do 44: daj sobie spokój

[zoppoter]

Jeżeli wydaje ci się, że powtarzanie we wszystkich mozliwych miejscach
personalnych ataków na mnie spowoduje moja reakcję, to się mylisz.

Na twoje:

"Zadałem pytanie - gdzie jest odpowiedź?"

Odpowiadam raz na zawsze: Nie będzie żadnych odpowiedzi na "pytania"
dotyczące mnie, czy mojego nicka. Nie mam żadnego powodu, żeby sie przed
kimkolwiek tłumaczyc z czegokolwiek. Jak już odpowiedziałem Bolowi: Siadanie
na interlokutora w braku argumentów merytorycznych to juz BEZE MNIE.

[44czterycztery]

Autor: [e-mail]
Data: 09-11-2003 23:05 + odpowiedz na list
--------------------------------------------------------------------------------
--------------------------------------------------------------------------------
zoppoter cytując napisał, że
starypolonus napisał:
" uzywanie niemieckich nazw 58 lat po wojnie uwazam za bardzo dziwne."
No właśnie: ZOPPOTER ?
Hm, może lepiej zabrzmi SOPOTA?
Kto ma inne propozy? ""

Zadałem pytanie - gdzie jest odpowiedź?
Zacznijmy od fundamentów, zdrowych ale."

Nie interesujesz mnie, Twoje auta - też nie. To samo poglądy, 'persona' itd
Intersuje mnie odpowiedź na powyższe pytanie.
Nie ma ?
Też odpowiedź.
Pluję na Twój nick - Pewnie stwierdzisz, że to deszcz pada.
Teraz nie musisz już nic tłumaczyć.
I nie pochlebiaj sobie, że ktoś siedzi na Twojej masce, to tylko przerost
domniemanej auto-wartości.

[zoppoter]

> Też odpowiedź.
> Pluję na Twój nick - Pewnie stwierdzisz, że to deszcz pada.

A ja pluje na twój. Kojarzy sie on z Mickiewiczem: niebezpiecznym szaleńcem,
który usiłował (niestety skutecznie) wysyłac ludzi na pewną smierć, który
marzył o wojnie powszechnej (to akurat sie spełniło w XX wieku z wiadomym
skutkiem), którego "dzieła" przez długi czas po jego smierci inspirowały ludzi
do zabijania i do narażania siebie i swoich rodzin na śmierć.

A moze powiesz, że te twoje dwie czwórki nie mają z tym prekursorem polskiego
nacjonalizmu nic wspólnego?

> Teraz nie musisz już nic tłumaczyć.

NIGDY nie musiałem nic tłumaczyć. Ani nie będę musiał.
Więcej moich wypowiedzi w tym temacie nie będzie. Ty awansowałeś
do "zaszczytnego" grona tych osób, którzych postów ja nie bedę widział.

O niejakim Mickiewiczu Adamie

[stefan4]

zoppoter (o nickach):
> Kojarzy sie on z Mickiewiczem: niebezpiecznym szaleńcem, który usiłował
> (niestety skutecznie) wysyłac ludzi na pewną smierć, który marzył o wojnie
> powszechnej (to akurat sie spełniło w XX wieku z wiadomym skutkiem), którego
> "dzieła" przez długi czas po jego smierci inspirowały ludzi do zabijania i do
> narażania siebie i swoich rodzin na śmierć.

Zoppoterze, to przesada, nie?

Sam uważam Mickiewicza za marnego grafomana i łatwo mogę wskazać lepszych poetów
jego czasów, którzy nie zrobili takiej kariery z powodu niepoprawności
politycznej. Ale nie ma sensu uznawanie poezji Mickiewicza za siłą sprawczą
dziejów. Świat nie toczy się pod dyktando artystów. To tak jakby obciążać
wskazówkę zegarka za to, że wskazuje złą godzinę.

Skłonności nacjonalistyczne, mesjańskie oraz bohaterszczyzna musiały już tkwić w
narodzie, inaczej te jego wierszowanki przeszłyby bez echa, jak wiele innych.
Niektórym ludziom, którzy poszli na pewną śmierć, Mickiewicz dał sposób
werbalizacji swoich motywó/w, ale zadziałałyby one równie niezawodnie bez tej
werbalizacji. A więc to nie on ich wysłał.

W podziemnej AK czytanie Mickiewicza już nie było w modzie, w końcu jak długo
można. Za swojego idola wielu ludzi uważało Conrada. Brali z niego
gloryfikację poczucia obowiązku za każdą cenę. Czy obciążysz z kolei Conrada
odpowiedzialnością za Powstanie Warszawskie?

- Stefan

O niejakim Stefanie

[castorp]

Wiesz co, Stefanie, jestem oburzony i zdegustowany Twoim powyższym naprawdę
żałosnym „wystąpieniem”. Widocznie przeceniałem Twoje intelektualne walory.

Napisz coś równie pięknego i wzniosłego, coś równie genialne w swojej formie i
treści (ot choćby jak np. „Reduta Ordona” albo i „Pan Tadeusz”), napisz to
choćby i nawet prozą, napisz coś co się potem okaże być spełnionym proroctwem,
porwij swoimi słowami miliony (albo choćby i kilka setek), porusz do głębi
duszę narodu (albo choćby nawet i kilku ludzi – nie mogę od Ciebie wymagać za
wiele), a potem będziesz miał prawo osądzać i krytykować „grafomańską”
twórczość Mickiewicza. Nie jesteś nawet w stanie zbliżyć się do poziomu
Mickiewicza, ba prawdopodobnie nawet zrozumieć motywów, którymi kierował się
pisząc swoją poezję (kto niby – Twoim zdaniem - pisał lepszą) i którymi
kierował się działając na forum publicznym.

Jak ktoś nie potrafi wczuć się w realia tamtej epoki, nie jest w stanie
zrozumieć stan ducha tamtego pokolenia Polaków żyjących w kraju i na emigracji,
odnieść się do sytuacji, w której znalazł się i Mickiewicz, i jego kraj, i jego
własny naród, przeniknąć tęsknoty i pragnienia tych ludzi, a tylko potrafi
wypisywać jakieś pacyfistyczne bzdury, ten niech lepiej za
analizę „grafomańskiej” twórczości Mickiewicza w ogóle się nie zabiera, bo
tylko się ośmiesza.

Z naszego, Polaków punktu widzenia u Mickiewicza równie ważna co jego twórczość
jest też prowadzona przez niego patriotyczna działalność społeczna i
polityczna, zwłaszcza ta na emigracji (we Francji czy w Turcji, w której
przyszło mu dokończyć żywota, kiedy przebywał tam bynajmniej nie w celach
turystycznych). W tej pracy dla ojczyzny Mickiewiczowi nie było łatwo i lekko,
bo rzucano mu ciągle kłody pod nogi, musiał ścierać się nie tylko z obcymi
władzami, ale o wiele silniej i znacznie częściej ze swoimi rodakami, wśród
których wielu było takich, których jedynym celem było nicnierobienie i dążenie
do świętego spokoju, a w najlepszym razie – cierpiętnicza bierność i szukanie
za wszelka cenę winnych za klęski narodowe.
Kiedy tak wielu uważało, iż ojczyzna nasza już na zawsze legła w grobie, że nie
ma najmniejszej iskierki nadziei, gdy tak wielu załamało w bezradności i
czarnej rozpaczy ręce, to właśnie Mickiewicz i ci inni nieliczni obdarzeni
przez Boga darem geniuszu dodawali pozostałym wiary, otuchy, mobilizowali ich
do dalszej pracy dla narodu, zachęcali do bycia w gotowości do walki o ojczyznę
w odpowiednim momencie historycznym.
Gdyby nie te wierszowanie, gdyby nie twórczość jego (i innych naszych
artystów), które głęboko utkwiły w sercach i umysłach polskich, które
towarzyszyły następnym pokoleniom, to wielu z naszych rodaków w ogóle „nie
ruszyłoby dupy” czy to na pewną czy na niepewną śmierć, a Polska mogłaby
przespać ten moment dziejowy, który powstał po I wojnie światowej, który w 1918
roku zaistniał niemal cudem. I zamiast np. rozbrajać Niemców w Poznaniu,
zamiast walczyć o Lwów z Ukraińcami, zamiast organizować się do walki o
niepodległość, wielu Polaków zostałoby w domowych pieleszach, przedkładając
ciepłe kapcie, miękki fotel i kufel grzanego piwa nad obowiązek wobec ojczyzny.
Tak więc rodacy: czapki z głów przed Mickiewiczem, przed jego „grafomanią” i
wieczny dla niego szacunek, podziw, wdzięczna pamięci w naszych polskich
sercach.

[44czterycztery]

Skorzystaj z ładnego nicku, powyższego - 'nie rób' strusia , nie chowaj się
przed rzeczywistością (mną), bo i tak Cię znajdzie.
Popełniłeś błąd, strategiczny, plując na Wieszcza i jego dzieło - masz
przechlapane, Polacy nie darują Ci tego, nigdy.
A proporo - nigdy> używasz za dużo: nigdy,zawsze, żadne - i innych przysłówków
kategorycznych. To młody wiek? Niedobór imiesłowów przymiotnikowych?
Jako nie cały SOPOTa(po części ZOPPOTa) powinieneś zmilczeć zniewagi i uczyć
się, i czytać - jak od moich Szanownych PrzedPiszących, a nie rozdzielać razy
na prawo i lewo - będą z Ciebie ludzie. Za jakiś czas.
Pzdr
Aha,"44" to jest numer burtowy mojej maszyny czyszczącej. Ja sprzątaczem jestem.

Jednak lepiej o Mickiewiczu

[stefan4]

castorp:
> Widocznie przeceniałem Twoje intelektualne walory.

No, to nareszcie wyszło z worka: po prostu jestem młot.

castorp:
> Napisz coś równie pięknego i wzniosłego, coś równie genialne w swojej formie i
> treści (ot choćby jak np. „Reduta Ordona” albo i „Pan Tadeusz ”)

Nie przeciwstawiałem twórczości tego pana własnej, tylko innych poetów tamtych
czasów. Ja mam inny zawód. Kiedy mówisz, że drużyna piłki kopanej Klubu
Grabarz-Witomino jest kiepska, to ja Ci nie każę tak samo dobrze kopać piłki jak
oni.

Lepiej mówmy nie o mnie, tylko o Mickiewiczu, który wprawdzie był kiepskim
poetą, ale niewątpliwie postacią publiczną. Niedostatki warsztatowe Mickiewicza
są dosyć oczywiste i były mu wielokrotnie wytykane, również za jego życia.
Nadrabiał je chęcią szczerą i naprężeniem patriotycznym.

castorp:
> Z naszego, Polaków punktu widzenia u Mickiewicza równie ważna co jego
> twórczość jest też prowadzona przez niego patriotyczna działalność społeczna i
> polityczna

Polacy mają różne punkty widzenia. Szanując Twój domagam się również szacunku
dla mojego, też polskiego, nawet chyba powszechniej polskiego niż Twój.
Trzebaby zrobić opinii społecznej, żeby mieć pewność, ale przypuszczam, że
Polacy na ogół zgodzą się z sądem, że Mickiewicz wielkim poetą był; ale
jednocześnie, że czytali go wyłącznie z okazji obowiązku szkolnego własnego lub
swoich dzieci i że więcej go czytać nie zamierzają, bo ich nie zachęcił. Moim
zdaniem wskazuje to na dobry smak, którego nie powinni się wstydzić.

Wg mnie działalność twórcza Mickiewicza nie wyszła nam na dobre. To były czasy
romantyzmu, a więc badania ludzkiego przeznaczenia oraz emocjonalnego istnienia
człowieka w świecie. Mickiewicz silnie przyłożył rękę do tego, żeby polski
romantyzm zwekslować z ogólnoludzkiego nurtu romantycznego na tory walki
narodowo-wyzwoleńczej i martyrologii. To skutecznie zablokowało wprowadzenie do
kultury narodu treści o wiele ważniejszych niż lokalna polityczka (czy z carem
czy przeciwko carowi).

Mickiewicz nie był pierwszym ani nawet najważniejszym patridiotą polskim. Lata
najbardziej rozbuchanego patridiotyzmu przyszły dopiero później i trwały długo.
Ale skończyły się. Teraz zbytni patos wywołuje już powszechne ziewanie i
irytację. Nareszcie.

- Stefan

Pozdrowienia od Adama dla rzygaczy

[castorp]

Zoppoter kliknął pierwszy, drżącymi rękami
Ziewnął, drapnął się po łbie. Ach! Już jestem z wami.
Ach Zopciu, ach Zopeńku jak nam jest przyjemnie.
Zopotter skinie głową, dwa razy se ziewnie
Przeciągnie się ospale, puści sobie bąka
Rzygacze, smutkiem dla mnie z wami jest rozłąka
Wstaje od komputera i popuszcza spodnie
Ach, kochani rzygacze! Będzie mi wygodnie.
Pierwszy rodak Gruen, ślina z gęby mu kapie
Wie, że do powitania rychło się załapie
Honorowy wazeliniarz. Kto jako drugi?
Stefek jął się wyrywać do ceremoniału!
Ustąpiono mu miejsca za jego zasługi
Stoi tedy i czeka, Zoppoter pomału
Ujął go za szyję, przyciągnął do siebie
Jął dotykać piersi, za pośladki go łapie
Ach kochany Stefanie, z wami mi jak w niebie
Witaj Zoppoterku, kochany ty nasz capie
Uśmiecha się Iwcia i z uciechy podryga
Jesteś lepszy niż fasolki trollowej misa
Podnieciła się zimna jak ryba Windyga
Wilgotna zrobiła się w środeczku Orissa
Wylewny Pumeks prawicę z tłumu wysadził
Czym wielce zazdrosną Peteleczkę uraził
Taką sobie przyjemność wzajemną sprawiali
Kadząc sobie bez wstydu i opamiętania
Że aż się wazelinką cali utytłali.
Zoppoter ze zmęczenia na nogach się słania.
Choć to największy wazeliniarz w kafejce.
Wyrobił dziś normę, dumnie cycki pręży
Wyciera se w koszulę przepocone ręce.
Jestem, k..., najlepszy, nikt mnie nie zwycięży!

[44czterycztery]

Nie jestem pewien ale chyba masz talent

Wracając do Mickiewicza

[castorp]

Jeśli to ja patrzałbym z boku na grę piłkarzy drużyny Grabarz-Witomino,
wydziwiał i wyzywał ich od łajz i kalek, ktoś mógłby – i chyba nie bez
słuszności – powiedzieć mi: skoroś taki mądrala, to sam wejdź na boisko i pokaż
co potrafisz.
Takich malkontentów i „wybrzydzaczy” było i jest wielu, ale żeby samemu zrobić
coś (co pozostawi jakiś trwały ślad, co będzie niosło jakąś wartość), to z tym
jest już zawsze znacznie gorzej, bo nie każdego stać na wyrośnięcie ponad
przeciętność. Nie znam lepszego od Mickiewicza polskiego poety romantycznego.
Romantyzm w literaturze, zwłaszcza w poezji, stawiał przede wszystkim na
budowanie nastroju, na grę na emocjach, czyli na walory związane z treścią
danego utworu, a nie na jego formę, która była traktowana drugoplanowo. Co do
Mickiewicza, to i tak uważam, że był on wybitnym twórcą, zgrabnym warsztatowo
poetą i wystarczająco umiejętnie posługiwał się słowem, aby nazwać go wielkim
artystą. To moje zdanie i pewnie zdanie większości Polaków, którzy znają się
choć trochę na literaturze. Z Twoim poglądem na temat wartości twórczości
Mickiewicza absolutnie nie zgadzam się.
Zresztą sam stwierdziłeś, że Polacy na ogół zgodzą się z sądem, że Mickiewicz
wielkim poetą był, więc był nim w istocie. Skoro większość kibiców uważa, że
Boniek był świetnym piłkarzem, więc właśnie dlatego nim był.
A to że się teraz generalnie mało czyta w Polsce, już zwłaszcza poezji, jest
zupełnie osobnym tematem i bynajmniej nie jest to wina Mickiewicza, jakości
jego poezji, ani tym bardziej dobrego smaku u Polaków jeżeli chodzi o odbiór
sztuki. Jeśli już o to ostatnie chodzi, to jest wręcz odwrotnie.
Twórczość Mickiewicza wyszła nam, Polakom na dobre. Jeżeli Ty walkę kilku
pokoleń z zaborcami o wolność ojczyzny nazywasz lokalną polityczką, to jest to
wyłącznie Twój problem o charakterze nie tylko intelektualnym, ale przede
wszystkim etycznym.
Biorąc pod uwagę kontekst polityczny, realia czasów i miejsc, w których tworzył
i do których odnosił się w swej twórczości Mickiewicz, trzeba fakt, iż był on
faktycznie poetą zaangażowanym, traktować jako coś oczywistego i brać to za
jego wielką zasługę i zaletę jego sztuki. Co byłaby warta jego sztuka i on sam
jako człowiek, jako Polak, gdyby w dobie zniewolenia ojczyzny, wielkiego
narodowego dramatu, pisał tylko i wyłącznie o urokach krajobrazów wiejskich, o
dupie Maryli (choćby i Wereszczakówny), o motylkach, ptaszkach i kwiatkach. Na
pisanie o duperelach mógł sobie pozwolić poeta francuski czy hiszpański, jeśli
mu takie tematy sprawiały przyjemność i napełniały natchnieniem.
Gdybyś był „szczery Polak”, to Twoją irytację powinien wywoływać coraz
powszechniejszy w naszym społeczeństwie brak poczucia patriotyzmu,
niekoniecznie przecież serwowanego w przesadnie patetycznej formie. Zresztą
tego patosu w twórczości Mickiewicza za dużo, przesadnie raczej nie ma. Już
więcej jest u Słowackiego.

Miej serce i patrzaj w serce

[jantarowa]

Słuchaj, dzieweczko!
- Ona nie słucha -
To dzień biały! to miasteczko!
Przy tobie nie ma żywego ducha.
Co tam wkoło siebie chwytasz?
Kogo wołasz, z kim się witasz?
- Ona nie słucha. -

To jak martwa opoka
Nie zwróci w stronę oka,
To strzela wkoło oczyma,
To się łzami zaleje;
Coś niby chwyta, coś niby trzyma;
Rozpłacze się i zaśmieje.

"Tyżeś to w nocy? to ty, Jasieńku!
Ach! i po śmierci kocha!
Tutaj, tutaj, pomaleńku,
Czasem usłyszy macocha!

Niech sobie słyszy, już nie ma ciebie!
Już po twoim pogrzebie!
Ty już umarłeś? Ach! ja się boję!
Czego się boję mego Jasieńka?
Ach, to on! lica twoje, oczki twoje!
Twoja biała sukienka!

I sam ty biały jak chusta,
Zimny, jakie zimne dłonie!
Tutaj połóż, tu na łonie,
Przyciśnij mnie, do ust usta!

Ach, jak tam zimno musi być w grobie!
Umarłeś! tak, dwa lata!
Weź mię, ja umrę przy tobie,
Nie lubię świata.

Źle mnie w złych ludzi tłumie,
Płaczę, a oni szydzą;
Mówię, nikt nie rozumie;
Widzę, oni nie widzą!

Śród dnia przyjdź kiedy... To może we śnie?
Nie, nie... trzymam ciebie w ręku.
Gdzie znikasz, gdzie, mój Jasieńku!
Jeszcze wcześnie, jeszcze wcześnie!

Mój Boże! kur się odzywa,
Zorza błyska w okienku.
Gdzie znikłeś? ach! stój, Jasieńku!
Ja nieszczęśliwa".

Tak się dziewczyna z kochankiem pieści,
Bieży za nim, krzyczy, pada;
Na ten upadek, na głos boleści
Skupia się ludzi gromada.

"Mówcie pacierze! - krzyczy prostota -
Tu jego dusza być musi.
Jasio być musi przy swej Karusi,
On ją kochał za żywota!"

I ja to słyszę, i ja tak wierzę,
Płaczę i mówię pacierze.
"Słuchaj, dzieweczko!" - krzyknie śród zgiełku
Starzec, i na lud zawoła:
"Ufajcie memu oku i szkiełku,
Nic tu nie widzę dokoła.

Duchy karczemnej tworem gawiedzi,
W głupstwa wywarzone kuźni.
Dziewczyna duby smalone bredzi,
A gmin rozumowi bluźni".

"Dziewczyna czuje, - odpowiadam skromnie -
A gawiedź wierzy głęboko;
Czucie i wiara silniej mówi do mnie
Niż mędrca szkiełko i oko.

Martwe znasz prawdy, nieznane dla ludu,
Widzisz świat w proszku, w każdej gwiazd iskierce.
Nie znasz prawd żywych, nie obaczysz cudu!
Miej serce i patrzaj w serce!"

(A. Mickiewicz "Romantyczność")

[les1]

Opluty, szaleniec....Mickiewicz...?
Znowuz wylazi nienawisc do wszystkiego co polskie???...
"On"...tego i tak nie przeczyta, bo ja tez jestem w klubie
tych ....nieczytanych....tzn. gdybym byl pancia, ktora na jego widok w
raczuchny klaszcze i majtochy przez glowe chce sciagac....no, to jest inna
sprawa... ;-)))
Sprzeciwu... lub co nie daj Boze, odmiennego zdania...w dodatku polskiego... to
ta "persona" zniesc nie moze....no, chyba, ze jestes kulturalnym niemcem,
wyrazajacym swoj poglad... Wtedy to (ten niemiec) otrzyma bardziej stonowana
odpowiedz...niemniej, nie pozbawiona jadu...za to tylko, ze sie wyrazil
pozytywnie o polakach...
I to wszystko...pochodzi od tej samej osoby, ktora pare dni wczesniej...nie
zgodzila sie na uczestnictwo w jakims tam zlocie starosci....ze wzgledu na
nierowne traktowanie czlonkow, czy tez marek samochodow (co, musze przyznac,
wbudzilo moj szacunek)...
A teraz taki "kwiatek" nam przesyla....?
Ja , to wole przypisac walorom znaku zodiaku, pod ktorym sie urodzil...
Sa tez inne znamiona...ale o tym wole nie pisac ...bo, nie jestem w tej
dziedzinie udyplomowany... ;-)
:-)
les1

Ich bin aus ZOO Potter nix sopotan !!!

[Gość: leutnant]

[Gość: Red-81-35-184.]

[44czterycztery]

Jak myślicie?
ktore wypowiedzi wywołał 44
a które SOPOTa ?
Jestem pod wrażeniem
tych pierwszych,
tych drugich mniej.