Zbyt dużo bardów na raz

[Gość: CO ZA BANALY]

CO ZA ZENUJĄCA RELACJA

Zestaw iście imponujący, czemu więc frekwencja była tak marna? Ławki
Opery Leśnej świeciły pustkami, a w czasie kolejnych występów trudno
było nie zauważyć rosnącej liczby widzów opuszczających swoje
miejsca.
ps a MOŻE LUDZIE NIE DOROŚLI DO TEGO TYU IMPREZ? A MOZE SA TO IMPRZY
DLA MILOSNIKOW TEGO TYPU MUZYKI. PO CO PANI CHODZI NA TEGO TYPU
IMPREZY SKORO TEGO PANI NIE LUBI. ZA KARE Z REDAKCJI WYSLALI?
Z pewnością winą za taki stan rzeczy obarczać można organizatorów,
którzy po prostu "przedobrzyli" z ilością

ps A CZY NIE ZASTANAWIAŁA SIĘ NAD TYM PANI, ŻE W TEGO TYPU PLENEROWE
IMPREZY WPISANA JEST ROTACJA PUBLICZNOŚCI.

inna sprawa, że repertuar zaproszonych wykonawców był nieco
monotonny. Ironiczne, błyskotliwe teksty komentujące otaczającą nas
rzeczywistość to za mało, by przyciągnąć i zainteresować publiczność
przez czas dłuższy niż kilka kwadransów. W jednostajnej oprawie
gitarowych dźwięków wspomaganych czasem folkowym brzmieniem
akordeonu czy skrzypiec, nawet najlepszy tekst traci swoją siłę
oddziaływania.
- JEST TO TYPOWY BARDOWSKI AKOMPANIAMENT, POWINNA PANI O TYM WIEZIEŃ
WYBIERAJĄC SIĘ NA KONCERT !!!!

Druga sprawa to kwestia konferansjerki. Organizatorzy powierzyli
prowadzenie koncertów Arturowi Andrusowi i Andrzejowi
Poniedzielskiemu. Obaj panowie, obdarzeni rozbrajającym poczuciem
humoru, starali się jak mogli wprawić sopocką publiczność w dobry
nastrój. Momentami jednak spotkanie bardów zamieniało się w
przydługi recital duetu Andrus & Poniedzielski. Trudno było oprzeć
się wrażeniu, że dużo większą frajdę sprawia im prezentowanie
własnej twórczości niż zapowiadanie kolejnych artystów.
CO ZA BANAŁY I PUSTE FRAZESY !!!!!

Ci jednak widzowie, których nie znużyły występy długowłosych
pieśniarzy ani męczące wystąpienia konferansjerów, około godziny 23
otrzymali niezwykły prezent. Na scenie pojawiła się bowiem Phoebe
Killdeer wraz z zespołem The Short Straws, która sprawiła, że Opera
Leśna niemal eksplodowała od siły energetycznych, wypełnionych
rockową drapieżnością dźwięków. Pochodząca z Francji wokalistka
udowodniła, że jej nowy projekt w niczym nie ustępuje wcześniejszym
dokonaniom z grupą Novuelle Vague. Obdarzona mocnym i zmysłowym
głosem, a także niespotykaną osobowością sceniczną Killdeer dała w
Sopocie prawdziwy rockowy show. Szkoda, że publiczność nie wykazała
większego zainteresowania występem charyzmatycznej Francuzki. Ale z
drugiej strony trudno się dziwić - brzdąkanie melancholijnych bardów
w ilości, jaką zaserwowali nam organizatorzy sopockiej imprezy,
miało moc większą niż niejeden środek usypiający.

NO PROSZE I NA KONIEC ,,INTELIGENTNY" ŻARCIK


Źródło: Gazeta Wyborcza Trójmiasto

Zbyt dużo bardów na raz

[Gość: rybak]

Koncert super, po prostu niekompetentny człowiek mediów na imprezie. Szkoda, że sugerując się takimi relacjami władze miast odmawiają pomocy przy organizacji podobnych imprez, bo przeczytał, że było nudno. Róbmy tylko Hit festiwal cały rok, będzie wypas, a bardów i miłośników takiej muzyki do muzeum (nie obrażając tej ostatniej instytucji).

Zbyt dużo bardów na raz

[Gość: Roman]

???? Cudowny koncert. Wciąż go przeżywając, czekałem na relacje
prasowe. To, co napisała Pani Lamek, jest żenujące. Czy
redakcji "Wyborczej" nie stać już na to, by selekcjonować swoich
pracowników? Relacja tego typu powinna byc napisana przez osobę
obiektywną i co najważniejsze, orientującą się w temacie. Ktoś, kto
z założenia nie lubi tego typu muzyki i wrzuca różnych wykonawców do
jednego worka "nudny facet z brodą i gitarą", nie jest uprawniony do
wydawania opinii na łamach poczytnej gazety.
Że koncert za długi? Chwała za to organizatorom, że udało im się
zaprosić tylu tuzów gatunku. Nie trzeba było słuchać wszystkich, np.
ja, gdy nie miałem ochoty kogoś słuchać, po prostu szedłem sobie na
piwo z przyjaciółmi - po to jest ten lokal na dole opery.
Było pięknie, i takie opinie słyszałem od ludzi wracających późną
nocą do domów.

Gazeta wyborcza dryfuje w kierunku szmatławca

[Gość: Marek]

Jak można publikować takie banały?
No chyba, że mówimy o Fakcie....

[antykret_live]

To są chyba FAKTY WYBIORCZE... ;-))

Zbyt dużo bardów na raz

[Gość: Tolerancja]

Arogancja "dziennikarki" nie do pobicia, taka bełkotliwa retoryka.
Jezeli zabrakło pełnej publiczności przy tak bogatym programie, to
przyczyna być może leży w marketingu, na pewno nie w imponującym
nadmiarze wykonawców. (Podpowiadam odpowiedź na Pani pytanie).
Z moich obserwacji: większość słuchaczy doczekala występu Killdeer,
po dwóch utworach zaczęli licznie opuszczać widownie ( prawie
wszyscy w wieku emerytalnym) czym nie byłam zdziwiona, ponieważ jej
muzyka naprawdę fascynująca, była dla tych słuchaczy zbyt "inna" i
głośna. Zgadzam sie, że występ Killdeer był prawdziwym wydarzeniem,
muzycznie i choreograficznie z najwyższej europejskiej półki!
Faktem pozostaje jednak, że publiczność wytrwała dzielnie i
dobrowolnie 4 godziny przy ( jak to pani pisze) usypiającej
brzdąkaninie Bardów, a nie wykazała ( szkoda) większego
zainteresowania Killdeer. To zarzut własciwie do kogo? do Bardów,
że nie odpowiadają Pani muzycznym gustom, czy do "niewyrobionej"
publiczności,która wychodząc z Killdeer, rozczarowała Panią?
To był dobry koncert Bardów! Killdeer zasługuje na osobny wielki
koncert w Trójmieście. Zapełni każdą salę. To jednak dalej nie
uczyni jej miarą dla dokonań wszystkich innych artystów, dla których
ewidentnie TA publiczność przyszła. Mentalnie przygotowana
na "brzdąkanie melancholijnych Bardów", do których Pani ma
prywatno - muzyczne uprzedzenie,o czym świadczy deprecjonujący dobór
określeń(brzdąkanie)do wykonawców, którzy swój fach studiowali.

Szkoda,że nie zauważyła pani, iż konferansjerzy nie mieli zbytniej
frajdy z prezentowania własnej twórczości, a okazali prawdziwy
profesjonalizm bawiąc publiczność w przerwach, które z technicznych
powodów przedłużały się. Publiczność bawiła się świetnie.
Nie wiem dlaczego odnoszę wrażenie,iż jest Pani nietolerancyjnie
zgryźliwą istotką, zbyt szybko wydającą, pozbawione wdzięku
prawdziwej recenzji - opinie. Wypisała Pani swoje prywatne
rozczarowanie, nie akceptując faktu, iż większość zgromadzonej
publiczności przyszła właśnie na "ironicznie błyskotliwe", oraz
pełne zadumy i tęsknoty teksty wyrażające delikatność uczuć, tonów,
wartość słowa bez wrzasku i nachalności. Nie miałabym Pani za złe
jej prywatnych opinii ( szanuję je,są jakie są, w przypadku
Killdeer podzielam ), gdyby ich Pani w apodyktyczny i niedelikatny
sposób nie narzucała wszystkim czytelnikom, dyskredytując całą
imprezę !!!
Byłam na tym koncercie. Był maratonem - owszem, ale ze względu na
jego różnorodność zostałam do końca i w niczym nie podzielam Pani
nieprzemyślanych ( sfrustrowanych)poglądów, które z obiektywną
obserwacją mają mało wspólnego.

L.K

[konst.ancja]

Spoko! Każda recenzja jest subiektywna, również widzów. Uważam, że
po 6-ciu godzinach impreza się rozlazła. Ja wytrwałam do północy,
czekając na Kleyffa i Możdżera. Ale się nie doczekałam, ogłuszona
rockową grupą z Francji, która bardzo ciekawa, ale nie na ten
festiwal i nie dla tej publiczności. Mnóstwo osób wyszło, bo nie
tego przyszło tu posłuchac. Poza tym prawie każdy bard był
zagłuszany przez swoja własną kapelę - czy akustyk BARTu jest
głuchy?! Jak tak pójdzie dalej, to następny meeting może się nie
odbyc, bo przyjdzie jeszcze mniej osób, i "nie bedzie się opłacało".
A to wina organizacyjnych niedoróbek: za mało plakatów na mieście,
za dużo hałasu zamist dobrych tekstów, zbyt wielu farbowanych
bardów, dłużyzny i przestoje. To mozna było lepiej dopracowac, ale
organizatorzy się chyba nie napracowali... Widmo PRLu wciąz krąży
nad BARTem... ;-))

Zbyt dużo bardów na raz

[Gość: wiktor]

Nie zgadzam się.
Owszem recenzja może być subiektywna, ale podparta, rzetelną
znajomością tematu i argumentami, a tej Pani tego najwyraźniej
brakuje. Niestety nie mogłem być na koncercie, stąd czekałem na
relacje... i się niestety doczekałem. Czytam m.in.
było ,,pobrzdękiwanie'. Kojarzy sie raczej pejoratywnie, ale o co
chodzi? fałszowali, grali nierowno?
Na mój gust dziennikarka czując się zagubiona w temacie postanowiła
się ,,dopiec organizatorom" (ale czy słusznie? przecież to była
plenerowa impreza). Żal.

[antykret_live]

A z czym sie nie zgadzasz? I a propos czego ten twoj post?
Relacji jest mało, bo profesjonalisci musieliby napisac negatywnie o
organizacyjnych niedoróbkach, których było duzo. Więc nie chcieli
sie tego podjąć... A żaden zawodowiec nie będzie robił ludziom wody
z mózgu.

Zbyt dużo bardów na raz

[Gość: zjadacz mrówek]

A ja nie wiem o co takie halo. Poszedłem ze względu na Na Zdrowie
(uwielbiam to głaskanie dźwięków, stara miłość) i Możdżera (ciekawym
był co też tam wymodził na taką okoliczność), ale też z ciekawości.
Niestety jak dla mnie wyprawa okazała się poprostu męcząca. Pierwsze
cztery występy przeżyłem w całkiem niezłej formie będąc, ale im
dalej tym gorzej. Szybko ruszyłem na dół pod namioty z piffkiem aby
się nieco odprężyć, rozmasować ścierpłe nogi i dać odpocząć pupie.
Wracałem z naprawdę dobrymi chęciami, lecz pozytywne nastawienie
szybko mi się rozwiało. Repertuar muzycznie łudząco podobny u
wszystkich niemalże (wiem, wiem, kwestia osłuchania), wywołał u mnie
tylko irytację, przez co nie mogłem się odpowiednio skupić na
warstwie tekstowej, przez co poirytowałem się jeszcze bardziej.
czekając na Na Zdrowie i Możdżera nie było ratunku tylko siedzieć,
zalać się w trupa, lub pobawić się w obswrwacje i czekać na jakieś
spektakularne wpadki (żeby było wesoło, a co). W tym miejscu warto
odwołać się do relacji, bo z tego siedzenia zapamiętałem trochę
rzeczy, otóż:
monotonia? pisałem wyżej, zgadzam się w pełni.

długość? krótko: m a r a t o n, może gdybym wcześniej znał
program poszedłbym na póżniejszą godzinę, ale ciekaw byłem bardziej
bardów naszych polskich, pięknych, uduchowionych (swoją drogą po
wejściu nie było już ratunku, po wyjściu z imprezy nie można było
wpaść znowu za 2-3 godzinki).

organizacja? były jakieś powtarzające się problemy techniczne i
przedłużające się przerwy, lecz myślę że jest to nie do uniknięcia
przy takiej ilości artystów, dźwiękowiec też chyba nie przejął się
zbytnio swoją pracą (ale ja się w sumie nie znam, więc czepiać się
nie b ędę). Red. Lamek miała prawo to wytknąć, chociaż ja bym nie
płakał z tego powodu łzami rzewnemi)

Andrus i Poniedzielski? hehehehe, z początku ten pierwszy niezbyt
przekonany się wydawał, drugi zaś powtarzał jakieś wiersze i gagi
znane mi już z innych imprez (iven in televiżon), ale w miarę upływu
czasu robiło się coraz lepiej, i lepiej i lepiej, aż w koncu
obstawiałem w myślach czy Poniedzielski wywróci się na schodkach,
czy nie. Mniej więcej w połowie maratonu bardów byli tacy jak lubię
ich najbardziej, jeden pozornie spięty, lecz czujny, czekający tylko
na moment aby dowcipnie coś skomentować, rzucić niespodziewane
pytanie (Andrus - śpiewał też ładnie), drugi jak zwykle z tą
swoją "leniwą" elokwencją, mistrz ciętej riposty i trafnych
diagnoz:) heh, lubię ten duet, chociaż to perwersyjny mój z nimi
związek.
Ostatnia rzecz do skomentowania to cel jaki miał przyświecać
organizacji tej imprezy. Przed "meetingiem" słyszałem, że
organizatorzy za jeden ze swoich celów stawiają
propagowanie "bardyzmu" w społeczeństwie naszym pięknym a zacnym.
Nie sądzę aby to zostało osiągnięte, za długie, za monotonne (przez
co nie dało się skupić na tekście) i jakieś takie bez rozgłosu.

Short Straws? Tu się zgadzam z red. Lamek, że byli najmocniejszym
punktem programu. Poszedłem na bardów, a za najlepsze i godne
trzymania w pamięci to właśnie ten koncert uważam. Zespół nie był mi
znany wcześniej i może dlatego że nie wiedziałem czego się
spodziewać tak mnie zaskoczył. Bardzo silny głos damski w znakomitej
oprawie muzycznej był tak niewiarygodnie nie na miejscu. Bardzo nie
pasował do do całości repertuaru. Nie wiem czy był to zgrzyt
zaplanowany, czy nie, ale wyszedł temu festiwalowi bardzo na
zdrowie. Byli świetni. Może właśnie dlatego trochę za nerwowo
zareagowałem na kolejnego instalującego się barda, poprostu
poszedłem do domu.
Na Zdrowie już nie miałem zdrowia czekać.

Tegoroczne wydanie - bo mam jednak nadzieję na następne - było
zdecydowanie dla fanów gatunku, nawet powyżej wspomniana grupa
francuzów nie dała rady tego zmienić (też dlatego że niektórzy
widzowie nie doczekali). Pani Lamek zdaje się tylko nie dostrzegać,
że zdecydowana większość widzów wiedziała na co przychodzi i zapewne
spodziewała się mniej więcej tego, co właśnie dostała. Mojej osobie
jednak było za ciężko doczekać końcowych występów. spałem za to jak
dziecko.

[konst.ancja]

> Tegoroczne wydanie - bo mam jednak nadzieję na następne - było
zdecydowanie dla fanów gatunku, nawet powyżej wspomniana grupa
francuzów nie dała rady tego zmienić (też dlatego że niektórzy
widzowie nie doczekali).
No własnie, grupa francuska (wokalistka pochodzenia australijskiego)
wypłoszyła tę część publiczności, która zdecydowanie chciała
posłuchac bardów, a nie rocka (w dodatku ogłuszającego). Po jej
wystepie zostało chyba tylko 300-400 osób dla nastepnych wykonawców,
w tym Kleyffa i Możdzera. Mogli więc poczuc się "wykolegowani".

> zdecydowana większość widzów wiedziała na co przychodzi i zapewne
spodziewała się mniej więcej tego, co właśnie dostała.
Mniej więcej tak, ale nie aż takiego maratonu, który wynikał w duzej
mierze z błędów organizacyjnych.

> Mojej osobie jednak było za ciężko doczekać końcowych występów.
Podobnie jak i pozostałemu tysiącowi osób, które tam przyszły z
nadzieją, że dotrwaja do końca.

Zbyt dużo bardów na raz

[Gość: bordo]

Jeżeli ciężko Ci jest doczekać, to w czym problem?
Chyba nietrudno jest zmyć się z opery leśnej.
niektórym jednak chciało się doczekać bo wiedzą w czym rzecz i odpowiadają im te
klimaty. Byłem na bardach pół godziny i był t przyjemnie spędzony czas.
PS nie jestem w stanie doczekać również do końca koncertu np. ich trzech i dody,
tak, jak i zazwyczaj dobrego koncertu jazzowego (bo jazz mi nie podchodzi). CO
nie znaczy że trzeba jednych i drugich wrzucać do jednego wora.

kiedy znow koncerty bardowskie

[Gość: witek]

kiedy znow będą koncerty bardowskie?

[Gość: xyz]

za rok głąbie

Zbyt dużo bardów na raz

[Gość: Jan Kondrak]

Tekst Kwartalnika "Piosenka"

Kultura narodowa, podobnie jak gospodarka, potrzebuje zrównoważonego rozwoju.
Czyli wolności, wielonurtowości i różnorodności. Dominacja np. formuły
ludycznej zgraża rozwojowi form wysokich, skierowanych do mniejszości, ale
dających produkt w pełni artystyczny, którego immanentnym składnikiem jest
oryginalność. Oryginalność skierowana nie tylko na emoje, lecz i na intelekt.
Cokolwiek by mówić o twórcach, półwiecznego ledwie, ruchu bardowskiego w
Polsce, to trzeba stwierdzić, że "niepodległość estetyczna" oferty jest tu
niemal stuprocentowa. Brakuje jedynie odpowiedniej obecności zjawiska w
mediach, a przecież w sąsiednich Czechach jest zupełnie inaczej.

Takiego koncertu jak "Sopot Bards Meeting" jeszcze nie było. Owszem, były
wydarzenia wielkie i legendarne jak Festiwal Piosenki Prawadziwej, ale tam
wykonawcy byli wyłącznie krajowi. Są festiwale z bardzo liczną widownią: w
Krakowie (Studencki Festiwal Piosenki) i we Wrocławiu (Przegląd Piosenki
Aktorskiej), ale tam wystepują w bardowskim repertuarze znani aktorzy i
estradowcy. Jest typowo bardowski festiwal Bieszczadzkie Anioły, który
gromadzi od 8 do 14 tysięcy ludzi na widowni, ale warunki występowania i
uczestnictwa są spartańskie. Słowem, to co się zdarzyło, mogło się stać tylko
w Sopocie. Tu polskim bardom po raz pierwszy dano nobilitującą scenę Opery
Leśnej, perfekcyjne nagłośnienie i organizację, wreszcie - odpowiednią oprawę
scenograficzną i świetlną. Po raz pierwszy dano też kontekst zagraniczny. Na
piętnastu wykonawców - czworo to obcokrajowcy. To ważne. Niezbędne dla rozwoju
– konfrontacja i wymiana doświadczeń ludzi z odległych nieraz kontynentów
(Phoebe Killdeer - Australia i Daniel Mostovoy – USA). Stąd też i angielska
nazwa imprezy jest dobrze umotywowana, otwierająca wrota na świat.

Wilele tygodni przed spotkaniem pojawiły się plakaty w różnych miastach.
Począwszy od Cisnej. Centrum Warszawy było pełne Sopotu. W eterze co chwilę
ktoś zapraszał na SBM. Najwiekszą aktywność przejawiały Trójka i I Program PR.
Ośrodki regionalne powtarzały wieści. Gazety regionalne annonsowały wyjazd
swoich reprezentantów. Wreszcie było jak powinno i tylko telewizji trochę
zabrakło.
Zaczęło się niemal punktualnie o 17.00. Ponad tysięczną widownię zaproszonych
i "zabiletowanych" uczestników powitał znakomity duet konferansjerów: Artur
Andrus i Andrzej Poniedzielski. Ich obecność do końca wywoływała salwy
śmiechu. Dobra zabawa i błyskotliwa inteligencja prowadzących pozwalała
instalować się kolejnym zespołom w sposób niezauważalny.
Niektórych widzów, pamiętających początki bardowania w kraju, pewnie dziwiło
nieco, że bard posługuje się wpółcześnie rozbudowanym instrumentarium. Było
tak aż w czternastu przypadkach. Zespoły liczyły od trzech do sześciu muzyków.
Najczęściej dobrych instrumentalistów o jazzowych korzeniach. Gitara klasyczna
została całkowicie wyparta z użytku. Zastapiła ją gitara elektryczna i
elektroakustyczna. Zauważalna jest silna ekspansja akordeonu i instrumentów
klawiszowych. Prawie wszyscy używają basu i perkusji. Pojawiły się egzotyczne
instrumenty (niezwykłe perkusyjne utensylia - Phoebe Killdeer, cymbały - Tomaš
Kočko, mandolina elektryczna – Daniel Mostovoy).
Tematyka tekstów bardowskich powinna programowo dotykać spraw politycznych i
społecznych. Tu zauważamy pewnego rodzaju odejście od tradycji. Większość
wykonawców nie uznała bieżącego czasu za wyzwanie i zwróciła się w stronę
liryki osobistej. Nurt zaangażowania podtrzymali udatnie Grzegorz Bukała,
Tomasz Olszewski, Antoni Muracki i Piotr Bakal. Poziom tekstów: od
przyzwoitego na ogół, aż do wybitnego (Andrzej Garczarek).
Inny znacznie niż przed laty jest image barda. Raczej stoi przed widownią, a
nie siedzi. Chętniej nawiązuje kontakt słowny (Garczarek, Bukała, Muracki).
Zapowiedzi ma przygotowane i dba o strój, przeważnie utrzymany w klasycznej
elegancji. Pomimo iż kluczem do zaproszenia była metryka, lata debiutu
czterdzieści i trzydzieści lat temu, najstarsze pokolenie bardów zadziwiało
siłą głosów i sprawnością wokalną (Krzysztoń, Bukała, Gałązka, Kleyff).
Wielką klasę pokazała gwiazda wieczoru, wspominana już Phoebe Killdeer. Obok
niezwykłej urody skomplikowanych utworów, wokalnego mistrzostwa porównywalnego
do klasy Bjork, pokazała teatralizację występu rodem z Toma Waitsa. To jakość
u nas niespotykana, bo nieobecna w tradycji. Nowe pokolenie, to z bieżącego
wieku, z pewnością nawiąże do tej stylistyki. Debiutująca w ubiegłym roku
Gabriela Lencka, której występ w Sopocie jest zapowiedziany na pażdziernik,
idzie dokładnie w tym kierunku.
Cudownym ornamentem był występ Leszka Możdżera. Jego udział miał charakter
podwójnie ważny. Symbolizował tradycyjne związki poezji i muzyki jazzowej i
zapowiadał łączenia tych dwóch światów w przyszłości. To dobry i inspirujący
związek. Możdżer zagrał temat jednego z hymnów bardowskich, czyli "Imagine"
Johna Lennona. Wielce czarowna to była robota, a nawiązując do tytułu utworu –
wyobrażam sobie bez trudu szybką progresję "Sopot Bards Meeting" do rangi
pierwszorzędnego, europejskiego wydarzenia. W Sopocie może się to udać.
Jako wykonawca, a przede wszystkim jako obserwator imprezy z ramienia redakcji
pisma "Piosenka", mogę jedynie pogratulować władzom miasta imprezy,
podziękować za wsparcie finansowe, patronom honorowym pokłonić się za wsparcie
duchowe i pozazdrościć tym, którzy zagrają w latach następnych na tej
wyjątkowej ze wszechmiar imprezie.

Jan Kondrak

Zbyt dużo bardów na raz

[Gość: tymon]

A to opinia Tymanskiego, równiez na łamach GWT, która potwierdza poziom imprezy.

Sopot Bard Meeting
Tymon Tymański
2008-09-12, ostatnia aktualizacja 2008-09-12 12:14
W zeszłą sobotę w sopockiej Operze Leśnej odbył się jednodniowy festiwal pt.
"Sopot Bard Meeting".
Zobacz powiekszenie
fot. Rafal Malko / AG
W zeszłą sobotę w sopockiej Operze Leśnej odbył się jednodniowy festiwal pt.
"Sopot Bard Meeting", na którym nie zabrakło czołowych reprezentantów polskiej
sceny piosenki autorskiej -Jacka Kleyffa, Andrzeja Garczarka, Marka Gałązki,
Jerzego Stachury czy Tomka Olszewskiego. Na okrasę publiczność usłyszała
krótki recital amerykańsko- rosyjskiego kompozytora i autora tekstów Daniela
Mostovoya (Daniel urodził się w Moskwie, jednak większość życia spędził w
Bostonie; jego muzyka łączy słowiańską wrażliwość z amerykańską tradycją
folkową) oraz koncert australijskiej artystki Phoebe Killdeer. Występ Killdeer
przyćmił pozostałe -Australijka dała znakomity rockowy show, wzbogacony
elementami metafizycznej kameralistyki. Jej osobista interpretacja i frenetyzm
sceniczny przywołały pamięć Janis Joplin, chociaż muzycznie bliżej jej do
Nicka Cave'a z jego Bad Seeds. Publiczność, która niezbyt licznie zgromadziła
się pod dachem Opery, miała okazję uczestniczyć w wieczorze pełnym
różnorodności i muzycznej magii.

Oglądając koncerty bardów, nie mogłem opędzić się od przeróżnych, gorzkich
myśli. Opadają ręce, kiedy człowiek przeanalizuje, jaką promocję i frekwencję,
miały trzy poprzednie, tegoroczne sopockie festiwale - imprezy Polsatu, TVN-u
oraz TOPtrendy. Abstrahując od tego, że w większości propagowały szmirę,
tandetę i kicz (nieodłączną dekorację sopockich imprez masowych), doczekały
się eleganckiej, telewizyjnej oprawy i kubłów zimnej wody w radiu i prasie.
Wydaje się, że taki stan rzeczy jest kontynuacją myśli poprzedniego systemu:
"pokażmy ludziom najgorsze badziewie i przekonajmy ich, że oglądają światowy
festiwal".

Medialni bonzowie, mistrzowie manipulacyjnej maestrii, usiłują udowodnić, że
kreują żenującej klasy widowiska na specjalne życzenie tępego tłumu, którego
jedynym marzeniem jest zapaść się w fotel przed telewizorem, zapchać kałdun
syntetyczną paszą i zapaść w kolorowy, bukoliczny sen Jest to o tyle nie fair,
że serwując rozrywkowe pomyje (bo rozrywka potrafi być przecież znakomita:
choćby koncerty Madonny czy Prince'a), nie daje się tym ludziom wyboru.
Molestując ich mentalnie dziesiątkami gó...anych seriali, rewiowych programów
i wątpliwej jakości muzycznych widowisk i bezpardonowo rywalizując o tzw.
oglądalność, polskie telewizje - zamiast przyczynić się do edukacji i
kulturalnej inspiracji - zakładają Polakom głęboko na oczy czapy ze starymi
śledziami. Trudno się dziwić, że nikt tu się nie zna na muzyce, skoro zewsząd
atakuje najgorszy chłam, który w krajach cywilizowanych nie dostałby po prostu
atestu. Dużo się dziś mówi obudowie dróg, stadionów, hoteli i lotnisk - do
przyszłego użytkowania dla seryjnie wyprodukowanych, muzycznych matołów.
Powiem paskudną, obiegową rzecz: toż to za komuny było lepiej. Owszem,
królowało badziewie, ale i Sztuka coś znaczyła: była potrzebna, istotna,
eksponowana. Dzisiaj - jak w przypadku bardowskiego festiwalu - zamiata się ją
pod dywan i tyle.

Poleć znajomemu Wydrukuj Podyskutuj na forum
Brak komentarzy
Dodaj swój komentarz »
miasta.gazeta.pl/trojmiasto/1,35635,5688047,Sopot_Bard_Meeting.html