Wracam do pracy

[paliwo15]

Od stycznia wracam do pracy. Do tej pory wszystko było OK. Ale im blizej tym
bardziej źle się czuję zaczynam bać się o moją małą córeczkę. CZy zaakceptuje
to ze zajmie się nią babcia. Boję się czy ja dam sobie radę. Mam wrażenie że
czeka mnie taka podróż jak na inna planetę. Coraz bardziej się czuje jak
wyrodna matka . Przecież córeczka będzie miec tylko 5 miesięcy. Nie potrafie
odgonic tych czarnych mysli i robie się przez to coraz mniej przyjemna. Z
jednej strony chcę wrócić wyjśćdo ludzi zająć się czymś co lubie z drugiej ten
lęk o dziecko. A moze jestem wyrodną matka która myśli tylko o sobie. Moze
powinnam się poświecic dla dziecka.

[andzia001]

Witaj,
jestem mamą prawie 8-mio miesięcznego obecnie synka. I podobnie jak Ty wracałam
do pracy jak mój brzdączek miał niespełna 5 miesięcy.
Czułam dokładnie to samo - rozdarcie wewnętrzne, poczucie winy.....
Ale nigdy nie pomyślałam o sobie jako "wyrodna matka". Wróciłam do pracy by
zapewnić mojemu maleństwu jako-taki byt.
Niestety z pensji męża starczyłoby nam jedynie na opłaty i może tydzień
ezgystencji, a gdzie reszta?
Dlatego też decyzja o powrocie do pracy po urlopie macierzyńskim była
uzasadniona ekonomicznie - nie stać nas abym poszła na urlop wychowawczy.
Marcinkiem zajmuje się babcia (moja mama), brzdączek rozwija się super, rośnie,
nie choruje.
Najtrudniejszy był pierwszy tydzień w pracy (popłakiwałam sobie cichutko).
Zdjęcie mojego maleństwa cały czas mam na biurku więc patrzę sobie na nie i
uśmiecham się do siebie na wspomnienie jakiegoś śmiesznego incydentu z jego
udziełem.
To mnie mobilizuje do pracy i odliczam tylko godziny do wyjścia i spotkania się
z moim kochanym bąbelkiem.
Przytulam go bardzo, bardzo mocno, wycałowuję całego, mówię jak bardzo go
kocham...
I całe popołudnie przeznaczam tylko i wyłącznie na zabawę, przytulanie i bycie
z moim dzieckiem.
Jak zaśnie po kąpieli i wieczornym karmieniu zabieram się za typowe domowe
prace i na tyle udaje mi się wszystko pogodzić ze sobą, że aktualnie nie mam
wyrzutów sumienia.
Weekendy mam wolne więc całe 48 godzin jesteśmy razem (wtedy nawet śpi razem ze
mną i mężem).
Kocham bardzo moje dziecko i uważam, że w dzisiejszych niezwykle trudnych
ekonomicznie czasach praca jest na wagę złota, a zapewnienie maleństwu godnych
(!) warunków do życia powinno stać się dla każdej rodziny priorytetem.
Jestem świadoma, że część jego postępów, część jego życia umyka mi przez palce,
ale nie można mieć niestety wszystkiego...

...życie jest niesprawiedliwe niestety...

pozdrawiam Cię bardzo cieplutko i życzę dużo sił
Anka, mama Marcinka

[cesarzowa]

Witaj!
Ja mam podobny problem z tym, że będzie to moja pierwsza "prawdziwa" praca.
Obroniłam się i także od stycznia mam iść do pracy i zostawić 5,5 miesięczną
córeczkę. Będzie się Nią zjmowała miesiąc teściowa miesiąc moja mama. Nie wiem
jak zniesie to moja Mała a jak ja? Przyznam, że podobnie jak Ciebie nawiedzają
mnie czarne myśli, czy Wytrzymam całe 8 godz. + dojazd bez córki, jak sobie
poradzę z nowymi obowiązkami a najbardziej się boję (wiem, że to głupie ale nie
mogę nic na to poradzić!)że moja córeczka odzwyczaji się ode mnie i zapomnie
mnie! Napisałaś, że może powinnaś się poświęcić dla dziecka - ja niestety
bardzo bym chciała zostać w domu ale niestety nie mogę i muszę iść do pracy.
Pozdrawiam Cię i Córeczkę serdecznie.

[new5]

czesc,mnie czeka to samo tyle ze od lutego.strasznie sie boje.z moja coreczka
bedzie opiekunka-kuzynka cale szczescie.jakos nie moglam sie na obca babe
zdecydowac.Pozdrawiam

[andzelina1]

Ja już pracuję dwa miesiące i teraz całkowicie inaczej na to wszystko
patrze.Dokładnie czułam to samo co Ty.Chciałam się wyrwać z domu, iść do ludzi,
a zarazem być z moim maleństwem.Jak poszłam do pracy to po pierwszych dniach
czułam ulgę i z tego powodu miałam wyrzuty sumienia.Czułam się,że jestem
wyrodną matką, bo jest mi dobrze,że skończyła się monotonia siedzenia w domu.W
jakiś poradniku przeczytałam,że to zupełnie normalne i żeby się nie
przejmować.Teraz z kolei pojawia się rozdarcie,bo po pracy pragnę być z
maleństwem,ale także jestem zmęczona i chciałabym odpocząć,a także zrobić coś
dla siebie.Na wszystko niestety brak czasu.Ale teraz lepiej się czuje niż
siedziałam w domu.Trzymaj się dzielnie.Będzie OK

[magiszon]

Hej, ja pracuję równiótko miesiąc i naprawdę miałam te same rozdarcia co Ty.
Tęsnię za moim brzdącem, najgorszy był pierwszy tydzień, czułam, jakby mnie
ktoś wystrzelił z katapulty w kosmos. Ale z czasem było coraz lepiej, tylko
czas tak szybko mija i czuję jakby przeciekał przez palce... choć co dzień jest
go tak mało, zwłaszcza dla dzidzi. Najważniejsze jest jednak to, że będziesz
miała komfort psychiczny, bo z Twoją mamą dziecko będzie napewno bezpieczne, a
Ty będziesz mogła "spokonie" pracować. To jest naprawdę bardzo, bardzo ważne.
Trzymaj się ciepło i jedna mała rada: w ostatnich tygodniach nie myśl wogóle o
pracy, ciesz się z każdej chwili z dzidzią, przyjmij to naturalnie, tak musi
być, przecież nie mamy wyjścia, teraz praca jest na wagę złota (jak ktoś już
mądrze naisał) i ważne, że mamy gdzie powrócić, bo naprawdę teraz to różnie
bywa...
Pozdrawiam
Magda

[beata32]

5 miesięczne maleństwo jest rzeczywiście bardzo malutkie, ale przecież nie
zostawisz jej z kimś obcym - to że zajmie się nią babcia, osoba która ją
naprawdę kocha, to bardzo duży plus.
Ja obu moich synków 'zostawiłam' z babcią jak skończyli 7 miesięcy. Naiektórzy
by powiedzieli, że za wcześnie, ale ja w sobie czułam, że potzrbuję wrócić do
pracy, że jest mi to potrzebne. Jeśli teżtak czujesz - to myślę, że robisz
dobrze - nie powinnaś się 'poświęcać' dla dziecka. Twoje dziecko też powimmo
mieć szczęśliwą mamę i jeśli prca pomoże Ci być szczęśliwszą, to nie pogrążaj
się w poczuciu winy. I wiedz, że zwłaszcza takie małe dzieciaczki lepiej to
znoszą niż my mamusie.
A poza tym, jakbt się nawet okazało, że jedna chcesz zostać z małą, to urlop
wychowawczy możesz zawsze wziąć.

Pozdrawiam
Beata
mama Maciusia (2 i 9 mies) i Adasia (9 mies)

[patyk.od.zosi]

Wiesz co, jesli dla Ciebie istnieje opcja: albo wrocic do pracy albo poswiecic
sie dla dziecka, to lepiej wroc do pracy. Nie poswiecaj sie. Idz do ludzi,
skoro to Ci jest potrzebne. Jak nie chcesz byc z dzieckiem, tylko w pracy, to
wroc do niej. Chyba ze kieruja Toba wzgledy finansowe, wtedy to jest inna
sprawa. Innych powodow, dla ktorych kobiety wracaja do pracy, zanim dziecko nie
pojdzie do przedszkola - nie zrozumiem.
---
pozdrawiam,
Patyk, mama 2.5 rocznej Zosi

[mrucha]

Ja mam teraz identyczny problem. Właściwie stoję na rozdrożu. Z jednej strony
bardzo chciałabym zostać w domu z małym i móc spędzać z nim każdą chwilę,
patrzeć na jego postępy, ale z drugiej strony dłużej nie damy rady utrzymać się
tylko z pensji męża. Będzie mi przykro zostawiać małego na tyle godzin, ale
tłumaczę sobie, że i tak kiedyś ten moment musi nadejść. To już nie te czasy
kiedy kobiety nie pracowały. Także musimy zacisnąć zęby. Mnie także wydaje się,
że kiedy pójdę do pracy mały trochę odzwyczai się ode mnie, ale to w końcu my
jesteśmy rodzicami tych maleństw, a przecież rodzice zawsze są najważniejsi i
takimi pozostaniemy. Nawet najlepsza opiekunka nie zastąpi przeciez mamy czy
taty. Nie czuję się, aż tak bardzo wyrodną matką, sytuacja nas zmusza do
powrotu do pracy. Po prostu będzie mi bardzo trudno znieść na początku tę
rozłąkę, ale to przecież nie oznacza braku kontaktu z maleństwem. Mam nadzieję,
że nasze wspaniałe więzi jeszcze bardziej się wzmocnią (chociaż mogłoby się
wydawać, że bardziej nie mogą). Myślę, że babcie są doskonałym rozwiązaniem
jeśli chodzi o opiekunki. Także mam nadzieję, że mały zaakceptuje ich ok.9-
godzinną opiekę.
Trzymajmy się. Ja także chcę wrócić do pracy od stycznia.

mama 8-miesięcznego szkraba

[malgos1975]

witajcie podłamane mamusie. Ja to przeżywałam 8 miesięcy temu. Mała miała 4
miesiące i wróciłam do pracy. Najpierw trochę teściowa się małą zajęła potem
moja mama i od 1 sierpnia niania. Płakałam strasznie zasypiając i patrząc na
maleńką, była bardzo mała i miała zostać bez cyca. Dałam radę, bo tak musiałam
zrobić. Trochę dla pracy i trochę dla siebie. Wiedziałam, że jak nie wrócę do
pracy to będę żałowała. Jest dobrze, chociaż było mi bardzo ciężko. Mała się
przyzwyczaiła do tego że mnie nie ma. Teraz mogę spokojnie wyjść na zakupy , a
mała mi robi papa.
Nie martwcie się wszystko bedzie dobrze.
Pozdrawiam Gośka i Julka 30.11.2002r.