Nie o adhd, tylko o biciu - artykuł z polityki

[halina.kantor]

10 argumentów powyżej pasa przeciwko biciu

1. Bicie prowadzi do fizycznych obrażeń, zasinień, uszkodzeń nerwów, złamań kości.
2. Bicie niszczy ufność dziecka i poczucie własnej wartości.
3. Bicie to przekazywanie przemocy z pokolenia na pokolenie.
4. Bicie uczy, że rację ma tylko silniejszy.
5. Rodzic bijący za złe zachowanie nie pokazuje dobrego wzoru.
6. Bite dziecko zachowa się grzecznie ze strachu i tylko w obecności tego, kto
bije.
7. W bitych dzieciach zostaje na zawsze uraza.
8. Dzieci są bite za zachowania, które nie są złe, ale wynikają z naturalnej
aktywności dziecka w poznawaniu świata lub są próbą zwrócenia na siebie uwagi.
9. Dzieci łatwiej uczyć tłumacząc zasady i dając własne zachowania za wzór
odpowiedzialności i samodyscypliny.
10. Szukanie uzasadnień dla kar cielesnych w Piśmie Świętym to przykład
wybiórczego wykorzystania tekstów religijnych dla usprawiedliwiania wypaczeń
we własnym myśleniu.


polityka.onet.pl/162,1212100,1,0,2487-2005-03,artykul.html

[janmariadreptak]

Pozwolę sobie stwierdzić, że to jest nie do końca prawda. Uważam też, że twórców
teorii 'wolnego wychowania' powinno się sądzić za zbrodnie przeciwko ludzkości.
Każda przesada jest zła. Oczywiście bicie, które powoduje uszkodzenia ciała
powinno być zakazane. Ale uwazam, że klaps dla zaakcentowania swojej postawy
jest czasem niezbędny. Oczywiście tylko wtedy, kiedy dziecko wiedziało, że
robiło źle ale, mimo wszystko zrobiło. Dawanie klapa za fikanie czy brykanie
jest bez sensu.
Miałem kiedyś problem z jednym z synów. Wogóle nie zwracał uwagi na to jak się
ubiera. Potrafił założyć koszulę zapianą na guziki na lewą stronę. I zapiąć tą
koszulę! Żadne tłumaczenia czy przypominania nie pomagały. Raz dostał ścierką i
problem się skończył. Czy zrobiłem źle?

[verowa]

dreptak, ale ty jestes zly i okrutny (i do tego pobudliwy) i wszyscy sie ciebie
booooooja
jak mnei poniosa nerwy, to tez hukne mlodego przez leb - nie katuje sie z tego
powodu, ale mimo wsyztko uwazam, ze bicie nie jest metoda wychowacza. nawet
jesli chcielibyscie nadzwyczaj precyzyjnie bic - dokladnie w momencie kiedy
dziecko robi to cos zakazanego, zeby dokladnie skojarzylo o co nam chodzi -co
smiem twierdzic jest trudne do wykonania - nie jest to droga do pelnego
sukcesu. sukcesem jest taka umiejetnosc powiedzenia, nauczenia i
wyperswadowania dziecku, zeby samo chcialo to cos zrobic czy nie; wybudowanie
takiego zaufania, zeby wierzylo ze wszystko co mowisz, jest dla jego dobra, bez
uciekania sie do przekonywania silowego.
ten artykul z polityki przybliza o wiele szerszy problem - tego w jaki sposob w
naszym spoleczenstwie tolerowana jest przemoc. kazda przemoc, w tym bicie
dzieci.
a teraz dreptak podam ci przyklad na wyobraznie - siedzisz w pracy nad jakims
projektem. juz kiedys robiles podobny, ale ci sie zapomnialo. wiec robisz go
odwrotnie niz powinienes, czego zreszta nie zauwazasz, bo efekt koncowy zostal
osiagniety (zapieta koszula). i wtedy przychodzi szef i wali cie sciera przez
leb. czy to jest ok??? kladziesz uszy po sobie i nic nei mowisz???
albo tak - zona prosila cie zebys kupil w drodze do domu chleb. ale
zapomniales, albo kupiles, ale zostawles gdzies po drodze. wracasz, ona pyta
gdzie chleb, ty mowisz ze nie ma i w odpowiedzi dostajesz przez leb. albo ty ja
siekasz "w pupe", bo nie kupila gazety (albo przesolila zupe). czy tak?
dlaczego to co uwazasz za stosowne w odniesieniu do dzieci juz za takie nie
masz w odneisieniu do doroslych?
nasz kultura jest oparta na tak zachwianych i niemilych relacjach
midzyludzkich, ze czasem chce sie plakac. wyetrczy wyjechac gdziekolwiek na
zachod zeby popasc w ciezka depresje wywolana szokiem - dlaczego ci ludzie TAK
potrafia sie do siebie usmiechac? czy to sie nie zaczyna w domu? 2x w zyciu
uderzylam syna metodycznie "zeby go nauczyc". bylo to dawno temu, nic nie dalo,
poza poczuciem totalnej porazki. nigdy wiecej go tak nie uderze. bo po co? czy
nie po to mi bozia dal jezyk w gebie i rozum w glowie, zeby go uzywac? ale jak
mowie, czasem nerwy siadaja i wtedy "samo sie". wazne zeby sobie na to "samo
sie" nie pozwalac co i rusz.

dedykacja dla dreptaka :]

[verowa]

I DODAJCIE DO TEGO ADHD WASZYCH DZIECI ( to z tegoz art. z polityki)

W 1961 r. lekarze amerykańscy zdefiniowali Zespół Dziecka Maltretowanego.
Obejmuje on urazy fizyczne, jak też zmiany w mózgu, które pociąga za sobą
maltretowanie w dzieciństwie. Odkryto mianowicie, badając także dzieci bite w
rumuńskich sierocińcach, że nadmierne wydzielanie się hormonu stresu –
kortyzolu – w mózgu bitego i dręczonego dziecka uszkadza hipokamp, tę jego
część, która pełni istotną rolę w kształtowaniu pamięci i kontroli nad
emocjami. Kortyzol zalewający mózg dziecka morduje nie w pełni jeszcze
ukształtowane komórki hipokampu. Ta ważna część mózgu staje się jak źle
działająca busola – rozstraja pamięć, myślenie, uwagę. Inne towarzyszące temu
zmiany w mózgu zakłócają rozwój mowy, uruchamiają nadpobudliwość i depresję.

Niezmiernie istotną sprawą, którą powinni sobie wziąć na stałe do serca i
rozumu amatorzy wymierzania klapsów w tyłek, jest fakt, że hipokamp ulega
uszkodzeniu nie tylko przez bicie dziecka do krwi, nieludzkie, odrażające, o
jakim raz po raz pisze prasa. Szczególnie niebezpieczne są dla psychiki
dziecka – twierdzi Anna Radomska z Wydziału Psychologii Uniwersytetu
Warszawskiego – nawet nieduże, lecz często powtarzające się stresy.

Nasze stresiki codzienne, wszystkie ty łobuzie, kretynie, wszystkie wrzaski,
szturchnięcia, popchnięcia, ścierki przez plecy, czy klapsy „dla dobra”. One
się sumują, nakładają na siebie i ryją w dziecinnym mózgu toksyczne ścieżki. Na
stałe.

a w ogole to przeczytajcie caly

[verowa]

Małe dziecko – twierdzi Alice Miller, urodzona w Polsce szwajcarska terapeutka,
autorka światowego superbestselleru „Zniewolone dzieciństwo” – nie rozumie
związku między bólem zadawanym przez matkę a przedmiotem, którego próbowało
dotknąć.

Nieważne, że to mały ból. Istotne jest, że on narusza porządek dziecinnego
świata. Przydarza się dziecku znów klaps za coś innego (bo dziś takie
nieznośne), jakaś szmata po plecach, która też mało boli. Jakikolwiek by ten
ból był – niezauważalny, średni czy piekący – dziecko spycha go do
podświadomości, niweluje, kasuje, a także związane z nim przerażenie, rozpacz i
gniew. Uczy się nie ufać własnemu cierpieniu – mówi Alice Miller. Za chwilę
uśmiecha się i sięga po następny przedmiot. Ale z biegiem dni i kolejnych
uderzeń formułuje się w dziecku pierwszy fałszywy zapis: to co ona robi, jest
dobre. Jak wszystko, co od niej otrzymuję. Więc i bicie jest dobre, bo od niej.
Bicie w ogóle jest dobre.

Nie wszyscy, którzy byli bici, sami biją. Lecz wszyscy, którzy biją swoje
dzieci, byli bici w dzieciństwie. Mają wdrukowany – twierdzi Alice Miller –
przymus powtarzania agresywnych zachowań. Nie potrafią poradzić sobie z
wychowaniem z kolei swoich dzieci inaczej niż przez ich macerowany tyłek i
własne wrzeszczące gardło. Nie mają innego klucza do swego dziecka nawet wtedy,
kiedy je kochają.

– Coraz częściej badacze i terapeuci – mówi Agnieszka Widera-Wysoczańska z
Instytutu Psychologii Uniwersytetu Wrocławskiego – przekonują się, że
krzywdzenie dzieci jest przekazywane przez rodziców z pokolenia na pokolenie.

Bicie, zwłaszcza małego dziecka, uczy je przyjmowania nielogicznych argumentów:
kocham cię i dlatego biję. Dziecko nabiera przekonania, że można zadawać ból
komuś, kogo się kocha. Że trzeba zadawać ból, jeśli nie można sobie poradzić z
sytuacją, że bicie to najlepszy sposób. I tak pobiera pierwsze lekcje agresji. –
Psychiatra więzienny James Gilligan z USA opowiadał mi – mówi prof. Wiktor
Osiatyński – że nie spotkał w swej praktyce więźnia, który by nie był bity w
dzieciństwie.

Nie łudźmy się, że nasze dziecko klapsowanie i ścierkowanie przez plecy odbiera
jak muśnięcie motyla, a szkodliwość klapsów to wymysły naukowców. Małe,
głupiutkie dziecko jest na te ich mądrości właśnie za małe i za głupie.

A skąd kilkumiesięczny niemowlak wie, że nie ma przy nim matki, tylko
wychowawczyni w domu dziecka, choćby najczulsza? Zaczyna bez fizycznego powodu
wymiotować, dostaje biegunki i marnie rośnie. Buntuje się. Nie dano mu kotwicy.
Więc jakoś o tym wie.

[verowa]

i jeszcze moj ulubiony fragm

koronny argument o związku bicia z przyzwoitością: dostawałem w dzieciństwie
porządne lanie i dzięki temu dziś nie kradnę, nie piję, uczciwie pracuję i
jestem porządnym człowiekiem. Powiedzmy – przyzwoitym. Lecz czy także
szczęśliwym? Bez fobii, lęków, depresyjnych dołów, bez samotności zakorzenionej
w dzieciństwie?

[porta2]

verowa, wszystko, co przeczytałam, przywiodło mi na pamięć wszystkie manta,
pociętą skórą wszędzie, gdzie sięgnęła "dycyplina",(pocięty na rzemiona pasek,
przymocowany do drewnianej rękojeści). Nigdy nie kładłam się posłusznie na
krześle, stąd siniory na nogach, placach, szyi, rękach, brzuchu. Matka
rozwścieczona ganiała za mną po całym pokoju i lała gdzie popadnie. A miała
straszną siłę w tych nerwach!!! Nie...wróciły upiory!!! Nie mogę o tym mówić i
pisać... To nie jest miłe, wierzcie mi.
Wanda

[mamainiania]

wiecie...czytam to i czytam i jakoś ryczeć mi się chce....ja też dostawałam
manto...za zły stopień, za bałagan w szafce, za brudne buty, za nie podlane
kwiaty, za przypalony garnek, za....możnaby tak w nieskończoność...ale po
co...każdy wie za co dostawał. I powiem szczerzę, że od tego mantowania
nauczyłam się tylko kłamstwa, bo ciągle kłamałam, żeby uniknąć kary cielesnej,
unikałam rozmów z matką, bo kończyły się biciem..i teraz, mimo iż może mama
chciałaby ze mną porozmawiać, to wcale nie mam na to żadnej ochoty...zostało i
nie odejdzie...za mąż też wyszłam szybko, bo chciałam uciec z domu...nie
pomogło...(bo jak mówi przysłowie "kto opuszcza dom żeby odnaleźć szczęście,
próbuje dogonić cień")mój mąż jest dla mnie dobry, ale dzieci próbuje
wychowywać jak moja matka...więc wojna trwa...
czy u Was też tak jest? Jak radzicie sobie z różnicą zdań w domu na temat bicia
dzieci?
Pozdrawiam - Agnieszka

[zosia3282]

Czytałam wszystkie wypowiedzi na tej stronie i mam pytanie, czy znacie osoby,
które nie były bite w dzieciństwie i dzisiaj nie biją swoich dzieci (nie chodzi
mi w obu przypadkach o katowanie, ale nawet o klapsa)? Ja z kolei zetknęłam się
z badaniami, oraz bezpośrednimi opiniami (nauczyciele) dotyczącymi Szwecji
gdzie wychowanie bezstresowe i bez bicia zafundowano społeczeństwu w dużym
zakresie i pod przymusem. To co uzyskano dowodzi tylko tyle, że kwestja tego
czy ktoś będzie bił czy nie obejmuje zdecydowanie więcej czynników niż ten
jeden przytoczony na początku. Ci których nie bitio, sami biją równie często
jak ci, któryc bito. Wychowanie, jak sami z pewnością wiecie, to znacznie
więcej elementów niż tylko bezpośrednia presja fizyczna. Mozna zniszczyć
dziecko (i dorosłego) bez jednego dotknięcia.