Beskid Niski

[iwa.ja]

Przychylając się do próśb, mówię, co następuje (Krzysiu, pomóż). Otóż co roku
Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich w Warszawie organizuje Rajd w
Beskidzie Niskim. Było to, że wprowadzę nieco prywatny wątek, przed laty moje
pierwsze spotkanie z górami, fantastyczne. Na tle tego rajdu wyjeżdzają różni
niezrzeszeni. I łażą. Trzeba mieć śpiwór, oczywiście buty, sprzęt do gotowania
i świadomość, że spanie jest w po stodołach. Mile widziane gitary oraz
umiejętność posługiwania się nimi. Według mojej wiedzy, z SKPT z Gdańska
wyrusza silna grupa, niezależna. Adres do SKPT: www.pg.gda.pl/SKPT; mail:
[e-mail].
W razie zainteresowania tematem, mam też pocztę gazetową. Ja jadę!

[iwa.ja]

Podniosę ten wątek, a co? Boicie sie nosić konserwy tyrolskie? Duch w narodzie
niech nie ginie! To jest przygoda dla prawdziwych mężczyzn (i mnie). I
konieczna jest siekiera!

[Gość: sombre]

Iwa, ja koocham machać siekierką!
I w ogóle, wizja przez Ciebie roztaczana mocno uderza w me gusta.
Co prawda na gitarze nie gram, ale lubię przy niej się wydzierać!
Czy się skuszę, nie wiem, wiesz dlaczego.
A czy tam trza się wcześnie zapowadać, czy ujdzie last minute?

[Gość: Krzysiek]

Już jestem!
Iva już chyba wszystko napisała, ja tylko dodam, że znam ludzi (z Gdańska!),
którzy jeżdżą na rajd "Beskid Niski" w Beskid Niski, robiony przez warszawskie
SKPB od początku, to znaczy od niemal 40 lat. To dowód, że "coś w tym jest"! Ja
z kolei bywam na gdańskiej, niezależnej od wspomnianej warszawskiej, imprezie,
tylko od lat piętnastu ;-).
No właśnie, wspomniana impreza jest najprostsza do dołączenia, nawet "last
minute". Wystarczy kliknąć tu:
www.skpb.waw.pl/nasze_imprezy/beskid_niski/trasy.php
wybrać sobie coś, zadzwonić do prowadzących i umówić się gdzieś na spotkanie.
(na tej imprezce jedna z tras też jest opanowana przez gdańszczan, jeszcze nie
wiem która).
I dalej, jak pisała Iva - piękne góry, cudne doliny, i tydziń który się będzie
długo wspominało...

Pętelka i Lucy!!!

[iwa.ja]

A Wy co? Pętelka, nie skusisz się? A Ty, Lucy? Przeciez masz dosyć blisko! No, na parę dni chociaż...Wejdźcie
na tę stronę, ktorą wskazał Krzysiek!

[petelka]

Iwa, dzięki za pamięć. Zajrzałam na obie polecane strony i coś mi w duszy
zagrało (chociaż nie na gitarze). Niestety na długi, majowy week-end już
zostałam zaprogramowana. Ale podnoszę wątek i obiecuję zareklamowac rajd wśród
znajomych. A gdzieś tam na szlaku wznieście toast za tych co zostali na
nizinach (oczywiście gorącą herbatką.:)))Pozdrawiam serdecznie.:)))

[zoppoter]

> Trzeba mieć śpiwór, oczywiście buty, sprzęt do gotowania
> i świadomość, że spanie jest w po stodołach. Mile widziane gitary oraz
> umiejętność posługiwania się nimi.

Nie, żebym miał cos przeciw stodołom, wręcz przeciwnie, znam jeszcze metodę nocowania w namiocie, ale dla gitary
to raczej nie są wymarzone warunki egzystencji... W dodatku ma ona swoje gabaryty połączone z delikatną
konstrukcją, jak to pogodzić z pieszymi wędrówkami...?

[iwa.ja]

Zoppoter, nic, tylko musisz się o tym przekonać namacalnie. Gabaryty, stodola, błocko, deszcz, to wszystko
zagra dopiero, jak jest razem...Tak na sucho nie da się tego wytłumaczyć. Albo sie chce spróbować, albo
nie...No, spakuj sie wreszcie:)))

[zoppoter]

iwa.ja napisał(a):

> Zoppoter, nic, tylko musisz się o tym przekonać namacalnie. Gabaryty, stodola,
> błocko, deszcz, to wszystko
> zagra dopiero, jak jest razem...Tak na sucho nie da się tego wytłumaczyć. Albo
> sie chce spróbować, albo
> nie...No, spakuj sie wreszcie:)))

Mam za duzo kilometrów do pokonania i malutkie dziecko. I gitarę, której nie narażę na wilgoć, zmiany temperatur i
ewentualne obicie...
Ale nie przeczę, że taka wycieczka bardzo by mi pasowała...

[iwa.ja]

Tak, z powodu malutkiego dziecka też przez parę lat miałam zakaz opuszczania koszar. Ale jest to, Zoppoter,
jedyna okoliczność, która Cię usprawiedliwia. Ja moją gitarę chronię za pomocą pokrowca. To takie urządzenie. I
kilometrow też mam sporo do przejechania. Trudno. Będę myśleć o Tobie ciepło, chcesz?

[zoppoter]

iwa.ja napisał(a):

> Tak, z powodu malutkiego dziecka też przez parę lat miałam zakaz opuszczania ko
> szar. Ale jest to, Zoppoter,
> jedyna okoliczność, która Cię usprawiedliwia. Ja moją gitarę chronię za pomocą
> pokrowca. To takie urządzenie.

Spotkałem się w zycuiu z pokrowcami, ale ich ochronna rola jest raczej symboliczna...
Tu by sie zdał sztywny futerał z izolacją termiczną...

> kilometrow też mam sporo do przejechania. Trudno. Będę myśleć o Tobie ciepło, c
> hcesz?


Jasne, że chcę.

Krzysiu!

[iwa.ja]

pomóż mi robić tę agitkę!!!
Zoppoter:))))))))

[Gość: Krzysiek]

Ha, na takie coś trzeba się decydować samemu. Ja tylko dodam, że wersję
turystyki "dziecięcą" (chodzi o model przenośny, plecakowy, nie wczasowy)
obserwuję odkąd pętam się po górkach, a od czterech lat sam ją stosuję w
praktyce (mała ma teraz lat 8).
Pytanie tylko, ile lat ma przychówek Zoppotera; jeśli 3-6 to należy poważnie
brać pod uwagę również lokale typu schronisko, gospodarstwo agro-tur., czy
domki w ośrodkach wypoczynkowych (są tam takowe). Im starsze dziecię, tym
łatwiej bytować w stodole, zaś w pewnym momencie można wręcz przestawić się na
namiot (piszę o łazędze wiosennej, w lecie namiot dla maluchów jest najlepszy).
A w razie niepogody i tak zawsze można zwiać pod dach...
W przypadku dzieci najmniejszych zalecam wersję powiedzmy pół-stacjonarną, tzn.
należy założyć bazę w jakimś miejscu (typu agro itp.), po czym wybierać się na
spacery po okolicznych dolinkach i górkach. Gdy się znudzi, przemieścić się o
gdzie indziej. Fajne domki na tego typu zaleganie są w ośrodkach nad zalewem
nad Wisłoką w Krempnej, jest też fajne agro w Świątkowej Wielkiej (pod nr 1,
ostatnia posesja przy drodze do Świerzowej i Bartnego).
Gitara absolutnie nie może byc wymówką, to lenistwo! Oprócz pokrowców typu
drelich można nabyć pokrowce porządniejsze, od turystyczno-profesjonalnych z
cordury, po sztywne operowe (których na wycieczkę nie polecam;-). Gitarę
najlepiej mocować do plecaka cienkimi ekspanderami, do nabycia np. w sklepach
rowerowych (2-3zł), albo w sklepikach typu Nomi, Obi, itd. Trzeba tylko
pamiętać o niej, uważać przy łażeniu po krzakach i przy zdejmowaniu plecaka.
Wystarczy? ;-)))

[zoppoter]

Gość portalu: Krzysiek napisał(a):

> Ha, na takie coś trzeba się decydować samemu. Ja tylko dodam, że wersję
> turystyki "dziecięcą" (chodzi o model przenośny, plecakowy, nie wczasowy)
> obserwuję odkąd pętam się po górkach, a od czterech lat sam ją stosuję w
> praktyce (mała ma teraz lat 8).
> Pytanie tylko, ile lat ma przychówek Zoppotera; jeśli 3-6 to należy poważnie
> brać pod uwagę również lokale typu schronisko, gospodarstwo agro-tur., czy
> domki w ośrodkach wypoczynkowych (są tam takowe). Im starsze dziecię, tym
> łatwiej bytować w stodole, zaś w pewnym momencie można wręcz przestawić się na
> namiot (piszę o łazędze wiosennej, w lecie namiot dla maluchów jest najlepszy).

W lecie będzie miała roczek i dwa miesiące...
W ubiegłym roku (mała miała 2 miesiące), owszem bylismy na Pikniku Country w Mrągowie (to nasza tradycja
rodzinna), po raz pierwszy nocując w pensjonacie a nie pod namiotem. W tym roku też pojedziemy. Ale piesze
wędrówki po górach raczej na razie odpadają... Jakkolwiek pod namiot mała trafi kiedy tylko będzie to możliwe.


> A w razie niepogody i tak zawsze można zwiać pod dach...
> W przypadku dzieci najmniejszych zalecam wersję powiedzmy pół-stacjonarną, tzn.
> należy założyć bazę w jakimś miejscu (typu agro itp.), po czym wybierać się na
> spacery po okolicznych dolinkach i górkach. Gdy się znudzi, przemieścić się o
> gdzie indziej. Fajne domki na tego typu zaleganie są w ośrodkach nad zalewem
> nad Wisłoką w Krempnej, jest też fajne agro w Świątkowej Wielkiej (pod nr 1,
> ostatnia posesja przy drodze do Świerzowej i Bartnego).

No owszem, metoda fajna, stosowaliśmy takie cos dopóki nie było dziecka, bazą był namiot. Ale z moja córka to
jeszcze co najmniej jeden rok będzie trzeba poczekac...

> Gitara absolutnie nie może byc wymówką, to lenistwo! Oprócz pokrowców typu
> drelich można nabyć pokrowce porządniejsze, od turystyczno-profesjonalnych z
> cordury, po sztywne operowe (których na wycieczkę nie polecam;-). Gitarę
> najlepiej mocować do plecaka cienkimi ekspanderami, do nabycia np. w sklepach
> rowerowych (2-3zł), albo w sklepikach typu Nomi, Obi, itd. Trzeba tylko
> pamiętać o niej, uważać przy łażeniu po krzakach i przy zdejmowaniu plecaka.
> Wystarczy? ;-)))

Wiesz co, instruktaż super, ale są gitary i gitary. Moja na pieszą wycieczkę w miękkim pokrowcu niezależnie od
pogody nie pojedzie...

[Gość: Krzysiek]

zoppoter napisał(a):

> W lecie będzie miała roczek i dwa miesiące...

No cóż, ten etap jest najtrudniejszy. Ja wówczas (niestety) po górach włóczyłem
się na zmianę z moją lepszą połową :-(
Są jeszcze nosiłki, ale to dla fanatyków.
Za to za rok już można próbować wariant półstacjonarny.

> są gitary i gitary. Moja na pieszą wycieczkę w
> miękkim pokrowcu niezależnie od
> pogody nie pojedzie...

A cóż to za cudo? To może skombinuj jakiś demobil? ;-)

Dziecko też człowiek!

[iwa.ja]

Zoppoter, tego oczywiście na TEN Beskid Niski nie polecam (sam wór z konserwami
Ci wystarczy!), ale spieszę Cię poinformować, ze moje dziecko było na Prehybie
(Beskid Sądecki), Trzech Koronach i jeszcze innych pikach w okolicy w wieku
miesięcy osiem. W nosiłkach, na moich własnych plecach. Dla wzmocnienia grozy
dodaję, ze w jednej ręce miałam siatę z pieluchami i żarciem. Drugą ręką
trzymałam drugie dziecko, niewiele starsze...

[zoppoter]

iwa.ja napisał(a):

> Zoppoter, tego oczywiście na TEN Beskid Niski nie polecam (sam wór z konserwami
>
> Ci wystarczy!), ale spieszę Cię poinformować, ze moje dziecko było na Prehybie
> (Beskid Sądecki), Trzech Koronach i jeszcze innych pikach w okolicy w wieku
> miesięcy osiem. W nosiłkach, na moich własnych plecach. Dla wzmocnienia grozy
> dodaję, ze w jednej ręce miałam siatę z pieluchami i żarciem. Drugą ręką
> trzymałam drugie dziecko, niewiele starsze...

Chyle czoła w najgłębszym uszanowaniu i podziwie. Ja bym sie chyba nie odważył na takie coś...

[zoppoter]

>
> A cóż to za cudo? To może skombinuj jakiś demobil? ;-)

Druga gitara mogłaby spotkać sie ze zdecydowanym sprzeciwem zarzadzających moim mieszkaniem... To nie jest
coś, co mozna schowac do szuflady...

[Gość: andy_sz]

Co prawda nie jestem w stanie podac dobrych porad dla szczesliwych rodzicow
starszych albo mlodszych pociech (powod - na razie brak, ale jak to sie zmieni
to pewnie i tak w gory wyciagne), ale kilka slow o Beskidzie Niskim chcialbym
skrobnac aby zachecic tych co jeszcze nie zawitali tam.
Beskid Niski to taka zalesiona i pagorkowata pustynia. Slady ludzkiej
egzystencji to poopuszczane wioski lemkowskie, czas od czasu jakas zamieszkana
jeszcze wioska, szwendajacy sie turysci i funkcjonariusze SG. Najlepszy na to
dowod taki, ze kiedys 7 godzin szedlem szlakiem nikogo nie spotykajac i tak bym
przeszedl na Slowacje przez zielona gdyby mi opatrznosc nie zeslala spoznionego
turysty ktory wskazal mi droge do bazy studenckiej w Radocynie. Jak juz dojdzie
do jakiegos spotkania to przewaznie sa to ludzie na najwyzsztm poziomie, takie
wloczegi ktorym chleb z mielonka, woda zrodlana (ewentualnie Wysowianka) i
jogurcik sanocki do zycia wystarcza, a wieczorkiem pogawedka na tematy
niecodzienne. Idac po szlakach - czesto widac stare cmentarze austrowegierskie
z I wojny, wszak na tych terenach naparzanka austro wegrow z rosjanami w
ofensywie gorlickiej byla bardzo ostra (goraco polecam zdewastowana Magure,
przepiekny cmentarz, chociaz tylko szczatki) i pobliska odnowiana KOnieczna.
Prawie w kazdej wiosce stara, drewniana cerkiew, (tu ciekawie wyglada Gladyszow
i Zdynia, Smerekowiec, ale prawie kazda ma jakies unikalne wartosci
architektoniczne i historyczne). I ogolnie, klimat oderwania od codziennosci i
zabieganego swiata. Czasami to czlowiek zatrzymuje sie i nie wie czy to XXI czy
XIX wiek, po prostu zupelnie inna rzeczywistosc. I to jest normalne ze wraca
sie tam co roku nawet przez 40 lat. Inaczej ciezko gdzies tam daleko zyc ze
swiadomoscia ze takie miejsce istnieje i nie jest sie w nim.
A jezeli chodzi o gitarke to faktycznie, bardzo sie przydaje. Kolega Zoppoter
najwyrazniej jest w posiadaniu jakiegos drogiego i cennego instrumentu i
takiego faktycznie nie warto ciagac w gory, ale jesli macie jakas taka mniej
wartosciowa to mimo niewygod jest to bardzo pomocny przedmiot.
Pozdrawiam.

[petelka]

O jejku Andy! Tak ładnie opisałeś Beskid Niski, że aż zaczęłam nogami
przebierać i dusza mi się rozmarzyła. Na wiosnę to nie dam rady, ale może
poźnym latem lub wczesną jesienią uda mi się tam wybrać.
Pozdrawiam:)))

[Gość: bno1]

Witam. Czas płynie, a Beskid Niski trwa prawie niezmieniony. "Beskid Niski"
organizowany przez SKPB zahaczał czasem o Bieszczady. W swoim czasie
podstawiali w Bieczu (albo w Gorlicach - nie pamiętam)wagony dla rajdowiczów,
które dopinano do rozkładowych pociągów i tak wracaliśmy do domu. Gitary były
drugorzutowe w pokrowcach, bo te lepsze czekały na Bazunę lub SGPT w
Szklarskiej Porębie (czasem też "Jarmark Bieszczadzki" w Komańczy robiony przez
SKPB).
Tam gdzie wcześniej były wioski Łemków można było zebrać parę rydzów. No i
leśne jeżyny. A Jeziorka Duszatyńskie przy podejściu na Chryszczatą... Jak
możecie, to jedźcie na ten Beskid! pzdr.

[iwa.ja]

Święte słowa. Beskid Niski trwa. Co prawda i w tym cudownym miejscu powstały
sklepy i sklepiczki (dawniej kupowało się chleba na tydzień i targało w
worze!), w których straszą reklamy różnych lodów Szelera czy innego producenta
odcisków, ale Łemkowyna jest, jaka była. Skwirtne, Kwiatoń, Gładyszów,
Bartne...Nie zbudowali tam (chyba) żadnego straszącego pisuarium na cześć! A
jak wspaniale wyglądały potoki obsadzone przez rajdowiczów gotujących na
juvlach różne tam makarony (koniecznie) zmieszane z czym kto ta miał...I
wieczorne ogniska, właściwie aż doranne. I suszenie się po błocku i
deszczu...Czy ktoś, kto nie był tam wie, jaki odgłos wydają buty wyciągane z
błota?!
A ile osób bez pudła wychodziło na triangul na Dziamerze? Siedziałam sobie
kiedyś na śp. trangulu i widziałam, jak beznadziejnie kluczą różni, i jak ich
praska w rozmaitych kierunkach! Piękny widok...
A kohery wybuchające i uciekające przed ludźmi!
Jedźcie koniecznie!

[Gość: Krzysiek]

Hej buwało ;-)
Mnie kiedyś kursant rozpalił "juwla" (maszynkę benzynową), tyle że zapomniał o
korku po wlaniu paliwa. Słup ognia na półtora metra! Szczęściem było to nad
kałużą, więc maszynka przy pomocy kopniaka wylądowała pod wodą. Tyle że kałużą
była trochę kolorowa :-(
To se ne vrati, w dobie epigazów...
Ale i tak nic nie zastąpi porządnego ogniska!

Aha, oprócz możliwości wyjazdu na warszawski "Beskid Niski" (z SKPB), jest też
możliwość włóczęgi z gdańskim SKPT. Wersja dla gości robi się we współpracy z
fundacją Kamińskiego, szczegóły są tu: www.90n.pl/module/product/?
action=view&id=286 (jako "przygoda w Beskidzie Niskim").
Polecam.

[Gość: Krzysiek]

Oj, skucha, teraz będzie lepiej:
www.90n.pl/module/product/?action=view&id=286

[Gość: sombre]

Dobry:)
Moi mili, dziękuję bardzo za piękne słowa na bratnim wątku :)))
Chciałem się pochwalić, że właśnie opuszczam miejskie mury
i ruszam na południe! Ahoj przygodo!
:)))

[iwa.ja]

Sombre!!!
Chcesz, żebym zeszła przedwcześnie?! Przecież pociąg Ci ucieknie!!! To do ósmej
rano (tu się iwa troche wzdrygnęła, ponieważ wstać musi o 4.00!)...

[iwa.ja]

Wrociłam. Żałujcie, że Was tam nie było. Jak się zbiorę, to opiszę!!!

[Gość: hmmm...]

iwa.ja napisał(a):

> Wrociłam. Żałujcie, że Was tam nie było. Jak się
zbiorę, to opiszę!!!


Cieszymy sie, ze wrocilas !!!
smile.my-start.com/

[Gość: hmmm...]

Te usmiechy sa zamiast bukietu kwiatow na przywitanie
dla ciebie :-)

Witam i pozdrawiam

Beskid Niski jest piękny

[sombre]

I ja wróciłem, niejedno piwo z Iwą piłem!
Wszystkich witam i pozdrawiam :)))

Beskid Niski jest nad wyraz piękny!!!

[Gość: Krzysiek]

I ja tam byłem i piwo z Iwą i Sombre piłem...
A Beskid Niski to najlepsze góry świata!
Żałujcie!

[Gość: lucy_z]

Gość portalu: Krzysiek napisał(a):

> I ja tam byłem i piwo z Iwą i Sombre piłem...
> A Beskid Niski to najlepsze góry świata!
> Żałujcie!

Też Was witam :)))
To teraz umówcie się wspólnie z Iwą i napiszcie jak było, może opiszcie jakąś
przygodę!!!

[iwa.ja]

Jutro będzie opowieść o odzyskanych okularach i pijanym Józku.

[lucy_z]

iwa.ja napisał(a):

> Jutro będzie opowieść o odzyskanych okularach i pijanym Józku.

Czekamy!!!!!!!??????

[Gość: Krzysiek]

Ja dorzucę jeszcze parę słów o żmijach i grzańcu na winie "Bieszczady",
błocie po kostki i polu ślimaków,
może jeszcze coś...
Na razie odrabiam zaległości
Do jutra (?)

ale ostatniego dnia zamarzyły mi się Tatry...

[iwa.ja]

Nie wyrabiam się. Opowiadanie będzie w swoim czasie.
LUCY, DOSZŁO!!!! BARDZO DZIĘKUJE!!!

[Gość: lucy_z]

iwa.ja napisał(a):

> Jutro będzie opowieść o odzyskanych okularach i pijanym Józku.

To gdzie ta opowieść????? A Sombre co nam opowie????
Tylko obiecujecie :(((

[Gość: sombre]

Ja też gonię te wszystkie zaległości, oby tylko karku nie złamać ;)
Póki co powiem, iż Józek gustuje w papierosach marki Bravo a zamieszkuje
strony, w których psy są nadzwyczaj konsekwentne.

[petelka]

Witajcie po powrocie!:))) Ponieważ wygląda, że nie uzgodniliście wspólnego
komunikatu i relacji to grzecznie prosimy o t r z y oddzielne opowieści.:)))

[lucy_z]

petelka napisał(a):

> Witajcie po powrocie!:))) Ponieważ wygląda, że nie uzgodniliście wspólnego
> komunikatu i relacji to grzecznie prosimy o t r z y oddzielne opowieści.:))
> )

No popatrz Pętelko!!! Dworują sobie z nas ;)))))

[petelka]

lucy_z napisał(a):

> No popatrz Pętelko!!! Dworują sobie z nas ;)))))

Tłumaczą się brakiem czasu... Ale my cierpliwie poczekamy.:)))

to tylko część opowiadania

[iwa.ja]

Drugiego dnia spotkaliśmy z Sombre SZCZĘŚLIWEGO CZŁOWIEKA. Facet po
pięćdziesiątce, lekko wlany, w tureckim sweterku i spodniach z krempliny,
bezzębny i siwy. Podszedł do nas leżących w rowie w oczekiwaniu na autobus.
Palił papierosy Bravo (marka, której nie ma w żadnym spisie lektur, zresztą w
Beskidzie Niskim nie ma innych fajek, nie idą). Był GOPR-owcem, zna całe
Beskidy, zwłaszcza TE okolice i Bieszczady. Opowiadał o akcjach, o górach, i
ich zapachu. Sterany, stary człowiek. I wiecie? Powiedział, że jak nie ma na
fajki, bierze kawałek gazety, zawija w nią zeschłą trawę i paaaaaaaaaaaali tego
havana. I co mu tam?
Małe kawałeczki malego szczęścia. Ten facet promieniował radością życia. Józek.
Miszka w obrzydliwym bloku w Moszczańcu. Ale mieszka, żyje...
Takie spotkania uczą pokory....

[Gość: sombre]

Józek to twardy, nieociosany człowiek gór, używający łaciny jako przecinka.
Ale robił to z wdziękiem i... za każdym razem przepraszał, ze względu na Iwę.
Choć trochę się gubił w zeznaniach, powiedział coś, co dało do myślenia.
W Moszczańcu nie jest lekko. "Ale zawsze i wszędzie może być jakoś tak, że
będzie dobrze". Nie miał pieniędzy na malucha? To kupił sobie rower górski.
I będzie jeździł po okolicy.
Tak, od Józka biła jakaś pozytywna energia, ciepło życia.
Taki polski przedstawiciel Buena Vista Social Club :)

[iwa.ja]

Jak ten czas szybko leci! Jeszcze dwa tygodnie temu spozywaliśmy w deszczu na
Tokarni pięć jajek na twardo (po 2 i pół per capita). A dzisiaj nie wiem nadal,
w co łapy wsadzić i jak się nazywam. Pozdrawiam wszystkich czuwających...

[Gość: lucy_z]

iwa.ja napisał(a):

> Jak ten czas szybko leci! Jeszcze dwa tygodnie temu spozywaliśmy w deszczu na
> Tokarni pięć jajek na twardo (po 2 i pół per capita). A dzisiaj nie wiem nadal,
>
> w co łapy wsadzić i jak się nazywam. Pozdrawiam wszystkich czuwających...

Iwa, chyba nie Ty tylko nie masz czasu tu zaglądać, jak widać, ale reszta
towarzystwa też albo nie ma czasu, albo nie chce, albo nie ma weny ;)))
Hmmm, ja też do tego towarzystwa się zaliczam ;))
Pozdrawiam :)))))

coś bym zapaliła

[iwa.ja]

Jakieś ognisko? W tym miejskim kurzu wcale nie czuje sie lasu...Krzysiu, dokąd
teraz pojedziemy?!!!

[Gość: Krzysiek]

Hmmm, najbliższe ognisko przewiduję w piątek wieczorem (zapowiada się nieźle),
a i w sobote coś się szykuje ;-)
Szkoda, że Cię tu nie ma...

[Gość: lucy_z]

Krzysztof:) Iwa i Sombre coś tam opowiedzieli ;) Hmmmmm, czy to można
powiedzieć, że opowiedzieli??? A Ty Krzysiu, nic a nic:((( Trzy zdania chociaż
proszę:)))

[Gość: Krzysiek]

Postaram się, może dziś wieczór?

Jak to w Beskidzie Niskim bywa...

[Gość: Krzysiek]

W tych przezacnych górkach bywam od bodaj 15 lat, przynajmniej raz w roku,
zawsze na wiosnę, często też w innych porach roku. Dlaczego tak? To
zadziwiające i dla tych którzy tam nie byli chyba niezrozumiałe. Bo w końcu
góry niziutkie, strasznie zachaszczone, zabytków prawie wcale, schroniska tylko
dwa (a i to marne), gdy przypadkiem lunie deszcz to błoto robi się po kolana i
w ogóle. A jednak jest w Beskidzie Niskim, co przyciąga takich jak Iwa czy ja.
Znam np. człeka (z Gdańska), który jeździ tam co roku gdzieś od końca lat 50-
tych. Czy mnie też to czeka? Zobaczymy...

A zatem co tam jest takiego? Chyba jakaś magia. Z pozoru nieatrakcyjne góry na
miejscu okazują się jednym z najpiękniejszych regionów naszego kraju. Góry,
choć niskie (najwyższy szczyt nie przekracza 1000 metrów n.p.m. (Lackowa 997m),
okazują się całkiem trudne, i nawet wytrawnym górskim łazikom potrafią sprawić
trochę kłopotu, zamiast gnić w schronisku można rozbić namiot w jakimś zakątku
albo po prostu zanocować w lokalu kategorii „S” (czyli w stodole, na sianie). A
błoto? To też forma przygody ;-)

O Beskidzie Niskim mówi się, że są to góry po których chodzi się... dolinami.
Tu znów konieczne wyjaśnienie. Cały Beskid Niski stanowi większość obszaru
Łemkowszczyzny. Co się stało z Łemkami po II wojnie światowej – wiadomo. Wielu
z nich po wysiedleniach wróciła na swoje; część ich wsi zasiedlili osadnicy z
innych regionów Polski, część natomiast obróciła się w perzynę. Stąd w tych
górach wiele pustych, słonecznych, urokliwych dolin, w których przed z górą
półwieczem były łemkowskie wsie. Dziś wędrując po nich znaleźć można tylko ich
ślady – stare studnie, fragmenty podmurówki, piwnic, zdziczałe sady... I
światki przydrożne, i opuszczone cmentarze, i charakterystyczne cerkwiska
(miejsca po cerkwiach), otoczone np. wyrośniętymi lipami.
Na szczęście w tych wioskach, które się ostały, ocalały także cerkwie. Każda
jest inna, niektóre są brzydsze, niektóre zachwycające, wszystkie – urokliwe.
Wystarczy wejść do którejś, wciągnąć powietrze... Inny świat. Spokój, cisza,
odwieczna harmonia, jakże inaczej niż w naszej zabieganej cywilizacji. I tak
jest w całym Beskidzie Niskim.

Są jeszcze ślady dwóch wielkich wojen. Podczas pierwszej, wiosną 1915r. przez
Beskid Niski przetoczyła się największa ofensywa militarna frontu wschodniego –
„operacja gorlicka”. Wraz z ofiarami kampanii zimowej w górach pozostało na
zawsze ponad 100 tysięcy żołnierzy obu stron. Gdy Rosjanie zostali odepchnięci
daleko na wschód, na całym tym obszarze, od Limanowej i Krakowa (gdzie były
szpitale wojskowe) po Jasło i Żmigród wybudowano 400 cmentarzy wojennych, na
których pogrzebano większość ofiar (co ważne – obu stron!). Część z tych
nekropolii znajduje się w górach, na stokach lub szczytach, bądź na
przycerkiewnych cmentarzach. Każdy z nich jest odmienny, choć utrzymane są w
podobnej stylistyce. Niektóre są potwornie zniszczone bądź już nie istnieją,
część jednak już odbudowano. Naprawdę warto je zobaczyć.
Natomiast podczas II wojny św. jesienią 1944r. miała miejsce „operacja
dukielska” – radziecka próba przełamania niemieckiej obrony głównego grzbietu
Karpat i wspomożenia powstania na Słowacji. Straty znów były olbrzymie
(zwłaszcza radzieckie), ale cmentarzy po nich pozostało bardzo mało. Natomiast
penetrując góry bardzo często można natknąć się na okopy, resztki militarnego
złomu i amunicji, a nawet czaszki i szkielety.

Rozpisałem się o Beskidzie Niskim, ale to wytłumaczenie, co widzę w tych
górach. A jak tam bywało, nie tylko w tym roku?
Żadnych spektakularnych przygód przeżyć tam nie sposób. Owszem, może zimą, gdy
człek przeliczy się z siłami i zaspy go zmogą, mogą być kłopoty. Ale to się
może przytrafić nawet na Kaszubach (choć nie ostatnimi laty :-( ). Zimą w tych
górach aktywizują się wilki, zatem samotne spacery nie są wskazane. Ja na
szczęście zima wilki tylko słyszałem albo widziałem ich łapy odbite na sniegu,
natomiast latem zdażyło mi się je spotkać, ale bradziej na wschód – w naszych
Bieszczadach i w Czarnohorze. Ale wówczas one były bardziej sploszone ode
mnie ;-), ach, bym zapomnial, widziałem tez wilka podczas ostatniej imprezy. Na
podwórku w Myscowej, był to potomek podwórkowej żwyiny, w którą zapatrzył się
jakis basior. Z wyglądu wilk, ale charakter pokojowy. Patrzył obojętnie i
obchodzilismy go tyle co mucha...
Natomiast jedynym zagrożeniem na wiosnę może być tylko żmija. Właściwie co roku
je tam spotykam. No cóż, trzeba zachować ostrożność, patrzeć pod nogi, nosić
porządne buty za kostkę i nie drażnić zwierza. Jeśli dać jej czas, pójdzie
sobie. A jak się zdąży nieszczęście, nie wpadać w panikę. W tym roku spotkałem
dwie sztuki.

Ludzie tam przyjaźni i spragnieni rozmowy. Najciekawsze oczywiście są spotkania
na szlaku (p. opowieść Iwy), ale i przy kuflu można trafić na perełkę. Ot
kiedyś w rozsypującej się kuflotece w Jaśliskach spotkałem kiedyś ludzi, którzy
przez 10 miesięcy w roku pracowali na budowach w Rzymie i do domu przyjeżdżali
tylko na święta i żniwa. Ich opowieści to osobna historia...
Inne znów są spotkania ze starymi Łemkami. Żył kiedyś w Koniecznej dziadek
Dyczko. Ile razy go odwiedzaliśmy, usiłował nas uczęstować dyktą albo kropką
(wódką z eterem, taki miejscowy trunek). Opowiadał historię swojego życia,
wysiedleń, powrotu. W Zyndranowej nieopodal przełęczy Dukielskiej mieszka p.
Gocz, Łemko, który w swojej starej chacie zorganizował prywatne muzeum
etnograficzne. Kiedyś, bodaj na początku lat 70-tych, na łące obok wsi wraz z
sąsiadami wybudował pomnik braterstwa broni, na pamiątkę „operacji
dukielskiej”. Trójgraniasty, na każdej ścianie napis w innym języku -polskim,
rosyjskim i słowackim. Zwieńczony hełmem, kawałkiem armaty i czymś tam jeszcze
wygrzebanym z ziemi. Ale... pomnik był prywatny, postawiony bez zezwolenia,
więc władza ludowa przysłała saperów i pomnik wyleciał w powietrze. Chyba
jedyny pomnik „braterstwa” zniszczony za komuny.

Są w Beskidzie Niskim zakątki, do których trafiają tylko tacy jak my. Ukryte
gdzieś na końcu świata, gdzie trzeba nieźle powalczyć z krzakami by tam się
przedrzeć. Ale na miejscu – zacisze, polanka nad strumieniem, miejsce na kilka
namiotów, cywilizacja oddalona o wiele godzin marszu. Łatwiej spotkać tam
dzikiego zwierza niż człowieka...
A zwierzyny tam wiele. Po niebie kołują myszołowy, orliki, krogulce, z chaszczy
pod nogi wyskakują sarny, jelenie, dziki, kiedyś nawet spotkałem rysie. Leżał
jeszcze śnieg, było już po zmroku, szedłem pierwszy, z latarką, i w jej świetle
najpierw zobaczyłem dwie pary świecących lampek a potem charakterystyczne
pyszczki i pędzelki na uszach. W chwilę potem rysie umknęły i tym którzy szli
za mną musiałem udowadniać ich obecność śladami na śniegu...
Włócząc się wiosną po górach znaleźć można np. jelenie rogi. Trzeba mieć
odrobinę szczęścia i... nie chodzić po szlakach.

Często jest tak, że jadąc na przełomie kwietnia i maja na miejscu zastajemy
jeszcze zimę. Lasy są szarobure, wyższe stoki pokrywa śnieg. Ale to tylko
pozory. Mija kilka dni, po śniegu ani śladu, lasy zielenieją w mgnieniu oka, a
siwe łąki rozjaśniają pierwiosnki i kaczeńce. I nagle nie wiadomo co zrobić z
zimowymi ciuchami bo przyszło lato.

Wiele by jeszcze można pisać o Beskidzie Niskim, co tam można znaleźć, kogo
spotkać, jakie przygody przeżyć. Ale jest jeszcze jedna rzecz, kto wie czy nie
najważniejsza. Tam spotyka się przyjaciół, ludzi którzy odbierają na tej samej
częstotliwości „czują bluesa” czy jak to jeszcze nazwać. Z takimi ludźmi można
się porozumieć w pół słowa, wypić beczkę piwa i pójść na koniec świata (np. na
wyprawę w Himalaje;-). Już nie będę przywoływał przykładów związków
matrymonialnych (w moim klubie co roku je

Jak to w Beskidzie Niskim bywa... (cd.)

[Gość: Krzysiek]

...(w moim klubie co roku jest kilka „ofiar” tej imprezy, sam się do nich
zaliczam ;-).

Wywołany do tablicy skreśliłem te kilka słów ;-). Może czasem się powtórzyłem z
tym co było wyżej, ale co tam. O górach to ja mogę godzinami...

Wiele jest gór na świecie. Wiele jest gór w Polsce. Wszystkie są zacne i warto
po nich łazić, ale Beskid Niski jest magiczny. No i Tatry, ale to zupełnie inna
bajka...

[Gość: lucy_z]

Gość portalu: Krzysiek napisał(a):



> Wiele jest gór na świecie. Wiele jest gór w Polsce. Wszystkie są zacne i warto
> po nich łazić, ale Beskid Niski jest magiczny. No i Tatry, ale to zupełnie inna
>
> bajka...

Krzysztofie, bardzo pieknie i ciekawie opisałeś Beskid Niski!!! Bardzo Ci
dziękuję:) Duża buźka za to :)))))

[Gość: Krzysiek]

Dziękuje.
I polecam Beskid Niski... ;-)

[petelka]

Gość portalu: Krzysiek napisał(a):

>
> Wiele jest gór na świecie. Wiele jest gór w Polsce. Wszystkie są zacne i warto
> po nich łazić, ale Beskid Niski jest magiczny. No i Tatry, ale to zupełnie inna
>
> bajka...

Ode mnie też mnóstwo usmiechów w podziece za tę opowieść:))))))))))

[Gość: les1]

Oczywiscie tam...gdzie sa te szczatki "kociaka" w lodzie...uwiecznione...

[Gość: lucy_z]

Gość portalu: les1 napisał(a):

> Oczywiscie tam...gdzie sa te szczatki "kociaka" w lodzie...uwiecznione...

???????? ;))))

[Gość: les1]

Ernest H. !!!!!.....

[iwa.ja]

Wiecie, za czym teraz mi skuczno? Szłam sobie z Sombre zboczem góry po
strasznym trawisku. Prosto na słońce. W dali widać było szosę, taką szosę ze
znakami zapytania, że niby ile jeszcze trzeba będzie nią iść. Szłam i padałam.
Za mną Sombre. Namówiłam go, żeby pojechał w Beskid Niski, więc nie mogłam mu
pokazać, że padam. Tak sobie szliśmy prosto na słońce. Brakowało oddechu. W
uszach miałam piosenkę "Iść, ciągle iść, w stronę słońca". I myślałam, co za
idiota napisał takie słowa...
I teraz myślę, że to nie był idiota!

[iwa.ja]

Nie podejmujecie tego watku. Slusznie, daleko od 3miasta. A ja w Grecji na
Place, za jakies trzy tygodnie, bede, q, myslec o BN.

[iwa.ja]

E tam, po prostu marzy mi się zapach skoszonej trawy.
Po drogach, bezdrozach, polami i szosą
wędrowac przed siebie
gdzie oczy poniosą...

[iwa.ja]

Ociekającym potem świtem spacerowałam dziś sobie ze zwierzęciem moim. I doszłam do miejsca,
gdzie akurat skoszono trawę. I dobiegl nosa mojego jej zapach. I zapach ten podrażnił jedną z moich
szarych komórek, odpowiedzialną za Beskid Niski.

[iwa.ja]

Wygląda na to, że BN interesuje tylko mnie. A może inni już tam są?
w każdym razie, poczytajcie sobie:
wyborcza.gazeta.pl/info/artykul.jsp?xx=932203&dzial=0115

[orissa]

Iwa, uwielbiam Twoje opowiesci o Beskidzie i nie tylko:))

[pumeks]

Oj, co to była za wyprawa.... szliśmy do Bartnego i szliśmy, noc zapadła a wsi
nie widac... no to rozbliśmy namiot. A rano patrzymy, jesteśmy rozbici w
obejsciu jednego z gospodarstw w Bartnem.

[orissa]

Z Beskidem kojarzy mi sie Wolna Grupa Bukowina, ktora slucham na okraglo od
paru dni :))

[iwa_ja]

orissa napisała:

> Z Beskidem kojarzy mi sie Wolna Grupa Bukowina, ktora slucham na okraglo od
> paru dni :))

I słusznie. W jednej z "Bukowin" Wolnej Grupy Bukowina wystepuje na przykład
Lackowa, najwyzszy polski szczyt BN. No i cerkwi banie rozłożyście złote...

[stefan4]

iwa_ja:
> W jednej z "Bukowin" Wolnej Grupy Bukowina wystepuje na przykład Lackowa

A w innej chłopak i dziewczyna się rozstają i chcą sobie powiedzieć coś ciepłego
na pożegnanie, ale nie potrafią, bo w nich słowa jak ptaki zmoknięte, i w nich
myśli strachliwe jak zając.

Kiedyś mi te zmoknięte ptaki przez tydzień nie chciały wyjść z głowy...

- Stefan

[lucy_z]

A ja mam kasetę w samochodzie i też słucham często. Dodam, że nie wszystkim to
się podoba;)