Poważny dylemat!

[aila-tan]

Parę miesięcy temu urodziłam dziecko. Za 4 tygodnie kończy się
macierzyńskie i wracam do pracy. Jestem pewna, że przełom
lipca/sierpnia stracę tam pracę ( dyrekcja postanowiła likwidować
konkretne stanowiska, w tym moje). Z mężem stwierdziliśmy, że z
pewnością będziemy mieć drugie dziecko.
Z jednej strony chcę pracować. Zdobywać nowe umiejętności i
poszerzać wiedzę.
Ale z drugiej, rodzina podpowiada, że lepiej byłoby (z racji tego,
że na pewno chcemy poszerzać rodzinę) postarać się o drugie dziecko
teraz. Zajść już w ciąże ( nie ma żadnych przeciwwskazań) i zostać z
dzieckiem w domu.
Uważam, że jest to bardzo rozsądne wyjście. Macierzyństwo
skumulowane, a potem dalszy rozwój „kariery”.
Mąż pracuje. Podnosi swoje kwalifikacje. Kocham bardzo nasze
dziecko, ale troszkę czuje się w tyle. Jakby wszystko się dookoła
kręciło, a ja stoję w miejscu…
Dodam, że poszukałabym nowej pracy, rozkręciła się w niej i po roku
znów zaszła w ciążę. Mąż jest za opcją dziecko już.
Czy któraś z Pań była w podobnej sytuacji?
Wybrać skumulowane macierzyństwo czy iść do pracy?
Proszę o radę.

[slonko1335]

Prawdę mówiąc ja bym nie szukała nowej tylko zaszła w ciążę w starej jeszcze...a
nową na po dzieciach bym zostawiła ale to ja oczywiście, nie znam Twojej
sytuacji dokładnie.

[aila-tan]

Dziękuje.
Właśnie na konkretnych odpowiedziach mi zależy.
Nie mam kogo zapytać o zdanie, dlatego pytam Was...

[rybalon1]

ja bym się nie pakowała w 2-ke malutkich dzieci -
dopiero urodziłas hmmmmmmm wolałabym poszukać nowej pracy popracować trochę
i za jakieś 2-3 lata starać się o drugie. Z dwójka dzieci rok po roku byłoby mi
ciężko no ale jak ktoś tak woli ......... mozna i tak

[agulala]

Cóż, jest jeszcze jedno wyjście. Otóż przepisy, które weszły w
życie 01.01.2009 chronią kobietę, która wracając z macierzyńskiego
decyduje się pracować na pół etatu. I to przez cały rok!
Czyli wracasz do pracy z podaniem o 1/2 etatu (pracodawca musi Cię
przyjąć i nie może zwolnić przez rok). Jako, iż pracujesz tylko 4
godz dziennie nie odczujesz ani ty ani twoje dziecko tak bardzo
twojego powrotu do pracy. Nadal będziesz miała dużo czasu aby
cieszyć się z macierzyństwa a dodatkowo nie będziesz w tyle
Zawsze w tym czasie możesz zajść w ciążę i wtedy już nie musisz
martwić się o zwolnienie.
Niestety przepis ten dotyczy tylko kobiet, które zdecydują się
pracować na 1/2 etatu. Jeśli na pełny etat to pracodawca musi cie
przyjąć ale niestety, już w pierwszym dniu może złożyć wypowiedznie.
Zastanów się nad takim wyjściem

[slonko1335]

> Niestety przepis ten dotyczy tylko kobiet, które zdecydują się
> pracować na 1/2 etatu.

Przepis dotyczy osób które zdecydują się obniżyć wymiar etatu, czyli równie
dobrze może to być 7/8 etatu nie musi być 1/2.

[agulala]

"Przepis dotyczy osób które zdecydują się obniżyć wymiar etatu,
czyli równie
dobrze może to być 7/8 etatu nie musi być 1/2. "

To prawda - wyraziłam się nieprecyzyjnie
Chciałam pokazać na przykładzie a wyszedł skrót myślowy

[aila-tan]

hmm
Pójdę do pracy, zagłębie się nią, być może podejme nowe wyzwania. W
takiej sytuacji może będzie mi trudniej podjąc decyzje o drugim
dziecku. Powrót do tzw "pieluch" może okazać się trudny. Taka myśl,
że cofam się o krok...
Nie wiem co mam zrobić.

[slonko1335]

Wiesz co ja myślę, ze Ty nie jesteś jeszcze gotowa na drugie dziecko bo chyba
nie miałabyś takich dylematów gdyby było inaczej.

[aila-tan]

Nie wykluczam, że masz rację.
Chcę bardzo drugiego dziecka. Są osoby, które mi pomagają.
Szczególnie moja mama, która podjełaby się wychowaniem moich dzieci
jak pojdę do pracy.
Każdy mówi, że rozsądnie byłoby mieć odrazu dwójkę...
Włanie mam dylemat. Iść do pracy, czy inwestować w drugie dziecko?

[slonko1335]

Aila ja rozumiem, ze chcesz drugiego (bo i ja sobie nie wyobrażałam posiadania
jedynaczki) ale czy naprawdę chcesz już? Każdy mówi...nie słuchaj każdego tylko
siebie

[patrice7]

Z tego co wiem ,pod pretekstem "likwidacja stanowiska pracy" zwolnic Cię moga
zawsze nawet na macierzyńskim.

[eilian]

ale ja sens mieć dzieci, jeśli ma je wychowywać Twoja mama? Przepraszam, ale nie
umiem zrozumieć kobiet, które decydują się na powrót do pracy od razu po
macierzyńskim (4 miesiące to bardzo mało i to dziecko jest jeszcze przecież
malutkie), pomijam oczywiście sytuację musu ekonomicznego, ale to Was chyba nie
dotyczy. Dla mnie logicznym rozwiązaniem jest wychowawczy (no, chyba, że nie
masz do niego prawa, bo to już komplikuje sytuacje) a potem ewentualnie drugie
dziecko i w jakiejś tam perspektywie praca.
Natomiast co do "skumulowanego macierzyństwa", dla mnie osobiście ciąża po ciąży
byłaby zbyt dużym nadwyrężeniem mojego organizmu, ale to już kwestia
indywidualna chyba, jeśli czujesz się na siłach to ok. Ja tam potrzebowałam
czasu, żeby zapomnieć o porodzie i znowu tak naprawdę mocno zapragnąć małego
dzieciaczka.

[lidia341]

Idż na wychowawczy. Potem zajdź w ciąże. Przerwij wychowawczy i
pójdź na zwolnienie ciążowe. Potem normalnie chyba przysługuje
macieżyński

[maga_luisa]

Co to jest "zwolnienie ciążowe"?

[ada828]

Ja zaczęłam nową pracę kiedy I dziecko miało pół roku. Dzieki temu udało mi się
nieco oderwać od domowych pieleszy. Życie moje było tak intensywne, że gdy I
dziecię miało rok i miesiąc byłam w ciąży z II dzieckiem. Jestem dumna z dzieci,
szczęśliwa że jest mała różnica wieku, ale mimo że pracuję nadal w tej samej
firmie - czuję się niespełniona zawodowo. Ale myślę, ze to raczej moja wina:
poczucia konieczności zapewnienia dzieciom dzieciństwa z mamą (długi czas
pracowałam na część etatu) i mojego lenistwa (choć mój małż nie pracuje więcej
ode mnie, nie miał dylematów typu "praca czy dzieci" a wykonuje wymarzony
zawód).,

[phantomka]

A to dziecko to ma byc dla twojej rodziny czy dla was? Skoro sie
wahasz, skoro przy jednym dziecku czujesz sie juz "w tyle" to dwojka
dzieci raczej poglebi mocno ten stan. Dzisiaj bedac na placu zabaw
obserwowalam pewna mame, ktora chyba tez zdecydowalam, ze "nalezy"
miec juz drugie dziecko. Tylko nie zalozyla, ze moze nerwowo
wysiadac przy tej dwojce i najwyrazniej nie radzila sobie z wlasnymi
zlymi emocjami wobec wlasnych dzieci.
Nie zdecydowalabym sie absolutnie na drugie dziecko, np. rok po
roku. No ale moja corka ma juz 3,5 roku i nadal nie wyobrazam sobie,
ze moglabym miec male dziecko. Chociaz planuje miec jeszcze
conajmniej jedno, to czuje po sobie, ze nie wytrwalabym przy dwojce
i to jest najwazniejsze - jak ty sama bedziesz to znosic, bo nikt za
ciebie nie bedzie matka dla tych dzieci.

[suzannka23]

Podpisuję się pod phantomką. Mój synek ma prawie 2,5 roku i też nie
wyobrażam sobie już mieć drugiego dziecka. Synek jest jeszcze
malutki, chcę się nim trochę nacieszyć, zwłaszcza, że teraz jest juz
komunikatywny i można się z nim fantastycznie porozumieć. Poza tym,
niech sobie jeszcze trochę pobędzie jedynakiem... Szczerze mówiąc,
nie wyobrażam sobie ciąży rok po roku, ale to ja, ktos inny może
chcieć i nic nie stoi na przeszkodzie. Dodam, że mój syn do dwóch
lat budził się w nocy po kilka razy albo robił sobie kilkugodzinne
przerwy w spaniu np. od 3 do 6 rano, a i tera czasem, choć juz
rzadko zdarza mu się budzić w nocy na picie. Tak że ja odpadam,
dwójak dzieci po sobie to nie dla mnie. Planuję ciąże na przyszły
rok, ale to ostrożne plany ...

[lila1974]

Masz świadomość jaka to będzie orka przy dwójce maluchów?

Mam dziewczynki między którymi jest 3 lata różnicy i uważam, że
jednak za wcześnie zdecydowałam się na drugie. Mając tę wiedzę i
różne doświadczenia za sobą drugi raz już bym się nie zdecydowała -
poczekałabym aż starsze pójdzie do zeróki.

[kachna79]

Ja urodziłam dwójkę dzieci w odstępie 14 miesięcy, m. in. właśnie po to żeby je
odchować i móc się zająć pracą. Dwoje małych dzieci to orka, z tym, że ja mam
komfortową sytuację, bo mój M uprawia wolny zawód i to On spędza sporo czasu z
dziećmi w domu. Staramy sie radzić sobie bez pomocy rodziny, bo jak pisały
dziewczyny to są nasze dzieci i sami chcemy je wychować. Z tym, że ja rodziłam
córki w trakcie robienia doktoratu, co miało dla mnie wielkie znaczenie, bo
miałam konkretne zajęcie poza-pieluchowe. To dawało mi poczucie, że zawodowo
również nie stoję w miejscu.

[volta2]

Skumulowane macierzyństwo to nie tylko dobra sprawa dla rodziców
ale przede wszystkim dla dzieci.
ja obstawiłam tę opcję i to nie dla kariery zawodowej a dla siebie
samej i naszej rodziny.
owszem, jest to orka, ale jak się umie i chce poprowadzić wychowanie
takich dzieci, to się da. nawet bez babci na stanie.

ale trzeba chcieć i być przekonanym do takiej wizji rodziny, żeby
nie żałować samemu i dziecku nie zburzyć świata.
mam koleżankę, która też zrobiła jak ja i chyba dlatego że tak
wypada - i sama miała bardzo złe emocje i dzieci nie umiała nauczyć
miłości względem siebie, ogólnie raczej porażka.
druga wpadła z drugim, i nie był to jej świadomy wybór, ale mimo
wszystko tam wszystko gra.
piszę o różnicy wieku między dziećmi od 16 do 24 miesięcy różnicy

a ja jednyne czego mogę żałować to zbyt dużej 24 miesięcznej
różnicy, ale nie miałam odwagi zaciążyć rok po roku. a bardzo
chciałam.

[setia]

zdecydowanie wybrałabym skumulowane macierzyństwo, zresztą wybrałam, tylko u
mnie róznica między dziećmi to aż 2,5 roku (długo nie mogłam zajść w ciążę). nie
jest łatwo z dwójką maluchów, ale podjęcie decyzji o powrocie do pieluch po
kilkuletniej przerwie będzie jeszcze trudniejsze.

[alba27]

ja uważam że drugie dziecko to świetny pomysł. Sama zrobiłam
podobnie. urodził się młody, był spokojnym dzieckiem, a ja
wiedziałam, że następne 2-3 lata mogę posiedzieć w domu
(studiowałam), odchowamy a potem zajmę się "karierą". Medycznych
przeciwskazań nie było, oczywiście druga ciąża konsultowana z
lekarzem. urodziłam jak starszy miał 15 miesięcy. Nie było źle, mąz
pomagał mi dużo, ja raczej też jestem dobrze zorganizowana.
Odchowaliśmy trochę a jak młodsze dziecko skończyło 1,5 roku to ja
poszłam do pracy, rok później oddałam dwójkę do przedszkola.
Przyznam, że rodzina, zwłaszcza moja mama odradzala mi dzieci rok po
roku, a ja cieszę się że jej nie posłuchałam, teraz dzieciaki mają 4-
5 lat, ja pracuję i cieszy mnie to,że już nie muszę pracy przerywać
bo trzeciego raczej nie będzie. (chciałabym ale rozsądek bierze
górę
dodam jeszcze, ze jeśli chodzi o dzieci z małą różnicą wieku to jest
świetny pomysł pod warunkiem, że jest to zaplanowane i są warunki
ku temu. Skoro możesz siedzieć chwilę z dziećmi w domu a mąż
wystarczająco zarabia to nie wahaj się.Powodzenia.