Kodeks ucznia z odsieczą nauczycielom

[Gość: man]

W tym dziwnym kraju największym problemem szkoły jest to, że uczennica dla "Playboya" pokaże pępek. Trzeba aż zmienić z tego powodu kodeks ucznia. Bo inne sprawy, jak przemoc, chamstwo i wulgarność to już mniej znaczą..

Buahaha!

[Gość: buaha]

kolejny nic nie wnoszący kodeks, ustawa, przepis itd itp.

niech lepiej zadbają o to żeby prawa które już istnieją były respektowane, bo
WSZYSTKIE KODEKSY, STATUTY I INNE BADZIEWIA SĄ OLEWANE CIEPŁYM MOCZEM! zarówno
przez nauczycieli jak i uczniów! prawo do wycieczek? mniej niż 50% klasy = brak
lekcji? sprawiedliwe ocenianie? nie więcej niż 3 sprawdziany w tygodniu?? to
jest ironia i jakiś żart, nic z tego nie obowiązuje w rzeczywistości! no i druga
strona, karanie uczniów? BUAHAHA! sam byłem ofiarą w takiej sytuacji,
debil który siedział 3 rok w gimnazjum wybił mi zęby na wfie. wiecie jak został
ukarany? OBNIŻYLI MU ZACHOWANIE! to już było kompletne przegięcie! zero
odpowiedzialności za nic! tracą na tym uczciwi uczniowie a zyskuje ta banda
kretynów którzy czują się bezkarni! a jeżeli chodzi o rozbieranie się dla
playboya, to akurat was nie powinno obchodzić, moim zdaniem to co uczeń robi w
wolnym czasie to jego sprawa, a nie szkoły, i tak szkoła zabiera uczniowi połowę
dzieciństwa więc nie musi zabierać 100% dzieciństwa ingerując w prywatne życie
ucznia! Drogi panie Ferdynandzie, nowe kodeksy NIC nie dadzą bo i tak wszyscy
będą je mieli w d****, tak jak obecne.

[Gość: ogrodnik]

czy te zęby to wybito ci na przerwie? bo jeżeli tak to "to co uczeń
robi w wolnym czasie to jego sprawa, a nie szkoły", więc z tym
obniżaniem oceny ze sprawowania to i tak przegięli!!!!!!!!!!

[Gość: ja]

napisałem chyba, ze na lekcji wfu

Trochę szacunku dla ludzi, panie Jaroszewicz.

[radyjoman]

KATOLICKI_NIE_ZNACZY_OGóLNOLUDZKI.

Pomimo tego, że "katholikos" w grece znaczy "powszechny".

Tak się jednak porobiło (ciekawe, dlaczego...), że w językach nowożytnych znaczenie to uległo zatarciu. I przymiotnik "katolicki" odnoszony jest wyłącznie do Kościoła rzymskiego, który reprezentuje ledwie nieco ponad połowę chrześcijan. I na zmianę tej proporcji raczej się nie zanosi, choćby dlatego, że liczni kapłani Kościoła katolickiego zajmują postawy ewidentnie antychrześcijańskie. A Watykan to toleruje.

Tak czy inaczej, co najwyżej szósta część ludzkości defiluje w dywizjach Watykanu. Szczerze mówiąc, dość niewiele jak na firmę pretendującą do uniwersalności.

Dlatego najuczciwiej byłoby chyba ograniczyć inwokacje do dostojników Kościoła katolickiego do szkół wyznaniowych, choćby takich jak ta prowadzona przez dr. Froissarta.

A jeżeli uważa pan, że ta jedna szósta to żaden argument w Polsce, w której - jak wiadomo - katolicy to przynajmniej 99,9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999% populacji (przynajmniej tak wynika z badań katolickich socjologów), to też wolno panu tak uważać. Tylko proszę nie chować się za "ogólnoludzkość".

Wam po prostu chodzi wam o dalszą (całkowitą?) klerykalizację oświaty w Polsce.
I to też jest OK, nie ma nic złego w tym, że ktoś chce, aby polskie szkoły były wyznaniowe.

Ale nie bójcie się prawdy.
Bo na razie, panie Jaroszewicz, to po prostu gardzicie ludźmi.
Wielkimi literami na pierwszej stronie piszecie "kawior", a na odwrocie - malutkimi - "produkt z ikry ryb morskich".

I dla jasności - w tej akurat sprawie w kwestiach merytorycznych zgadzam się z wami, uważam, że pozycja nauczyciela została nadmiernie osłabiona. Uważam też, że propozycja kodeksu w proponowanym przez was kształcie to krok w dobrym kierunku.

Ale naprawdę nie_mu-si-cie wciskać wszędzie tego ideologicznego anturażu.

Nawet bez Jana Pawła można być dobrym człowiekiem, ba - nawet bez trzech pierwszych przykazań.

Apeluję o umiar, bo sprawa jest śliska. I jeśli przeholujecie, to możecie doczekać się drugiej Hiszpanii.
A nie jestem pewien, czy akurat o to wam chodzi.

Do "man"

[radyjoman]

Gość portalu: man napisał(a):

> W tym dziwnym kraju największym problemem szkoły jest to, że uczennica dla "Pla
> yboya" pokaże pępek. Trzeba aż zmienić z tego powodu kodeks ucznia. Bo inne spr
> awy, jak przemoc, chamstwo i wulgarność to już mniej znaczą..

Sprawa nie jest taka prosta:

1. Przemocy, chamstwu i wulgarności nigdy i pod żadnym pozorem nie powinno się pobłażać, w szkole też;

2. Nie widziałem zdjęć i nie wiem, co rzeczona maturzystka pokazała Playboyowi, nie czytam już Playboya. (Ale nie dlatego, że plugawy, tylko dlatego, że banalny i nudny.) Tak czy inaczej, zanim jeszcze Playboy zaczął mnie nudzić, zauważyłem, że zdjęcia kobiet prezentujących pępki_i_tylko_pępki nie należały tam do najczęstszych;

3. Jestem jak najdalszy od poglądów wyznawanych przez poyebów (katoszowinistów?, katoendeków? nie wiem, jak ich nazwać), zgodnie z którymi ciało kobiety, a w szczególności jej moce rozrodcze są własnością społeczeństwa (czy moze lepiej: Narodu?);

4. Szkoła, którą nie_każdy_musi_skończyć (czyli choćby takie LO, wciąż jeszcze nieobowiązkowe, o ile wiem), powinna mieć prawo do stawiania swoim uczniom wymagań obyczajowych - rzecz jasna, pod warunkiem, że będą jasno określone - bardziej restrykcyjnych od norm kodeksu karnego;

5. Szkoła średnia stanowczo może oczekiwać od swoich pełnoletnich uczniów płci obojga, aby powstrzymały/-li się od upubliczniania tych szczegółów swojej anatomii lub/i upubliczniania takich rodzajów aktywności, które są chronione z urzędu przez ww. kodeks karny w odniesieniu do nieletnich.
Podkreślam: nie chodzi o życie jak w klasztorze, a o upublicznianie. Lans. Np. uczennica rodzi dziecko (w domyśle: robiła seks, no nie?) - OK, nie rzutuje; uczeń/uczennica bierze udział w sesji (w rodzaju pępek +), której celem jest publikacja - zjazd ze szkoły.

6. Kto łamie zasady, nich szuka szczęścia tam, gdzie one nie obowiązują.

7. Amen.

Kodeks ucznia z odsieczą nauczycielom

[Gość: Autor KODEKSU]

pomorski.civitaschristiana.pl/osrodek_e/index.php?option=com_content&task=view&id=1&Itemid=2
kodeksuczniaprojektcivitaschristiana.blox.pl
Zanim ustosunkuję się do poszczególnych wypowiedzi proponuję zapoznać się z
projektem KODEKSU UCZNIA pod wskazanymi powyżej adresami.
Ferdynand Froissart
Tekst artykułu nie był autoryzowany chociaż to - siłą rzeczy - subiektywne
stanowisko szanuję i uważam za bardzo ważny i ciekawy wkład do dyskusji nad tym
dziełem. Bardzo dziękuję za artykuł jego autorowi.
Ferdynand Froissart

[Gość: alien]

no ten pomysł z maturą z religii to przegiecie na maxa. A prawo do "oczekiwania"
godnego traktowania...monty python by to mógł rozwinąć.Ja już dawno ze szkół
wyrosłam, ale doczekacie wy się nie tylko kubłów ze śmieciami na głowach, jesli
w tę stronę to bedzie szło. Na jednym z gdańskich osiedli jest szkoła katolicka.
Dzieciaki do niej przeważnie dojezdżaja z okolicznych "lepszych" osiedli.
Miejscowi się skarża na ich rozwydrzenie i zarozumiałosc.

[Gość: Dr F. Froissart]

Projekt
Ogólnopolski Ośrodek Edukacji Narodowej
KS ,,Civitas Christiana” Gdańsk 2008


Kodeks ucznia
(Opublikowany w styczniowym numerze 2009r. ,,Dyrektora Szkoły”)

Niniejszy projekt ,,Kodeksu ucznia” powstał pod kierownictwem dr Ferdynada
Froissarta – wicekuratora gdańskiej oświaty w latach 1990 - 1996 w wyniku
opartej – na zasadzie pełnego wolontariatu - ok. dwuletniej współpracy
polityków, aktualnie urzędujących kuratorów pomorskich, dyrektorów kuratorium
pomorskiego, wiceprezydentów Gdańska i Gdyni, wicedyrektora Departamentu
Edukacji Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego, przewodniczącego
gdańskiej Komisji Edukacji, przewodniczącego R.S. O i W NSZZ ,,Solidarność”,
przewodniczącej MK NSZZ ,,Solidarność”, dyrektorów szkół, nauczycieli, członka
Prezydium Zarządu Głównego Katolickiego Stowarzyszenia ,,Civitas Christiana”,
członka Zarządu Głównego tegoż Stowarzyszenia, a także z udziałem prof. UG, dr
hab. Kazimierza Nowosielskiego i prof. zw. PG, dr hab., byłego prorektora
Politechniki Gdańskiej, obecnego dziekana tej uczelni - Jana Godlewskiego. Za
kryterium współpracy przyjęto czynny udział w spotkaniach Ośrodka oraz pisemne
opinie na temat powstającego opracowania.


Wymienione poniżej osoby przyczyniły się do opracowania niniejszego projektu
KODEKSU UCZNIA w latach 2005 – 2008.


Maciej Płażyński - wicemarszałek Senatu RP, Antoni Szymański – senator,
przewodniczący senackiej Komisji Rodziny i Polityki Społecznej, poseł RP – Jan
Kulas, Katarzyna Hall – wiceprezydent Gdańska, obecnie minister edukacji, mgr
Wojciech Książek – przew. RS O i W NSZZ ,,S ”, b. wiceminister edukacji, mgr
Jerzy Ochotny – pomorski kurator oświaty, mgr Irena Pancer – pomorski
kurator oświaty, n. dypl. mgr Adam Krawiec – pomorski kurator Oświaty, dr Anna
Lis – pomorski wicekurator oświaty, n. dypl. mgr. Waldemar Nocny –
wiceprezydent Gdańska, n. dypl. mgr Ewa Łowkiel – wiceprezydent Gdyni, mgr
Janusz Wróbel – burmistrz Pruszcza Gdańskiego, mgr Waldemar Jaroszewicz –
członek Prezydium Zarządu Głównego ,,Civitas Christiana”, mgr Elżbieta
Lamparska – wicedyrektor Departamentu Edukacji Urzędu Marszałkowskiego Woj.
Pomorskiego, n. dypl. mgr Piotr Gierszewski – gdański radny, przew. Gdańskiej
Komisji Edukacji, b. dyr. szkoły, dr Jerzy Wiśniewski - dyr. Wydz. Diagnoz i
Analiz Edukacji kuratorium oświaty w Gdańsku, prof. dr hab. Jan Godlewski,
prof. zw. PG - dziekan Wydziału Fizyki Technicznej i Matematyki
Stosowanej Politechniki. Gdańskiej, b. prorektor tej uczelni, prof. dr hab.
Kazimierz Nowosielski - pisarz, historyk literatury na Uniwersytecie
Gdańskim, prof. Roman Doktór - prorektor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego
Jana Pawła II, mgr Stefania Golenia - członkini Zarządu Głównego Katolickiego
Stowarzyszenia Dziennikarzy p.o. sekretarza i red. naczelna "IMPRESjee" Gazeta
Autorska wwww.impresjeee.blox.pl; autorka witryny poświęconej projektowi
,,Kodeksu ucznia”, komandor dr Ignacy Gloza – pracownik naukowo – dydaktyczny
Akademii Marynarki Wojennej, n. dypl. dr Zbigniew Turzyński – ekspert d.s.
awansu zawodowego nauczycieli, Bożena Brauer – przew. K. M. P .O i W NSZZ
,,S” w Gdańsku, mgr Iwona Michowska – st. wizytator b. dyr. Wydz. Kształcenia
Podstawowego Kuratorium Pomorskiego, Lucyna Maculewicz – dyr. Wydz. Edukacji
Pozaszkolnej i Specjalnej Kuratorium Pomorskiego, n. dypl. mgr Mariola Pałka -
Pilecka - dyrektor Szkół Katolickich im. Jana Pawła II w Pruszczu Gdańskim,
dr Maciej Żakiewicz - historyk, n. dypl. dr Marek Golemski – sekretarz OEN..
Należy podkreślić fundamentalną rolę ks. biskupa prof. Jana Bernarda Szlagi
Ordynariusza Diecezji Pelplińskiej, który udzielając błogosławieństwa Ośrodkowi
Edukacji Narodowej oraz swoim autorytetem naukowym nadał w/w Ośrodkowi niezbędną
do działania rangę.


Uzasadnienie inicjatywy

W edukacji szkolnej - niezwykle ważnej, a zarazem skomplikowanej i misternej
sferze aktywności ludzkiej - biorą udział trzy podmioty: uczniowie, nauczyciele
i rodzice, a w sytuacjach szczególnych dochodzi również do głosu środowisko
lokalne, a nawet całe społeczeństwo.
Obecna praktyka dowodzi, że w dyskusjach nad wychowaniem dominuje oddziałujący
destrukcyjnie na pracę szkoły - mający najczęściej na uwadze własny interes
wypowiadającego się - populizm. Dzieje się tak dlatego, ponieważ w procesie
wychowawczym brakuje obowiązujących w całej Polsce wspólnych zasad postępowania
,szczególnie w sytuacjach trudnych pod względem wychowawczym – ,,Kodeksu
ucznia”. Czy można sobie wyobrazić korzystanie z sieci dróg, szczególnie w
dużych aglomeracjach miejskich, bez obowiązującego w całym kraju ,,Kodeksu
drogowego” ? Podobnie nie sposób wyobrazić sobie prawidłowej edukacji w szkołach
bez wysokiej rangi zespołu przepisów ,pozwalających na wyegzekwowanie założeń
procesu wychowawczego. W niektórych placówkach ,,Kodeks ucznia” obowiązuje, lecz
sam fakt, że może on istnieć lub nie mówi sam za siebie. O prawach i
obowiązkach, nagrodach i karach mówi się w opracowanych w danej szkole - a
więc niskiej rangi - statutach bądź regulaminach szkolnych. Jeśli się do tego
doda dowolną interpretację owych zapisów, to widać jak na dłoni brak
wyrazistych, ogólnie uznanych zasad postępowania, dających na przykład wiedzę o
skutkach kolejnych powtórzeń łamania dyscypliny szkolnej (tym samym postępkiem)
z nieuchronnym bolesnym finałem w tle. A tylko taka świadomość mogłaby
skutecznie zahamować zapędy wielu uczniów, którzy swoim zachowaniem celowo
doprowadzają do utarczek z gronem pedagogicznym. Z ich punktu widzenia to się po
prostu opłaca – dolegliwości są niewielkie, a popularność w społeczności
szkolnej (niestety sposób jej zdobywania ma w tym przypadku drugorzędne
znaczenie) – zwykle na miarę oczekiwań.
W odpowiedzi na ten stan rzeczy w proponowanym ,,Kodeksie ucznia” kluczową
rolę po-winna odegrać pozbawiona zawiłości i w końcowej fazie spójna ze sferą
oddziaływań sądów rodzinnych w sprawach nieletnich oraz kompetentnych organów
policji ,,Procedura postępowania w przypadkach szczególnie nagannego zachowania
uczniów”. W tym kontekście oczekuje się szczególnie korzystnych efektów
wychowawczych wśród sporej części uczniów podatnych na naśladowanie złych
przykładów płynących ze strony kolegów, których spotkało nieszczęście
wyrastania w zdemoralizowanych rodzinach, w kontakcie ze światem przestępczym.
Tak sformułowany ,,Kodeks ucznia” umożliwiałby również przeprowadzanie przez
osoby zainteresowane analiz merytorycznych podstaw decyzji przyznawania nagród
czy nakładania kar, pozwalając na zagwarantowanie - ważnego w tym projekcie -
poczucia sprawiedliwości w ocenie konkretnego przewinienia. Wprowadzony
,,Kodeks...” wymusiłby także porównywalne oceny zachowań uczniów w całym kraju,
a dyrektorzy i kadra pedagogiczna, mogąc skuteczniej bronić się przed nie
merytorycznymi zarzutami, mogłaby znacznie odważ-niej diagnozować sytuacje
wychowawcze.
Rolę tego dzieła można podkreślić nawiązując do znanego powiedzenia starożytnego
filozofa greckiego Pitagorasa ,, Dajcie mi punkt oparcia, a poruszę Ziemię”.
Jeżeli za Ziemię uznać proces wychowawczy, za siłę - sztukę pedagogiczną, to w
skutecznym wychowywaniu młodego będzie wreszcie będzie można oprzeć się na ...
,, Kodeksie ucznia”.
W szkołach całego kraju obowiązywałoby ok. 30% poszerzenie ,,Kodeksu ucznia”.
uwzględniające specyfikę danej placówki oświatowej.
W trakcie procesu legislacyjnego zostanie skierowana prośba do właściwych
przedstawicieli sądów rodzinnych w sprawach niel

[Gość: Dr F. Froissart]

Ciąg dalszy projektu ,,Kodeksu ucznia"
W szkołach całego kraju obowiązywałoby ok. 30% poszerzenie ,,Kodeksu ucznia”.
uwzględniające specyfikę danej placówki oświatowej.
W trakcie procesu legislacyjnego zostanie skierowana prośba do właściwych
przedstawicieli sądów rodzinnych w sprawach nieletnich oraz kompetentnych
organów policji o dodanie kolejnych punktów w rozdziale ,,Procedura postępowania
w przypadkach szczególnie nagannego zachowania uczniów” sformułowanych w duchu
wprowadzonej procedury .


Podstawa prawna
(Potrzebne dopracowanie przez specjalistę)
1. Ustawa o systemie oświaty z dnia 7 września 1991 r. - tekst jednolity. Dz. U.
z 1996 r. Nr 67, poz. 329 z późniejszymi zmianami. Preambuła do tej ustawy
zawiera odniesienie do Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Międzynarodowego
Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz do Konwencji o Prawach Dziecka.
Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie
ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz. U. Nr 61,
poz. 624 oraz z 2002 r. Nr 10, poz. 96).
2. Konwencja o Prawach Dziecka przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów
Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz
z 2000 r. Nr 2 poz. 11 i 12)."
3. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia
2002r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ramowych statutów publicznego
przedszkola oraz publicznych szkół. (Dz. U. z 2002r. Nr 10, poz. 96)
4. Ustawa z 1964 r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy.
5. Rozporządzenie MEN i S w sprawie szczegółowych form działalności
wychowawczej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonych uzależnieniem.
6. Ustawa z 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich.
7. Zarządzenie nr 590 z 2003 r. KGP w sprawie form i metod zwalczania i
zapobiegania demoralizacji i przestępczości nieletnich.
Preambuła


Uczeń jako osoba ma prawo do poznawania prawdy i dojrzewania w miłości, dlatego
najważniejszym celem oddziaływań kadry pedagogicznej powinno być wspomaganie go
w procesie takiego zakorzeniania w rzeczywistości, by obejmowało możliwie
wszystkie jej wymiary.
Szkoła wychowuje uczniów w duchu patriotycznym, zgodnie z przekonaniami i
wartościami respektowanymi przez ich rodziców, którzy mają obowiązek dokonania
świadomego wyboru drogi edukacyjnej, jaką ich dzieci powinny podążać.
Kształtowanie postaw patriotycznych powinno polegać na przekształcaniu myślenia
i działania w taki sposób, aby współczesny Polak, będąc jednocześnie aktywnym
Europejczykiem, budował pozytywny wizerunek i autorytet swojego kraju wśród
innych państw europejskich.
Do głównych zadań szkoły należy rozwijanie zdolności intelektualnych, twórczych
i estetycznych, ale także właściwe kształtowanie osądu, woli, uczuciowości i
ducha braterstwa prowadzącego do wzajemnego zrozumienia oraz umacnianie poczucia
własnej i cudzej godności (wartości) ucznia.
W wychowaniu za punkt wyjścia należy uznać wyrobienie w wychowankach przekonania
o fundamentalnej potrzebie kierowania się - w samodzielnym postępowaniu -
wartościami moralnymi, stanowiącymi wspólne dobro ludzkości. Powinna obowiązywać
relacja ,,mistrz – uczeń”, a więc sytuacja funkcjonowania nauczyciela,
postępującego zgodnie z kodeksem etycznym, jako wzoru osobowego i wychowanka
jako osoby naśladującej go. Przy okazji warto wspomnieć, że w naszym kraju nie
ma jednolitego Kodeksu etycznego nauczyciela. Opracowane we własnym zakresie
tego typu Kodeksy spotykamy w polskich szkołach niezwykle rzadko.
Jan Paweł II naucza: ,,(szkoła) mocą swego posłannictwa kształtuje (...) władze
umysłowe, rozwija zdolność wydawania prawidłowych sądów, wprowadza w dziedzictwo
kultury wytworzonej przez przeszłe pokolenia, kształci zmysł wartości,
przygotowuje do życia zawodowego, sprzyja dyspozycjom do wzajemnego zrozumienia
się, stwarzając przyjazne.
współżycie wśród wychowanków różniących się charakterem czy pochodzeniem".
(Przemówienie do katechetów, nauczycieli i uczniów. Włocławek, 6 czerwca 1991).
A wcześniej w innym miejscu podkreśla, że proces wychowawczy ,, ... musi
prowadzić do uczenia, jak prawdę odróżnić od fałszu, sprawiedliwe od tego, co
niesprawiedliwe, moralne od tego, co niemoralne, to, co podnosi człowieka, od
tego, co nim manipuluje”. (Spotkanie z nauczycielami i wychowawcami. Nikaragua,
4 marca 1983)
Wychowanie nie powinno zatem zawierać elementów urabiania wychowanka według
jakiejś narzuconej ideologii, ale ma mu pomagać w tym, aby stawał się
człowiekiem coraz lepszym, bardziej dojrzałym i życzliwym, a jednocześnie twórczym.
Wychowawca wie, że w człowieku zagrożone jest to, co dobre i szlachetne. Nie
unika więc poważnych rozmów o miłości, prawdzie i odpowiedzialności, a podczas
analizy odmiennych postaw i różnych systemów wartości, nie ucieka w subiektywizm
sugerujący wychowankom, że każdy sposób postępowania jest jednakowo dobry.
Stawanie się coraz bardziej dojrzałym polega na rozwoju samodzielności myślenia,
szacunku dla innych i poczucia odpowiedzialności za swoje postępowanie.
Przyjęcie jako celu dążenia do wartości podstawowych, takich jak prawda, dobro i
piękno w procesie dydaktycznym – rozumianym jako kształcenie i wychowanie –
pozwala kształtować w sobie postawę kontemplacji i zachwytu; uczyć się
porozumiewania z ludźmi, obdarzania ich szacunkiem i wdzięcznością, starać się
być pożytecznym dla bliskich, dla społeczeństwa, dla Ojczyzny.


Prawa ucznia
Uczniowi jako osobie przysługują następujące prawa:
1. Prawo do właściwie zorganizowanego procesu kształcenia, zgodnie z zasadami
pracy umysłowej.
2. Prawo do znajomości programów nauczania z poszczególnych przedmiotów i plan
pracy wychowawczej szkoły na dany rok, w którego tworzeniu uczeń może mieć udział.
3. Prawo do znajomości Statutu szkoły oraz innych obowiązujących dokumentów
wewnątrz szkolnych dotyczących procesu dydaktyczno – wychowawczego, m.in. takich
jak: regulaminy, wymagania edukacyjne i wychowawcze czy system oceniania.
4. Prawo do życzliwego, merytorycznego podejścia do sygnalizowanych problemów
natury poznawczo – wychowawczej lub zdrowotnej od nauczycieli uczących
przedmiotów, wychowawcy, pedagoga/psychologa, pracownika służby zdrowia oraz
dyrektora szkoły.
5. Prawo do zapewnienia przez szkołę nietykalności osobistej, poszanowania
swojej godności, a w szczególności do przyjaznego, podmiotowego traktowania
przez otoczenie.
6. Prawo do swobody wypowiedzi swojej opinii i przekonań, jeśli nie godzą one w
zasady życia społecznego i nie naruszają godności i praw innych osób.
7. Prawo do korzystania ze zbiorów biblioteki i czytelni szkolnej oraz do
rozwijania swoich zainteresowań, zdolności i talentów w ramach prezentowanej
przez szkołę oferty.
8. Prawo do wpływania na życie szkoły poprzez uczestnictwo w pracach Samorządu
Uczniowskiego oraz zgłaszania własnych przemyślanych inicjatyw.
9. Prawo do uczestnictwa w organizowanych przez szkołę wycieczkach i imprezach,
zgodnie z ustaleniami szkoły.
10. Prawo do korzystania – w ramach przepisów - ze stypendiów, zapomóg losowych
oraz innego rodzaju pomocy materialnej.
11. Prawo do odwoływania się do dyrektora szkoły od decyzji naruszających prawa
ucznia.
Obowiązki ucznia
Do obowiązków ucznia należą:
1. Obowiązek systematycznego i aktywnego uczestniczenia w zajęciach lekcyjnych.
2. Obowiązek rzetelnej pracy nad poszerzaniem swej wiedzy i umiejętności
wypełniany zgodnie z wewnętrznym regulaminem szkolnym, obejmującym m. in. takie
zagadnienia, jak: egzekwowanie wiedzy, frekwencję, zasady kontaktowania się w
tych kwestiach z nauczycielami itp.
3. Obowiązek podporządkowania się zarządzeniom Dyrektora szkoły, Rady
Pedagogicznej i zaleceniom Samorządu Uczniowskiego.
4. Obowiązek dbałości o swoje zdrowie, higienę osobistą, troski o własne i cudze
bezpieczeństwo, nie ulegania nałogom i przek

[Gość: Dr F. Froissart]

Ciąg dalszy projektu,,Kodeksu ucznia" - CZ.III
Obowiązki ucznia
Do obowiązków ucznia należą:
1. Obowiązek systematycznego i aktywnego uczestniczenia w zajęciach lekcyjnych.
2. Obowiązek rzetelnej pracy nad poszerzaniem swej wiedzy i umiejętności
wypełniany zgodnie z wewnętrznym regulaminem szkolnym, obejmującym m. in. takie
zagadnienia, jak: egzekwowanie wiedzy, frekwencję, zasady kontaktowania się w
tych kwestiach z nauczycielami itp.
3. Obowiązek podporządkowania się zarządzeniom Dyrektora szkoły, Rady
Pedagogicznej i zaleceniom Samorządu Uczniowskiego.
4. Obowiązek dbałości o swoje zdrowie, higienę osobistą, troski o własne i cudze
bezpieczeństwo, nie ulegania nałogom i przekonywania innych o ich szkodliwości,
a w szczególności przeciwstawiania się przejawom agresji i przemocy oraz
wszelkim zachowaniom wulgarnym.
5. Obowiązek okazywania szacunku nauczycielom i innym pracownikom szkoły.
6. Obowiązek szanowania symboli państwowych (godło, flaga, hymn), szkolnych
(sztandaru szkoły) i religijnych.
7. Obowiązek szanowania poglądów i przekonań innych, ich godności osobistej oraz
wykazywania wrażliwości i otwartości na konieczność niesienia wszelkiej pomocy
swoim kolegom.
8. Obowiązek dbałości o dobrą atmosferę w klasie i szkole oraz wywiązywania się
z nałożonych przez szkołę zadań.
9. Obowiązek noszenia w czasie zajęć szkolnych schludnego, estetycznego ubioru,
a podczas uroczystości stroju galowego.
10. Obowiązek dbałości o estetykę i ład w szkole i terenie przyszkolnym.
11. Obowiązek dbałości o honor Szkoły i współtworzenia jej dobrego wizerunku.
12. Obowiązek dbałości o mienie szkolne i przeciw-działanie wszelkim przejawom
dewastacji.
Nagrody
1. Ustalanie sposobu nagradzania na poziomie klasy – w gestii szkoły.
2. Pochwała Dyrektora Szkoły.
3. Świadectwo z wyróżnieniem
4. List gratulacyjny dla Rodziców.
5. Tytuł Najlepszego Maturzysty Roku, . Najlepsze-go Gimnazjalisty Roku,
Najlepszego Absolwenta Szkoły Podstawowej, Najzdolniejszego Ucznia Szkoły,
Najlepszego Sportowca Szkoły, Za Szczególną Aktywność w Życiu Szkoły – z
podaniem uzasadnienia.

O przyznanych nagrodach szkoła informuje rodziców lub opiekunów prawnych ucznia.
Tryb i zasady przyznawania nagród określa Statut Szkoły i stosowne regulaminy
zatwierdzone przez Radę Pedagogiczną i Radę Rodziców /Radę Szkoły.

Kary

1. Upomnienie ustne Wychowawcy wobec klasy.
2. Upomnienie Wychowawcy z wpisem do dziennika.
3. Upomnienie ustne Dyrektora szkoły.
4. Upomnienie Dyrektora sporządzone na piśmie.
5. Nagana Dyrektora szkoły.
6. Skierowanie sprawy do sądu rodzinnego lub na policję do specjalisty do spraw
nieletnich.

O zastosowanych karach szkoła informuje rodziców lub opiekunów prawnych ucznia.
Tryb, zasady i procedury (poza procedurami zamieszczonymi w niniejszym Kodeksie)
stosowania kar określa Statut Szkoły i stosowne regulaminy zatwierdzone przez
Radę Pedagogiczną i Radę Rodziców /Radę Szkoły.
Uczeń ma prawo odwołania się w sprawie udzielanej kary do Dyrektora, a w
przypadku kar nałożonych przez Dyrektora, za pośrednictwem rodziców – do organu
nadzorującego szkołę.

Procedura postępowania w przypadkach powtarzającego się nagannego zachowania
uczniów.
(wobec uczniów nie objętych tą procedurą oddziaływania wychowawcze przebiegają
tak samo jak przed wprowadzeniem,, KODEKSU UCZNIA”.)
· uchylania się od obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki,
· agresji psychicznej lub fizycznej wobec kolegów, pracowników szkoły,
· posiadania, palenia na terenie szkoły tytoniu,
· posiadania, spożywania na terenie szkoły alkoholu,
· posiadania, brania na terenie szkoły narkotyków, także innych środków
odurzających.
1. Wychowawca po wnikliwym przeanalizowaniu zachowania ucznia podejmuje decyzję
o rozpoczęciu Procedury. Następnie w porozumieniu z dyrektorem szkoły
przeprowadza z uczniem rozmowę ostrzegawczą i stosuje karę upomnienia ustnego
wobec klasy.
2. W przypadku powtórzenia się tego samego wykroczenia wychowawca nakłada karę
upomnienia z wpisem do dziennika lekcyjnego.
3. Gdy będzie miało miejsce następne identyczne negatywne zachowanie, wychowawca
zaprasza rodziców do szkoły i w obecności ucznia przeprowadza rozmowę
przypominając (procedura jest stronom znana) o skutkach dalszego opierania się
oddziaływaniom wychowawczym szkoły. Ze spotkania sporządza się notatkę służbową
i przechowuje ją w specjalnie założonej w tym celu teczce z dokumentacją
dotyczącą tej sprawy.
Od tego momentu w odpowiedzi na kolejne, powtarzające się podobne wykroczenia,
będą podejmowane działania przedstawione poniżej.
4. Wychowawca powiadamia dyrektora szkoły, który wymierza uczniowi karę ustnego
upomnienia. Następnie powiadamia o tym fakcie rodziców, których zaprasza
ponownie do szkoły i sporządza pisemną umowę (kontrakt) nakładającą konkretne
zadanie na ucznia i rodziców oraz określa terminy ich realizacji.
5. Wychowawca w obecności dyrektora szkoły powiadamia zaproszonych na tę
okoliczność rodziców, o braku oczekiwanych korzystnych zmian w zachowaniu
ucznia. Pedagog / psycholog szkolny, na piśmie deklaruje profesjonalną pomoc w
rozwiązaniu nabrzmiałego problemu, wskazuje rodzicom skuteczniejsze metody
wychowawcze oraz oferuje ośrodki specjalizujące się w różnych formach niesienia
pomocy zapewniając o gotowości pośredniczenia w skontaktowaniu się z nimi.
6. Dyrektor w obecności wychowawcy i pedagoga psychologa szkolnego przeprowadza
protokołowaną rozmowę z rodzicami przypominając o konsekwencjach w przypadku
kolejnego wykroczenia o tym samym charakterze. Dyrektor stosuje karę upomnienia
sporządzoną na piśmie.
7. Dyrektor udziela pisemnej nagany, informując o ewentualnym kolejnym kroku w
przypadku utrzymywania się tego stanu rzeczy.
8. O zaistniałej sytuacji szkoła powiadamia sąd rodzinny lub policję w osobie
specjalisty ds. nieletnich przekazując szczegółową dokumentację oddziaływań
pedagogicznych prowadzoną przez wychowawcę.. Dalszy tok postępowania będzie
leżał w kompetencji tych instytucji zgodnie z warunkami określonymi w ustawie z
dnia 26 października 1982 r. O postępowaniu w sprawach nieletnich.
Uwaga:
Nie stawienie się rodziców w szkole na wystosowane do nich wezwanie będzie
traktowane jako odmowa współpracy z kadrą pedagogiczną, co spowoduje przejście
do następnego, przewidzianego procedurą etapu.
.
Wdrażanie Procedury
Uchylanie się od obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki, zachowania agresywne
oraz posiadanie bądź palenie tytoniu na terenie szkoły będą podlegały Procedurze
od pierwszego etapu.
1. Posiadanie alkoholu na terenie szkoły bądź przebywanie pod jego wpływem
powoduje wdrożenie działań proceduralnych od etapu trzeciego.
2. Posiadanie narkotyków lub innych środków odurzających na terenie szkoły bądź
przebywanie pod ich wpływem powoduje wdrożenie działań proceduralnych od etapu
czwartego..
3. Dyrektor szkoły i Rada pedagogiczna, w przypadkach szczególnie drastycznych,
mogą w drodze specjalnej decyzji spowodować wdrażanie Procedury od wyższych
etapów z ostatnim włącznie.
Postanowienia ogólne
1. Kodeks ucznia ma pełnić rolę zestawu ,,znaków drogowych” zabezpieczających
prawidłowy przebieg procesu dydaktycznego, ze szczególnym uwzględnieniem jego
części dotyczącej wychowania.
2. Sformułowane Prawa i Obowiązki Ucznia, Nagrody i Kary będą poszerzone w
granicach 30%, tj. o treści dotyczące szeroko pojętej specyfiki danej szkoły.
Oczekuje się również wprowadzenia własnej procedury postępowania wobec ofiary
przemocy w szkole.
3. Zastosowanie jednej, uniwersalnej ,,Procedury postępowania w przypadkach
szczególnie nagannego zachowania uczniów” wynika z dążenia do uzyskania
maksymalnej przejrzystości tego procesu bardzo silnie akcentującego - wobec
ucznia objętego specjalnym oddziaływaniem wychowawczym - istnienie
nieuchronności coraz dotkliwszych sankcji w przypadku braku oczekiwanych
kor

[Gość: Dr F. Froissart]

Ciąg dalszy projektu ,,Kodeksu ucznia". CZĘŚĆ IV
Postanowienia ogólne
1. Kodeks ucznia ma pełnić rolę zestawu ,,znaków drogowych” zabezpieczających
prawidłowy przebieg procesu dydaktycznego, ze szczególnym uwzględnieniem jego
części dotyczącej wychowania.
2. Sformułowane Prawa i Obowiązki Ucznia, Nagrody i Kary będą poszerzone w
granicach 30%, tj. o treści dotyczące szeroko pojętej specyfiki danej szkoły.
Oczekuje się również wprowadzenia własnej procedury postępowania wobec ofiary
przemocy w szkole.
3. Zastosowanie jednej, uniwersalnej ,,Procedury postępowania w przypadkach
szczególnie nagannego zachowania uczniów” wynika z dążenia do uzyskania
maksymalnej przejrzystości tego procesu bardzo silnie akcentującego - wobec
ucznia objętego specjalnym oddziaływaniem wychowawczym - istnienie
nieuchronności coraz dotkliwszych sankcji w przypadku braku oczekiwanych
korzystnych efektów oddziaływań pedagogicznych na poszczególnych etapach. System
ten ma przede wszystkim zniechęcać do zabawy w ,,kotka i myszkę ” świadczącej o
bezradności podmiotów wychowujących.
4. Zaproponowana ,,procedura specjalna” ma pomagać gronu pedagogicznemu w
trudnych sytuacjach wychowawczych, zarówno w trakcie ich występowania jak i
podczas analizowania, czy nie byłoby możliwości danemu zdarzeniu zapobiec. Dając
więc nauczycielowi realne narzędzie do skutecznego przeciwdziałania
permanentnemu łamaniu dyscypliny przez uczniów ,,odpornych” na normalne metody
wychowawcze, nakłada się jednocześnie obowiązek wprowadzenia omawianej procedury
w odpowiednim momencie.
5. System pracy szkół w sferach nie kolidujących z ,,Kodeksem ucznia” pozostaje
bez zmian.
Opracował:
Przewodniczący Ośrodka
Edukacji Narodowej
KS ,,Civitas Christiana”.
dr Ferdynand Froissart


KODEKS UCZNIA WPROWADZI NOWE ROZWIĄZANIA W PROCESIE EDUKACYJNY M SZKOŁY,
POLEGAJĄCE NA TYM, ŻE:

1. Kodeks ucznia będzie obowiązywać w całym kraju w warstwie podstawowej
obejmującej 70% całości. Dopełnieniem całości będą regulacje dotyczące specyfiki
danej placówki szkolnej.
2. Uniwersalna procedura sprosta każdej trudnej sytuacji wychowawczej. Jej
spójność i przejrzystość pozwoli przewidzieć kolejne, nieuchronne, coraz
bardziej dolegliwe sankcje wobec ,,odpornych” uczniów. W metody wychowawcze
Kodeks ucznia nie ingeruje.
3. Spowoduje, że cały kunszt pedagogiczny, który kieruje się własnymi prawami i
na który ,,Kodeks ucznia” nie ma wpływu, zostanie wyposażony w porządkujące,
bardzo potrzebne ,, znaki drogo-we”. Będą one dawały oparcie merytoryczne
podmiotom wychowującym( nauczycielom i rodzicom) jednocześnie mobilizując je i
zwiększając ich odpowiedzialność w procesie wychowania w szkole.

[rudyxp]

Szkoła ma NAUCZAĆ a nie NARZUCAĆ. Moja wiara - moja sprawa. I nie mam zamiaru
pisać matury z religii. Ktoś wyżej dobrze napisał. Nauczcie się respektować
obecne prawa a potem nakładajcie nowe. Wydaje mi się, że autor tego
rozporządzenia nie ma zielonego pojęcia o szkole.

Kodeks ucznia z odsieczą nauczycielom

[Gość: Autor KODEKSU]

USTOSUNKOWANIE SIĘ DO PIERWSZYCH DZIEWIĘCIU KOMENTARZY.
,,W tym dziwnym kraju największym problemem jest...” jednak to, że brakuje
świadomości, iż swoboda obyczajowa, przemoc , picie alkoholu czy branie
narkotyków- zanurzone w sosie chamstwa i wulgaryzmów - występują na ogół w
swoistej symbiozie. Proponowany KODEKS UCZNIA koniecznie w randze ustawy, a
nie jak dotąd ustalany przez daną placówkę oświatową, ma zahamować rozlewającą
się brutalizację zachowań w szkołach.
Kary będą takie same jak obecnie, zmieni się tylko sposób ich stosowania poprzez
przywiązywanie specjalnej wagi do przejrzystości obowiązujących zasad i ... ich
nieuchronności. Możliwość skuteczniejszego oddziaływania nauczycieli w procesie
wychowawczym będzie oczywiście wiązała się z ich większą odpowiedzialnością za
skutki wychowawcze.
O maturze z religii nic nie ma w projekcie KODEKSU UCZNIA. Dla wyjaśnienia
rodzących się uwag w tej dziedzinie pragnę stwierdzić, że chodzi tu jedynie o
możliwość zdawania matury z religii jako przedmiotu nie uwzględniającego
elementu poziomu wiary . Myślę że czysta wiedza o katolicyźmie, szerzej
chrześcijaństwie w kontekście innych ważnych religii świata byłaby przydatna –
podobnie jak inne przedmioty humanistyczne - w podnoszeniu naszej wiedzy ogólnej
o otaczającej rzeczywistości
Ferdynand Froissart

Kodeks ucznia z odsieczą nauczycielom

[Gość: anna1]

Prosze o szybkie wprowadzenie kodeksu Jako bibliotekarz wpisałam uczniowi
uwagę za wulgaryzmy prosiłam o rozmowę z rodzicami, sprawdzenie sytuacji
rodzinnej ucznia,kontakt z pedagogiem, skierownie do Sądu
Rodzinnego.Wychowawca stwierdził ze wchodzę w jego kompetencje. Nie intersuję
się uczniami lub nie chcę mu się wplynąc na uczniów. Co mogę zrobić w tym kierunku

Potrzebna dyskusja nad wychowaniem w szkole

[Gość: Dr f.Froissart]

Ostatnie zabójstwo policjanta reagującego na demolowanie tramwaju przez
rozwydrzonych nastolatków dowodzi niezbicie, że do furii doprowadza ich każde
przeciwstawianie się ich agresji. Skąd oni ,,tak mają". Odpowiedz jest
prosta. Z doświadczenia wiedzą, że ani szkoła i dom nie potrafią się im
przeciwstawić w wyładowywaniu napadu agresji.Zdarzenie to należy potraktować
jako ostatecznie przekonujący sygnał do rozpoczęcia w mediach rzetelnej debaty
nad stanem wychowania w polskiej szkole w celu jego uzdrowienia.
Proszę,apelując - w pierwszym rzędzie - do sumień naszych elit, aby podjęły to
wyzwanie. Proponują na pierwszy ogień ustosunkować sie do zamieszczonego
poniżej projektu Kodeksu ucznia.

Ogólnopolski Ośrodek Edukacji Narodowej
KS ,,Civitas Christiana” Gdańsk 2008


Kodeks ucznia
(Opublikowany w styczniowym numerze 2009r. ,,Dyrektora Szkoły”)

Niniejszy projekt ,,Kodeksu ucznia” powstał pod kierownictwem dr. Ferdynada
Froissarta – wice-kuratora gdańskiej oświaty w latach 1990 - 1996 przy,
trwającej ok. dwa lata, współpracy polityków, aktualnie urzędujących
kuratorów pomorskich, dyrektorów Kuratorium Pomorskiego, wiceprezydentów
Gdańska i Gdyni, wicedyrektora Departamentu Edukacji Urzędu Marszałkowskiego
Województwa Pomorskie-go, przewodniczącego gdańskiej Komisji Edukacji,
przewodniczącego R.S. O i W NSZZ ,,Solidarność”, przewodniczącej MK NSZZ
,,Solidarność”, dyrektorów szkół, nauczycieli, członka Prezydium Zarządu
Głównego Katolickiego Stowarzyszenia ,,Civitas Christiana”, członka Zarządu
Głównego tegoż Stowarzyszenia, a także z udziałem prof. UG, dr. hab.
Kazimierza Nowosielskiego i prof. zw. PG, dr. hab., byłego prorektora
Politechniki Gdańskiej, obecnego dziekana tej uczelni - Jana Godlewskiego. Za
kryterium współpracy przyjęto czynny udział w spotkaniach Ośrodka oraz pisemne
opinie na temat powstającego opracowania.


Wymienione poniżej osoby przyczyniły się do opracowania niniejszego projektu
KODEKSU UCZNIA w latach 2005 – 2008.


Maciej Płażyński - wicemarszałek Senatu RP, Antoni Szymański – senator,
przewodniczący senackiej Komisji Rodziny i Polityki Społecznej, poseł RP – Jan
Kulas, Katarzyna Hall – wiceprezydent Gdańska, obecnie minister edukacji, mgr
Wojciech Książek – przew. RS O i W NSZZ ,,S ”, b. wiceminister edukacji, mgr
Jerzy Ochotny – pomorski kurator oświaty, mgr Irena Pancer – pomorski
kurator oświaty, n. dypl. mgr Adam Krawiec – pomorski kurator Oświaty, dr
Anna Lis – pomorski wicekurator oświaty, n. dypl. mgr. Waldemar Nocny –
wiceprezydent Gdańska, n. dypl. mgr Ewa Łowkiel – wiceprezydent Gdyni, mgr
Janusz Wróbel – burmistrz Pruszcza Gdańskiego, mgr Waldemar Jaroszewicz –
członek Prezydium Zarządu Głównego ,,Civitas Christiana”, mgr Elżbieta
Lamparska – wicedyrektor Departamentu Edukacji Urzędu Marszałkowskiego Woj.
Pomorskiego, n. dypl. mgr Piotr Gierszewski – gdański radny, przew. Gdańskiej
Komisji Edukacji, b. dyr. szkoły, dr Jerzy Wiśniewski - dyr. Wydz. Diagnoz i
Analiz Edukacji kuratorium oświaty w Gdańsku, prof. dr hab. Jan Godlewski,
prof. zw. PG - dziekan Wydziału Fizyki Technicznej i Matematyki
Stosowanej Politechniki. Gdańskiej, b. prorektor tej uczelni, prof. dr
hab. Kazimierz Nowosielski - pisarz, historyk literatury na Uniwersytecie
Gdańskim, prof. Roman Doktór - prorektor Katolickiego Uniwersytetu
Lubelskiego Jana Pawła II, mgr Stefania Golenia - członkini Zarządu Głównego
Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy p.o. sekretarza i red. naczelna
"IMPRESjee" Gazeta Autorska wwww.impresjeee.blox.pl; autorka witryny
poświęconej projektowi ,,Kodeksu ucznia”, komandor dr Ignacy Gloza – pracownik
naukowo – dydaktyczny Akademii Marynarki Wojennej, n. dypl. dr Zbigniew
Turzyński – ekspert d.s. awansu zawodowego nauczycieli, Bożena Brauer –
przew. K. M. P .O i W NSZZ ,,S” w Gdańsku, mgr Iwona Michowska – st.
wizytator b. dyr. Wydz. Kształcenia Podstawowego Kuratorium Pomorskiego,
Lucyna Maculewicz – dyr. Wydz. Edukacji Pozaszkolnej i Specjalnej Kuratorium
Pomorskiego, n. dypl. mgr Mariola Pałka - Pilecka - dyrektor Szkół
Katolickich im. Jana Pawła II w Pruszczu Gdańskim, dr Maciej Żakiewicz -
historyk, n. dypl. dr Marek Golemski – sekretarz OEN..
Należy podkreślić fundamentalną rolę ks. biskupa prof. Jana Bernarda Szlagi
Ordynariusza Diecezji Pelplińskiej, który udzielając błogosławieństwa
Ośrodkowi Edukacji Narodowej oraz swoim autorytetem naukowym nadał w/w
Ośrodkowi niezbędną do działania rangę.


Uzasadnienie inicjatywy

W edukacji szkolnej - niezwykle ważnej, a zarazem skomplikowanej i misternej
sferze aktywności ludzkiej - biorą udział trzy podmioty: uczniowie,
nauczyciele i rodzice, a w sytuacjach szczególnych dochodzi również do głosu
środowisko lokalne, a nawet całe społeczeństwo.
Obecna praktyka dowodzi, że w dyskusjach nad wychowaniem dominuje oddziałujący
destrukcyjnie na pracę szkoły - mający najczęściej na uwadze własny interes
wypowiadającego się - populizm. Dzieje się tak dlatego, ponieważ w procesie
wychowawczym brakuje obowiązujących w całej Polsce wspólnych zasad
postępowania ,szczególnie w sytuacjach trudnych pod względem wychowawczym –
,,Kodeksu ucznia”. Czy można sobie wyobrazić korzystanie z sieci dróg,
szczególnie w dużych aglomeracjach miejskich, bez obowiązującego w całym kraju
,,Kodeksu drogowego” ? Podobnie nie sposób wyobrazić sobie prawidłowej
edukacji w szkołach bez wysokiej rangi zespołu przepisów ,pozwalających na
wyegzekwowanie założeń procesu wychowawczego. W niektórych placówkach ,,Kodeks
ucznia” obowiązuje, lecz sam fakt, że może on istnieć lub nie mówi sam za
siebie. O prawach i obowiązkach, nagrodach i karach mówi się w opracowanych
w danej szkole - a więc niskiej rangi - statutach bądź regulaminach
szkolnych. Jeśli się do tego doda dowolną interpretację owych zapisów, to
widać jak na dłoni brak wyrazistych, ogólnie uznanych zasad postępowania,
dających na przykład wiedzę o skutkach kolejnych powtórzeń łamania dyscypliny
szkolnej (tym samym postępkiem) z nieuchronnym bolesnym finałem w tle. A
tylko taka świadomość mogłaby skutecznie zahamować zapędy wielu uczniów,
którzy swoim zachowaniem celowo doprowadzają do utarczek z gronem
pedagogicznym. Z ich punktu widzenia to się po prostu opłaca – dolegliwości są
niewielkie, a popularność w społeczności szkolnej (niestety sposób jej
zdobywania ma w tym przypadku drugorzędne znaczenie) – zwykle na miarę oczekiwań.
W odpowiedzi na ten stan rzeczy w proponowanym ,,Kodeksie ucznia” kluczową
rolę po-winna odegrać pozbawiona zawiłości i w końcowej fazie spójna ze sferą
oddziaływań sądów rodzinnych w sprawach nieletnich oraz kompetentnych organów
policji ,,Procedura postępowania w przypadkach szczególnie nagannego
zachowania uczniów”. W tym kontekście oczekuje się szczególnie korzystnych
efektów wychowawczych wśród sporej części uczniów podatnych na naśladowanie
złych przykładów płynących ze strony kolegów, których spotkało nieszczęście
wyrastania w zdemoralizowanych rodzinach, w kontakcie ze światem przestępczym.
Tak sformułowany ,,Kodeks ucznia” umożliwiałby również przeprowadzanie przez
osoby zainteresowane analiz merytorycznych podstaw decyzji przyznawania nagród
czy nakładania kar, pozwalając na zagwarantowanie - ważnego w tym projekcie -
poczucia sprawiedliwości w ocenie konkretnego przewinienia. Wprowadzony
,,Kodeks...” wymusiłby także porównywalne oceny zachowań uczniów w całym
kraju, a dyrektorzy i kadra pedagogiczna, mogąc skuteczniej bronić się przed
nie merytorycznymi zarzutami, mogłaby znacznie odważ-niej diagnozować sytuacje
wychowawcze.
Rolę tego dzieła można podkreślić nawiązują

Projekt kodeksu ucznia - ciąg dalszy

[Gość: Dr F.Froissart]

Rolę tego dzieła można podkreślić nawiązując do znanego powiedzenia
starożytnego filozofa greckiego Pitagorasa ,, Dajcie mi punkt oparcia, a
poruszę Ziemię”. Jeżeli za Ziemię uznać proces wychowawczy, za siłę - sztukę
pedagogiczną, to w skutecznym wychowywaniu młodego będzie wreszcie będzie
można oprzeć się na ... ,, Kodeksie ucznia”.
W szkołach całego kraju obowiązywałoby ok. 30% poszerzenie ,,Kodeksu ucznia”.
uwzględniające specyfikę danej placówki oświatowej.
W trakcie procesu legislacyjnego zostanie skierowana prośba do właściwych
przedstawicieli sądów rodzinnych w sprawach nieletnich oraz kompetentnych
organów policji o dodanie kolejnych punktów w rozdziale ,,Procedura
postępowania w przypadkach szczególnie nagannego zachowania uczniów”
sformułowanych w duchu wprowadzonej procedury .


Podstawa prawna
(Potrzebne dopracowanie przez specjalistę)
1. Ustawa o systemie oświaty z dnia 7 września 1991 r. - tekst jednolity. Dz.
U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 z późniejszymi zmianami. Preambuła do tej ustawy
zawiera odniesienie do Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Międzynarodowego
Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz do Konwencji o Prawach Dziecka.
Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie
ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz. U. Nr
61, poz. 624 oraz z 2002 r. Nr 10, poz. 96).
2. Konwencja o Prawach Dziecka przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów
Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526
oraz z 2000 r. Nr 2 poz. 11 i 12)."
3. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia
2002r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ramowych statutów publicznego
przedszkola oraz publicznych szkół. (Dz. U. z 2002r. Nr 10, poz. 96)
4. Ustawa z 1964 r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy.
5. Rozporządzenie MEN i S w sprawie szczegółowych form działalności
wychowawczej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonych uzależnieniem.
6. Ustawa z 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich.
7. Zarządzenie nr 590 z 2003 r. KGP w sprawie form i metod zwalczania i
zapobiegania demoralizacji i przestępczości nieletnich.
Preambuła


Uczeń jako osoba ma prawo do poznawania prawdy i dojrzewania w miłości,
dlatego najważniejszym celem oddziaływań kadry pedagogicznej powinno być
wspomaganie go w procesie takiego zakorzeniania w rzeczywistości, by
obejmowało możliwie wszystkie jej wymiary.
Szkoła wychowuje uczniów w duchu patriotycznym, zgodnie z przekonaniami i
wartościami respektowanymi przez ich rodziców, którzy mają obowiązek dokonania
świadomego wyboru drogi edukacyjnej, jaką ich dzieci powinny podążać.
Kształtowanie postaw patriotycznych powinno polegać na przekształcaniu
myślenia i działania w taki sposób, aby współczesny Polak, będąc jednocześnie
aktywnym Europejczykiem, budował pozytywny wizerunek i autorytet swojego kraju
wśród innych państw europejskich.
Do głównych zadań szkoły należy rozwijanie zdolności intelektualnych,
twórczych i estetycznych, ale także właściwe kształtowanie osądu, woli,
uczuciowości i ducha braterstwa prowadzącego do wzajemnego zrozumienia oraz
umacnianie poczucia własnej i cudzej godności (wartości) ucznia.
W wychowaniu za punkt wyjścia należy uznać wyrobienie w wychowankach
przekonania o fundamentalnej potrzebie kierowania się - w samodzielnym
postępowaniu - wartościami moralnymi, stanowiącymi wspólne dobro ludzkości.
Powinna obowiązywać relacja ,,mistrz – uczeń”, a więc sytuacja funkcjonowania
nauczyciela, postępującego zgodnie z kodeksem etycznym, jako wzoru osobowego i
wychowanka jako osoby naśladującej go. Przy okazji warto wspomnieć, że w
naszym kraju nie ma jednolitego Kodeksu etycznego nauczyciela. Opracowane we
własnym zakresie tego typu Kodeksy spotykamy w polskich szkołach niezwykle
rzadko.
Jan Paweł II naucza: ,,(szkoła) mocą swego posłannictwa kształtuje (...)
władze umysłowe, rozwija zdolność wydawania prawidłowych sądów, wprowadza w
dziedzictwo kultury wytworzonej przez przeszłe pokolenia, kształci zmysł
wartości, przygotowuje do życia zawodowego, sprzyja dyspozycjom do wzajemnego
zrozumienia się, stwarzając przyjazne.
współżycie wśród wychowanków różniących się charakterem czy pochodzeniem".
(Przemówienie do katechetów, nauczycieli i uczniów. Włocławek, 6 czerwca
1991). A wcześniej w innym miejscu podkreśla, że proces wychowawczy ,, ...
musi prowadzić do uczenia, jak prawdę odróżnić od fałszu, sprawiedliwe od
tego, co niesprawiedliwe, moralne od tego, co niemoralne, to, co podnosi
człowieka, od tego, co nim manipuluje”. (Spotkanie z nauczycielami i
wychowawcami. Nikaragua, 4 marca 1983)
Wychowanie nie powinno zatem zawierać elementów urabiania wychowanka według
jakiejś narzuconej ideologii, ale ma mu pomagać w tym, aby stawał się
człowiekiem coraz lepszym, bardziej dojrzałym i życzliwym, a jednocześnie
twórczym.
Wychowawca wie, że w człowieku zagrożone jest to, co dobre i szlachetne. Nie
unika więc poważnych rozmów o miłości, prawdzie i odpowiedzialności, a podczas
analizy odmiennych postaw i różnych systemów wartości, nie ucieka w
subiektywizm sugerujący wychowankom, że każdy sposób postępowania jest
jednakowo dobry.
Stawanie się coraz bardziej dojrzałym polega na rozwoju samodzielności
myślenia, szacunku dla innych i poczucia odpowiedzialności za swoje postępowanie.
Przyjęcie jako celu dążenia do wartości podstawowych, takich jak prawda, dobro
i piękno w procesie dydaktycznym – rozumianym jako kształcenie i wychowanie –
pozwala kształtować w sobie postawę kontemplacji i zachwytu; uczyć się
porozumiewania z ludźmi, obdarzania ich szacunkiem i wdzięcznością, starać się
być pożytecznym dla bliskich, dla społeczeństwa, dla Ojczyzny.


Prawa ucznia
Uczniowi jako osobie przysługują następujące prawa:
1. Prawo do właściwie zorganizowanego procesu kształcenia, zgodnie z zasadami
pracy umysłowej.
2. Prawo do znajomości programów nauczania z poszczególnych przedmiotów i plan
pracy wychowawczej szkoły na dany rok, w którego tworzeniu uczeń może mieć
udział.
3. Prawo do znajomości Statutu szkoły oraz innych obowiązujących dokumentów
wewnątrz szkolnych dotyczących procesu dydaktyczno – wychowawczego, m.in.
takich jak: regulaminy, wymagania edukacyjne i wychowawcze czy system oceniania.
4. Prawo do życzliwego, merytorycznego podejścia do sygnalizowanych problemów
natury poznawczo – wychowawczej lub zdrowotnej od nauczycieli uczących
przedmiotów, wychowawcy, pedagoga/psychologa, pracownika służby zdrowia oraz
dyrektora szkoły.
5. Prawo do zapewnienia przez szkołę nietykalności osobistej, poszanowania
swojej godności, a w szczególności do przyjaznego, podmiotowego traktowania
przez otoczenie.
6. Prawo do swobody wypowiedzi swojej opinii i przekonań, jeśli nie godzą one
w zasady życia społecznego i nie naruszają godności i praw innych osób.
7. Prawo do korzystania ze zbiorów biblioteki i czytelni szkolnej oraz do
rozwijania swoich zainteresowań, zdolności i talentów w ramach prezentowanej
przez szkołę oferty.
8. Prawo do wpływania na życie szkoły poprzez uczestnictwo w pracach Samorządu
Uczniowskiego oraz zgłaszania własnych przemyślanych inicjatyw.
9. Prawo do uczestnictwa w organizowanych przez szkołę wycieczkach i
imprezach, zgodnie z ustaleniami szkoły.
10. Prawo do korzystania – w ramach przepisów - ze stypendiów, zapomóg
losowych oraz innego rodzaju pomocy materialnej.
11. Prawo do odwoływania się do dyrektora szkoły od decyzji naruszających
prawa ucznia.
Obowiązki ucznia
Do obowiązków ucznia należą:
1. Obowiązek systematycznego i aktywnego uczestniczenia w zajęciach lekcyjnych.
2. Obowiązek rzetelnej pracy nad poszerzaniem swej wiedzy i umiejętności
wypełniany zgodnie z wewnętrznym regulaminem szkolnym, obejmującym m. in.
takie zagadnienia, jak: egzekwowanie wiedzy, frekwen

Projekt kodeksu ucznia - ciąg dalszy

[Gość: Dr F.Froissart]

Postanowienia ogólne
1. Kodeks ucznia ma pełnić rolę zestawu ,,znaków drogowych” zabezpieczających
prawidłowy przebieg procesu dydaktycznego, ze szczególnym uwzględnieniem jego
części dotyczącej wychowania.
2. Sformułowane Prawa i Obowiązki Ucznia, Nagrody i Kary będą poszerzone w
granicach 30%, tj. o treści dotyczące szeroko pojętej specyfiki danej szkoły.
Oczekuje się również wprowadzenia własnej procedury postępowania wobec ofiary
przemocy w szkole.
3. Zastosowanie jednej, uniwersalnej ,,Procedury postępowania w przypadkach
szczególnie nagannego zachowania uczniów” wynika z dążenia do uzyskania
maksymalnej przejrzystości tego procesu bardzo silnie akcentującego - wobec
ucznia objętego specjalnym oddziaływaniem wychowawczym - istnienie
nieuchronności coraz dotkliwszych sankcji w przypadku braku oczekiwanych
korzystnych efektów oddziaływań pedagogicznych na poszczególnych etapach.
System ten ma przede wszystkim zniechęcać do zabawy w ,,kotka i myszkę ”
świadczącej o bezradności podmiotów wychowujących.
4. Zaproponowana ,,procedura specjalna” ma pomagać gronu pedagogicznemu w
trudnych sytuacjach wychowawczych, zarówno w trakcie ich występowania jak i
podczas analizowania, czy nie byłoby możliwości danemu zdarzeniu zapobiec.
Dając więc nauczycielowi realne narzędzie do skutecznego przeciwdziałania
permanentnemu łamaniu dyscypliny przez uczniów ,,odpornych” na normalne
metody wychowawcze, nakłada się jednocześnie obowiązek wprowadzenia omawianej
procedury w odpowiednim momencie.
5. System pracy szkół w sferach nie kolidujących z ,,Kodeksem ucznia”
pozostaje bez zmian.
Opracował:
Przewodniczący Ośrodka
Edukacji Narodowej
KS ,,Civitas Christiana”.
dr Ferdynand Froissart


KODEKS UCZNIA WPROWADZI NOWE ROZWIĄZANIA W PROCESIE EDUKACYJNY M SZKOŁY,
POLEGAJĄCE NA TYM, ŻE:

1. Kodeks ucznia będzie obowiązywać w całym kraju w warstwie podstawowej
obejmującej 70% całości. Dopełnieniem całości będą regulacje dotyczące
specyfiki danej placówki szkolnej.
2. Uniwersalna procedura sprosta każdej trudnej sytuacji wychowawczej. Jej
spójność i przejrzystość pozwoli przewidzieć kolejne, nieuchronne, coraz
bardziej dolegliwe sankcje wobec ,,odpornych” uczniów. W metody wychowawcze
Kodeks ucznia nie ingeruje.
3. Spowoduje, że cały kunszt pedagogiczny, który kieruje się własnymi prawami
i na który ,,Kodeks ucznia” nie ma wpływu, zostanie wyposażony w porządkujące,
bardzo potrzebne ,, znaki drogo-we”. Będą one dawały oparcie merytoryczne
podmiotom wychowującym( nauczycielom i rodzicom) jednocześnie mobilizując je i
zwiększając ich odpowiedzialność w procesie wychowania w szkole.

Edykacja to także wychowanie

[ferdy-nand1]

Edukacja to także wychowanie!
(zastępuje niezbyt zręczny wstęp)
Ostatnie zabójstwo policjanta reagującego na demolowanie tramwaju przez
rozwydrzonych nastolatków dowodzi niezbicie, że do furii doprowadza ich każde
przeciwstawianie się ich agresji. Skąd oni ,,tak mają" ? Odpowiedź jest
prosta. Z doświadczenia wiedzą, że ani szkoła ani dom nie potrafią się
przeciwstawić wyładowywaniu napadu agresji. Zdarzenie to należy potraktować
jako ostatecznie przekonujący sygnał do rozpoczęcia w mediach rzetelnej debaty
nad stanem wychowania w polskiej szkole w celu jego uzdrowienia. Badania
wykazują, że wiek uczniów dopuszczających się najdrastyczniejszych
przestępstw - a nawet zbrodni – obniża się. Apeluję - w pierwszym rzędzie - do
sumień naszych elit, dla których hasło ,, Takie będą Rzeczypospolite jakie
ich młodzieży chowanie...” nie jest pustym frazesem, aby wreszcie podjęły to
wyzwanie. Wydaje się, że chociażby w fazie początkowej, mógłyby w tym pomóc
zamieszczony na witrynach internetowych projekt: „Kodeksu ucznia”, będący
owocem kilkuletniej bezinteresownej pracy kilkudziesięciu fachowców pod moim
przewodnictwem. Projekt ten został właśnie zamieszczony na Forum.

Dr Ferdynand Froissart
Gdańsk

Edukacja to także wychowanie. Kilka dni później

[Gość: Dr F. Froissart]

Edukacja to także wychowanie. Kilka dni później
Bliska mi osoba była świadkiem następującego wydarzenia. W pewnym momencie
podczas jazdy gdańskim tramwajem młody człowiek w kapturze pociągnął za
hamulec bezpieczeństwa i z łobuzerskim uśmiechem ,, wszechmocnego
nadczłowieka” spokojnie opuścił pojazd. Po chwili jeden z pasażerów podszedł
ostrożnie do zdezorientowanego motorniczego i - rozglądając się na boki -
półgłosem poinformował go o przyczynie nagłego postoju. Ten uruchomił tramwaj
i wszyscy odetchnęli z ulgą.
Uważam , że sposób obecnego bicia na alarm z powodu ostatniego zabójstwa
policjanta można nazwać zwykłym biciem przysłowiowej piany. Opisany stan
będzie się pogłębiał jeśli MEN nadal nie zostanie - w wyniku merytorycznej
debaty – obarczone w istotnej mierze odpowiedzialnością za stan wychowania w
polskiej szkole. Przypominam, że edukacja (łac. educatio – wychowanie) to
także wychowanie! Aby uprzedzić ewentualne kontrargumenty dodaję, że
wychowanie dla wartości nie ma nic wspólnego z indoktrynacją, a
odpowiedzialność rodziców za wychowanie dziecka nie koliduje z poważnym
udziałem szkoły w procesie wychowania.
Dr Ferdynand Froissart
Gdańsk

Dotyczy wątku:Kodeks ucznia z odsieczą nauczycielo

[fredfroiss1]

Tą - w pewnym sensie wieńczącą - informacją chciałbym przybliżyć zainteresowanym internautom rys historyczny kodeksu ucznia i pokazać, że w uznanym przez świat supermocarstwie należacym do naszego kręgu cywilizacyjnego KODEKS UCZNIA ma się nieźle. Zastanawiające jak zareagują luminarze edukacyjni odpowiedzialni za obecny stan rzeczy w Polsce !?
Podpowiadam, są dwie drogi:
- przeprowadzenie rewizji swojego stanowiska w tej sprawie,
- wpłynięcie na Wikipedię, aby to hasło usunęła, jako niemerytoryczne promujące prywatny interes autora Aby ułatwić decyzję podaję, że to ja wprowadziłam to hasło do tej wolnej encylopedii.
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Kodeks ucznia – zbiór praw i obowiązków uczniowskich określający relacje między uczniem i nauczycielem w szkolnym procesie edukacyjnym obejmującym kształcenie i wychowanie, respektujący zasadę wspomagania rodziców w dziele wychowania. Znane są dwa kodeksy ucznia opracowane na szczeblu ministerstwa:
· wydany przez Ministerstwo Oświaty i Wychowania 5 września 1975 r.[1]
· wydany przez Ministerstwo Edukacji Narodowej 19 lipca 1988 r.[2]
Powyższe zarządzenie pozbawiono mocy prawnej[3] i zobowiązano poszczególne szkoły do samodzielnego opracowania praw i obowiązków ucznia oraz nagród i kar: ,,(...) system kar i nagród stosowanych wobec ucznia, określony w statucie szkoły, nie może być sprzeczny z polskim i międzynarodowym prawem w zakresie praw człowieka, obywatela, praw dziecka, z ogólną normą państwa demokratycznego”. Opracowania te często zamieszczane są w statutach szkół pod nazwą kodeksu ucznia. Współodpowiedzialność Ministerstwa Edukacji Narodowej za wychowanie w placówkach oświatowych ustała z momentem uchylenia ,,Kodeksu ucznia” na mocy Zarządzenia nr 14 Ministra Edukacji Narodowej z dnia 19 czerwca 1992 roku[4]. Ranga kodeksu ucznia stanowi dzisiaj element dyskusji nad wychowaniem w polskich szkołach[5]. Podejście do kodeksów ucznia w poszczególnych krajach bywa różne. Przykładowo, w Chicago(USA) ,,Kodeks Ucznia” dla szkół publicznych ustanawia wydział oświaty tego miasta, który jako organ prowadzący (odpowiednik naszego kuratorium) czuwa zarazem nad przestrzeganiem ustaleń zawartych w tym dokumencie. Ów Kodeks Ucznia musi być zgodny z Kodeksem Szkolnym stanu Illinois. Na uwagę zasługuje fakt, że rodzice z dziećmi otrzymują kopię ,,Kodeksu Ucznia” wraz z ,,pokwitowaniem”, na którym są zobowiązani potwierdzić otrzymanie tego dokumentu, oraz złożyć pisemną deklarację przestrzegania zawartych w Kodeksie zasad[6].
Na ogół kodeksy ucznia występujące w odrębnej postaci składają się ze wstępu (preambuły), praw ucznia, obowiązków ucznia, nagród, kar oraz postanowień końcowych, zgodnie ze swoimi pierwowzorami[7][8].
Przypisy
1. ↑ ZSMEiE
2. ↑ Dziennik Urzędowy MEN nr 6, poz. 42
3. ↑ Zapytanie w sprawie kodeksu ucznia - gover.pl
4. ↑ Dziennik Urzędowy MENiS Nr 4, poz.18/1992 r.
5. ↑ Froissart Ferdynand ,,Projekt – Kodeks Ucznia”, Dyrektor Szkoły, Miesięcznik Kierowniczej Kadry Oświatowej, nr 1, Warszawa 2009.
6. ↑ www.cps.edu/Documents/Resources/StudentCodeOfConduct/StudentCodeOfConductPolish.pdf
7. ↑ Kodeks Ucznia wprowadzony zarządzeniem Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 8 sierpnia 1975 r. (nr DWI – 500 – 2/75).
8. ↑ Kodeks Ucznia wprowadzony w formie załącznika do zarządzenia nr 38 Ministra Edukacji Narodowej z dnia 19 lipca 1988 r., Nowa Szkoła, Miesięcznik Ministerstwa Edukacji Narodowej, 1 stycznia 1989 nr 469.
Źródło „pl.wikipedia.org/wiki/Kodeks_ucznia”
Kategoria: Oświata w Polsce