Upadek dziecka

[mlula]

Dzisiaj mój 5 miesięczny synek był pod opieką taty, a ten włożył dziecko do
hamaka. W pewnym momencie dziecko przechyliło nóżkę i wypadło na trawę z
hamaka. Jak relacjonuje to mój mąż, mały spadł z wysokości około 70 cm, nie
więcej, na plecki i pupcię. Po tym zdarzeniu szybko zawieźliśmy małego do
szpitala, choć zachowywał się normalnie. Tam obejrzał go chirurg i pediatra,
no i niczego nie stwierdzili. Zalecono obserwację dziecka, jednocześnie
lekarze powiedzieli, że nie mogą stwierdzić czy nie doszło do uszkodzenia,
żadnego organu wewnętrznego. Proszę napiszcie mi czy Waszym dzieciom też się
przydażył taki upadek. Wiem, biję się w piersi, że nie dopilnowałam, że mnie
tam nie było, ale byłam pewna, że z mężem mogę zostawić dziecko i czułam, że
jest z nim bezpieczne. Jakie badania najlepiej wykonać, by wykluczyć
jakiekolwiek uszkodzenia. Dodam na koniec, że od jutra idę do pracy po
urlopie macierzyńskim i nie wiem jak sobie z tym wszytkim poradzę. Czy tylko
ja jestem taką nieporadną matką i niedopilnowałam swojej kruszynki.
Pozdrawiam. MAMAKUBY

[ninita]

Cześć,

powiem tak: rozumiem twój strach i obawy - samej zdarzyło mi się jakiś czas
temu takiego strachu o upadek najeść, ale nie powinnaś sie zamartwiać tylko
poobserwuj malucha i jeśli wszystko wygląda ok. puść ten wypadek w niepamięć -
podobno małym dzieciom w trakcie upadków nic nie ma prawa sie stać poza
przestraszeniem się !!!

Jestem mamą 7 m-cznego Matika, który ostatnio dość śmiało raczkuje. Mój synuś
usypia w swoim łużeczku, ale po nocnym karmieniu zostaje w moim łóżku.
Dosłownie w tym miesiącu zaczął się samodzielnie przemieszczać i rano po
przebudzeniu łazi sobie po łóżku. Jak jeszcze o tym nie wiedziałam, przydażył
nam sie lot z dośc twrdym lądowaniem o podłogę Mati spadł z łóżka jak ja
jeszcze spałam (obudził mnie odgłos uderzenia no i oczywiście płacz). Nie było
wysoko - ok. 40 cm , ale mały sie przestraszył i rozpłakał no i moje wyrzuty
sumienia trwały około 2 dni - czyli dokąd się przekonałam, ze nic mu nie jest,
nie czuł sie źle, nic go nie bolało, uśmiechał sie i znowu łaził tym razem juz
po podłodze. Ale pełna obaw pytałam wszystkich znajomych o skutki upadku i czy
ich dzieciom się coś takiego przytrafiło i okazuje się, ze prawie każdemu
dziecku w wieku kilku miesięcy zdarza się spadać a to z łóżka rodziców, a to z
poziomu własnego wzrostu, jak juz zaczynają podnosić sie i opierać o meble,
bądź wstawać w łózeczku !!! Zanim dziecko nauczy sie porządnie chodzić co
chwila spada, jest to przewidziane w budowie jego ciałka i stąd dziecko nie ma
prawa sobie nic złamać ani uskodzić, chyba że upadek był wyjątkowo niefortunny,
bądź maleństwo poleci na jakis niebezpieczny przedmiot!!! Na przyszłość uważaj
na takie sytuacje i uruchom wyobraźnie, a tym upadkiem który się zdarzył
przejmij się o tyle, aby był dla ciebie a szczególnie dla twojego mąża
przestrogą !!! Myśle, że dzdzi nic się nie stało, poza przestrachem, zwłaszcza
że sama napisałaś, ze zachowuje sie normalnie Szykuj sie do kolejnych
upadków, może tym razem juz nie z tak wysoka, ale np. z pozycji stojącej na
podłogę.

Pozdrawiamy: Nita i Matik-ryzykant juz wstający przy mebelkach

[hedwiga2]

Nie martw się, jeśli nie było wstrząsu mózgu, prawdopodobnie nic się nie stało.
Dzieci są wyjątkowo odporne na upadki, zachowują zwartą pozycję embrionalną, a
jeśli podłoże było niezbyt twarde (trawnik, dywan), zazwyczaj kończy się tylko
strachem. Moja Zuzia spadła z kanapy (ok. 50 cm) kilka razy - przy karmieniu na
leżąco, kiedy to pierwszy raz postanowiła się przekręcić na bok; innym razem
prawie na głowę, w wieku ok. 6 mies., kiedy siedziała obok swego taty, ja
weszłam do pokoju, on powiedział: "zobacz, mama", a dziecko dosłownie "rzuciło
się" mnie powitać, wyciągając rączki (chociaż znalazła się na podłodze, nie
płakała, bardziej przestraszył się mąż i długo nie mógł uwieżyć, jak to się
mogło stać tuż pod jego ręką). Na pewno warto robić wszystko, by takie wypadki
się nie zdażały, ale raczej się tego nie uniknie.

[gaga25]

Witam, my po upadku Zuzi robiliśmy USG jamy brzusznej i główki tyle że dziecko
upadło na beton więc to zupełnie inny przypadek. Po upadku z łóżka pozostaje
obserwować dzieciaczka czy nic się złego nie dzieje. Życzę zdrówka, grażyna

[katarka]

Moja corka wypadla z glebokiego wozka - spala w nim, obudzila sie, usiadla po
raz pierwszy wlasnie w nim, i przechylila sie na zewnatrz. Uderzyla o terakote
(wozek stal w przedpokoju). Plakala bardzo, ja bylam sparalizowana ze strachu.
Miala siniaka na policzku, wiec wygladalo na to ze upadla na glowe i brzuch.
Szybko do szpitala i tam niespodzianka - nie robia dziecku zadnych badan typu
rtg lub usg, sprawdzaja tylko dotykiem czy wszystko wyglada dobrze (w drodze do
szpitala juz przestala plakac) i zalecili obserwacje pod katem wstrzasu mozgu
(czy nie przysypia, wymiotuje i czy zrenice reaguja na swiatlo). Obserwowalismy
do wieczora, wszystko bylo dobrze, do dzis nie ma sladu tego wydarzenia. A meza
nie obwiniaj, to naprawde sa sytuacje niesamowicie trudne do zapobiegniecia.
Przy mnie osobiscie coreczka wypadla z wysokiego fotelika do karmienia, kiedy
stalam o cm od niej - po prostu nie przyszlo mi do glowy ze moze to zrobic.
Oczywiscie zaliczyla tez obowiazkowy spadek z kanapy, bo to zdarza sie prawie
wszystkim dzieciom, ale to juz nie zrobilo na nas wiekszego wrazenia.

[dziubulek111]

Moje maleństwo to rozbójnik - mamy za sobą wiele upadków, ale ostatnio też
najedlismy się strachu. W napadzie złości wyślizgnął się z fotelika do
karmienia. Jak to możliwe? A jednak! Mało nie złamał sobie karku, w ostatniej
chwili go złapałam - główka uwięzła, a reszta spadła na dół. teraz fotelik jest
już rozebrany i służy jako krzesełko i stoliczek. Ile było innych wypadków,
trudno zliczyć!
Zawsze trzeba obserwować maluszka, ale bardzo rzadko coś złego się dzieje (na
szczęście), dlatego NIE MUSISZ SIĘ MARTWIĆ. Oczywiście masz prawo to robić, ale
prawdopodobieństwo złych skutków jest małe.
Pozdrowienia.
T.

[mlula]

Dziękuję Wam drogie Mamusie. Jeszcze nie ochłonęłam po wczorajszym wypadku, ale
staram się o tym nie myśleć. Kuba jest radosny, je doskonale, więc mam
nadzieję, że na strachu się skończyło. A tak w ogóle to nigdy nie wyobrażałam
sobie, że tak mocno kocham moje dziecko. Czasami dawał mi tak popalić, ale
teraz wiem, że może robić ze mną wszystko co chce, a ja i tak o niczym nie będę
już pamiętała. Jeszcze raz bardzo dziękuję. Pozdrawiam. MAMAKUBY