Dzieci dorastają i idą w świat

[anetuchap]

Przeczytałam w "Twoim stylu" rozmowę z kilkoma matkami o tym,co
czuły/czują gdy ich,coraz starsze dzieci,jadą same na wakacje.
Wszystkie rozmówczynie bardzo przeżywały i nadal przeżywają samotne
(tzn.bez mamusiwyjazdy swoich dzieci,bez względu na wiek dzieci.
Matka 11-latka martwi się,czy poradzi sobie sam,nie będzie głodny,
nie będzie mu zimno,a jak się zgubi? Matka 20-latki boi się,że jej córka
zostanie zgwałcona,pozna nieodpowiedniego chłopaka,który ją
skrzywdzi. Wiek dziecka generował różne rodzaje lęku,adekwatnego
do tego,ile dzieciak ma lat. Natężenie lęku nie obniżało się wraz
z wiekiem pociechy.

Mam 8-latkę i juz powoli dopadają mnie lęki związane z tym,że mała
sama idzie w światMój strach jest większy,bo córcia jest niepełnosprawna,ma
"chore nóżki"(eufemizm rodzinny- chodzi,ale wolniej od rówieśników,ma
problemy z równowagą i to mnie najbardziej
przeraża,gdy Lenka idzie/jedzie gdzieś bez nas. Martwię się,że
będzie się przewracać,że nie nadąży,że nauczycielka nie zauważy,że
Lena idzie jako ostatnia i gdzieś ją zostawi. Bardzo przeżywam jej
wyjścia,najchętniej chodziłabym z nią na te wypady i wycieczki klasowe. Nie
daję jej odczuć,że tak się denerwuję,bo ona też zaczęłaby się bać,że sobie nie
poradzi. A to byłoby najgorsze!
Daję jej jasny przekaz - DASZ SOBIE RADĘ!! Jak pierwszy raz poszła
do sklepu (trzeba było przejść przez ulicę,średnio ruchliwą)to
czatowałam w oknie i już zakładałam buty,aby do niej pójść.
Oczywiście dała sobie radę i była z siebie(ja z niej też)bardzo
dumna,ale co się nadenerwowałam,to moje.
Ja chyba wpadnę w nerwicę,gdy zacznie wyjeżdżać na kolonie,obozy,
a jak pojedzie sama z rówieśnikami,to chyba osiwieję
Też tak macie?

[demonii.larua]

Najstarszy 13 lat, reszta młodsza ale mam lęki i to hmm czasem mnie
przerażające... za dobrze pamiętam co ja wyczyniałam jako nastolatka Na
szczęście mam męża, który bacznie kontroluje moją kwoczą naturę za co będę mu
dozgonnie wdzięczna

[broceliande]

Też tak mam.
Niby teoretycznie wiem, ze syn (obecnie 5 lat) kiedys odejdzie i
zamieszka na przykład w Urugwaju, ale... nie spuszczam go z oka.
Nie ufam dziadkom, paniom w przedszkolu i w ogóle. Żadnych kolonii
sobie nie wyobrażam, a co jakiś czas robię "mówkę" na temat
bezpieczeństwa, zachowania, kiedy OBCY zaczepi i tak dalej.

Mam osobiste pytanie. Mam wątpliwości, czy "chore nóżki" to dobry
eufemizm. Czy to naprawdę choroba? To znaczy, można wyleczyć, czy
zawsze tak będzie? Bo jak zawsze, to przecież nie choroba, po prostu
takie ma nóżki.
Nie chcę atakować, ani się kłócić.
Po prostu moja bratanica jest niepełnosprawna (nie ma dłoni) i brat
z żoną uczulają wszystkich, że to nie kalectwo ani choroba, po
prostu mała taka się urodziła, taka jest i już.

[anetuchap]

Nie czuję się zaatakowana,spoko!
Lenka ma mpdz,które objawia się wzmożonym napięciem w nóżkach,
głównie w łydkach i mięśniach biodrowych.
Chorobę "leczymy" od prawie 8 lat,rehabilitację zaczęliśmy gdy
Lenka miała niespełna pół roku. Oprócz codziennych ćwiczeń w domu,
ćwiczeń z rehabilitantem, mała miała gipsy przed kolano,potem regularne
zastrzyki z botuliny. Rok temu miała operację,wydłużanie
ścięgien Achillesa,a potem 6 tygodni w gipsach od stóp do pachwiny
Jest lepiej,ale już wiemy,że Lenka przez całe życie,będzie chodzić
trochę inaczej.
Dlaczego myślisz,że nazywanie tego "chore nóżki" jest nie najlepszym
pomysłem? Bez złośliwości pytam. Ona wie,że te nogi już zawsze będą
chore(chyba,że medycyna coś wymyśli,aby wyeliminować napięcie całkowicie).Wie,że
nie będzie sportsmenką,tancerką czy baletnicą.
I tak się utarło,że ma "chore nóżki",bo za wcześnie "pchała się"
na świat. Na dzień dzisiejszy nie przychodzi mi do głowy inna
nazwa.

[falka32]

Moim zdaniem Lena ma "chore nóżki", bo nóżki są cały czas leczone i Lena tego
doświadcza, dość boleśnie i w wyniku leczenia stan nóżek się poprawia z
beznadziejnego na coraz lepszy, chociaż nie idealny. Lena, o ile wiem, nie ma
taryfy ulgowej na chore nóżki, za to ma motywację do znoszenia zabiegów
leczących nóżki, aby były "mniej chore".
Gdyby się urodziła bez stopy, nie miałaby "chorych nóżek", tylko miałaby "takie
właśnie nóżki, jakie ma". To w kwestii nazwnictwa

A co do dorastania dzieci - nie wiem jak inni, ale ja też mam ścisk gardła i
dziwny rodzaj panicznego lęku jak widzę, że któreś z moich dzieci wchodzi na
kolejny level rozwoju i ewidentnie dorasta.
Kojarzycie piosenkę Abby "Slipping through my fingers" - była w filmie Mamma
Mia, śpiewała ją Maryl Streep, to po prostu jest dokładnie to, o co chodzi i
mnie ta piosenka wyciska nieodmiennie fontanny łez (tu jest
tekst
i piosenka, tłumaczenie też jest po kliknięciu w "tłumaczenie" ale jest to
tłumaczenie bardzo fatalne i dosłowne niestety, z stylu "thank you from the
mountain")

[falka32]

Ale żeby w pełni oddać ambiwalencję matczynych uczuć, to wyjazd dziecka na
kolonie albo wypchnięcie młodszych do babci tak czy inaczej oznacza u mnie
triumfalne odśpiewanie hymnu "Wyjechali na wakacje wszyscy nasi podopieczni..."
Nic nie jest czarne albo białe

[echtom]

Widać mało wrażliwa jestem, bo niespecjalnie ruszył mnie ten tekst. Może dlatego, że nie dołuje mnie upływ czasu i nie próbuję konserwować przeszłości ani chwili obecnej, tylko zawsze jestem ciekawa, co fajnego przyniesie przyszłość.

[falka32]

Może nie słyszałaś wykonania Maryl Streep, a może nie masz nastoletnich dzieci,
które jeszcze przed chwilą były noworodkami?

[echtom]

Nie słyszałam, tylko czytałam tekst. A nastoletnie dzieci, owszem, mam, i to w liczbie 3, i już nie mogę się doczekać, kiedy dorosną i pójdą na swoje

[falka32]

No to albo kwestia tego wykonania i interpretacji albo wzruszają nas inne rzeczy
i nie ma w tym nic złego - mnie ta piosenka walnęła w samo serce, bo
dokładnie opisała moje uczucia i tyle.

[echtom]

Ja generalnie zawsze miałam zasadę, że skoro już zdecydowałam się zostawić dziecko pod czyjąś opieką albo wypuścić w świat samo, nie ma sensu się zamartwiać. Oczywiście, przeżywam mocniej "hardkory" typu pierwszy wyjazd z chłopakiem czy pierwszy samodzielny wyjazd za granicę, ale przy wyjazdach standardowych śpię spokojnie. Wyobraźnia pracuje mi tylko wtedy, gdy w czasie wyjazdu mają miejsce zdarzenia ekstremalne typu katastrofa samolotu/autokaru czy zamach terrorystyczny.

[bi_scotti]

Moje nerwy - moja sprawa. Dzieci nigdy nie mialy prawa wiedziec, ze
nie spie gdy leca do Europy, ze sie stresuje brakiem telefonu i inne
takie. Dowiedza sie gdy same beda miec swoje dzieci
A poniewaz idea bylo wychowanie samodzielnych, wolnych,
odpowiedzialnych i odwaznych ludzi to trzeba sie bylo ze soba w
duszy mocowac zeby nawet nie mialknac, ze sie czlowiek denerwuje. To
nie mija - Oni dorosli a ja wciaz mam nadmiar wyobrazni pt. "co sie
moze wydarzyc" ale tak juz pewnie bedzie zawsze. O tym sza - to sa
bardzo intymne wyznania

[echtom]

> A poniewaz idea bylo wychowanie samodzielnych, wolnych,
> odpowiedzialnych i odwaznych ludzi

Mam taką samą ideę, a to wymaga podjęcia sporego ryzyka. Najprościej zamknąć w domu - moi mnie tak do matury zamykali i mieli święty spokój

[shellerka]

ja tak mam, ale nie tylko w stosunku do mojego dziecka. miałam tak od dziecka.
zamartwiam się o babcie, wcześniej o dziadków, o rodziców, o brata, o ciocię i o
siostrę cioteczną. O męża najmniej, bo on jest od tego żeby się zamartwiać o mnie
to wynika z mojej nadwrażliwości i empatii. często doskonale wiem, co czuje
druga osoba. i to jest okropne uczucie, bo obarczona jestem dodatkowymi emocjami.
nauczyłam się z tym życ, ale bywa ciężko

[figrut]

Ja tak nie mam. To znaczy mam, ale nie aż w tak nasilonym stopniu jak Ty masz.
Przedszkole, wyjazdy dzieci na wycieczki, wyjazdy z babcią i do drugiej babci
mnie nie ruszają, ale już np. wiadomość w mediach o tym, że w rejonie gdzie są
moje dzieci wydarzyła się jakaś tragedia, to serce mam w gardle i duszę się z
nerwów. O 19 letnią córkę też za bardzo się nie martwię, a jeśli zaczynam, to
duszę w sobie początki czarnych scenariuszy. Wiem, że jest bardzo rozsądna.
Wiem, że jak pójdzie na studia do Warszawy, będziemy się widzieć chyba raz w
miesiącu jeśli nie rzadziej, ale wiem też, że to czas, kiedy ona musi się
usamodzielnić. Musi załatwić sobie sama mieszkanie, musi to wszystko opłacić,
rozplanować wydatki tak, aby starczyło i być może znaleźć dorywczą pracę. Do tej
pory ktoś za nią planował wydatki żywieniowe i mieszkaniowe, a teraz już czas na
głęboką wodę. Osiwieję jednak, jak się dowiem o jakimś ataku terrorystycznym w
metrze, bombie podłożonej na uczelni, czy innych koszmarach

[wieczna-gosia]

przeczytalam ten artykul i sie zastanawialam ile kasy trzeba dostac zeby taka
idiotke histeryczke z siebie zrobic. Nie, zupelnie tak nie mam ani z 11 latka
ani z 17 latka, a wyjezdzaja duzo.

[czar_bajry]

Jak moja 20-latka wychodzi na imprezę, to cała noc z głowy, niby śpie ale tak
naprawdę to czuwam i dopiero jak wiem że już śpi we własnym łóżku mogę spokojnie
zasnąć
Nie cierpię też gwałtownego przebudzenia z drzemki wtedy lecę i sprawdzam czy
już jest a jak jeszcze jej nie ma to włosy mi siwieją
Denerwuje się też jak nie odbierają komórki i ta 20- latka i 17-latka zaraz
wyobrażam sobie najczarniejsze scenariusze a zołzy po prostu nie słyszały telefonu
I dla wyjaśnienia nie bombarduje ich ciągłym dzwonieniem i nie jestem
nadopiekuńczą matką wiem że dzieci dorastają i mają swoje życie

[bi_scotti]

Pamietam pierwszy zimowy wyjazd mojego starszego syna z kolegami na
narty. Mial 17 lat i prowadzil samochod (mial 3 pasazerow) ponad 500
km w jedna strone a u nas zimy sa mrozne i sniezne. Oczywiscie, nie
zadzwonil jak dotarli na miejsce, bo po co A ja nie dzwonilam
zeby sie nie domyslil, ze sie stresuje. W koncu moj mlodszy
sie "zlitowal", bo chyba wyczul, ze czekam na wiesci i wyslal email
do brata. A ten Mu odpowiedzial dopiero po 2 dniach. To byl ciezki
czas dla mamuski, oj ciezki Od razu dodam, ze corka
jest "zyczliwsza" dla nas-starych - melduje sie najczesciej bardzo
szybko gdziekolwiek nie dotrze. Nawet jak wolontariuszowala w srodku
Afryki znalazla sposob zeby nas powiadomic, ze jest OK.
Tak teraz gdy o tym pisze to mysle, ze im Oni starsi, tym ja sie
bardziej przejmuje. Jak byli mlodsi i wybywali na cale lato albo na
obozy, albo do Polski to najczesciej byla glownie ulga, ze przez
kilka tygodni mamy z mezem dom dla siebie i wolnosc robienia czego
sie chce. A teraz, jak sa dorosli i czesto nie wiem gdzie sa i co
naprawde robia, bardziej czekam na wiesci. Coz, to pewnie moje
wlasne uplywajace lata daja znac

[evee1]

> A ja nie dzwonilam zeby sie nie domyslil, ze sie stresuje.
A ja nie rozumiem co w tym zlego, zeby dzieci wiedzialy, ze ja sie
denerwuje, czy dojechaly. I zeby dzwonily, ze dotarly szczesliwie,
tym bardziej jezeli nie jest to codzienna trasa dwie ulice dalej
tylko powazniejsza wyprawa.
Przeciez to, ze sie o dzieci martwie oznacza, ze mi na nich zalezy i
po co mam udawac, ze sie nie martwie i cierpiec katusze?
Uwazam, ze zadzwonienie jak sie dotarlo do celu czy powiadomienie,
ze cos sie wydarzylo, co nam przeszkodzilo jest zwykla grzecznoscia,
wlasnie dlatego, ze ludzie martwia sie o osoby sobie bliskie i
denerwowanie sie nawet o dorosle juz dzieci jest zuplenie normalne.
Dlatego ja lubie byc powiadomiona wlasnie dlatego zbym mogla
spokojnie spac . Oczywiscie wszystkiego sie nie przewidzi i
dzwonienie nie zapobiega wielu sytuacjom, ale przynajmniej zapobiegu
niepotrzebnemu martwieniu sie.....

[sebalda]

bi_scotti napisała:

> Pamietam pierwszy zimowy wyjazd mojego starszego syna z kolegami na
> narty. Mial 17 lat i prowadzil samochod (mial 3 pasazerow) ponad 500
> km w jedna strone a u nas zimy sa mrozne i sniezne. Oczywiscie, nie
> zadzwonil jak dotarli na miejsce, bo po co
Naprawdę jesteś z tego taka dumna, że syn nie pomyślał o matce, nie wpadł na to,
że jednak miło by było, gdyby krótko zadzwonił, żeby mama się nie niepokoiła?
Uważasz, że tak świetnie go wychowałaś, że nie myśli o najbliższych?
Siedemnastolatek mógłby mieć chyba jednak odrobinę empatii.
Co do uczuć dziecka, którym tak demonstracyjnie nie interesują się rodzice,
piszę niżej. I powtórzę, przesada w obie strony jest niedobra.
Ps.
Pozwól, że zgadnę: należysz do matek, które uważają, że mają dzieci wychować i
wypuścić w świat, silne i pewne siebie, i na tym kończy się ich rola? O podaniu
przysłowiowej szklanki wody na starość nie może być mowy, to byłoby poniżej
Twojej godności. Zgadłam?

[echtom]

> Jak moja 20-latka wychodzi na imprezę, to cała noc z głowy

Moja przyjaciółka ma tak samo z 19-latkiem. Ja to chyba wyrodna
jestem, bo imprezy w ogóle mnie nie ruszają. Wczoraj np. młodzież
była na FECIE, miały wrócić ok. 1, o północy wyluzowana położyłam
się spać. Inna sprawa, że czasem w nocy budzi mnie zapalone światło
w przedpokoju i trzask drzwi do łazienki Szczególnie młoda się w
tym specjalizuje, bo starsze potrafią się poruszać po domu w miarę
cicho.

[joanna35]

Gosiu, nie czytałam tego wywiadu, ale mam w rodzinie kobietę, której
córka(20lat) w przyszłym roku wychodzi za mąż i wyprowadza się z
domu i ona już teraz przeżywa jak ona - matka to zniesie, bo ona nie
wyobraża sobie, że zostanie sama(ma męża)

[echtom]

> jak ona - matka to zniesie, bo ona nie
> wyobraża sobie, że zostanie sama(ma męża)

Może powinna zmienić męża, skoro ten jest dla niej nikim?

[joanna35]

Kobieta cofnęła się w rozwoju. Ja rozumiem, że dobrze jest kiedy
rodzic jest z dzieckiem w przyjacielskiej relacji, ale chyba jest
róznica między matką a koleżanką?

[truscaveczka]

Moja czterolatka była na całodniowej wycieczce z przedszkola i nawet mi nie
piknęło Jak ją oddałam do przedszkola to też mi się żadna pępowinka nie
napinała. Za to wzbudzam zgorszenie wśród różnych znajomych tym, ze dziecinki
nie karmię, wolę jak zje mniej, ale sama, że stawiam na jej samodzielność, ze
uczę ją jak sobie radzić a nie jak uzależniać od mamusi - i ku zgorszeniu
znajomych ich dzieci zaczynają tak samo chcieć być osobną osobą a nie wypustką
mamuni
Ja byłam chowana pod kloszem, spod którego zwiałam przy pierwszej nadarzającej
sie okazji, i było to dla mnie bardzo bolesne doświadczenie. Nie zamierzam takim
toksycznym kloszem otaczać dziecka i nie mam oporów przed dawaniem jej
samodzielnosci.

[joanna35]

Mam dwóch synów - w przypadku starszego(11lat)jak dotąd nie
przeżywałam tego rodzaju lęków. Dałam mu i korzenie i skrzydła i
zezwolenie na latanie Zupełnie inaczej wygląda sytuacja z
młodszym dzieckiem(9 lat), mpdz, opóźnienie w rozwoju m.in. nie
mówi, nie chodzi. Każdą zmianę przedszkola, terapeuty itp. przeżywam
strasznie i jestem bardzo nieufna wobec ludzi mających z
nim "świeży" kontakt.

[alyeska]

Nie przezywam wyjazdow dzieci calodniowych na wycieczki, nawet pare
razy wyjezdzalismy z mezem na wydluzone weekendy romantyczne a
dzieci zostaly z opiekunem. Nie zamartwiam sie . Jakos wierze, ze
bede w stanie przewidziec zagrozenie i zapobiec mu. Nie wiem co
prawda w jaki sposob to sie mi objawi i jak zapobiegne ale jestem
swiecie o tym przekonana.
Stosuje rozne srodki ostroznosci w stosunku do dzieci, tu gdzie
teraz mieszkam jest to konieczne. Do tego moj maz nie ma pozwolenia
na samotne loty z dziecmi. Latamy bardzo czesto. Jak mamy zginac (
tfu, tfu, tfu!!) to cala rodzina. Ja natomiast moge z dzieci sama
latac bez ograniczen.Moja magiczna sila nas ocali )

[anetuchap]

Ja mojej Leny też nie karmiłam,gdy była w wieku twojej córy.
Nie zmuszałam jej do jedzenia,nie wyręczałam i wymagałam samodzielności.Zresztą
nadal wymagam,ale w innych kwestiach afcorse
Wydaje mi się,że lęk o dziecko nie generuje w nim niesamodzielności.
Ja napisałam,że Lena nie ma pojęcia,że ja się denerwuję.
Minę mam hardą i cały czas powtarzam:będzie dobrze,dasz sobie radę.
O młodszą(4 lata)też się martwię a jest zdrowa i bardzo samodzielna.
W przeciwieństwie do Ciebie,ja płakałam,gdy Majucha poszła pierwszy
raz do przedszkola.Może dlatego,że wcześniej była cały czas ze mną?
Oczywiście,Maja tego nie widziała.Gdy nie chciała iść do przedszkola,
bo tęskni za mamusią,to i tak szła. Jak płakała w szatni i tak wprowadzałam ją
na salę. Gdy w ciągu dnia popłakiwała,że chce do mamy,to i tak następnego dnia
była w przedszkolu(a nie musiała).
Nie roztkliwiałam się nad nią,ale tłumaczyłam,że to minie i niedługo
polubi przedszkole,koleżanki i nie będzie chciała wracać do domu.
Ale w środku było mi smutno,martwiłam się,że Majula płacze.
Czy lęk o dziecko,obawa,że ktoś je skrzywdzi itd,oznacza,że jestem
matką kwoką i histeryczką? Jeszcze raz napiszę:moje dzieci nie mają
zielonego pojęcia o moich uczuciach i emocjach.

[aurinko]

anetuchap napisała:


> Ja chyba wpadnę w nerwicę,gdy zacznie wyjeżdżać na kolonie,obozy,
> a jak pojedzie sama z rówieśnikami,to chyba osiwieję
> Też tak macie?

Ja tak nie mam. Mój syn w tym roku był na obozie (Zakopane i Jura krakowsko-częstochowska), przez 10 dni nie miałam z nim żadnego kontaktu. Wychowawca miał do mnie nr, ja do wych. ale nie było potrzeby do siebie dzwonić. Wiedziałam dokąd jedzie, znałam plan pobytu, dałam synowi możliwość czerpania radości z tego wyjazdu bez zadręczania siebie i jego.

[aandzia43]

Natężenie lęku nie obniżało się wraz
> z wiekiem pociechy.

Natężenie lęku obniżyło się bardzo wraz z wiekiem mojej pociechy. Może cię to
pocieszy Córka ma 21 lat. Nadal mam lęki i obawy związane z nią, ale życia mi
one już tak nie "umilają", jak te, przeżywane kiedyś. Najgorzej było na
początku. Z roku na rok było tylko coraz lepiej.

[lola211]

Czytałam ten arykuł i jako matka 11 -latki uwazam, ze te kobiety sa
przewrazliwione.Na obozy córka wyjezdza odkad skonczyla 7 lat i
obawa czy aby jej nie zimno mnie po prostu smieszy.Czas jej
niebecnosci mija mi szybko, wykorzystuje go na wlasne przyjemnosci,
nie zamartwiam sie o dziecko.

[aurinko]

lola211 napisała:

> Czytałam ten arykuł i jako matka 11 -latki uwazam, ze te kobiety sa
> przewrazliwione.


Ja będę dosadniejsza. Uważam, że takie kobiety są po prostu chore.

[sebalda]

Przesada w każdej kwestii i w każda stronę jest niezdrowa. Okazywanie dziecku
swoich lęków z nim związanych na pewno nie jest dobra, ale z drugiej strony
takie ostentacyjne nieinteresowanie się ich losami też jest bez sensu. Może
dojść do sytuacji, w której dziecku wyda się, że rodzicom na nim nie zależy. W
moim odczuciu telefon do dziecka, czy szczęśliwie dojechało, jak się urządziło,
czy jest fajnie, jest jak najbardziej na miejscu. Zastanawiam się, jak się czuje
chłopiec widząc, że do wszystkich innych rodzice dzwonią, bo chcą się
dowiedzieć, czy wszystko jest ok, a do niego nikt nie dzwoni. Umieram z
niepokoju, czy w śnieżyce dojechał szcześliwie, ale nie, zagryzę zęby i nie
zadzwonię. Bo co? Poczuje nadopiekuńczość? Nie pozwoli mu się to usamodzielnić?
Jeden telefon, bez niepokoju w głosie ze zwykłym pytaniem: jak tam droga,
dojechaliście bez kłopotów, ładne miejsce?
Znam wiele historii dorosłych dziś ludzi, którzy do tej pory z przykrością
wspominają brak zainteresowania rodziców, tym gdzie się podziewają, co robią i z
kim, o której wracają, kiedy byli bardzo młodzi. Rodzic daje sygnał, że ufa
dziecku, ale dziecko czasami chce poczuć, że jest ważne i że rodzic się o niego
troszczy. Nawet gdy się zarzeka, że wolałoby więcej luzu, to i tak potrzebuje
czasami okazania mu troski. Tak uważam, tak robię w domu i mam naprawdę dobre
efekty, kontakt z dziećmi świetny, oparty na miłości i zrozumieniu. Dzieci nie
sprawiają mi żadnych kłopotów wychowawczych, aż dziw (18 i 14 lat, parka

[anetuchap]

Ja się denerwuję ale to moja sprawa,dzieci nie mają o tym pojęcia.
Dzieciom okazuję jedynie troskę,czyli daję smakołyki na wycieczkę,
kurtkę przeciwdeszczową,a po powrocie od razu pytam się jak było.
Od pół roku Lena ma komórkę i gdy jadą gdzieś dalej,to dzwonię
i się pytam czy szczęśliwie dojechali i jak jej się podoba.
Moja matka w ogóle się o mnie nie martwiła i było mi z tym źle.

[lola211]

Krótki tel. i owszem, ale nie gadanie, jak to sie mamusia denerwuje
czy tez nerwowe wydzwanianie codziennie.
Moja córa akurat jest na wyjezdzie, z premedytacja nie zabrala
komórki, zeby do niej nie dzwonic.Czyli chyba nie czuje sie przez
rodzicow zaniedbana czy za malo kochana.

[echtom]

Ja do dziecka na wyjeździe dzwonię dwa razy - raz, żeby zapytać, jak dojechało i jak się urządziło na miejscu, drugi raz, by dowiedzieć się dokładnie, kiedy wraca i zapytać, czy mam po nie wyjść. W pozostałym zakresie stosuje zasadę "brak wiadomości to dobra wiadomość"

[falka32]

> Ja do dziecka na wyjeździe dzwonię dwa razy - raz, żeby zapytać, jak dojechało
> i jak się urządziło na miejscu, drugi raz, by dowiedzieć się dokładnie, kiedy w
> raca i zapytać, czy mam po nie wyjść. W pozostałym zakresie stosuje zasadę "bra
> k wiadomości to dobra wiadomość"

O widzisz, to się jednak tak bardzo nie różnimy, ja robię identycznie i końcowe
motto jest również moją zasadą

Może chodzi o to, że u mnie jest rozdzielność dwóch rzeczy - emocji związanych z
dzieckiem, jego dorastaniem i świadomością nieuchronnego przemijania pewnych
rzeczy (tu się wzruszam i płaczę na popowych piosenkach ) a twardy real, gdzie
człowiek się cieszy, że dziecko jest coraz bardziej samodzielne, ma się więcej
czasu dla siebie więc wszystko jest zgodne z prawami natury bo w końcu
nadrzędnym celem rozmnażania jest wypuszczenie w świat samodzielnych i dobrze
dostosowanych nosicieli swoich genów . Coraz większe i coraz bardziej
samodzielne dziecko może być równocześnie dla współczesnego rodzica "sukcesem
ewolucyjnym i wychowawczym" oraz stratą emocjonalną i to się wcale nie musi
wykluczać, tzn u mnie się nie wyklucza tylko dodaje kolorów i odcieni całej
sprawie .

[echtom]

> Coraz większe i coraz bardziej samodzielne dziecko może być równocześnie dla współczesnego rodzica "sukcesem ewolucyjnym i wychowawczym" oraz stratą emocjonalną i to się wcale nie musi wykluczać

To rozumiem - może mam mniejsze poczucie straty dlatego, że dzieci mi dorastają od ładnych paru lat i pewne zmiany zdążyłam już zaakceptować. A może to po części kwestia charakteru i podejścia do pewnych spraw - nie jestem np. zazdrosna, ze dla 18-latki chłopak jest ważniejszy od mamy, bo jest dla mnie dość naturalne, że za kilka lat ważniejszy będzie mąż i dzieci i nie zamierzam z nimi rywalizować. Dlatego czytam ze zdumieniem, jak matka przeżywa, że po wyjściu za mąż 21-letniej córki zostanie "sama", bo dla mnie dziecko, które wolałoby zostać z mamą niż założyć własną rodzinę, byłoby "ewolucyjną i wychowawczą porażką"

[falka32]

bo dla mnie dziecko, które wolałoby zostać z
> mamą niż założyć własną rodzinę, byłoby "ewolucyjną i wychowawczą porażką"

No dla mnie też. Z tym, że ja mam w tej chwili na stanie jednego nastolatka i
dwa maluchy z małą różnicą wieku i może przez to mam więcej powodów do refleksji
o przemijaniu - np. kiedy ubieram noworodka w przechodni ulubiony ciuch,
który odłożyłam wiele lat temu po najstarszym nastolatku i przypominam sobie,
jak ten nastolatek kiedyś się w ten pajacyk mieścił i jeszcze miał luz. Albo
kiedy najmłodszy nagle już wchodzi w ciuchy średniego a najstarszy okazuje się
mieć w tym czasie nowy numer buta 43...

[echtom]

No tak, ja mam małe różnice wieku, więc te etapy z niewielkim czasowym poślizgiem przechodzę. W tej chwili mam w domu same nastoletnie panny, tylko trochę bardziej lub trochę mniej "dorosłe". Młoda równa do starszych i mając niecałe 15 lat obraca się w towarzystwie 18-latków, więc nie mam poczucia, że mi jeszcze jakieś młodsze dziecko zostało.

[aurinko]

sebalda napisała:

> Może
> dojść do sytuacji, w której dziecku wyda się, że rodzicom na nim nie zależy. W
> moim odczuciu telefon do dziecka, czy szczęśliwie dojechało, jak się urządziło,
> czy jest fajnie, jest jak najbardziej na miejscu.

Dziecku należy dać odczuć, że rodzicom na nim zależy w różny sposób na co dzień a nie od święta załatwiać sprawę jednym telefonem. Dziecko, które wie i czuje każdego dnia że jest bardzo ważną osobą dla rodziców, nie odczuwa dyskomfortu z powodu braku telefonu czy smsa.

Zastanawiam się, jak się czuj
> e
> chłopiec widząc, że do wszystkich innych rodzice dzwonią, bo chcą się
> dowiedzieć, czy wszystko jest ok, a do niego nikt nie dzwoni.

W sytuacji, gdy 90% dzieci nie ma swoich telefonów, jest wręcz niepożądane afiszowanie się z komórką.

> Tak uważam, tak robię w domu i mam naprawdę dobre
> efekty, kontakt z dziećmi świetny, oparty na miłości i zrozumieniu. Dzieci nie
> sprawiają mi żadnych kłopotów wychowawczych, aż dziw (18 i 14 lat, parka

I świetnie, ja mogę powiedzieć dokładnie to samo

[marina2]

Artykułu nie czytałam.Dzieciaki sporo wyjeżdżają "bez mamusi".Głównie są to
wyjazdy harcerskie niekiedy w dość trudnych warunkach.
Dopóki są w kraju nie mam schizy Nie mniej w ubiegłym roku jedno z dzieci
miało dość fatalną zdrowotną historię za granicą i to jakoś mnie skrzywiło
zostawiło niepokój pt "licho nie śpi".
Najstarsze dziecko uczestniczyło w tym roku w parotygodniowym wyjeździe też poza
krajem.Niemal jak obóz przetrwania.Naprawdę ciężki i w dziczy.Bez możliwości
łączności przez wiele dni .Ewentualnie przez radio i gdyby coś się komuś stało
mógłby ich podjąć jedynie helikopter.I chociaż bardzo się cieszyłam,ze dziecko
może pojechać ,zmierzyć się z sobą zobaczyć cuda natury to gdzieś tam pod skórą
czaił się niepokój.Nie żałuję ,że jej pozwoliłam.Dziecko wróciło szczęśliwe
,upewnione ,że daje radę w ekstremalnych warunkach,zmęczone,lekko
kontuzjowane.Terasz kiedy opowiada przygody włos się jeży,ale najważniejsze jest
to ,że dała radę.A ja po raz kolejny utwierdziłam się,że jakby co to i na
Antarktydę ją puszczę)))

[kicia031]

Moj syn ma 17 lat i od dawna wyjezdza beze mnie. Zna zasady bhp, czyli ze ma sie
zameldowac itp, ale ja chyba jestem wyrodna, bo sie o niego nie denerwuje.

[18_lipcowa1]

Chore z przewrazliwienia jestescie.

[verdana]

Najpiekniejsza chwila macierznstwa? Moment, kiedy autokar z
dzieckiem wyrusza w sina dal i mam dwa tygodnie wolne.
Moja córka na obozie została uderzona przez trenera, moj syn był na
wycieczce, na ktorej kierowca zgwalcił kolezankę, moj syn wrocił z
obozu żeglarskiego, gdzie na jeziorze złapał ich sztorm.
I jakos wszyscy zdrowi.