Jestem w domu z 4.5 letnim dzieckiem-ktoś jeszcze?

[pielegnica]

Mam 4.5 latka w domu. Od porodu nie pracuję, tj. "powadzę swoją małą działalność" z której nie mam profitów finansowych, a tylko zajęcie i satysfakcję i "nie głupieję" tylko od prowadzenia domu, opieki nad dzieckiem. Ideałem byłoby, gdybym zarabiała jeszcze będąc jednocześnie w domu z dzieckiem, ale nie ma tak dobrze
Pomimo szczerych chęci przedszkole się u nas nie sprawdza, mały choruje makabrycznie. Jest tam 3 dni w miesiącu, reszta to leczenie i doleczanie.. Ręce mi opadają..
Na opiekunkę mnie nie stać, babcię mam, ale jedynie dorywczo, nie na cały etat. W tej sytuacji nie mogę iść do pracy na etat, bo nie mam co zrobić z synem.
Jestem ciekawa, czy dużo jest takich "nie pacujących mam" ze starszymi dziećmi?
Pytanie spowodowane poniekąd tym, że będąc na spacerach, mało widzę mam z dziećmi w wieku przedszkolnym, raczej są to babcie lub opiekunki. Czy jestem dinozaurem??

[szyszunia11]

ja wprawdzie jestem w domu jeszcze małym dizeckiem, w Twojej sytuacji (choroby małego) to zrozumiałe, że zajmujesz się nim w domu. Zaciekawiła mnie ta Twoja działalność, możesz powiedzieć co więcej o niej? może jednak dałoby się sprawić, że będą z niej jakies profity? Ja już nie planuję wracać do pracy na etat, ale własnie "mała działalność" zaczynam, z tym, że jak najbardziej z celem zarobkowym. bardzo chce mieć choć niewielkie a jednak moje własne, własnoręcznie zarobione pieniądze

[ik_ecc]

Moja corka ma 4 lata, jestem z nia w domu. Od momentu jej narodzin
lapie okazjonalne kontrakty na pol etatu, ale nie wrocilam na stale
do pracy. Teraz akurat nie pracuje (lubie miec lato wolne).

Mieszkam w Kanadzie i tutaj nie jestem "dinozaurem" - mamy sporo
znajomych z dziecmi w wieku corki, ktore nie chodza do przedszkola i
ktorymi opiekuja sie mamy. Spotykamy sie zazwyczaj 3 razy w tygodniu,
organizujemy sobie wycieczki, wyjazdy, wspolne zajecia, itp.
Interesujace jest to, ze kilka mam to nauczycielki (4) lub opiekunki
przedszkolne (2) - ktore wlasnie zdecydowanie nie chca poslac swoich
dzieci do przedszkola.

[pati9.78]

Ja jestem z dziećmi w domu od 6 lat. Syn ma właśnie tyle i co prawda
chodzi do przedszkola, a córeczka ma 2 latkam i jest ze mną.

[takatoszymura]

Ja też jestem dinozaurem Siedzę w domu z 4 i 2 -latkiem. Nie pracuję już 3
lata (jak Starszy był maluszkiem, poszłam do pracy gdy miał 4 miesiące, drugiemu
dziecku już tego bym nie zrobiła...). Dobrze nam razem, Synek nie chodzi do
przedszkola, bo w Krakowie nie ma miejsc, już 2 rok z rzędu się nie dostał, ale
nie rozpaczam z tego powodu. Posiedzę na pewno jeszcze rok, może dwa- jak
Starszy pójdzie do zerówki, a Małą uda się wsadzić do przedszkola, to pójdę do
pracy. A jak nie- to posiedzimy razem do Jej zerówki, czyli jeszcze parę lat to
potrwa. Na brak zajęć nie narzekam, nie głupieję od siedzenia w domu, rozrywki
mamy, więc jest OK. Mąż szczęśliwy, że dzieci bezpieczne, uczepione maminej
spódnicy, a i On czasem korzysta i załapuje się na obiad

[paolka_82]

Moja znajoma siedzi w domu mimo że jej syn ma 7 lat i zerówke zaliczył a od
wrzesnia idzie do 1 klasy. Genetycznie nie jest obciążona gotówką, jej mąż
zarabie w granicach średniej krajowej. Dla mnie to dziwne, tzn mnie by w domu w
tym wypadku szlag trafił, szczególnie że nie mieszkają sami tylko u rodziców
chłopaka. No ale to jej decyzja.

[madame_edith]

Ja Cię podziwiam, ja bym ze swoim chyba oszalała, a na pewno musiałabym
opracować jakiś plan zajęć dla niego, bo bez zabaw z kolegami energia by go
rozsadziła

do madame_edith

[pielegnica]

Za co mnie podziwiać? Nie cierpię z tego powodu, że jestem z dzieckiem w domu,
bo wychodzę z założenia że świadomie podjęłam decyzję o dziecku i pomimo wiadomo
czasami rutyny, gorszego humoru, chorób i problemów dnia codziennego, nie poddam
się i wykręcę z opieki nad nim, dla swojej wygody i niezależności finansowej.
Nie chcę by chowały go obce baby w przedszkolu, czy nianie, a ja będę go widzieć
rano jak śpi, lub wieczorem jak usypia.
Wiadomo, są sytuacje że mamy nie mają innego wyjścia ze względów materialnych i
muszą pracować, to zrozumiałe i współczuje im. Gorzej gdy rodzice świadomie
unikają opieki nad dzieckiem na rzecz lepszego, wygodniejszego życia, dóbr
materialnych.. Żaden telewizor, komputer, super auto przynajmniej mnie nie
zastąpi niepowtarzalnych chwil z synem. Może jestem dinozaurem, ale taką mam
hierarchię wartości Uważam że pierwsze lata życia są najważniejsze, wtedy
dziecko potrzebuje mamy jak nigdy bardziej, ten czas szybko mija, a zajefajne
wspomnienia, wspólnych chwil pozostają na zawsze, zwłaszcza jeśli nie planuje
się drugiego dziecka.
Co mnie męczy w całej tej sytuacji? Chyba najbardziej taka moja "wewnętrzna
duma" ze jestem na utrzymaniu męża, ale dlatego też staram się jakoś sobie
dorobić choć na własne wydatki i w chwilach frustracji i megarachunków mówię
sobie że to okres przejściowy, jakoś powiążemy koniec z końcem z jednej pensji,
na wakacje pojadę za wciąż kolejny rok, spodnie kupię "na ciuchach" , a jak syn
pójdzie do szkoły, ja do pracy i wtedy stanę na nogi.
No i równie bardzo wkurza mnie czasami tekst męża "przecież jesteś w domu, co ty
robisz?" Znacie to pewnie.. Wtedy mam ochotę walnąć to wszystko i iść do pracy,
bo nie ma jak czuć się docenioną..

[slonko1335]

pielegnica napisała:
> Nie chcę by chowały go obce baby w przedszkolu,

coś mi się nie zgadza, wcześniej pisałaś o szczerych chęciach jeśli chodzi o
przedszkole..

[pielegnica]

Szczere chęci do przedszkola pokierowane tym, by syn miał kontakt z innymi
dziećmi. Do przedszkola chodził na 2 posiłki, by był w grupie, rozwijał się,
"uspołeczniał" Nie chcę go oddawać tam na na cały dzień. A ze choruje, pozostają
nam kontakty z innymi dziećmi w parkach, placach zabaw itp.

[kali_pso]

co nadal nie zmienia faktu, że określenie "baby" jest mało stosowne.

[pielegnica]

Oki, przepraszam za stwierdzenie "obce baby" Pisałam to pod wpływem historii mojej znajomej, która pracuje z mężem od świtu do nocy, dziecko zamiennie z opiekunką, 3 dni u jednych dziadków, 3 u drugich, a ona ma je tylko w domu na niedzielę. I szczęśliwa myśli o drugim! Chyba po to by jej mama i teściowa padały na nosie, bo już bardzo narzekają. I jeszcze jak słyszę, "podziwiam, ja bym z moim dzieckiem nie wytrzymała w domu" A czyja to wina, że taka mama nie wytrzymuje? Może to dziecko właśnie tak odreagowywuje brak mamy przy boku, nie ma jasnych zasad, autorytetów, czuje się odrzucone..

[lisbeth25]

A to jest hipokryzja i stosowanie podwójnych standardów.
Matki pracujące oceniane są przez inne kobiety (w tym Ciebie)jako złe
itp, a ani słowa nie piszesz o mężu tej kobiety, który także całymi
dniami pracuje. To jest seksizm w czystej postaci.
Najczęściej kobiety niepracujące zawodowo uważają, że kobiety
pracujące są wyrodne itp, ale jakoś ze swoimi mężusiami pracującymi
cały dzień się nie rozwodzą i nie grzmią, jacy to oni wyrodni, mimo,
że Ci wolą pracować niż zajmować się dzieckiem całodobowo.

[kali_pso]

Oho i wyszło szydło z worka...jak pięknie słychać ten ton wyższości
pani mamusi domowej nad tymi, co to wolą iść do pracy, obcym babom
pozwolić opiekować się swoim pieszczochem dla jakichś fanaberii,
typu niezaleznośc finansowaP

A podobno dziecko takie chorowite jest i dlatego do przedszkola nie
chodzi...

brawo pielegnica i podobne jej mamy!:-)

[lilka69]

ktos sie umie wylamac w tym durnym swiecie walczacych z mezczyznami bab o
pozycje zawodowa.

ja "siedzialam" z synem 3 lata, potem poszlam na niecale pol roku pracowac na
3/4, teraz zaczelam na 1/4. dziecko zacznie chodzic do przedszkola( juz czasowo
chodzilo ale chorowal zatem wstrzymalismy jego uczeszczanie na pol roku).

chodze do pracy ze wzgledu na to, ze baaaardzo lubie swoja prace, pieniadze i
czesciowy odpoczynek od dziecka,ktore wowczas jest z niania.

ale te 1/4 etetu w zupelnosci mi starcza. codziennie jezdze z synem w fajne
miejsca i spotykam sie z kolezankami i ich dziecmi. w ten sposob czuje, ze zycie
mi nie ucieka jak komus kto 10 godz spedza w pracy i dojezdzajac.

[kali_pso]

ale te 1/4 etetu w zupelnosci mi starcza.


Oj tak, dodaj tylko, że mąż Cię utrzymuje pomimo Twojej pracy na 1/4
etatu i dlatego sobie możesz na to pozwolić i dlatego Ci starczap
Może przyjmij do wiadomości fakt, że kobiety pracują nie dlatego, że
chcą ścigać się z facetami, ale dlatego, że ich dochody są znaczną
częścią domowego budżetu. I 1/4 etatu zupełnie im nie wystarcza.

kali pso

[lilka69]

nie mierz czyichs zarobkow swoja miara. czy pracowalam na 3/4 czy
1/4 to moje wynagrodzenie jest zasadniczo podobne. to kwestia
ilosci pacjentow, ktora mozna rozlozyc na 4, 5 i 2 dni. po prostu.
oczywiscie- byloby lepiej i pracodawca woli abym byla czesciej bo
wtedy dla pecjenta nie ma dlugiego okresu oczekiwania ale zgodzil
sie na 1/4 etatu to znaczy, ze odpowiada to mu i mnie tym bardziej.
a tym bardziej, ze zancznie mniej czasu spedzam w korkach

[beniusia79]

troche mnie dziwi twoje podejscie, to twoja sprawa czy chcesz
pracowac czy nie. ale nie rozumiem dlaczego nie posylasz malucha do
przedszkola? nie tylko twoj syn ciagle choruje. nasz pediatra
zawsze mowi, ze przedszkolak ma prawo byc przez pierwsze dwa lata
przynajmniej raz w miesiacu chory. nie znam dziecka, ktore nie
chorowaloby w przedszkolu. nasza corka na poczatku przerabiala
wiele chorob, aktualnie, po 4 miesiacach spokoju zalapala zapalenie
oskrzeli. na szczescie mozemy to jakos z mezem zorganiozowac, raz
maz jest a raz ja na chorobowy a potem to odpracowywujemy. nie jest
latwo bo nie mamy zadnej babci ani dziacka wiec gdy dziecko chore,
to ktos z nas musi z nim zostac. ale dla mnie to nie powod by
dziecko zostawic w domu. niedlugo pewnie zrobi sie doporniejsza i
bedzie lepiej. nie piszesz, ze dziecko ma jakies powazniejsze
dolegliwosci i lekarz zabrania wysylania dziecka do przedszkola.
moim zdaniem taka postawa jest bezsensu. a co zrobisz gdy dziecko
pojdzie do szkoly i tak samo bedzie chorowalo? jesli teraz nie
wyrobi sobie odpornosci to kiedy? powiem ci, ze jestem
przeciwniczka "trzymania" dziecka w domu jak najdluzej sie da. moja
mama "trzymala" mnie w doku bardzo dlugo, poszlam dopiero do
zerowki bo musialam i przyznam szczerze, ze do dzis nie zapomne
tego uczucia, wrzucona mnie do grupy gdzie wszystkie dzieci sie
dawno znaly a ja bylam caly czas ta nowa. wszystkie choroby, ktore
inne dzieci przerabialy we wczesnym dziecinstwie, ja przerabialam
duzo, duzo pozniej i duzo dluzej meczylam sie bedac chora...

[beniusia79]

ze nie posylasz dziecka do pracy z zupelnie innego powodu, choroby
dziecka sa tylko przykrywka...

[beniusia79]

> ze nie posylasz dziecka do pracy z zupelnie innego powodu,
choroby
> dziecka sa tylko przykrywka...

mialo byc oczywiscie"ze nie posylasz dziecka do przedszkola"

[lola211]

Moja cora uczeszczala do przedszkola ze 4 miesiace.W ogole byla
chorowita, a w przedszkolu to juz w ogole dramat i jak wyladowalam z
nia w szpitalu na zapalenie płuc to dalam sobie z przedszkolem
spokoj.Poszla od zerowki- starsza, odporniejsza.Choroby sie
zakonczyły, wiec wcale nie bylo jej to przedszkole w celu
uodparniania potrzebne.A kolezanki znalazla od razu.

[beniusia79]

ja tez pracuje tylko okolo 18 godzin w tygodniu, corka jest w
przedszkolu caly dzien. zarobie swoje, nie jest tego az tak malo,
moje pojscie do pracy bardzo polepszylo naza sytuacje finansowa a i
mnie poprawil sie nastruj bo wyszlam do ludzi. rano, gdy cora jest
w przedszkolu, ma czas zeby w domu cos porobic, zrobic objad,
pranie, potem lece do pracy. po poludnie jest juz czas tylko dla
rodziny, przede wszystkim dziecka no i na hobby... nie jestem
zmaskrowana, nie padam po przyjsciu z pracy i mam czas na inne
rzeczy. aktualnie nie wyobrazam sbie, zeby pracowac wiecej niz na
pol etatu...

[kali_pso]

Ale chyba nie pracujesz tych 18 godzin dlatego, aby udowodnić
światu, żeś dobrą matką jest i dlatego jedynie te 18 wyrabiasz w
tygodniu czy też dlatego, że nie chcesz walczyć z facetami o lepszą
pozycję w życiu?p

Re dokladnie tak

[beniusia79]

pracuje tyle a nie wiecej z jednej strony z wlasnego wyboru, a z
drugiej strony bo inaczej sie aktualnie w moim przypadku nie da w
tym zawodzie, w ktorym aktualnie pracuje. mysle, ze moje maksimum
to 25 godzin w tygodniu....

[uullaa]

Moje dziecię ma wprawdzie rok dopiero. Ja na razie nie pracuję. I
powiem ci Pielęgnico, że bardzo ci zazdrozczę tego (niby) długiego
czasu spędzonego z dzieckiem. Też bym tak chciała. Mnie z kolei
zadziwia, że dla emam są tylko dwie opcje: dziecko lub
praca+dziecko. No i ta praca obowiązkowo musi być przecudną
rozrywką. Jak szło to hasło dla niewolników: "arbeit macht frei"?

[kali_pso]

No i ta praca obowiązkowo musi być przecudną
> rozrywką

Nie musi, ale często jest dużą frajdą. Zależy jaka praca i czy
robisz to, co chcesz, do czego masz predyspozyje, czy ci to przynosi
finansowe korzyści- ja tak mam i nie wyobrażam sobie pracować gdzie
indziej.

do "domowych" mam :)

[pielegnica]

Gdybym uważała, że kobieta powinna siedzieć tylko w domu w garach i chować dzieci, na pewno nie próbowałabym sobie dorobić. Poza kilkoma złotówkami co miesiąc swoimi mam ogromną satysfakcje i radość z tego że spełniam się na moim małym kawałku pola zawodowego
Pisałyście, że widzicie rozbieżności w moich 2 postach. I bardzo dobrze że są, bo to zdrowe myśleć i wyciągać wnioski z różnych sytuacji. Nic nie jest albo czarne, albo białe, sporo szarości, rozterek, wyborów. Nie ma złotego środka na macierzyństwo, łączenie go z pracą. Każda emama robi jak uważa za stosowne.
Tak jak wspomniałam w drugim wątku, czasami mam chwile zwątpienia i właśnie w tym momencie założyłam ten wątek, zastanawiam się co jest lepsze a uzależnione jest to, jak napisałam w drugim poście: od mojego nastawienia.
A co Wami kierowało drogie "domowe" mamy, że jesteście w domu ze swoimi przedszkolnymi dziećmi??
Macie też takie chwile zwątpienia, że chcecie rzucić prowadzenie domu, opiekę nad dziećmi i iść do pracy?
Jesteście doceniane przez męża?

[agni71]

Hm... ja jestem w domu od urodzenia najstarszej córki, czyli juz 7
lat!
Nie wybieram sie w najblizszym czasie szukać pracy, bo:
1. Musiałabym i tak zatrudnic kogoś do odbierania mlodszych dzieci z
przedszkola, a starszej ze szkoły (pierwszaki maja tylko 4 godziny
dziennie!); na wypadek choroby dzieci tez ktos musiałby z nimi
siedzieć - watpię, czy znalazłabym tak dyspozycyjna opiekunke, ktora
w zal. od potrzeb będzie pracowała jednego dnia 10 godzin, a innego
cztery.
2. pieniędzy wystarcza, więc nie czuję presji finansowej do podjęcia
pracy
3. nie chce mi sie - przez te 7 lat oderwałam sie od spraw
zawodowych i nie wiem, czy udaloby mi sie przystosować ponownie do
reguł panujących w pracy

jako domowa mama odpowiadam

[lilka69]

glownym powodem mojego "siedzenia" z dzieckiem jest to, ze sa to
wieczne wakacje dla mnie( poza chwilowymi wyjatkami, kiedy jestem
zla ale jest to raz-dwa w miesiacu).

jestem doceniana przez meza( tak sadze). ale przyznam, ze bardziej
od kiedy pracuje. krotko, bo krotko ale jednak. jednak sila rzeczy
mierzy sie innych praca zawodowa, ktora wykonuja. dlatego polecam-
kilka godzin w tygodniu pracy a samopoczucie lepsze i szacunek
otoczenia wiekszy!

kali pso-jeszcze raz

[lilka69]

twoja praca przynosi ci satysfakcje? moja tez
tobie przynosi finansowe korzysci? mnie tez. to czego sie czepiasz.
dodam, ze pare razy w zyciu udalo mi sie zarobic w miesiacu wiecej
od mojego meza, aktualnie podobnie zatem nie jestem na jego
wylacznym utrzymaniu. po prostu ja w swoim zawodzie nie musze stac
lub lezec 8 godz aby tyle samo zarobic. i nie jestem
przedstawicielem

[kali_pso]

Lilka, wiesz dlaczego się czepiam?
Bo wystartowałaś z tym "kobiety pracują , bo chcą się ścigać z
facetami a mnie starcza 1/4 etatu"- to, że Ci starcza wynika z
Twojej sytuacji życiowej- możesz sobie pozwolić na kilka godzin w
tygodniu, ale sa osoby, które nie mogą. Czy jeśli pracuje się na
pełen etat czy tak jak ja, na 1,5 etatu, jest się złą matką, bo się
chce mieć jakieś środki do życia? Podobnie- ja z nikim się nie
ścigam, pracuję bo z jednej strony muszę a z drugiej lubię.
Udowadniam też coś przede wszystkim sobie, nie swojemu mężowi czy
kolegom w pracy
Takie posty jak Twoje są krzywdzące, bo Twoja sytuacja jest
komfortowa, w pewien sposób wyjątkowa i nie powinna być punktem
odniesienia. Ja znam mało kobiet, które pracują na tzw. waciki.

[lilka69]

przytyk, ze zarabiam na waciki? o nie, ja zarabiam na calkiem realne
nowe mieszaknie i samochodyP .

[lisbeth25]

Ja na szczęście nie.

[triss_merigold6]

Na szczęści nie ja. Pomijając względy finansowe, wolałabym odgryźć
sobie głowę i ją zjeść niż 24/7 spędzać w domu z osobistym 4,5
latkiem.

[karolciaa23]

Ja siedzę w domu z dwójką dzieci od lat 6, i jakoś szczególnie mi to nie
przeszkadza

lisbeth i triss...

[lilka69]

to wspolczuje wam tych okropnych bahorow skoro piszecie, ze NA
SZCZESCIE i jestescie z nimi w domu.

[lilka69]

napisalam bachorow przez samo h. chyba bylam zbyt zacietrzewiona

[triss_merigold6]

Swoje dziecko uważam za super co nie zmienia faktu, że do siedzenia
w domu się nie nadaję. Ja bym się nudziła i dziecko by się nudziło.
Mam potrzebę wykonywania jakiejś mierzalnej finansowo pracy oraz
kontaktu z dorosłymi ludźmi także w pracy. Nie po to studiowałam
żeby skupiać się wyłacznie na układaniu klocków czy bieganiu po
placu zabaw. W weekend z przyjemnością. Pełnoetatowo - no way.

[lisbeth25]

Jakich bachorów?
Po pierwsze: mam ambicje zawodowe i nie wyobrażam sobie z nich
zrezygnować- nawet gdybym miała miliardy dolarów, dalej pracowałabym.
Po drugie: nie mam zamiaru być niczyją utrzymanką, dla mnie to brak
godności.
Po trzecie: nieumiejętność pogodzenia pracy zawodowej z życiem
rodzinnym to moim zdaniem totalna porażka. I dotyczy to obu sytuacji:
zarówno gdy ktoś pracuje całymi dniami i nie ma czasu dla siebie i
rodziny, jak i gdy ktoś zajmuje się tylko i wyłącZnie rodziną i nie
pracuje zawodowo.

[lilka69]

wspolnota majatkowa tonie bycie utrzymanka w swietle prawa. to raz a
dwa studiowalam dla poszerzenia wlasnych horyzontow i przyjemnosci.
praca byla na 3 miejscu. ja mam ambicje na prace 2-3 razy w
tygodniu. ciekawe co powiesz o nauczycielach i ich etatach 18
godzinnych? zadnych ambicji, nieudacznicy? bo dla ciebie jak ktos
nie haruje 40 godz w tygodniu to tepak jak widze.

[crises]

> wspolnota majatkowa tonie bycie utrzymanka w swietle prawa.

Co zmienia faktu, że to nadal bycie utrzymanką.

> studiowalam dla poszerzenia wlasnych horyzontow i przyjemnosci.

Rozumiem, że płaciłaś za to sama, a nie za wyrzucone w błoto
pieniądze podatników?

crises

[lilka69]

nie jestes mistrzem cietej riposty raczej durnej i bez polotu ale odpowiem ci-
te 2 dni w tygodniu pracuje w SWOIM WYUCZONYM ZAWODZIE ZA PIENIADZE TWOJEGO
TATUSIA I MAMUSI.

Bycie z dzieckiem w domu

[majan2]

Mi tez trudno sobie wyobrazic bycie z dziecmi 24/7 i nie dlatego, ze cos moim
dzieciom brakuje, ale mi brakuje kontaktu z dorosłymi, meczy mnie rutyna. Na
szczescie pracuje na pól etatu wiec choć nie mam kokosów, mam swoj swiat i
dzieci, gorzej z czasem dla siebie

[wieczna-gosia]

crises ale jesli to wspolna decyzja doroslych ludzi to nie ma mowy o zadnym
utrzymanstwie- to zwykly uklad zespolowy ktos wychodzi, ktos zostaje,
dysponujemy okreslonym budzetem i tyle. Utrzymanka kojarzy mi sie jednak z
modelem ja nic nie robie tylko jestem cala dla ciebie a ty placisz moje
rachunki. W przypadku rodzicow tak nie ma- oboje maja wklad w te sytuacje, oboje
w inny sposob.

[lisbeth25]

> wspolnota majatkowa tonie bycie utrzymanka w swietle prawa
Ale w sensie moralnym tak.
> dwa studiowalam dla poszerzenia wlasnych horyzontow i przyjemnosci
Ja także. I po to również między innymi pracuję.
> bo dla ciebie jak ktos
> nie haruje 40 godz w tygodniu to tepak jak widze.
Nie zrozumiałaś mojej wypowiedzi.

[uullaa]

Po drugie: nie mam zamiaru być niczyją utrzymanką, dla mnie to brak
> godności.
No i w jakich czasach żyć przyszło! Kobieta, nie dość, że zazwyczaj
zajmuje się domem i dziećmi, to jeszcze musi być w stu procentach
samowystarczalna. Inaczej ją utrzymanką nazwą. Czuję tu propagandę
wygodnickiego samca. Ja też chce mieć żonę - robota do wszystkiego.

jestem w domu z 10latkiem

[cofoko]

i nie zamierzam się tłumaczyć z rzeczy dla mnie oczywistych.

[myelegans]

Tak, moj maz jest w domu z 4.5 latkiem, ktory do przedszkola chodzi
na pol etatu. Tak nam odpowiada, maz ma mala dzialalnosc, robi
oprogramowania jak maly jest w przedszkolu, i prowadzi dom: zakupy,
obiady, pranie, sprzatanie, rachunki, wizyty u lekarzy, dentystow,
basen z malym. Tak nam pasuje i tak chce utrzymac jeszcze przez
jakies 3-4 lata. Zarabiam na tyle dobrze, ze nie musielismy sie
dostosowac finansowo.
Nie tlumacz sie przed nikim, jak WAM taki uklad odpowiada to
najwazniejsze. Dobrze byloby tylko, zeby maly mial jakis kontakt z
rowiesnikami poza przedszkolem, zajecia, grupy zabawowe etc.

[ola_motocyklistka]

Zdecydowaliśmy z mężem że zostaję w domu, ponieważ:
1. Nie starczy mi pensji na opiekunkę w wawie, a pracę miałam absorbującą i
czasochłonną, i daleko i korki. Nie kalkulowalo się
2. mogłabym wrocić do pracy, a dziecko zostawić z teściową, która już rączki
zacierała, że swoją "cÓrunię" będzie chować...dlatego zostałam w domu. Teściowa
ma upośledzoną córkę w wieku 19 lat obecnie, i mimo mojego podejścia do
niepelnosprawnośi-uważam, że małe dziecko nie powinno się chować przy takiej
osobie-do teraz mam wystarczające trudności z oduczaniem pewnych zachowań, które
moja naśladuje-byłam skazana zostawiać corkę na weekendy bo miałam zajęcia.
Teraz jak ją odbieram po weekendzie to dzieciak mi się cofa o rok w rozwoju. w
poniedzialki od nowa uczę ją że ubiera się sama, je sama, a jak coś jej upadnie
to podnosi sobie sama, a nie że jabiegnę z 2 pokoju bo jej kredka upadla, a ona
ma za daleko z krzesla...nie wiem co bym miała za dziecko, gdybym pracowała...
Aby nie być calkim na garnuszku-prowadzę sprzedaż internetową, studiuję a na
czesne zarabiam sobie stypendium naukowym. Owszem czasami jestem odcięta od
ludzi, ale nie "zdziadziałam"

Podsumowując:moje zostanie w domu miało ściśle określony cel: wychowanie dziecka
po "naszemu" Od września mała idzie do przedszkola, a ja w grudniu urodzę 2
dziecko, nie planowane, i przez to opóźni się moje wypowiedzenia z pracy i
założenie włąsnej firmy. Ale zrealizuję moje plany wcześniej, czy poźniej

Re ola_motocyklistka; ja troche od innej strony

[beniusia79]

"Teściowa
> ma upośledzoną córkę..." czyli to twoja szwagierka? mysle, ze
dziecku w tym wieku mozna spokojnie wytlumaczyc, ze ciocia
jest "chora" i pewnych zachowac nie powinno nasladowac. takie
dziecko wiecej zrozumie niz tobie sie wydaje. mam wrazenie, ze to
ty masz problem i tobie nie pasuje uposledzona "corka tesciowej".
swiadczy o tym miedzy innymi to, ze nie nazwalas
dziewczyny "szwagierka"... nie znam cie, ale nie lubie gdy ludzie w
ten sposob pisza o ludziach chorych. odrzuca mnie od takich osob-
wybacz. z twojego tekstu mozna wiele wyczytac, m.in. tego, czego
nie napisalas doslownie a co mozna miedzy wierszami wyczytac.
dobrze, ze nie dalas dziecka do przedszkola, jeszcze by sie
okazalo, ze jest tam dziecko np. opoznione w rozwoju i mialoby
bardzo negatywny wplyw na twoja corke... wiesz, istnieja
przedszkola, do ktorych uczeszczaja i dzieci chore i zdrowe i nigdy
nie widzialam, zeby ktores ze zdrowe uwstecznilo sie... brak mi
slow. proponuje pare lekcji z zakresu tolerancji...

[ola_motocyklistka]

To czy ją nazywam szwagierką, czy po imieniu to raczej sprawa drugorzędna. Ta dziewczyna ma imię i zwracam się do niej po imieniu, jeżeli mówię do córki że jedziemy do babci to nie mówię: "jedziemy do babci i mojej szwagierki" bo moje dziecko nie zrozumie, po prostu. O niej przy znajomych również mówię po imieniu. Nie wiem co w tym zdrożnego?
Druga sprawa-o upośledzeniu i całej tej sprawie napisałam zdawkowo, jako o jednej z przyczyn pozostania w domu na wychowawczym. Nie będę się tutaj rozpisywać dokładnie o swojej sytuacji, gdyż jest to bardzo długa historia, bardo złożona, stąd moje podejście i opinia o tym, że chcę żeby córka jak najszybciej poszła do przedszkola. Dla przykładu - moja szwagierka ( żeby Cię nie bolało) - jak się jej nie pilnuje to publicznie się onanizuje, każe się mojej córce dotykać - nie można ich zostawić na chwilę, trzeba jej pilnować! To proszę przedstaw mi schemat rozmowy z niespełna trzyletnim dzieckiem jak ja mam jej wytłumaczyć, żeby się szwagierki nie słuchała, i przede wszystkim nie naśladowała jej w domu? Jak mam wytłumaczyć szwagierce, że nie wyciąga się przy gościach brudnych podpasek i nie kładzie się na stół? to jest czasami moment, jak ona to zrobi.....Jak mam wytłumaczyć córce, że małe dziewczynki nie noszą podpasek? Mam ją wprowadzić już teraz w cykl menstruacyjny kobiety? To jeden z wielu problemów tych bardziej drastycznych, a wierz mi cxzasami jest jeszcze gorzej które powstają przy wychowywaniu się dwóch takich dzieci. Być może ja z własnym dzieckiem nie umiem rozmawiać skoro mam takie problemy....Dochodzi tu jeszcze stosunek teściowej do tego wszystkiego i sposób wychowywania jej córki przez nią. Tak jak napisałam temat jest bardziej złożony niż myślisz. Dlatego przy następnym razie jak kogoś ocenisz pomyśl dwa razy. Nie zarzucaj mi nietolerancji, bo od małego chowałam się wśród niepełnosprawności - jestem córką dwóch dość mocno chorych ludzi, i jako jedyna w rodzinie jestem zdrowa. Od małego bawię się z dziećmi chorych znajomych moich rodziców. Temat z praktyiki nie jest mi obcy. A jak teściowa potrzebuje to szwagierka jest u mnie i ja opiekuję się dwójką.
Przedszkole, do którego wybierra się moja córka mieści się obok przedszkola dla dzioeci niepelnosprawnych a te oba przedszkola ściśle ze sobą współpracują, więc moja córka będzie miała stały kontakt z dziećmi niepełnosprawnymi. Ale-będzie się spotykała z problemami tych dzieci w jej przedziale wiekowym, a nie w wieku 19 lat szwagierki gdzie wszyscy łącznie z nią borykają się z budzącą w niej seksualnością. Jak najbardziej dziecko trzyletnie nie może być świadkiem takich scen.
No ale przecież mi nie pasuje córka teściowej, bo się nie wstrzeliłam w Twoje postrzeganie niepełnosprawności. Chyba nie znasz tematu od podszewki...A może znasz bardzo dobrze i przez to jesteś tak zaślepiona i stąd Twój negatywny do mnie stosunek? Pamiętaj niepełnosprawność ma wiele płaszczyzn, a jednego schematu postępowania nie ma niestety.
Rozpisałam się - to temat na inny wątek od jakiegoś czasu noszę się z zamiarem uderzenie do specjalisty. Ale narazie jakoś sobie z tym jeszcze radzę a przedszkolu liczę na wsparcie psychologa.

[beniusia79]

tlumaczysz?

[ola_motocyklistka]

to nie są szczegóły...2 wyrwane z życia sytuacje opowiedziane najoględniej jak
się da...Jeżeli dla Ciebie to są szczegóły, to faktycznie masz niewielką zarówno
wiedzę jak i doświadczenie w temacie niepełnosprawności. Dlatego nie powinnaś
szastać opiniami na prawo i lewo.
gdybym miała się szczegółowo tłumaczyć musiałabym ci dłuugo pisać...niesłusznie
mnie zaatakowałaś, sądząc po pozorach, a tak się nie powinno robić.
nie myśl stereotypami bo to Cię kiedyś zgubi.
Pozdrawiam, i życzę więcej rozwagi.

[eni.huso]

oj beniusia, nawet cie nie stac na to żeby przeprosic?

[beniusia79]

na forum wiec nie czytam na biezaco tego, co kto pisal. co do oli,
wybacz za reakcje, ale jestem ogolnie zle nastawiona do osob
piszacych w ten sposob o niepelnosprawnych; nie wazne jakimi
pobudkami sie kieruja.

[eni.huso]

czytam i czytam i tak sobie myśle, że ja to dopiero wyrodna jestem i nie mogę
się na tym forum do żadnego schematu wpasować, ani ze mnie matka dresiara z
piaskownicy, ani matka rozlazła z piaskownicy, raczej jak już to weekendowa
mamuśka II (dlaczego II?), ale kiedy wracam z siatami zmeczona po pracy i po
drodze obmyslam co na obiad, to sie czuje jak "matka Polka" (ale ostatnio
przeczytalam, ze sie nie powinnam tak czuć, bo to określenie, oznacza co innego
). u nas to ja pracuje i zarabiam (bo chcę i bardzo lubię), poszłam do pracy
jak dziecko miało 4,5 miesiąca, a mąż pracuje na pol etatu, przez reszte czasu
zajmuje się dzieckiem, bo chce i bardzo dobrze mu z tym idzie.
Ja robię kariere zawodową. wiec jestem potworem i powinni mi prawo do dziecka
odebrać? i kurcze mysle jeszcze na dodatek o drugim dziecku, a moj mąż (o zgrozo
i ciekawe dlaczego ? ) raczej nie chce drugiego. Dla jasnosci obrazu dodam,
że domem sie on nie zajmuje w ogóle, nie sprzata, nie pierze itd. nie mamy
gosposi, wszystko robię sama.
A dziecko od wrzesnia bedzie chadzać do przedszkola, glownie dlatego że uwazam
że mąż powinien sie zacząc rozwijać jakkolwiek, bo inaczej stanie się kurem
domowym i jeszcze się z nim rozwiodę.. .

Witaj w klubie

[rybka.marcowa]

wyrodnych matek.Ja właśnie zostawiłam roczne i poszłam do pracy.
Uszy mi puchną od dramatycznych przepowiedni czym to mojej córce
grozi(ADHD,spowolniony rozwój,korepetycje w przyszłości ;PP).

[zuzanna56]

Kiedy moje dzieci były małe i nie chodziły jeszcze do przedszkola,
pracowałam, ale tylko kilkanaście godzin w tygodniu (lub mniej) w
szkole językowej. Teraz pracuję dużo, dużo więcej, ale i dzieci
większe, szkolne. Pracowałam bo lubiłam, ale też ze względu na to że
mój mąż zarabiał zawsze normalnie, przeciętnie. Gdyby zarabiał
przynajmniej kilkanaście tysięcy miesięcznie, to bym pewnie
pracowała na pół etetu.