Urodziłam i nie pokochałam....

[figrut]

> Do lekarza nie pójdę bo co powiem? Że jestem wariatka, która nie potrafi zaakce
> ptowac takiego stanu rzeczy jaki nastał? Dostanę jakieś tabletki ziołowe i po w
> szystkim....
G...no prawda. Dostaniesz prawdopodobnie tabletki blokujące wypływ serotoniny z
mózgu jakie i ja dostałam, o ile zgłosisz się do specjalisty, czyli do
PSYCHIATRY. Tobie potrzebna jest pomoc psychiatry, a nie zamiatanie problemów
pod dywan i wysłuchiwanie, że samo sobie przejdzie. Psychiatra to lekarz i żaden
wstyd się tam leczyć. Wbrew pozorom nie dostaniesz ziołowych pastylek, a
tabletki które naprawdę Ci pomogą. Dostaniesz też skierowanie do psychologa, ale
musisz to wszystko brać na poważnie jak chorobę nerek, wątroby czy czegoś tam
jeszcze co oznacza - chodzisz do lekarza, chodzisz na terapię, bierzesz tabletki
według przepisu.

[figrut]

No i jeszcze jedno - to JEST depresja nie koniecznie poporodowa, choćbyś nie
wiem jak bardzo sobie wmawiała, że nie jest.

[undomestic_goddess]

Szczerze do bólu, galopem do lekarza. Bo to jest depresja i lekarz Ci pomoże.
Nic innego mądrego nie potrafię napisać poza tym jeszcze, żebyś się naprawdę
pospieszyła, bo depresja to bardzo groźna choroba.

Nie daj też sobie wmówić bzdur, że tak masz, bo sama tak chcesz. Tego stanu nikt
dobrowolnie nie wybiera. Na niego się składają hormony, przemęczenie, zmiana
trybu życia itd.

A dla swojego synka jesteś najlepszą mamą świata, przeczytaj swój post jeszcze
raz - nawet napisałaś, że go kochasz i jest fajny

B współczuję i rozumiem.

[ewelsia]

popieram przedmówczynie, potrzebujesz specjalistycznej pomocy i
terapii, osobiście też jestem w trakcie ( nie z powodu depresji
poporodowej), naprawdę polecam. A rady typu idź do fryzjera , sory
ale są po prostu śmieszne.
Trzymaj się.

[mloda19877]

ewelsia napisała:

A rady typu idź do fryzjera , sory
> ale są po prostu śmieszne.

hm powiesz mi co w tym takiego śmiesznego? przypomnij sobie w życiu
taki dzień w którym miałaś doła i zakupy, fryzjer lub kosmetyczka
poprawiły Ci humor. Na pewno wiele razy tak było. Więc nie mów że to
jest śmieszna bo takie rzeczy znacznie porawiają nastrój.

[ewelsia]

Kobieto, Ty chyba nie umiesz czytać, lub nie rozumiesz, co czytasz.
Autorka wątku ma powazne problemy , a nie chwilowego doła. Takie
rady od parady typu zakupy fryzjer to można wciskać
czytelniczkom "Pani domu" , czy innej "Chwili dla Ciebie", a nie
osobie , która pisze takie rzeczy. A ja nigdy lub prawi nigdy nie
poprawiałam sobie humoru zakupami, no ale ja to inna bajka.

[mloda19877]

ewelsia napisała:

> Kobieto, Ty chyba nie umiesz czytać, lub nie rozumiesz, co
czytasz.
> Autorka wątku ma powazne problemy , a nie chwilowego doła. Takie
> rady od parady typu zakupy fryzjer to można wciskać
> czytelniczkom "Pani domu" , czy innej "Chwili dla Ciebie", a nie
> osobie , która pisze takie rzeczy. A ja nigdy lub prawi nigdy nie
> poprawiałam sobie humoru zakupami, no ale ja to inna bajka.

nawet już mi się nie chce za bardzo tego komentować. Skoro autorka
watku ma poważny problem to niech nie przesiaduje na forum tylko
idzie do lekarza.. boże..

[ewelsia]

to nie komentuj, po czytając Twoje wcześniejsze wypowiedzi w wątku
stwierdzam, że są po prostu żałosne (zwłaszcza te, że chorzy na
depresję wmawiają sobie chorobę i nie umieją wziąć się w garść).
A forum jest m.in. od tego, żeby się wyżalić czy poradzić. Przed
obcymi jest nam łatwiej.

[mond33]

mloda19877 napisała:
> nawet już mi się nie chce za bardzo tego komentować. Skoro autorka
> watku ma poważny problem to niech nie przesiaduje na forum tylko
> idzie do lekarza.. boże..

To nie komentuj. Spokój przynajmniej będzie.

[artdesign84]

a Ty do egzorcysty

[madami]

mloda19877 napisała:
> nawet już mi się nie chce za bardzo tego komentować. Skoro autorka
> watku ma poważny problem to niech nie przesiaduje na forum tylko
> idzie do lekarza.. boże..

moze swoją radę zastosujesz do siebie? Zamiast przesiadywac na
forum i się ośmieszac może zajmij się jakś pożyteczną pracą?

[agni71]

Ty sie mloda juz nie osmieszaj. Poczytaj o depresji, moze
podrecznikom uwierzysz. Nie mam depresji, ale bliska mi osoba miała -
podkreslam - depresja to nie chwilowe przygnebienie, zły nastrój.
To choroba, która trzeba leczyć.

[mloda19877]

dobrze już dobrze nie bulwersujcie się tak bo wam żyłki popękają

[mond33]

mloda19877 napisała:

> dobrze już dobrze nie bulwersujcie się tak bo wam żyłki popękają

Zamelduj to we własnym pamiętniku. Jako jedyny Cię wysłucha.

[artdesign84]

czytając głupotie teksty, jaki Ty piszesz ciężko być spokojnym

Dzieciaku, waź się ogarnij !!

[artdesign84]

z tym akurat się zgazam, mi fryzjer pomaga na doła ( w prawdzie
krótkotrwale, ale to zawsze coś)

[yenna_m]

Nie jestem psychiatrą/psychologiem.
Ale wiesz, pokazalabym sie na Twoim miejscu komus mądremu.
To moze byc depresja poporodowa.
Wbrew pozorom chorzy na depresje moga byc bardzo nerwowi, agresywni.

Jesli to nie depresja - fachowiec pozwoli uporac Ci sie z problemem.

[wieczna-gosia]

zgadzam sie z yenna- idz pokaz sie fachowcowi. Nie diagnozuj siebie sama- OD 7
MIESIECY MECZYSZ SIE Z TAKIMI UCZUCIAMI SAMA!!! NO, POGIELO CIE I ZYCIA CI NIE
SZKODA????? Do lekarza ale juz.

[krwawakornelia]

A gdzie u licha jest twoj maz?????

[krwawakornelia]

mozki mu odcielo ze sie dzieckiem zajac nie moze (chociazby w
nocy????) jezeli w dzien pracuja?

[galikowa]

Dobrze, że zdajesz sobie sprawę z tego że jest jakiś problem i potrafisz sie do
tego przyznać. Moim zdaniem opiekunka (albo babcia czy tata na wychowawczym)
pomogłaby. Potrzebujesz pracy chyba. Jak bedziesz wracala z pracy do domu to
moze zatesknisz i pokochasz. Trzymam za Ciebie kciuki zebys pokochała i zeby sie
ułożyło!

[mika_p]

Owszem, wygląda to własnie na depresję poporodową, bo ona nie pojawia się od
razu po porodzie, tyulko kilka mieisęcy później.
Żłobek, pójście do pracy, mogłoby ci pomóc, gdyby to był zwyczajny przypadek
niepasowania do roli matki domowej.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=572&w=31156185&a=31156343

Depresja poporodowa

[kicia031]

Wszelkie objawy ktore opisujesz to typowy obraz depresji poporodowej - moize ona
trwac bardzo dlugo, u mnie przy 2 dziecku ponad 2 lata, dopoki nie przestalam
karmic i nie zaczelam brac lekow przeciwdepresyjnych.
Idz szybko do lekarza!

Z twoim synem wszystko jest OK

[emilly4]

Tak jak w temacie, z Twoim synkiem wszystko jest wporzadku! Zachowuje sie jak na
malca przystalo, jest malutki, zdany tylko na Ciebie, nie umie za bardzo wyrazic
co chce, wiec marudzi, placze, wyje, i marudzi 24/h.
Problem jest z Toba i to o siebie powinnas teraz zadbac...radzilabym znalezc
jakiegos fajnego, dobrego specjaliste i wybrac sie do niego razem z mezem.
Musisz komus powiedziec co w Tobe siedzi, i ktos musi cie naprowadzic na dobra
droge tzn jak radzic sobie ze stresem, ktory siedzi w Tobie. Wpadlas w bledne
kolo i nawet zwykla rada, uwaga meza doprowadza cie do furi, bo przeciez to Ty
siedzisz z tym "dzieciakiem" caly dzien, a on obija sie w pracy i zarabia na
wasza rodzine...w 99% przypadkach tak to wlasnie wyglada.
Aha! Depresja po porodowa, nie musi nastapic od razu w pierwszych dniach "po".
Zycze powodzenia, zadbaj o siebie- szkoda zeby taki fajny chlopak patrzyl na
smutna mame.

[gabi683]

kicia031 napisała:

> Wszelkie objawy ktore opisujesz to typowy obraz depresji
poporodowej - moize on
> a
> trwac bardzo dlugo, u mnie przy 2 dziecku ponad 2 lata, dopoki nie
przestalam
> karmic i nie zaczelam brac lekow przeciwdepresyjnych.
> Idz szybko do lekarza!


I dla mnie to na to wyglada ,nprawde nie czekaj zgłos się .

[osa551]

Masz najprawdopodobniej depresję poporodową, lepiej zgłoś się do specjalisty
zanim skończysz jak butterfly ...

[mamaemmy]

Ojej tez pomyslałam o butterly
Idz do specjalisty,depresja poporodowa nie jest tylko miesiac po porodzie,moze
trwac o wiele dłuzej!
To sa hormony..które niestety rządza człowiekiem,zwłaszcza kobietą..
Sama sobie z tym nie dasz rady...
A mysle ze wszystkie na tym forum chcemy usłyszec ze lepiej sie czujesz,a nie
zeby mąz z Twojego konta potem powiadamiał nas o tym ze stało sie
nieszczescie-tak jak u butterfly

[mamaemmy]

Acha-i idz do pracy.Załatw opiekunkę,nawet jesli będziesz pracowac tylko na te
opiekunke.
I nie daj sobie wmówic ze jestes zlą matką-uwierz mi-niejedna z nas to
przezywała,są matki które kochaja dziecko od pierwszych ruchów,od porodu,a sa
matki które kochają dziecko od momentu kiedy powie im to dziecko kocha cie.Czyli
to ok 2 latka..
Jak bedziesz miała ochote,napisz do mnie na maila,znajde zawsze czas,aby
odpisac,a na temat depresji mam cos niecos do powiedzenia ..

[niiikaa]

To bardzo przykre, że Ciebie też to spotkało.

Nic sobie nie wmawiasz - masz depresję, nie poporodową tylko normalną. Idź do psychologa - zamiast słuchać męża, który nie ma zielonego pojęcia o czym mówisz - posłuchaj siebie. Nie idziesz do lekarza - idziesz do psychologa. Psycholog jest potrzebny osobom w takiej sytuacji jak Ty. On po to jest - tak jak dentysta jest od leczenia zębów a szewc od naprawy obuwia.

Miałam to samo - bo moje plany pourodzeniowe wzięły w łeb. I zamiast planowanych 4 miesięcy z Młodym spędziłam 15. I to był koszmar. Ze strony męża nie miałam żadnego wsparcia. I nie mam do tej pory. Ma za to wspaniałych rodziców i teściową. I tylko dzięki nim nie skończyło się to dla mnie kiepsko. I ma to szczęście, że moja mama jest psychologiem Wiem, że terapia u osoby spokrewnionej to nie najlepszy pomysł ale kto mnie wysłucha o 23:15 jak nie matka.

Jeżeli nie chcesz (choć moim zdaniem dobrze by było) iść do psychologa spróbuj zrobić to co ja.
Żeby odpocząć od Młodego jeździłam w sobotę na obiad do rodziców a w niedzielę do teściowej. I samo to , że jestem z dorosłymi było super. Może spróbuj tak samo. Tylko pamiętaj - Ty do nich a nie odwrotnie.
Może jakaś Twoja koleżanka też siedzi z dzieckiem. Nie musi być bliska koleżanką. U mnie okazało się, że moja koleżanka ze szkoły podstawowej ma dziecko w tym samym wieku co moje i mieszkamy na tym samym osiedlu. I razem chodziłyśmy na spacery. Nawet dialog o dzieciach jest lepszy niż monolog

Poszukaj w swojej okolicy "klubu mam " - wpisz w googla "klub mam " i zobacz co się pokażę. Chodzi o dziewczyny w Twojej sytuacji, które spotykają się razem z dziećmi. One mogą trochę pogadać a dzieciaki się bawią. Jak Twoje dziecię ma 7 miesięcy to już może pobawić się z innymi dziećmi.

Trzyma kciuki i mam nadzieję, że będziesz się czuła lepiej. Choćby dzięki świadomości, że nie jesteś sama w swoim kłopocie.

Pozdrawiam

[memphis90]

Przepraszam, ale się nie zgodzę...
Nie idziesz do lekarza - idziesz do psychologa. Psycholog j
> est potrzebny osobom w takiej sytuacji jak Ty. On po to jest - tak jak dentysta
> jest od leczenia zębów a szewc od naprawy obuwia.
Właśnie IDZIE do lekarza, bo lekarz jest od leczenia depresji. Psycholog może
wspomóc terapię, ale jeśli problem leży w fizjologii mózgu, a nie w róznych
konfliktach wewnętrznych- to bez leków się nie obejdzie.

[niiikaa]

Nie przepraszaj

Podobnie jak ty sądzę, że w tym przypadku skończy się wizytą u psychiatry i lekami.
Psycholog może jej pomóc wyjść z tego koszmaru w którym teraz siedzi. Same leki
niestety nie załatwią sprawy, sam psycholog też nie.

[selavi2]

To co piszesz o sobie, ma wszelkie symptomy depresji.
I to przewlekłej.
Ale od oceniania tego jest psychiatra.
Nie Ty, nie ja.
Szoruj Matka do lekarza,najlepiej do dwóch, a jak Ci sie diagnozy pokryją, to
nie bedziesz przed sobą sie wykrecac. Potem pomału wprowadzaj zmiany, najlepiej
w kontakcie z psychologiem.
Inaczej będzie jeszcze gorzej.
Bo depresja to stan, który może ciagnać sie nawet latami.

[mloda19877]

a tak ogólnie to w którym momencie ja napisałam że mam wspaniałe
życie? ja tak nie twierdze i nigdzie tak nie napisałam. Napisałam
tylko że potrafię się cieszyć z tego co mam i to docenić. I wcale
nie mam wspaniałego zycia bo wiele mnie przykrych spraw spotkało ale
mimo to nie wpędzam się w dół bo wiem że to mi nic nie da.
Nie przekręcaj moich słów.

[too.good.to.be.god]

No fakt, wszak napisałaś, że byłaś za głupia na polonistykę. Jedną samokrytykę masz zaliczoną, dawaj więcej!

[mloda19877]

too.good.to.be.god napisała:

> No fakt, wszak napisałaś, że byłaś za głupia na polonistykę. Jedną
samokrytykę
> masz zaliczoną, dawaj więcej!

ty jesteś za głupia żeby czytać moje wypowiedzi bo nawet tego nie
potrafisz. Taaa. Napisałam coś zupełnie innego. Pozwól że nie będę
się zniżać do Twojego poziomu i zakończe z tobą tą mało interesująca
dyskusje.

[too.good.to.be.god]

Nie wątpię, że zakończysz Ale jeśli się martwisz, że mnie rozczarowałaś, uspokoję Cię - od początku wyglądałaś na taką, która umie dowalać tylko tym, co się bronić nie mogą. No suprises there. Choć nie powiem, miałam nadzieję, że drzemie w Tobie trochę więcej sportowego ducha. No, trudno.

[mloda19877]

nie chcę z Tobą się przekomarzać tylko z jednego powodu. Wkładasz mi
w usta słowa których nie wypowiedziełam/nie napisałam. I w tym
wypadku dyskusja jest bez sensu. Ponadto ja się z nikogo nie nabijam
i nie dwrwie z czyjegoś zycia tak jak Ty z mojego.

[too.good.to.be.god]

Ależ, cherie, robię dokładnie to, co Ty, tylko sprawniej. Ty twierdzisz, że depresja nie istnieje i walisz między oczy byle mocniej, ja twierdzę, że ktoś z takim poziomem wiedzy i empatii jak Ty nie istnieje - i też walę. Jedyna różnica dotyczy końców, na których stoisz. Tam, gdzie to Ty walisz, jest przyjemniej, nie?

[too.good.to.be.god]

Nie wiem, czy zazdrościć nie, ale kompensujesz sobie aż miło i to kosztem dziewczyny, która ma poważny problem. So, cherie, dlaczego nie iść krok dalej, hę? Jeszcze trochę historyjek o ciężkim życiu, może się któraś nabierze, a Tobie samoocena wzrośnie. Dawaj, dawaj, drugiej takiej szansy mieć nie będziesz. Załóż swój wątek, wpiszemy miasta, kture Cię popierajom

[semi-dolce]

To własnie jest depresja poporodowa.

Nie wiem jak karmisz, jesli butelka to żadnego problemu nie ma, jesli piersią to
własciwie tez nie - wiele leków przeciwdepresyjnych mozna brac przy karmieniu
piersią. Gdyby nie było mozna, pewnie dużo mniej matek by karmiło...

Nie ty jedna. Takie problemy dotykaja wielu młodych mam. Rzeczywistość bardzo
różni sie od naszych wcześniejszych wyobrażeń. Przykładem niech będzie
wypowiadająca sie tu młoda. Piąty miesiąc ciąży? To akurat ten czas, gdy dostaje
sie wielkiego kopa energetycznego, nastrój jest fantastyczny i góry chce sie
przenosić... Tak, całe życie mogłabym byc w 4-5 miesiącu ciąży... Potem
przestaje być tak różowo.

Sa dwie drogi w twoim wypadku lewenstein. Albo nie rób nic i sytuacja sie
pogorszy. Byc może minie samo - za miesiąc albo za 10 lat. Być może skończy sie
tragicznie. Być może dojdzie do tego, że twoje dziecko będzie wyć z głodu i
zasikania, a ty będziesz leżeć nie mogąc się ruszyć. Tak, do tego prowadzi
depresja - w końcu nie tylko zrobienie posiłku jest przedsięwzięciem, ale i
wstanie z łóżka czy nawet zmiana pozycji leżenia. Często nieleczona depresja
kończy się samobójstwem.
Druga droga to udanie się do specjalisty, czyli lekarza psychiatry. Psycholog
tez, ale potem. Na razie potrzebne jest wsparcie farmakologiczne, a tego może
udzielić jedynie lekarz medycyny. Jeśli karmisz piersią zapytaj na forum
karmienie piersią o lekarza w swojej okolicy, który zajmuje sie mamami
karmiącymi, dziewczyny i pani Monika pomogą ci.

I jeszcze jedno - pamietaj, że leki nie działaja od razu. Musi minąć kilka
tygodni, zazwyczaj od 2 do 4 żeby zadziałały tak, jak powinny. Te tygodnie to
taki okres przejściowy. W tym czasie twoje samopoczucie nie poprawi się, ale
mogą wystapić efekty uboczne - zaburzenia apetytu, senność, ogólne złe
samopoczucie. One mijaja, trzeba przeczekać. Warto byś w tym czasie miała kogoś
do pomocy.

Pamiętaj o jeszcze jednej rzeczy - to nie jest twoja wina. Nie jesteś złą matką.
Tego w ogóle nie mozna rozważać w kategorii winy. Depresja jest chorobą. Gwoli
ścisłości choroba afektywna, nie psychiczną. Jest taka sama chorobą jak nowotwór
czy choroba zwyrodnieniowa stawów. Nie mozna powiedziec sobie "ja na pewno nie
dostanę z tego powodu depresji". Tzn powiedziec mozna, tak samo jak mozna
powiedzieć "ja na pewno nie dostanę raka". Tyle że to czcze gadanie. Depresję
trzeba ją leczyć. I w wielu przypadkach udaje się zapobiec kolejnym epizodom
depresyjnym.

[luna333]

miała miała coś takiego, że mam depresję od wielu lat to też wiem/
co Ci radzić? poproś o pomoc kogoś jak możesz, mamę teściową,
odpocznij i nie powiem Ci że będzie lepiej - ja po prostu musiałam
zrozumieć że dacydując się na dziecko dostałam dożywocie i
zaakceptowałam ten stan rzeczy i olałam sprawy mniej istotne/ na
szczęście dzieci są coraz starsze i nie wymagają z czasem tyle
poświęcenia (mój się darł od rana do nocy - z czasem zrozumiałam że
nie muszę od razu rzucać wszystkiego i pędzić na jego każde
kwęknięcie jeśli jestem pewna że nic mu się nie dzieje, że mam prawo
zrobić siusiu i umyć zęby a nawet krótki prysznic bez wyrzutów
sumienia) cóż życzę spokoju

podpisuję się nt.

[bogoosia]

i nie przejmuj się, radami typu "psychiatra, to psychotropy, a to
ostateczność"... teraz farmakologia się tak rozwinęła, że lekarz
(dobry!) dobierze leki, które Cienie otumanią, pozwoląfunkcjonować,
choć rzeczywiście początek przyjmowania często powoduję np. senność
lub inne efekty uboczne...
w sytuacji, jakiej jesteś ważne jest by działać szybko, dla dobra
Twojego i malucha i męża itd...potem przyjdzie czas na zastanawianie
się, analizę, psychologa itd. najważniejsze dla Ciebie i dziecka,
żeby zrobić coś z tym szybko!!!
no i postaraj się skorzystać z czyjejś pomocy przy maluchu, żeby
mieć dla siebie choć godzinkę, toż już duży chłopak i poradzi
sobie

uszy do góry, idzie wiosna, będzie lepiej

aczkolwiek nim psychiatra...

[bogoosia]

w sumie oceniamy sytuację na podstawie niewielu informacji, więc
może jeszcze nim do psychiatry się wybierzesz poczytaj, co mądrego
napisała cofe-tee w tym wątku i kolejnych w temacie, bo kurza stopa
nigdy nic nie wiadomo:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=92794931&a=92798570

[mloda19877]

bogoosia napisała:

> i nie przejmuj się, radami typu "psychiatra, to psychotropy, a to
> ostateczność"... teraz farmakologia się tak rozwinęła, że lekarz
> (dobry!)

no właśnie DOBRY! a zdajesz sobie sprawe jak ciężko jest trafić na
takiego dobrego lekarza?

[memphis90]

Taaa, więc lepiej pisać dziewczynie, że ma depresję na własne życzenie, bo inne
matki sobie radzą, a Ty to już w ogóle depresji mieć nie będziesz, bo tak
zaplanowałaś

Leki potrafi dobrać nawet lekarz pierwszego kontaktu, nie wymaga to wybitnych
umiejętności. Dla mniej umiejętnych są nawet ściągawki z leków- co, przy jakich
objawach,w jakiej dawce. Mniej sprytni mogą sprawdzić w necie.

[bogoosia]

no a co Ci chodziło konkretnie?

[bogoosia]

a wiem, że ma iść do tego fryzjera i sama wziąć się w garść? użalać
się nie powinna, ryzykować póścia do lekarza też nie... kobieto kup
sobie trochę mózgu!!!

[mloda19877]

bogoosia napisała:

> a wiem, że ma iść do tego fryzjera i sama wziąć się w garść?
użalać
> się nie powinna, ryzykować póścia do lekarza też nie... kobieto
kup
> sobie trochę mózgu!!!


a może to sobie powinnaś zaproponować? Jeśli nie jesteś w stanie
zrozumieć o co mi chodzi to moje tłumaczenie będzie zbędne.

[bogoosia]

ależ ja rozumiem, tylko Ty jesteśza tępa, by zrozumieć, że Twoja
rada ma się jak "pięść do nosa", rozumiesz metaforę czy wytłumaczyć?

zaraz, zaraz

[bogoosia]

mloda19877 napisała:


> no właśnie DOBRY! a zdajesz sobie sprawe jak ciężko jest trafić na
> takiego dobrego lekarza?

a Ty skąd wiesz? przecież Ty nie masz i nigdy nie będziesz mieć
takich problemów. w Pani domu pisali czy w telenoweli było?

młoda, zdaje się, że masz poważny problem...

[bogoosia]

poszperałam i proszę:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=586&w=91171778&a=91321400
Ty się nie broń i sama idź migiem do specjalisty!!! o ile za póxno
nie jest!!! to już nie chodzi o brak poczucia humoru, nieumiejętność
czytania między wierszami, ale jesteś agresywna i wydaje się, że
sobie z tym nie radzisz... i czepiać się kobiety, która prosi o
pomoc w prawdopodobnej depresji, samej odstawiając takie cyrki... Ty
siedzisz i buczysz? niemożliwe, kłamałaś!

[mloda19877]

bogoosia napisała:

> poszperałam i proszę:
> forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=586&w=91171778&a=91321400
> Ty się nie broń i sama idź migiem do specjalisty!!! o ile za póxno
> nie jest!!! to już nie chodzi o brak poczucia humoru,
nieumiejętność
> czytania między wierszami, ale jesteś agresywna i wydaje się, że
> sobie z tym nie radzisz... i czepiać się kobiety, która prosi o
> pomoc w prawdopodobnej depresji, samej odstawiając takie cyrki...
Ty
> siedzisz i buczysz? niemożliwe, kłamałaś!
>


hahahahaha widze że jakiejś obsesji dostałyście na moim punkcie
głupie gąski nawet szukacie już moim wypowiedzi. No nieźle nieźle.
A tak przypadkiem to wam żal d...y nie ściska bo ja jestem jako
chyba jedyna normalna na tym forum i co lepsze bez depresji?? no
chyba was rozgryzłam. Mam takie wrażenie bo każda która się
wypowiedziała przeciwko mnie miała jakieś tam zaburzenia. Biedne
dziewczynki z depresją och jak mi przykro.

[babcia47]

A tak przypadkiem to wam żal d...y nie ściska bo ja jestem jako
> chyba jedyna normalna na tym forum i co lepsze bez depresji??
słoneczko jedynym, który nie powie, że zwariował..jest sam
wariat ))..te które sie wypowiedział przynajmniej wiedziały, ze
maja jakiś problem i mogły z nim powalczyć, ty nie masz zadnych
szans..a sprawdzanie z kim się ma do czynienia, jego wczesniejszych
wypowiedzi jest normalne (jezeli pamietasz, co to okreslenie oznacza)

[memphis90]

> A tak przypadkiem to wam żal d...y nie ściska bo ja jestem jako
> chyba jedyna normalna na tym forum i co lepsze bez depresji??
Skoro Ty jesteś wyznacznikiem "normalności", to ja wolę być "nienormalna".
Zdecydowanie.

[zasluzony_dzialacz]

> A tak przypadkiem to wam żal d...y nie ściska bo ja jestem jako
> chyba jedyna normalna na tym forum i co lepsze bez depresji??
> chyba was rozgryzłam. Mam takie wrażenie bo każda która się
> wypowiedziała przeciwko mnie miała jakieś tam zaburzenia. Biedne
> dziewczynki z depresją och jak mi przykro.
ROTFL.
Żal mi dupę ściska, że takie prymitywne siksy są częscią mojego społeczeństwa.
> chyba was rozgryzłam. Mam takie wrażenie bo każda która się
> wypowiedziała przeciwko mnie miała jakieś tam zaburzenia. Biedne
> dziewczynki z depresją och jak mi przykro.
Taaa, te zaburzenia pracy mózgu myśleniem się zowią.

oj głupiutka 22 letnia gąsko!!!

[bogoosia]

obsesję mam, na punkcie bezgranicznej głupoty, ale Twój mały móżdżek
nawet w tej kategorii się nie łapie, trzeba jeszcze rozszerzyć
skalę...

przeczytaj swoją wypowiedź, którą podlinkowałam, może z perspektywy
(trudne słowo) czasu spojrzysz na to inaczej i przyznasz, że
kompletny debil mógł coś takiego napisać... a Twój stan wydał mi się
niepokojący nie jako osobie z zaburzeniami, ale wyobraź sobie, jako
komuś, kto ma większe pojęcie niż Ty o temacie, o którym mowa, nie z
autopsji (jeszcze trudniejsze słowo), ale z racji wykształcenia...
po Twoich błędach ortograficznych sądząc, to cud, że Cię z
podstawówki prosto do wojska nie wzięli...

i na tym kończę, bo nie chce mi się dyskutować z gó...arą, która
zachowuje się na mniej lat niż ma, uważa, że zjadła wszystkie rozumy
(oczywiście oprócz swojego)...


pozdrawiam i mimo wszystko miłego dnia
Bogusia

[mloda19877]

bogoosia napisała:

> mloda19877 napisała:
>
>
> > no właśnie DOBRY! a zdajesz sobie sprawe jak ciężko jest trafić
na
> > takiego dobrego lekarza?
>
> a Ty skąd wiesz? przecież Ty nie masz i nigdy nie będziesz mieć
> takich problemów. w Pani domu pisali czy w telenoweli było?


a to trzeba mieć takie problemy żeby wiedzieć o takich sprawach? ot
wymyśliła

[azi-77]

Czytając Twój post, widzę swoją historię z tym że u mnie trwa to 2
lata,kocham bardzo swoje dziecko i nigdy nawet nie pomyślałam ,że je
mogłaby je nie kochać.Problem w tym, że nie mam wsparcia u
nikogo,sama z dzieckiem 24h.Są gorsze i lepsze dni.Jestem
nerwowa,wszystko mnie denerwuje,klnę,kłócę się z M bo on mie nie
rozumie (pracuje bardzo dużo, wyjeżdza rano wraca w nocy)zdarz mi
się dać klapsa małemu,(zaraz tego żałuję),krzyczę, nikt mnie nie
rozumie (jedynie mama).Nie byłam u specjalisty ponieważ karmię
piersią i w związku z tym żadnych psychotropów nie będę mogła
brać.Jestem wykończona psychicznie i fizycznie więc doskonale Cię
zozumiem.Marzy mi się jeden dzień wolny bym mogła wstać kiedy będę
chciała, wykąpać się na spokojnie, zjeść, pójść na zakupy,poczytać.
To co napisała niiikaa ŚWIĘTE SŁOWA.
Do młodej19877 życzę Tobie aby depresja Cię nie dopadła. Ja będąc w
ciąży, czytając książki na temat depresji poporodowej przez myśl mi
nie przeszło że będzie mnie to dotyczyć,mnie wesołej, cieszącej się
z życia dziewczyny,pragnącej tego dziecka, a jednak więc niebądź
taka pewna, wiele się zmieni w Twoim życiu,wszystko odwróci się o
180stopni i nie będzie tak różowo jak Tobie się wydaje...Pozdrawiam

[bogoosia]

tak w ciąży, jak przy kaprmieniu można brać niektóre psychotropy -
zapytaj po prostu lekarza... tyle, że jeśli jest to potrzebne, a
specjalista to oceni...

IMO w takiej sytuacji

[triss_merigold6]

IMO w takiej sytuacji należy przestawić dziecko na butelkę i brać
leki dobrane przez lekarza. Dziecku od przestawienia się na mleko
modyfikowane nie stanie się nic złego a matka może odzyskać zdrowie
i normalne samopoczucie. Bilans zysków i strat. Gdyby depresja
dopadła mnie w okresie kiedy jeszcze karmiłam naturalnie to
odstawiłabym dziecko wychodząc z założenia, że w tym momencie należy
przede wszystkim ratować siebie.

dla pocieszenia;)

[moni4444]

Ja tez jestem sama z czworka dzieci,jest trudno maz w paracy calymi
dniami,wraca pozno wieczorem,nic mi nie pomaga,czasem tesciowa
przyjdzie ton popilnuje maluchow.A ja musze sama targac zakupy
wlazic i zlazic z wozkiem ubierac dzieci gotowac obiad
podac ,pozmywac,posprzatac nakarmic najmlodsza 9msc,pouzerac sie z
diablica 5latkaodrobic lekcje z 9latka(niemam cierpliwosci bo
zabardzo nie kuma tego co czytaa jeszcze najstarsz ze szkoly
przychodzi i tez mnie denerwuje bo czsem pysknie.A meza jak niema
tak niema,na spacer sama z dziecmi jego niema.A jak mam dola to
kupuje piwo mniammm i zaraz lepszy chumore,albo do kolzanki
lece.Kochana glowa dogory masz 1 maluch z nim mozesz wszedzie pojsc
do kol i na spacer.Taki nasz lospozdrawiam

[bernimy]

Dużo Ci już mądrego dziewczyny wyżej napisały, nie jesteś
osamotniona w swoich odczuciach, nie jesteś dziwolągiem, nie jest to
niespotykane itd.
Dużo z nas miało/ma "szansę" na takie odczucia, wszystko zależy od
okoliczności/sprzyjających warunków. Wydaje mi się, że problemem
może być jednak właśnie depresja, mimo, że jak piszesz dziecko ma
juz 7 m-cy. Dodatkowo niezrozumienie przez męża Twoich rozterek oraz
chyba jednak bardzo "marny" Jego udział w opiece i wychowaniu.
Po pierwsze radziłabym jednak udać się do lekarza, to normalne. Po
drugie radziłabym przeorganizować Twoje życie: skoro mąż w tygodniu
zapracowany, to Ty powinnaś mieć sporo czasu tylko dla siebie w
weekendy! No i te noce, doskonale wiem o czym piszesz, też nieraz
już ryczałam z braku sił, koniecznie mąż też musi poczuć się ojcem!
Trzymaj się

[inguszetia_2006]

Witam,
Powtórzę za dziewczynami; musisz iść do lekarza.
I to jak najszybciej, póki wychodzenie z domu nie jest wiekszym
problemem. Miałam depresję po wypadku samochodowym i dopiero jak
przestałam wychodzić z domu, to się wszyscy rzucili na ratunek.
A mi wszystko już zwisało totalnie. Nawet myślałam, że fajnie byłoby
umrzeć, że to byłoby najlepiej dla mnie, bo by się wszyscy odczepili
i dali mi spać. Nie odczepili sie jednak. I dobrze;-D
Pomogły proszki,ale bynajmniej nie ziołowe.
Zadziałały piorunująco. Zaczęłam się uśmiechać, a nie tylko krzywić
twarz. Pamiętam,że było mi wesoło i jakoś to poszło.
Trzymaj się i pędź po swoje cudowne pigułki;-D
Pzdr.
Inguszetia

[black_memento]

Nie jestes sama,ja mialam podobnie. Jeszcze teraz,czasami,mam takie
mysli,zeby wyjsc z domu i nie wrocic. Nie ma lekko. Musisz do
lekarza isc przede wszystkim.Naprawde. POza tym moze jst taka
mozliwosc ,żbys zaczela pracować? Ja postan oddać dziecko do
przedszkola. Nie dostal sie do publicznego-zapisalam do prywatnego.
Wiekszosc mojej pensji na to pójdzie,ale mam nadzieje,że poczuje sie
lepiej wśród ludzi. Trudno,siedząc w domu i tak nie zarabiam,a tak
przynajmniej zmienie otoczenie,nie tylko pieluchy,zupki i plac
zabaw. Może Tobie tez pomogloby cos takiego? Dodatkowo
psycholog,moze jakas farmakologia i zobaczysz,ze kochasz swoje
dziecko. Kazda z nas ma momenty zwatpienia,ja tez często
myslalam "na co mi to bylo?". I do tej pory mam wyrzuty sumienia
czasami. Ale jestesmy tylko ludźmi. Daj sobie pomóc,idź do lekarza

[ewelsia]

na te " cudowne proszki " moja terapeutka mówi witaminy
jak pierwszy raz tak powiedziała , nie kumałam, o jakie witaminy jej
chodzi, przecież ja nic nie biorę

[atowlasnieja]

Znam Twój ból, mój mąż mówi że mam "fanaberie i wybrzydzam".

Ja już zaczęłam podejrzewać rówież moją mamę że nie wierzy że mam
problem tylko lituje się nad moimi fochami...

Ciągle słyszałam "weź się w garść!", "nie wygłupiaj się! życie jest
cudowne a dziecko to aniołek!". Nikt mnie nie chciał wysłuchać.

Poskarżyłam się dziewczynom na forum. Tak jak i tobie poradziły mi
żebym się wzieła i poszła do lekarza... Pomyślałam w sumie ok ale
jak mam się leczyć to chce wiedzieć że to jest dla kogoś ważne.
Poszłam do męża i mówie że wygląda na to że jednak mam problem ze
sobą. Wyśmiał mnie... Odechciało mi się lekarza.

Minął już rok od tamtego czasu a ja nadal jestem zamarznięta. I już
nie widze w tym problemu.

[demonii.larua]

> Niewiem co robic, bo mój stan nie mija...
Do lekarza, dobrego lekarza który Cię wysłucha i podpowie kierując na badania
lub zaleci spotkanie z dobrym psychiatrą. Szkoda życia na trwanie w takim stanie
(który może się pogorszyć), za krótkie jest. Naprawdę.

[oli.nek]

Jesteś w depresji. Szkoda, że nie jesteś moją sąsiadką, wzięłabym twojego synka
na cały dzień, by się z moimi dziewczynami pobawił a ty byś mogła odpocząć.
Trzymam kciuki za was. Musisz koniecznie pobyć SAMA. I tak, idź do pracy. A
synek... dobrze, że go masz, bo praca ci herbaty nie przyniesie (przenośnia).
Nigdy nie wiemy co nas czeka i co z nami będzie za te dziesiąt lat.

[vibe-b]

Zwykle bardzo wspolczuje kobieto, ktore borykaja sie z depresja
poporodowa, bo sama przez to przechodzilam i wiem co to znaczy.
Ale nad toba nie jestem w stanie wykrzesac ani grama wspolczucia,
sama nie wiem dlaczego. Moze dlatego, ze nie widze tu kobiety w
depresji tylko kobiete rozzloszczona. Rozzloszona ze dziecko
przestawilo priorytety. Bo trzeba wstawac w nocy ...piszesz ze
mieszkasz z matka i ta ci pomaga, wiec chyba az taka przemeczona nie
jestes? Bo nie pasi Ci ze jestes z dzieckiem 24 godziny na dobe ? Bo
najwyrazniej palasz zloscia na tych, ktorzy , jak piszesz, moga
wrocic do domu i spokojnie zjesc i wykapac sie?
Serio, nie wspolczuje ci ani troche. Najwyrazniej myslalas ze
dziecko to kukielka, ktora si wsadzi do wozka i z glowy. A tu
zonk!

vibe-b

[figrut]

Mnie depresja dopadła nie wtedy, kiedy miałam dwójkę maluchów na karku i mało
pomocy. Mnie ona dopadła dużo później, kiedy dzieciaki same sobie do babci
schodziły i nie byłam już tak zaganiana. U mnie to akurat wynik sytuacji
życiowej. To, że tutaj depresja pojawiła się ileś tam miesięcy po urodzeniu
dziecka nie oznacza na mur beton, że to depresja poporodowa, choć może takową być.

[asia_i_p]

Depresja może przejawiać się złością.
Ludzie różnie znoszą brak snu.
A kiedy się cierpi zazdrość wobec tych co nie cierpią jest naturalna.

Tak samo jak niestety, co skonstatowałam dosyć późno i z dużym
przerażeniem, naturalne jest to, że niektórzy słabo współczują tym,
którzy przechodzą to, z czego oni już wyszli.

I tak to trochę odbieram, Vibe, jakbyś uważała, że niektóre depresje
są lepsze od innych, niektóre negatywne emocje bardziej
dopuszczalne - przygnębienie OK, złość paskudna. No i kobieta
pozbawiona pomocy ma prawo do depresji, a kobieta, która ma pomoc
już nie.

[vibe-b]

> I tak to trochę odbieram, Vibe, jakbyś uważała,

i uznalas za niezbedne poinformowanie mnie, jak odbierasz moje
odbieranie? Co sprawilo, ze sadzilas iz mnie to zainteresuje?

[asia_i_p]

Myślałam, że jak się toczy dyskusja, to jesteśmy nawzajem
zainteresowane swoimi poglądami.
Jeśli nie masz ochoty rozmawiać, oczywiście kończę.

[malila]

vibe-b napisała:
> i uznalas za niezbedne poinformowanie mnie, jak odbierasz moje
> odbieranie? Co sprawilo, ze sadzilas iz mnie to zainteresuje?

To nie wymiana prywatnej korespondencji, tylko ogólnie dostępna
dyskusja. Ciebie to nie musi interesować. Mnie interesuje.

no brawo!!

[mloda19877]

vibe-b napisała:

> Zwykle bardzo wspolczuje kobieto, ktore borykaja sie z depresja
> poporodowa, bo sama przez to przechodzilam i wiem co to znaczy.
> Ale nad toba nie jestem w stanie wykrzesac ani grama wspolczucia,
> sama nie wiem dlaczego. Moze dlatego, ze nie widze tu kobiety w
> depresji tylko kobiete rozzloszczona. Rozzloszona ze dziecko
> przestawilo priorytety. Bo trzeba wstawac w nocy ...piszesz ze
> mieszkasz z matka i ta ci pomaga, wiec chyba az taka przemeczona
nie
> jestes? Bo nie pasi Ci ze jestes z dzieckiem 24 godziny na dobe ?
Bo
> najwyrazniej palasz zloscia na tych, ktorzy , jak piszesz, moga
> wrocic do domu i spokojnie zjesc i wykapac sie?
> Serio, nie wspolczuje ci ani troche. Najwyrazniej myslalas ze
> dziecko to kukielka, ktora si wsadzi do wozka i z glowy. A tu
> zonk!


wkońcu ktoś napisał coś mądrego a nie to co wszystcy bo tak
wygodniej. Jestem tego samego zdania co Vibe. Autorka wątku
zwyczajnie się rozczarowała że to aż tyle obowiązków przy dziecku i
tyle. Ot cała filozofia. Ale nie! wy depresyjki jesteście innego
zdania och wzruszające.

[babcia47]

> wkońcu ktoś napisał coś mądrego a nie to co wszystcy bo tak
> wygodniej.
nie!! na tym polega rozdarcie młodej matki, ze z jednej strony kocha
dziecko z drugiej strony jest zła, że do tego stopnia zmieniło się
jej zycie, zcego sie nie spodziewała nawet gdy ją uprzedzano, ale z
drugiej strony jest całe stado romantycznych stereotypów na temat
wiezi matki z nowonarodzonym dzieckiem... że jest uwiązana, na
dożywociu bez szansy na ułaskawienie..którego nie chce, bo kocha
swoje dziecko..zaklety krąg, z którego jak sadzi nie ma wyjścia i
szansy na ułaskawienie..w tym czasie nie dociera do niej, ze to sie
zmieni, ze tak nie będzie do pełnoletnosci dziecka..ma wrażenie, ze
została pogrzebana żywcem..znajoma mi dziewczyna, duzo młodsza ode
mnie, po porodzie wpadła w taka depresję, ze jak sama opisywała,
gdyby ja dopuszczono (dla dobra dziecka przez kilka miesiecy,
decyzja lekarzy zawsze obecna była osoba trzecia), dano by jej
dziecko to po prostu chciała je zabić, udusić,..trzeba było długiego
czasu i pomocy lekarzy by z tego wyszła..poznałam ją gdy syn miał 5
lat..była już dla niego wspaniałą, troskliwą mamą, choc wspomniany
dualizm jeszcze się czasem odzywał..z jednej strony żyły dla niego
wypruwała, z drugiej byle co w zachowaniu syna wpędzało ją w złość,
choc zdawała sobie sprawe z nieracjonalnosci tych reakcji..z
trzeciej dla jego dobra gotowa była zrównać kogoś z ziemią.

babcia

[nglka]

Nie tłumacz.
Nie dotrze.

No cóż

[triss_merigold6]

Potwierdzasz moją tezę, że dresiarstwo nie powinno się rozmnażać.

[blackglass]

triss_merigold6 napisała:

> Potwierdzasz moją tezę, że dresiarstwo nie powinno się rozmnażać.
Gdyby dresiarstwo nie mogło się rozmnażać nie byłoby Ciebie

[memphis90]

Mój dobry przyjaciel choruje na chorobę dwubiegunową. Depresja objawia się u
niego właśnie tym, że staje się drażliwy, nerwowy, przeklina. Więc różnie jest.

Sie zastanawiam-

[selavi2]

gdzie autorka tego posta?
Mam nadzieję, że się odezwie...

[...]

[mniemanologia]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

Dziewczyny...

[mloda19877]

nie wiem od czego mam zacząć...
mniej więcej rok temu miałam konkretnego doła życiowego który
przylazł z nikąd. Mieszkałam wtedy we wrocławiu z moim mężem,
wynajmowaliśmy kawalerke, ja studiowałam on pracował. I tak sobie
żyliśmy spokojnie i szczęśliwie. Nie wiem co się stało ale dziwne
rzeczy się ze mną działy jak nigdy dotąd. Nie chciało mi się chodzić
na zajęcia, ugotować obiad, posprzątać a nawet wstać z łóżka. Bywało
że kiedy mój facet wracał z pracy to ja jeszcze spałam... Przez to
nie zaliczyłam studiów co mnie jeszcze bardziej dobiło. Musiałam
szukać szybko pracy no i udało się. Znalazłam prace w intermodzie w
centrum handlowym. No ale nie potrafiłam się z tego cieszyć. Dwa
tygodnie później miałam już iść od pracy. To był Maj. W pewien
weekend który już zapamietam do końca życia mój mąż pojechał na
weekend do rodziców bo miał sprawy załatwiać jakieś tam -nie
pamietam. To była sobota, w niedziele miałam iść do pracy. Tego
wieczoru posprzeczałam się z mężem o jakąś pierdołe a że byłam sama
w domu to nie bardzo potrafiłam sobie z tym poradzić... skutkiem
było to że podciełam sobie żyły. Uratowało mnie tylko to że
właściciel mieszkania przyjechał do domu (to była kawalerka w domku
jednorodzinnym, my mieliśmy wejście od ogrodu) No i zwyczajnie
przyszedł do mnie po rachunki. Noc wtedy spędziłam w szpitalu bo nie
chcieli mnie samej puścić, na drugi dzień przyjechali moi rodzice i
mąż. No i taka jest właśnie moja historia. Zostały mi po tym tylko
złe wspomnienia i dwie piękne blizny na lewym nadgarstku.
Dlaczego to wam pisze? bo chciałam was przeprosić i chciałam
żebyście zrozumiały za dlaczego was przepraszam. Nie wiem czy to
była depresja bo nie chodziłam na żedne terapia ani nic w tym
radzaju, antydepresantów też nie brałam. Napisałam wam to też
dlatego że coś mnie tkneło kiedy otworzyłam profil na nk męża
butterfly i zobaczyłam jego zdjęcie z synkiem. Po tym wszystkim co
wam wipisywałam możecie mi nie uwierzyć ale nie na zalezy mi na tym,
lepiej mi że to z siebie wyrzuciłam. Nie zalezy mi też na waszym
współczuciu bo też nie po to wam o tym pisze. Nie chodzi też o szum
wokół mnie czy coś. Chciałam was zwyczajnie przeprosić -
przepraszam... Nie wiem tak na prawde skąd się wzieły moje
wcześniejsze wypowiedzi bo wszystko to co pisałam to nie są moje
myśli nt depresji itd. Może chciałam się branić przed tym co mnie
spotkało -nie wiem. Aha i przepraszam tez te dziewczyny które
obraziłam w jakiś sposób.
Myślcie co chcecie, ale to co napisałam wyżej to prawda. Przez
mojego (tak to nazwe) życiowego doła straciłam wiele, studia, szanse
na lepsze życie w duzym mieście (w czerwcu wprawadziliśmy się do
rodziców) no cóż pozostaje mi na prawde modlić się żeby to nie
wróciło po urodzeniu dziecka.
Przepraszam raz jeszcze i przepraszam autorkę watku.

[bogoosia]

skoro tak, to zakopuję topór...
pamiętaj, że zawsze na forum można oberwać - ot wolność słowa, tak
Twoja, jak i reszty... dwie strony medalu...

[mloda19877]

dzięki ja również zakopuje topór. I przyjme z pokorą wszystko to co
mi napiszecie.

[bogoosia]

oj przestań, nie o to chodzi, jak pisałam, by kopać leżącego, gdybym
wiedziała, co Ci się przydarzyło wielu rzeczy bym nie napisała, ot
wkurzyło mnie Twoje zachowanie i pojechałam...

[babcia47]

przeprosiny przyjęte i nie zmieniaj nika..mało kto ma odwage na tym
forum "odszczekać" swoje słowa, gdy czuje, że przeholował..masz za
to u mnie plus

[id.kulka]

Młoda... Jeśli prawdą jest, co piszesz, to według mnie masz jednak
problem. Bo z Twoich wypowiedzi w tym waciku wynika, że nie bardzo
sobie radzisz z sobą, z tym, co się stało i tym, co dzieje się
teraz. Zatem to może Tobie jednak przydałoby się wsparcie.

[asia_i_p]

Nie przepraszaj.
Człowiek jak się wkręci w dyskusję, to się upiera, też tak mam.
Bez urazy, też przepraszam, jeśli było za ostro.

Trzymaj się. Jest duża szansa, że nie wróci. A jak wróci, znasz już
gada, z punktu do lekarza i zdusisz w zarodku.

[gaja78]

Skoro masz za sobą takie doświadczenia.
I jesteś w ciąży.
I "tamte" emocje i wspomnienia odzywają się w formie takiego a nie innego głosu
w tym wątku.

To IMHO pozostaje chyba prosić cię o ostrożność, czujność, dbanie o siebie. Bo
burza hormonów przed tobą niejedna. I może wizyty u psychologa właśnie teraz
byłyby bardzo na miejscu. Aby uporządkować, znaleźć dystans, zamknąć tamten
smutny rozdział.

pozdrawiam i życzę spokoju ducha

[kiddy]

Lewenstein, nie do pracy, idź koniecznie do lekarza. Koniecznie! Idź
do psychiatry, bo ewidentnie jesteś w depresji, do tego pewnie
dołączyła się silna nerwica. Masz myśli samobójcze, a to juz źle,
bardzo źle. Konieczne są dobre leki, ale nie żadne ziołowe, bo na to
za późno. Niezbędny jest też dobry terapeuta. Gdzie mieszkasz?
Przytłoczył cię ogrom problemów, z którymi zostałaś praktycznie
sama. Do tego posiadania dziecka okazało się inne i trudniejsze, niż
myślałaś.
Lewenstein, twoje życie może się zmienić, ale musisz się leczyć.
Jesteś młoda, życie ma ci wiele do zaoferowania, ty jemu też. Nie
pozwól sobie tego odebrać.

I jeszcze jedno. Zakomunikuj mężowi, że nic sobie nie wymyślasz -
nie chce ci się żyć, tak źle się czujesz. Porozmawiaj z mamą, z tego
co piszesz, może być dla ciebie oparciem.

Pozdrawiam i życzę ci powodzenia.