularnych transakcjach. Obaj od razu poznali wartość znaleziska.
Była dla nich tak wielka, że poświęcili wszystko, aby zachować to co
znaleźli wyłącznie dla siebie... Nie chodzi tutaj etykę handlową,
czy ukrywanie informacji handlowych jest właściwe czy nie. Przecież
gdyby właściciel pola, albo posiadacz cennych pereł wiedzieli co
sprawiło, ze znaleźli nabywców zapewne nie dokonali by transakcji za
oferowaną cenę. Popularne powiedzenie "czego oczy nie widzą, tego
sercu nie żal" bardzo się w tym przypadku sprawdza.

Współcześnie, drogocenną perłą czy skarbem ukrytym w ziemi
moglibyśmy nazwać np. losowanie Toto-Lotka. Czyż nie wydaje się
skarbem kupon loteryjny, na którym szczęśliwie wytypowane liczby
stają się kluczem do sejfu z górą pieniędzy, za które można okrążyć
świat kilka razy, kupić wiele pałaców, jachtów, samolotów... ale i
za które można wybudować wiele szkół, zaszczepić tysiące narażonych
na choroby dzieci, wybudować kilometry wałów przeciwpowodziowych,
domów opieki dla osób starszych?

Czyż skarbem nie będzie dla schorowanego człowieka informacja od
lekarza, że znalazł się dla niego dawca serca albo szpiku kostnego?
Jak często skarbem okazuje się opakowanie krwi potrzebnej
poszkodowanemu w wypadku? I jakże wiele potrafimy dać za ten worek
krwi, dawkę szpiku, organ do przeszczepu. Czyż nie sprzedalibyśmy
samochodu, zastawili domu czy biżuterii rodowej gdyby to pozwoliło
naszym bliskim albo nam samym wrócić do zdrowia?

Czyż dla głodnego nie jest ukrytym skarbem paczka żywnościowa? Czy
dla więźnia skarbem nie jest wolność? Dopiero mając pełne od
żywności półki w sklepach potrafimy ocenić co to były kartki na
mięso, na cukier, czy mąkę. Podróżując przez całą Europę z dowodem
osobistym, albo jak się okazuje nawet bez dokumentów, zaczynamy
doceniać ten skarb, bowiem jeszcze tak niedawno potrzebę wyjazdu
zagranicę trzeba było odpowiednio motywować organom paszportowym.

Tymczasem Jezus nie mówi o żadnym z takich skarbów. Mówi o perle,
drobnej, schowanej w muszli, ale jednocześnie cennej, na tyle cennej
by sprzedać wszystko i ją nabyć. Czy perspektywa wygranej w loterii
liczbowej choćby dziesiątków milionów jest na tyle warta by sprzedać
cały swój majątek i kupić za uzyskane środki tyle kuponów
loteryjnych by prawdopodobieństwo wygranej było niemal pewne? Czy
wygłodzony człowiek świadomie gotów jest oddać wszystko co ma, nawet
resztę zdrowia i życie by posiąść bochenek chleba i konserwę mięsną?

Jezus mówi, że Królestwo Boże jest jak ten skarb ukryty przez
rolnika, jak perła jaką widzi kupiec. Królestwo Boże przychodzi
samo, ono jest, ale nie każdy je widzi, nie każdy dostrzega jego
wartość. Perłę znalezioną przez kupca mogło mieć w rękach wielu
sprzedawców i kupców. Pole, w którym ukryty został skarb było
wielokrotnie uprawiane i sprawdzane. Ale jego wcześniejszych
posiadacz nie zauważył go. Królestwo Boże JEST. Do nas należy je
POZNAĆ, ODKRYĆ. Kiedy to zrobimy oddamy za nie wszystko co
posiadamy, zostawimy nasz dotychczasowy świat.

Ale nie wystarczy się na nie jedynie otworzyć i czekać. Potrzebne
jest nasze zaangażowanie. Gdyby rolnik nie uprawiał pola, kupiec nie
szukał pereł a rybak nie rzucił sieci na połów, nie znaleźliby
skarbu. Jezus mówi naw dzisiejszych przypowieściach, że aby odnaleźć
Królestwo Niebieskie musimy pracować, musimy go szukać, musimy
nauczyć się wybierać zdrowe ryby od słabych i niepotrzebnych
www.famvin.org/wiki-pl/WincentyWiki:Rozwa%C5%BCania/XVII_Niedziela_Zwyk%C5%82a,_Rok_A

I jeszcze tu ...

[zuzanka79]

Komentarz
Jezus ogłaszał królestwo niebieskie wzywając Judejczyków do
nawrócenia, czyli przemiany myślenia i postępowania. W ten sposób
ludzie rozumieli Jego pochodzenie i cel Jego przyjścia. Teraz to
samo wyjaśnia w przypowieściach.
Przypowieści czynią słuchaczy aktywnymi w rozważaniu przesłania
Jezusa.
Przypowieści o skarbie ukrytym na polu, o poszukiwaczu pięknych
pereł oraz o sieci pełnej różnorodnych ryb wprowadzają w tematykę
wartości i celów życiowych.

Większość rolników Galilei pracowała na polach arystokratów.
Słuchacze Jezusa szybko zrozumieli przypowieść, bo często myśleli o
skarbie, który by odmienił ich położenie. Zakupienie pola z ukrytym
skarbem byłoby ryzykowną inwestycją, bo rolnik byłby zrujnowany,
jeśli skarbu by tam nie znalazł.

Jezus zachęca słuchaczy do poszukiwania skarbu większego od
tego, który można znaleźć w ziemi. Królestwo niebieskie jest
bezcennym skarbem, dlatego ludzie mądrzy oddaliby wszystko, co
posiadają, by mieć szansę na zdobycie go. Przyjęcie, wejście do
królestwa teraz jest życiową okazją. Półśrodki nie są odpowiednie
wobec wartości królestwa Bożego.

Wejście do królestwa wymaga radykalnej decyzji: wiary
obejmującej całą przyszłość życia z Bogiem. Dotyczy to również
Judejczyków, którym miejsce w królestwie Bożym zapewnia ta sama
wiara, która w przyszłości będzie udziałem pogan.
Czy ludzie uwierzą, kiedy uczniowie opowiedzą im o Jezusie? Czy Jego
poznanie stanie się dla nich czymś najcenniejszym i najważniejszym
wydarzeniem w życiu?

Drugą przypowieść zrozumieją wszyscy, którzy mają związek z
handlem i wiedzą o tym, co jest dostępne tylko poza granicami kraju,
co wszyscy chcieliby posiadać. Judejczycy szukali, starali się o
coś, pragnęli czegoś, czego posiadaniem cieszyli się poganie. Jezus
odwołuje się do dóbr, których cena może wynosić wartość czyjegoś
majątku.

Kupcy izraelscy spotykali pogan na szlakach handlowych. „Złoto,
kość słoniowa i specjalny gatunek drewna tujowego były sprowadzane z
Afryki Północnej, drogie kamienie i perły z Indii, purpura głównie z
Fenicji, jedwab i cynamon z Chin, inne zaś przyprawy z Arabii..”

Perły są wytwarzane przez niektóre gatunki małży morskich.
Nurkowie poszukiwali pereł w Morzu Czerwonym, Zatoce Perskiej i
Oceanie Indyjskim, z dala od Judei. Z powodu piękna były przedmiotem
pożądania. Taką perłą jest w przypowieści zbawienie ofiarowane przez
Boga ludziom, którzy kiedy o Nim usłyszą uznają Go za
najważniejszego w życiu, od teraz na zawsze.

Kolejna przypowieść jest łatwa do zrozumienia dla rybaków. Do
sieci wpadają nie tylko zdrowe ryby, ale też chore i martwe. Zanim
rybacy sprzedadzą dobre ryby, muszą je wszystkie sprawdzić i
oddzielić. Wartość handlową posiadają tylko zdrowe ryby.

Tylko Bóg zna serce każdego człowieka i zna jego wiarę. W
królestwie dostrzeganym na ziemi niekiedy nie można odróżnić wiary
od niewiary, prawdy od elokwencji, świętości pozornej od prawdziwej
świętości, miłowania siebie od miłowania Boga. Królestwo ziemskie ma
niejednorodny charakter - w jego skład wchodzą święci i grzesznicy..

Prawdę o człowieku mogą ujawnić tylko Bóg i Jego aniołowie.
Stanie się to u kresu doczesności.

Jezus jest teraz najlepszym nauczycielem. Prawo i mądrość były
zwykle porównywane do skarbów, czasami do pereł. Nauczyciele
religijni posiadający stary skarb, jeśli uwierzą w Jezusa, posiądą
nowy skarb i będą przyprowadzali swoich uczniów do Niego jako
największego nauczyciela.

Dwie pierwsze przypowieści Jezus musiał wyjaśnić uczniom, trzy
następne zrozumieli już bez wyjaśnienia. Uczniowie dostrzegli
związek pomiędzy tym, co widzą i słyszą a obrazami odmalowanymi w
przypowieściach.

Po zakończeniu nauczania w przypowieściach, Jezus wraz z
uczniami udaje się do Nazaret. Tam znowu zdarzy się to, co wcześniej
zostało opowiedziane w przypowieściach.
www.fbiblos.org/Ewangeliarz/Wed%C5%82ugEwangelii/Ewangeliawed%C5%82ug%C5%9BwMateusza/tabid/80/idkom/470/Default.aspx

I tu ...

[zuzanka79]

Egzegeza

w. 44. „Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli.
Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie. Z radości poszedł,
sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę rolę.”

Pierwsza przypowieść dotyczy skarbu. To do niego podobne jest
Królestwo Boże. Znalezionym skarbem bywało zazwyczaj naczynie
gliniane zawierające monety lub inne kosztowności. Zakopywano
skarby, aby w niespokojnych czasach je ocalić i zachować. Znalazcą
skarbu jest prawdopodobnie najemny robotnik, który ponownie ukrywa
skarb w polu, aby nie stał się własnością kogoś innego. Wg prawa
rzymskiego (podobna praktykę prawdopodobnie stosowano w prawie
żydowskim) bowiem, ten kto zakupił pole, dziedziczy także skarb, o
ile poprzedni właściciel pola o nim nie wiedział (w wyniku różnych
zdarzeń ukryty skarb mógł zostać zapomniany). Z punktu widzenia
prawa rabinistycznego znalazca postąpiłby niemoralnie, gdyby w
czasie pracy skarb zabrał dla siebie, bo praca i jej owoc należą do
tego, kto go zatrudnił. W tym wypadku skarb by ukradł. Jeśli jednak
pracę skończył i otrzymał za nią zapłatę, mógł skorzystać z wiedzy
jaką mu ona dała.


Sens przypowieści jest taki: Podobnie jak jakaś niezmiernie cenna
rzecz, choć istniejąca i obecna, może być niedostrzegana przez wielu
ludzi, tak też Królestwo Boże, choć jest obecne, może być przez
wielu niedostrzegane i lekceważone, ponieważ aktualnie jest
rzeczywistością wewnętrzną a nie zewnętrzną. Człowiek, który odkrył
skarb, poszedł z radością i „sprzedał wszystko, co miał”, aby kupić
pole i skarb w nim ukryty.


w. 45-46. „ Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do kupca,
poszukującego pięknych pereł. Gdy znalazł jedną drogocenną perłę,
poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją.”


Jak pierwsza przypowieść dotyczyła skarbu, tak druga dotyczy kupca.
Na Bliskim Wschodzie perły były synonimem czegoś najbardziej
kosztownego. Także w języku religijnym perła wyobrażała coś
najcenniejszego: Izrael, Prawo, czy była obrazem nagrody Boga dla
pobożnych. W przypowieści jeden z takich kupców pereł nieoczekiwanie
natknął się na szczególnie cenną. Znalazłszy ją poświęcił cały swój
majątek w celu jej nabycia. W przypowieści nie są ważne szczegóły
transakcji i dalsze plany kupca, ale fakt że „poszedł i sprzedał
wszystko, co miał”, aby kupić ową perłę. Podobnie Królestwo
Niebieskie jest czymś nieznacznym, a jednak bezcennym jak perła.
Odnalezione, wzywa do bezwarunkowego opowiedzenia się, dokonania
wyboru i stania się uczniem. Przypowieść o kupcu pereł zdaje się
bardziej niż poprzednia o skarbie podkreślać wartość Królestwa.
Zachowanie się znalazcy skarbu jest w pełni zrozumiałe. Zachowanie
kupca, który sprzedaje wszystko co posiada w celu nabycia jednej
perły potrafi zrozumieć jedynie kolekcjoner – pasjonat, który zna
radość zdobycia rzeczy unikatowej.


Obydwie przypowieści wskazują na sposób działania, jaki trzeba
podjąć w obliczu szansy zdobycia Królestwa Niebieskiego. O jakie
tajemnice Królestwa w tych przypowieściach chodzi, mające umożliwić
Jego osiągnięcie? Wydaje się, że nie należy przywiązywać uwagi
do „ukrywania”, „szukania”, „znajdowania”, bo Królestwo Niebieskie
nie jest samo z siebie zakryte, ale jest rzeczywistością jawną i
obecną poprzez osobę Jezusa Chrystusa historycznego i uwielbionego.
Jako Boże panowanie, Królestwo wraz z Jezusem weszło w naszą
historię i jest dziś obecne w Kościele i poprzez Kościół (Mt 5, 13-
16; 16, 18; 28, 18-20). Bóg nie ukrywa się przed człowiekiem, ale
Jego wolą jest dać się mu poznać (Dz 17,26-31). Bóg szuka
człowieka. „Syn Człowieczy przyszedł, aby szukać i zbawić to, co
zginęło” (Łk 19, 10). Z tych dwóch przypowieści wynikają dwie sprawy
jako objawiające tajemnice Królestwa:


1. „wartość” znalezionych przedmiotów,


2. „całkowite zaangażowanie się” człowieka w ich nabycie.


Odkrycie bezcennej „wartości” pociąga „całkowite zaangażowanie” –
postawienie wszystkiego na jedną kartę, aby otrzymać na własność
skarb odnaleziony. Jednakże tylko czujny i uważny człowiek dochodzi
do radosnego odkrycia, które prowadzi go do poświęcenia wszystkiego,
co posiada dla osiągnięcia tego, co jest dla niego naprawdę ważne i
bezcenne: Boga, który jest najwyższym Dobrem. „A oto podszedł do
Niego pewien człowiek i zapytał: Nauczycielu, co dobrego mam czynić,
aby otrzymać życie wieczne? Odpowiedział mu: Dlaczego Mnie pytasz o
dobro? Jeden tylko jest Dobry. A jeśli chcesz osiągnąć życie,
zachowaj przykazania. Zapytał Go: Które? Jezus odpowiedział: Oto te:
Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie,
czcij ojca i matkę oraz miłuj swego bliźniego, jak siebie samego!
Odrzekł Mu młodzieniec: Przestrzegałem tego wszystkiego, czego mi
jeszcze brakuje? Jezus mu odpowiedział: Jeśli chcesz być doskonały,
idź, sprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb
w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną!” (Mt 19,16-21). Młodzieniec
zajęty sobą, swoją rodziną i odziedziczonym majątkiem chciał
osiągnąć Królestwo na drodze legalizmu Prawa. To, co posiadał
przysłoniło mu świat. Był tak blisko Tego, który jest Drogą,
Światłem, do którego Prawo miało prowadzić i Go nie rozpoznał. Tylko
sprzedaż dóbr mogła zerwać zasłonę i ukazać Tego, który jest
prawdziwym skarbem – Prawdą i Życiem.

sfd.kuria.lublin.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=101&Itemid=38

[michalmurgrabia]

Pragnę zwrócić uwagę, że Jezus w pierwszej przypowieści mówi że Królestwo niebieskie jest jak skarb a potem że Królestwo niebieskie podobne jest do kupca, (A NIE DO PERŁY!) co to dla nas oznacza? Oznacza to to, że to my jesteśmy perłami których kupiec szuka!
Polecam posłuchać na Youtubie o darze męstwa
Chodzi o to że perła powstaje z ziarenka piasku które uwiera małże. Jest to coś czego małża by nie chciała ale przekształca te cierpienie w coś pięknego i drogocennego. Tak też ludzie powinni swoje cierpienie przekształcać w coś pięknego i a Bóg niczym ten kupiec będzie wyszukiwał tych najładniejszych perełek

[elle.hivernale]

Ale dlaczego akurat cierpienie? Dlaczego nie wystawienie na próbę przez podarowanie oszałamiającego bogactwa? Ten twój pambuk to sadysta, rodem z filmu Piła.

[matysiaczek.0]

Po mojemu: królestwo niebieskie jest tym skarbem, który jak już posiądziesz, to nic innego nie potrzebujesz. Sprzedał wszystko, co miał i kupił ten skarb, bo mając go nie trzeba niczego innego w zyciu. a co do zatajania, to nie wydaje mi się, zeby autor myślał o tym, chyba nie powinno się tego ujmować w rozumowaniu.
Jeszcze, jest inna myśl. Do królestwa niebieskiego tylko jedna droga prowadzi, nie ma innych, tylko idąc tą drogą dojdziesz do celu.
Ale to nie jest moja filozofia życiowa. Może kiedyś była...

[broceliande]

Osobiście uważam, że Biblia to stek bajek.

Tę historię rozumiem tak, że można znaleźć królestwo niebieskie
(perłę) przypadkiem, jak ten pierwszy i poszukiwać go, jak ten drugi.
Ten drugi uczciwszy, fakt.
Ale nie mam wrażenia, że ta opowieść go potępia.

[kali_pso]

Tę historię rozumiem tak, że można znaleźć królestwo niebieskie
> (perłę) przypadkiem, jak ten pierwszy i poszukiwać go, jak ten
drugi



tez tak to rozumiem;P

> Ten drugi uczciwszy, fakt


Ale dlaczego?
Przecież ten pierwszy mógł ten skarb zabrać od razu a jednak
sprzedał co miał i za niego zapłacił, to jest nieuczciwe?

[broceliande]

No nie, faktycznie nie ukradł, tylko kupił.
Chodziło mi o właściciela pola, który o perle nie był poinformowany.
Ale to ekonomia.
Kupię działkę za grosze, a potem znajdą tam naftę. Mogę się
zapierać, że o nafcie nic nie wiedziałam.

[raczek47]

broceliande napisała:

> Osobiście uważam, że Biblia to stek bajek.

Mała poprawka- nie ma takiego frazeologizmu w j.p. Jest stek bzdur, zbiór bajek.

[ankak0]

Moim zdaniem:
Pole ze skarbem i perła to symbol tej części duszy, która z
królestwem niebieskim jest bardzo blisko. Żeby ją w sobie odkryć
trzeba pozbyć się swoich przyzwyczajeń myślowych, pozbyć się
wszystkiego co ogranicza nasze odczuwanie, bieg myśli. To bardzo
trudne, dla większości ludzi nieosiągalne. Żeby zdobyć największy
skarb trzeba odrzucić wszystko co dobre i złe. Zatopić się w białym
świetle naszego ducha rodzicielskiego. Ale właścicelem pola jest
nasza podświadomość, mocno związana z przyzwyczajeniami naszego
życia. Aby zdobyć skarb musimy odkupić pole. Musimy nauczyć naszą
podświadomą duszę że zatopienie w białym świetle jej się spodoba.
Nie możemy jej okłamywać, bo jest częścią nas, ale jeśli
nieprzygotowana dowie się o skarbie odrzuci go. Zbyt słabi jesteśmy.

[latarnia_umarlych]

Ale wątek. Zaczęłam czytać z ciekawości i przysnęłam.

[morgen_stern]

Zdradź mi, jak nagle wpada się na wątek z 2009 roku? mnie się to jakoś nie zdarza...

[rhaenyra]

przeciez to nie ona odkopala

[morgen_stern]

Fakt, zwracam honor niech mi w takim razie rybka odpowie

[morgen_stern]

Znowu poplątałam - nie rybka a raczek, choć w sumie byłam blisko

[rhaenyra]

nadal daleko
szukaj dalej

[morgen_stern]

Ach to ten murgrabia... trzeba mieć zacięcie, bez kitu.

[latarnia_umarlych]

> Zdradź mi, jak nagle wpada się na wątek z 2009 roku? mnie się to jakoś nie z
> darza...

Mnie się niestety często zdarza, że ktoś inny odkopie i przesunie na główną, bo nigdy nie sprawdzam dat. Czasami odpisuję zupełnie serio albo wtrącę jakiś genialne rozwiązanie problemu, który np od 7 lat nie istnieje. Cóż, życie gapy.

[rhaenyra]

biblia to ostatnie miejsce w ktorym szukalabym sensu

to opowieść o tym, że osoby religijne to złodzieje

[woman_in_love]

oszuści i hipokryci.

W pierwszym przypadku znalazca zamiast podzielić się królestwem niebieskim z innymi to je zawłaszczył tylko dla siebie. W dodatku dokonał tego przy pomocy oszustwa, gdyż znalazł to na polu kogoś innego, schował (dobrze chociaż, że nie ukradł od razu) a potem odkupił za bezcen (wydał przecież pieniądze na pole, a za skarb nie zapłacił, gdyż sprzedający o nim nie wiedział). Czy Jezus by tak samo postąpił?

Drugi przykład to jakiś bezsens. Królestwo niebieskie nie może być podobne do kupca. Może być podobne co najwyżej do jakiejś rzeczy, którą znalazł kupiec. W tym przypadku jednak, skoro kupiec musiał sprzedaż wszystko co miał żeby kupić perłę, to oznacza że sprzedający znał jej wartość, więc transakcja była etyczna. Nie wiadomo jednak, co dalej stało się z tą perłą. Jeśli została zawłaszczona na prywatny użytek, to też nie jest to zgodne z naukami Jezusa.