siostra

[tylna.szyba]

Mam 30 lat. Moja siostra jest 10 lat starsza. Rozni nas wszystko.

Ja mam dzieci, spelnione zycie osobiste (choc bez meza ) , jestem
ekstrawertykiem, nie ma dla mnie rzeczy niemozliwych.

Ona sceptyczka, zgryzliwa, wszedzie widzaca ludzka podlosc i chec
wlozenia szpili, bezdzietna z wyboru, bedaca w zwiazku bez milosci.

Niestety moi rodzice zawsze mnie faworyzowali (wiadomo, ta mlodsza)
a siostra musiala sie mna opiekowac. Nie trudno sie domyslic, ze nie
polubila mnie przez to bardziej...wrecz przeciwnie.

Przez lata nie mialysmy kontaktu ze soba, ona wyemigrowala. Od jakis
dwoch lat mamy kontakt na Skypie. Rozmawiamy ale widac, ze nie
nadajemy na tych samych falach. Mimo wszystko zalezy mi na kontakcie
z nia. Jest moja siostra, mamy podobne poczucie humoru

Zapraszalam ja wiele razy do siebie - slysze tylko wymowki. Ona
nigdy mnie nie zaprosila.

Jest mi przykro...coraz bardziej, ze mam z nia kontakt tylko przez
internet, slaby kontakt, miernej jakosci. Ja zabiegam ona blokuje.
Nie mam zlych intencji. Nie chce jej dogryzac.Ona jednak nie wydaje
sie byc zaiteresowana dalszym kontaktem w realu.

Juz od kilku miesiecy chce powedziec siostrze o moich frustracjach
(to trudne, poniewaz, kazda powazniejsza rozmowa wywoluje u niej
atak w moja strone). Chce jej powiedziec wiec o moich frustracjach i
wymazac ja z mojego internetowego zycia, pokasowac jej maile i
wyrzucic z listy kontaktow na Skypie...to boli, kiedy widze ten
zielony znaczek, wiem, ze tam jest ale odrzuca mnie i nie ma ochoty
na rozmowe. Nie widze przyszlosci dla nas jako rodziny bez kontaktu
w normalnym zyciu.

Jest mi dzis smutno, widze, ze nasz kontakt w ciagu dwoch lat sie
nie polepszyl. Nie widze innej drogi jak po prostu skasowac...

Do moderatorek: pozwolilam sobie raz w internetowym zyciu
zaspamowac. Jesli chcecie skasowac moj watek to poprosze o
wykasowanie go z FPsychologia.

[malamalinkaa]

zanim wykasujesz powiedz jej wprost, ze ci zalezy na kontakcie z nia
i spytaj czy ona tez tego chce. powiedz, ze chcialabys sie z nia
spotkac i popros zeby byla szczera. jako, ze to ona czula sie
pokrzywdzona przez rodzicow ty zrob ten pierwszy krok i powiedz, ze
ci zalezy. w koncu to nie jakis kolejny facet, zeby sie wdawac w
slowne gierki czy niedomowienia, tylko twoja rodzona siostra

[joanna35]

Jeżeli bardzo zależy Ci na utrzymywaniu rzeczywistych relacji z
siostrą to napisz do niej list, maila.Pisząc list masz czas i
kontrolę nad swoimi emocjami i nikt nie wchodzi Ci w paradę ze
swoimi, możesz na spokojnie napisać o tym wszystkim co Cię dręczy,
boli i czego pragniesz w związku z siostrą. Możesz zaryzykować i
otworzyć się na maxa. Zaryzykować, bo ona niekoniecznie musi
odpowiedzić tak jak Ty będziesz tego oczekiwać. Pozdrawiam.

[tylna.szyba]

Rzeczywiscie list to dobry pomysl. Poprzednie proby porozmawiania na
ten bardzo drazliwy dla niej temat konczyly sie fala wyrzutow i jej
atakiem na mnie. Siostra zyje przeszloscia i nie moze zapomniec.
Ja jako male dziecko najlepsza siostra nie bylam. Pamietam jak
dzis..ona 16 lat, ja - 7, ona sie uczy a ja jej przeszkadzam.
Nienawidzila tego i do dzisiaj mi to wpomina. Takze rzeczy, ktore
zrobilam jako 15-latka.

[joanna35]

Nie biczuj się za mocnoTy byłaś wtedy tylko dzieckiem, okres
nastu lat też podobno rządzi się swoimi prawamiNapisz siostrze to
wszystko co czujesz, także w związku ze wspomnieniami z dzieciństwa
i z Twoją oceną sytuacji - chodzi mi o faworyzowanie przez rodziców.
Tak naprawdę to oni w głównej mierze ponoszą winę czy
odpowiedzialność za Wasze relacje. Moja matka zawsze faworyzowała
brata i ja od zawsze o tym wiedziałam i to czułam, ale pretensji do
niego nie miałam, chyba dość szybko zrozumiałam,że to matka jest nie
fair, a on jedynie korzysta. Pewnie na jego miejscu zachowywałabym
sie tak samo.

[super.kolo]

Sorry,ale nie chciałbym mieć takiej siostry jak ty.
Zobacz swój post: gołym okiem wynika z niego jaka ty jesteś wspaniała
(dziecko,spełnione życie) i jaka ona wstrętna (bezdzietna,starsza,zgryźliwa)-ja
bym podziękował takiej siostrze za wszelkie kontakty.

[18_lipcowa1]

> Mam 30 lat. Moja siostra jest 10 lat starsza. Rozni nas wszystko.
>
> Ja mam dzieci, spelnione zycie osobiste (choc bez meza ) , jestem
> ekstrawertykiem, nie ma dla mnie rzeczy niemozliwych.
>
> Ona sceptyczka, zgryzliwa, wszedzie widzaca ludzka podlosc i chec
> wlozenia szpili, bezdzietna z wyboru, bedaca w zwiazku bez
milosci.




Gdyby moj brat tak o mnie myslal, tez bym miala go w D.

[tylna.szyba]

To nie moja opinia. Moja siostra sie tak sama postrzega. Wie, ze
zgryzliwa i wie, ze ma niespelnine zycie...nie rozumiem oburzenia.

To tak razi, gdy czlowiek jest zadowolony z wlasnego zycia? Przciez ja
siostrze nie umniejszam. Fakt jest faktem.

[pelzaczkowa]

Najgorzej to sie babrac bez konca w ustawieniach z dziecinstwa.

[toniesamowite]

na zgryzliwa to Ty mozesz wygladac a nie siostra.To Ty chcesz jej opisac swoje
frustracje- po co?zeby sobie ulzyc? ulzyc,a potem wykasowac ja?
Ludzie sa rozni, moze jej wystarczaja takie kontakty jakie teraz macie?
Tak na marginesie-ja mam nowy login na skypie,poniewaz duzo osob uwazalo,ze
skoro "pale" sie na zielono tzn.ze moga do mnie od razu pisac i dzwonic z kazda
bzdura..strasznie to wkurza))
wyluzuj i zaakceptuj to,ze siostra woli inne kontakty

[na_pustyni]

Moim zdaniem nic na siłę. Na pewno łatwo nie jest, ale skoro jej Wasze
dotychczasowe kontakty wystarczają, to nie zmusisz jej do ich zacieśnienia. List
dobra myśl. Moim zdaniem - nie obraź się - w Twoim spełnionym życiu, z którego
jesteś zadowolona, siostra jest jedną z większych rys. Chcesz na nią wylać swój
żal i ją wymazać.

[na_pustyni]

ups i nie skończyłam... spróbuj spokojnie do niej napisać i daj jej czas,
szansę; trzymaj się

[fajka7]

Obie jestescie niedojrzale. Siostra, bo nie potrafi oderwac sie od
ukladu z przeszlosci, gdy bylas dzieckiem i najwyrazniej wciaz Cie
traktuje jak mala dziewczynke uprzykrzajaca jej zycie, a Ty,
poniewaz chcesz sie rzeczywiscie jak mala dziewczynka zachowac -
rzucic w oczy piaskiem i zabrac zabawki.
Piszesz o pewnym fakcie tutaj - ze rzeczywiscie Twoja siostra nie
miala latwo, m.in. z Twojego powodu. To nie Twoja wina, ale jest to
fakt. Do dzis sobie z tym nie radzi jak widac, ale nie ma dowodow na
to, ze Cie nie kocha i choc troche jej na Tobie nie zalezy - a to
byloby juz cos. Moze zamiast sie jej pozbywac, sprobuj zachowac sie
jak dorosla i dzwignij to jakos - czyli zamiast odwracac sie tylkiem
obrazona, sprobuj wziac tyle ile mozesz dostac. Moze to nie jest
wiele, ale - moze jednak warto? Moze stac ja tylko na malo
intensywna relacje z dystansu, ale jest to dla niej wazne i moglabys
przyjac choc tyle?
To nie jest latwe, ale zasadniczo bycie doroslym charakteryzuje sie
tym, ze rozne powazne problemy trzeba brac na bary.
No i fajnie by bylo, gdybys zechciala z nia jakos ustalic po
partnersku, a nie z pozycji dziewczynki domagajacej sie uwagi, na
ile ta relacja jest dla Was obu wazna.
Mozecie sie przeciez nawet poklocic - jak to siostry, ale i
atmosfere oczyscic.
Ja cos podobnego przerobilam z bratem, ale dopiero po trzydziestce -
tyle czasu potrzebowalismy akurat, dlatego uwazam, ze szkoda
odpuszczac, bo bym sobie nie darowala, gdybym zaprzepascila nasza
relacje. Szczegolnie, gdy widze teraz, w ostatnich latach, jak sie
potrzebujemy.

[czar_bajry]

Jeżeli trudno Ci z nią rozmawiać to napisz do niej ale tak szczerze co Ci leży
na wątrobie, gorzej chyba być nie może więc może będzie lepiej

[tylna.szyba]

Nie obracam sie tylkiem obrazona.
Ja po prostu jestem zmeczona zabieganiem. Wiem, ze jesli ja nie
zadzwonie to one pierwszego kroku nie wykona. Do tej pory ja
dzwonilam. Chce juz po prostu przestac, bo stracilam nadzieje, ze
bedziemy mialy kiedys normalna relacje. Ona, jesli mnie bedzie
potrzebowala, to jestem pod telefonem. Bez wyrzutow i bez fochow. To
nie ten wiek.

Kazda proba rozmowy z siostra konczyla sie zepsuta atmosfera, jej
nerwowa reakcja i atakiem w moja strone. Ona nigdy nie rozmawiala ze
mna szczerze. Jest zamknieta w sobie.
Zaczynam powoli rozumiec, ze chyba nic nie moge zrobic oprocz
usuniecia sie w cien i czekania az jej sie oczy otworza, ze nie
warto pielegnowac starych zadr.

Ktos tu sugerowal, ze ona jest moja jedyna rysa w idealnym zyciu.
Moje zycie jest jak najbardzie nieidealne. Dla wielu wrecz ciezkie i
trudno sobie wyobrazic niektorym, ze moge byc szczesliwa w tych
okolicznosciach. Ja zawsze wiedzialam, ze jest to kwestia
nastawienia. Moje zycie ma wiele takich rys, ktorych nawet nie
staram sie wymazywac. Na siostrze po prostu mi zalezy, bo ja kocham.

[fajka7]

Szybo, ale mi chodzi o cos innego. Przestan zabiegac wlasnie. Jej
sie te oczy moga nigdy nie otworzyc, ale nadal bedzie Twoja siostra.
Mnie chodzi o inna formule troche - zebys nie odwracala sie
calkowicie od niej, ale tez nie pchala sie na sile, zeby uzyskac
fantastyczna siostrzana wiez. To drugie jest byc moze niemozliwe i
trzeba sie z tym pogodzic, ale zachowac relacje - na tyle, na ile
sie da. Czyli zlozyc zyczenia, gdy ma swieto i przypomniec, ze ja
kochasz, napisac maila raz na kwartal co u Ciebie slychac i zapytac
co u niej, wyslac kartke z wakacji. I juz. Skoro wiecej sie nie da,
sprobuj sie zadowolic tym co jest. Pewnie, ze chcialoby sie wiecej,
ale grunt to uszanowac, to co i tak masz, czyli siostre, bo moglabys
jej wcale nie miec. A przeciez ona Cie nie krzywdzi na codzien,
jestes juz dorosla, zyjesz niezaleznie. Nie mozesz sie co prawda do
niej zblizyc, ale fajnie, ze w ogole jest. Niech wie, ze Ci zalezy i
moze liczyc na Ciebie, ale tez, ze jej do niczego nie zmuszasz i gdy
bedzie chciala, to Ty gdzies tam jestes. Jest szansa, ze to do
Ciebie wroci.

[lubie.garfielda]

fajka7 napisała:

> Przestan zabiegac wlasnie.

Sama jestem młodszą siostrą. Ciągle słyszałam od siostry że
jestem "głupim smarkaczem" (mimo mniejsze niż u was różnicy wieku).
Już jako dorosła osoba spróbowałam znaleźć u niej zrozumienie i...
znowu mnie wyśmiała, że gó.niara jestem. Więc odpuściłam i zaczęłam
ją traktować jak zwykłą znajomą wtedy nastąpiła zmiana: nagle
zrobiła się miła i całkiem do życia do momentu gdy znowu nie
wygupiłam się zwierzając się jej z problemów.

Po prostu moja siostra nadaje się tylko i wyłącznie na
koleżankę/sąsiadkę/znajomą a za diabła nie nadaje się na
przyjaciółkę! Więc jej odpuściłam parę lat temu i jest ok.

Nie warto "uszczęśliwiać" rodzinnym traktowaniem osób zimnych bo
odczuwają to jako natręctwo i okazują niezadowolenie czy wręcz
niechęć, co jest bardzo przykre.
Widocznie TA PANI sobie tego nie życzy. Spróbuj to uszanować. Napisz
list z żalami (wyrzucisz negatywne uczucia) ale go nie wysyłaj bo i
tak nie pojmie.

[fajka7]

No ja bym tego tak nie ujela. Moze dlatego, ze jestem siostra
starsza i mam inna perspektywe. Taka starsza siostra, gdy jest tez
wciaz tylko dzieckiem, czesto chce juz przestac byc ta, ktora musi
zrozumiec, ustapic mlodszemu, matkowac, byc cierpliwsza i
madrzejsza. Roznie to w roznych rodzinach bywa, ale taka starsza
siostra potrafi niezle dostac w kosc. I czasami sie to wlecze
latami. Niestety, tak bywa. I to wcale nie znaczy, ze jest zla,
zimna czy podla. To moze na przyklad znaczyc, ze sama zostala troche
zaniedbana emocjonalnie przez rodzicow, bo sie skupili na jej
mlodszym rodzenstwie.
I sobie moze taka starsza siostra potem nie radzic z wieloma
sprawami, w tym z relacjami w rodzinie i z tym rodzenstwem.
Kazdy medal ma 2 strony, ale potrafie sobie wyobrazic, ze starsza
siostra nie chce juz miec tej mlodszej na glowie, chce zeby dorosla
i nie zwalala jej sie ze swoimi problemami, ktore bedzie znowu
musiala zrozumiec. Moze ona juz nie chce rozumiec? Moze juz wiecej
nie moze z siebie dac niz bycie kolezanka, partnerka itd.
To tez mozna sprobowac zrozumiec, nawet jesli sie nie pochwala.
Dlatego ja bym jej nie potepiala w czambul, bo naprawde nie wiadomo
co jej w glowie siedzi. A z jakiegos powodu jest jaka jest, cos
kiedys poszlo nie tak i to grubo ponad jej sily.
Obcego wystarczy olac, ale tu jest kwestia do roztrzygniecia juz
osobista - czy siostre rowniez.

[stinefraexeter]

Podpisuję się pod tym postem.

Do autorki: niby chcesz dobrze, ale wciąz nie dostrzegasz najważniejszego -
tego, że zachowujesz się trochę jak rozpieszczone dziecko, które coś chce i
kropka. Jestem przekonana, że nie postrzegasz tego w ten sposób, warto sobie
jednak to uświadomić.

O co mi chodzi - wymarzyłaś sobie, że będziesz miała fajne przyjacielskie
relacje z siostrą. I chociaż wyraźniej chyba nie można dać do zrozumienia, że
ona sama tego nie chce, to ty z uporem maniaka chcesz ją wpasować w swój
wymarzony obrazek pt. "kochające siostry". Nie dociera do ciebie, że to
niemożliwe, że ta druga strona broni się rękoma i nogami - nie, ty wciąż z
uporem maniaka starasz się budować swój świat według własnych potrzeb i
fantazji. A potem obrażasz się na siostrę za to, że nie spełnia twoich
wyśnionych oczekiwań.

Pewnie, że fajnie by było, gdybyście były sobie bliskie. Niestety, z jakiś
powodów ona tego nie chce. I co ty robisz? Zamiast zaakceptować ją taką jaka
jest i zaakceptować to, co ci oferuje, chcesz całkowicie zerwać z nią kontakt,
bo nie chce pomóc ci budować relacji NA TWOICH ZASADACH. Moim zdaniem
prezentujesz bardzo egoistyczne podejście. To tak jakbym obrażała się na moją
matkę lub siostrę tylko dlatego, że nie są takie, jakbym chciała.

[alabama8]

Zapytaj znajomych, kolegów z pracy o to jak układają się ich
stosunki z rodzeństwem. Zobaczysz, że w wielu przypadkach po
opuszczeniu wspólnego gniazda ich relacje nie przypominają tych
idealnych, wymarzonych gdzie rodzeństwo skłonne jest do poświęceń
dla brata / siostry, że nie ma ochoty na rozmowę, interesowanie się
życiem rodzeństwa - a spotkanie ograniczają się do wigilijnej
kolacji.
Tak też jest na świecie. Skoro zabiegasz o prawdziwą siostrzaną
miłość i jej nie znajdujesz to nie ma więcej sensu się tym martwić.
Bliska relacja i miłość albo jest, albo jej nie ma i już. Może pora
się odciąć, przestać zabiegać i poświęcić uwagę dzieciom. Ja
wychodzę z założenia że skoro nic nie mogę zmienić, to temat
przestaje mnie interesować. Jeśli jest światełko w tunelu - to
walczę do upadłego. Mąż mi się puścił - dostał kopa i już go nie ma.
Dziecko mi zachorowało - walczyłam do upadłego 4 lata. Nie wiem czy
można się nauczyć dystansu, ale zawsze warto próbować.

[luxure]

Alabama mądrze pisze. Zycie jest za krótkie. Zapytaj ją wprost jak widzi Wasze
kontakty na przyszłość? Poinformuj ją jak odbierasz jej stosunek do siebie, że
czujesz że Cie zwyczajnie olewa. Jeśli nie będzie chciała utrzymywać z Tobą
kontaktu, a tak najprawdopodobniej jest, to i tak tego nie zmienisz. A jeśli jej
zależy na kontakcie takim jak jest, to albo to zaakceptuj albo daj sobie spokój.
Ja bym sobie chyba odpuściła. Mam zasadę nic na siłę.